Thiruvonum's Weblog

வட்டு நிடுவே வளர்கின்ற மாணிக்க
மொட்டு நுனையில் முளைக்கின்ற முத்தே போல்
சொட்டுச் சொட்டென்னத் துளிக்கத் துளிக்க என்
குட்டன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் கோவிந்தன் என்னைப் புறம் புல்குவான்–1-9-1-

பதவுரை

என் குட்டன்–என் பிள்ளை
வட்டு நிடுவே–(இரண்டு நீலரத்ந) வட்டுகளின் நிடுவே
வளர்கின்ற–வளர்த்துக் கொண்டிருப்பதான
மாணிக்கம் மொட்டு–இந்திர நீலமயமான அரும்பினுடைய
நுனையில்-நுனியில்
முளைக்கின்ற–உண்டாகின்ற
முத்தே போல்–முத்தைப் போல
சொட்டு சொட்டு என்ன–சொட்டுச் சொட்டென்ற ஓசை யுண்டாகும்படி
(அம்மாணிக்க மொட்டு)
துளிர்க்க துளிர்க்க–பல தரம் துளியா நிற்க
வந்து–ஓடி வந்து
என்னை-என்னுடைய
புறம்–முதுகை
புல்குவான்–கட்டிக் கொள்வான்;
கோவிந்தன் என்னை புறம்புல்குவான்

விளக்க உரை

‘வட்டு நிடுவே வளர்கின்ற மாணிக்க மொட்டு’ என்றது – கண்ணபிரானது குறியை யென்க.
நிறத்தாலும் ஆகாரத்தாலும் உவமை. ‘முளைக்கின்ற முத்து’ என்றது – அதில் நன்று வெளிவருகிற சிறுநீரை.
உபமேயத்தைச் சொல்லாது உபமாநத்தை மாத்திரம் சொல்லி அதனால் உபமேயத்தைப் பெறவைத்தது –
இடக்கரை அடக்க வேணுமென்ற கருத்தினாற்போலுமென்ப.
சிறுநீர்த் துளிகள் இற்று இற்று மீண்டும் வருதலால் ‘சொட்டுச் சொட்டெனத் துளிக்கத் துளிக்க’ என்றார்.
என்னை – உருபு மயக்கம். புல்குவான் – அணைத்துக் கொண்டபடியைச் சொல்லுகிறது;
இனி ‘அணைத்துக் கொள்வானாக’ என்று விரும்பினதாகவுங் கொள்ளலாம்.

——————

கிங்கிணி கட்டிக் கிறிகட்டி கையினில்
கங்கண மிட்டுக் கழுத்தில் தொடர் கட்டி
தன் கணத் தாலே சதிரா நடந்து வந்து
என் கண்ணன் என்னைப் புறம் புல்குவான் எம்பிரான் என்னைப் புறம் புல்குவான்-1-9-2-

பதவுரை

என் கண்ணன்–என் கண்ணபிரான்
கிண்கிணி–அரைச் சதங்கையை
கட்டி–கட்டிக் கொண்டும்
கிறி–சிறுப் பவள வடத்தை
கையினிலே–கையிலே
கட்டி–கட்டிக் கொண்டும்
கங்கணம்–தோள் வளையை
இட்டு–(தோள்களில்) சாத்திக் கொண்டும்
கழுத்தில்–திருக் கழுத்திலே
தொடர்–சங்கிலியை
கட்டி–அணிந்து கொண்டும்
தம் கணத்தாலே–(இன்னுமணிந்து கொண்டுள்ள) திருவாபரணங்களின் திரளோடுங்கூட
சதிர் ஆ நடந்து வந்து–அழகாக நடந்து வந்து
என்னை புறம் புல்குவான்-;–எம்பிரான் என்னை புறம் புல்குவான் -.

விளக்க உரை

கங்கணம் – வடசொல். திருவாபரணங்களைச் சொல்லும் ப்ரகரணமாதலால் சொல்லப்படாதொழிந்த
திருவாபரணங்களையுங் கூட்டித் ‘தம் கணம்’ என்றது. கணம் -வடசொல் திரிபு.
தன் கணத்தாலே என்று பாடங்கொண்டு தன்னுடைய கண்ணால் (என்னைக் கடாக்ஷித்துக் கொண்டு) எனினுமமையும்;
இப் பொருளில் ‘கண்’ என்பது – மூன்றாம் வேற்றுமை யுருபை ஏற்கும் போது அத்துச் சாரியை பெற்று வந்ததென வேண்டும்.

———-

கத்தக் கதித்துக் கிடந்த பெருஞ்செல்வம்
ஒத்துப் பொருந்திக் கொண்டு உண்ணாது மண்ணாள்வான்
கொத்துத் தலைவன் குடி கெடத் தோன்றிய
அத்தன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் ஆயர்களேறு என் புறம் புல்குவான்–1-9-3-

பதவுரை

கத்தக் கதித்து கிடந்த–மிகவும் கொழுத்து (உனக்கு எனக்கென்று பிணங்கும்படி) இருந்த
பெருஞ்செல்வம்–மிகுந்த ஐச்வர்யத்தை
ஒத்து–(தன் பந்துக்களான பாண்டவர்களோடு) ஒத்து
பொருந்திக் கொண்டு–மனம் பொருந்தி யிருக்க
உண்ணாது–அநுபவியாமல்
மண்–பூமியை
ஆள்வான்–(தான் அத்விதீயனாய்) ஆள வேணுமென்று நினைத்தவனான
கொத்து தலைவன்–(தம்பிமார்களும் பந்துக்களும் ஸேனைகளுமாகிய) திரளுக்குத் தலைவனாகிய துர்யோதநன்
குடி கெட–(தன்) குடும்பத்தோடு பாழாம்படி
தோன்றிய–திருவவதரித்த
அத்தன்–ஸ்வாமி
வந்து என்னை புறம் புல்குவான்-;
ஆயர்கள் ஏறு–இடையர்களுக்குள் சிறந்த கண்ண பிரான்
என் புறம் புல்குவான்-.

விளக்க உரை

கத்தக் கதித்து – “பக்கப் பருத்து” “தக்கத் தடித்து” என்பனபோன்ற ஒருவகைக் குறிப்பிடைச்சொல்.
ஏறு – ஆகுபெயரால் செருக்கு, நடை, காம்பீர்யம் முதலிய குணங்களால் காளை போன்ற இள வீரனைக் குறிக்கும்.

———

நாந்தக மேந்திய நம்பி சரணென்று
தாழ்ந்த தனஞ்சயற்காகி தரணியில்
வேந்தர்களுட்க விசயன் மணித் திண் தேர்
ஊர்ந்தவன் என்னைப் புறம் புல்குவான் உம்பர் கோன் என்னைப் புறம் புல்குவான்–1-9-4-

பதவுரை

நாந்தகம்–நந்தகம் என்னும் வாளை
ஏந்திய–கையிலணிந்துள்ள
நம்பி–பெரியோனே!
சரண்–(நீ எனக்கு) ரக்ஷகன்
என்று–என்று சொல்லி
தாழ்ந்த–(தன்னை) வணங்கிய
தனஞ்சயற்கு ஆகி–அர்ஜுநனுக்குப் பக்ஷபாதி யாயிருந்து
தரணியில்-இப் பூமியிலே
வேந்தர்கள்–(எதிரிகளான) ராஜாக்கள்
உட்க–அஞ்சிக் கலங்கும்படி
விசயன்-அந்த அர்ஜுநனது
மணி திண் தேர்–அழகிய வலிய தேரை
ஊர்ந்தவன்–(ஸாரதியாயிருந்து) செலுத்தின இவன்
என்னை புறம்புல்குவான்-;
உம்பர்–நித்ய ஸூரிகளுக்கு
கோன்–நிர்வாஹகனான இவன்
என்னை புறம் புல்குவான்-.

விளக்க உரை

நாந்தகம் = ‘நந்தகம்‘ என்ற வடசொல் நீண்டுகிடக்கிறது. நம்பி. உயர்திணை ஆண்பாற் சிறப்புப்பெயர்;
“நம்பி ஆடூஉ விடலை கோவேள் குரிசில் தோன்றல் இன்னன ஆண் பெயராகுமென்ப” என்பது நன்னூல்.
சரண். ‘சரணம்’ என்ற வடசொற் சிதைவு. தனஞ்சயன் – அர்ஜுநனுக்கு மறு பெயர்.
இது தர்மபுத்ரன் ராஜ ஸுயயாகம் செய்யக் கோலின போது பல ராஜாக்களையும் வென்று மிக்க பொருளைக் கொணர்ந்ததனாலும்
வெற்றியையே செல்வமாக வுடையவனென்ற காரணத்தாலும் வந்த பெயராம். தரணி – பரணி . உட்க (நெஞ்சு) உளுக்கும்படியாக;
மணித் தேர்- மணிகளமைத்துச் சமைத்த தேரென்றுமாம். உம்பர் – மேலுலகு; அங்குள்ளார்க்கு ஆகுபெயர்.

—————

வெண்கலப் பத்திரம் கட்டி விளையாடி
கண் பல செய்த கருந்தழைக் காவின் கீழ்
பண்பல பாடிப்பல்லாண் டிசைப்ப பண்டு
மண் பல கொண்டான் புறம் புல்குவான் வாமனன் என்னைப் புறம் புல்குவான்–1-9-5-

பதவுரை

பண்டு–முன்னொரு காலத்திலே
வெண்கலம் பத்திரம்–வெண்கலத்தினாற் செய்த பத்திரத்தை
கட்டி–(அரையிற்) கட்டிக் கொண்டு
விளையாடி–விளையாடி
பல கண் செய்த–பல பீலிக் கண்களைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட
கரு தழை–பெரிய குடையாகிற
காவின் கீழ்–சோலையின் கீழேயிருந்து (மாவலியிடத்தில் மூவடி மண்ணை இரந்து பெற்று)
பல பண் பாடி–(அநுகூலரானவர்கள்) பலவித ராகங்களைப் பாடிக் கொண்டு
பல்லாண்டு இசைப்ப–மங்களாசாஸநம் செய்ய
பல மண் கொண்டான்–பல (ஸகலமான) லோகங்களையுமளந்து தன்னதாக்கிக் கொண்ட இவன்
புறம் புல்குவான்-;
வாமனன் என்னை புறம் புல்குவான்-.

விளக்க உரை

பத்திரம் – வடசொல்; இலை என்பது பொருள்; வெண்கலத்தாலே இலை வடிவமாகச் செய்து குழந்தையினரையிற் கட்டுதல்
முற்காலத்தில் ப்ராஹ்மணர்களின் வழக்கம் போலும்.
அங்ஙனமே வாமநாவதாரம் செய்த ஸ்ரீவிஷ்ணு தன் திருவரையிலணிந்து கொண்டனனென்க;
இனி முதலடியால் கண்ணபிரானது பால்ய தசையில் லீலை வகையைச் சொல்லிற்றாகவுமாம்.
“கண்பலபெய்து” என்று பாடமாகில் கருந்தழை – பீலிப்பிச்சத்தினுடைய பல கண் – பல கண்களையும் பெய்து – தலையில் அணிந்து கொண்டு
காவின் கீழ் விளையாடி – சோலை நிழலிலே விளையாடியென்று உரைக்க வேண்டும்.
பீலித்தழையைத் தலையிலே கட்டுகை ஜாதிக்கு உரிய செய்கையாம். மண் என்ற சொல் ஆகுபெயரால் பூமியைக் காட்டும்;
அச்சொல் இங்கு உலகம் என்ற பொதுப் பொருளைத் தந்தது.

—————

சத்திர மேந்தித் தனி யொரு மாணியாய்
உத்தர வேதியில் நின்ற ஒருவனை
கத்திரியர் காணக் காணி முற்றும் கொண்ட
பத்திராகாரன் புறம் புல்குவான் பாரளந்தான் என் புறம் புல்குவான்–1-9-6-

பதவுரை

உத்தர வேதியில் நின்ற–உத்தர வேதியிலிருந்த
ஒருவனை–(ஔதார்யத்தில்) அத்விதீயனான மஹாபலியினிடத்திலே
சத்திரம்–குடையை
ஏந்தி–(கையில்) பிடித்துக் கொண்டு
தனி–ஒப்பற்ற
ஒரு மாணி ஆய்–ஒரு ப்ரஹ்மசாரி வாமகனாய் (போய்)
கத்திரியர்–(அவனுக்குக் கீழ்ப்பட்ட) க்ஷத்ரியர்கள்
காண–பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில்
காணி முற்றும்–உலகம் முழுவதையும்
கொண்ட–(நீரேற்றளந்து) தன்னதாக்கிக் கொண்ட
பத்திரம்–விலக்ஷணமான
ஆகாரன்–வடிவை யுடையனான இவன்
புறம் புல்குவான்-;
பார்–பூமியை
அளந்தான்–(திரிவிக்கிரமனாய்) அளந்த இவன்
என் புறம் புல்குவான்-.

விளக்க உரை

சத்திரம் – வடசொல் திரிபு.
உத்தரவேதி – ஆஹா நீயாக்ஙக்கு வடதிசையிலே யாக பசுவைக் கட்டுகின்ற யூப ஸ்தம்பத்தை காட்டி யன் வேதிகை;
இச்சொல் இங்கு யாக பூமியைக் காட்டுமென்க.
சத்திரியர் -க்ஷத்திரியர் என்ற வடசொற்ரிபு. (‘சத்திரிவர்’ என்பது சிலர் பாடம்) பத்திராகாரன் –

————-

பொத்த வுரலைக் கவிழ்த்து அதன் மேலேறி
தித்தித்த பாலும் தடாவினில் வெண்ணெயும்
மெத்தத் திரு வயிறார விழுங்கிய
அத்தன் வந்து என்னைப் புறம்புல்குவான் ஆழியான் என்னைப் புறம்புல்குவான்–1-9-7-

பதவுரை

பொத்த உரலை–(அடியில்) ஓட்டையாய் விட்டதொரு உரலை (கொண்டு வந்து)
கவிழ்த்து–தலை கவிழ்த்துப் போட்டு
அதன் மேல் ஏறி–அவ் வுரவின் மேலேறி
தடாவினில்–மிடாக்களிலே உள்ள
தித்தித்த பாலும்–மதுரமான பாலையும்
வெண்ணெயும்–வெண்ணெயையும்
திரு வயிறு ஆர்–வயிறு நிரம்ப
மெத்த விழுங்கிய–மிகுதியாக விழுங்கின
அத்தன்-தலைவன்
வந்து என்னை புறம் புல்குவான்-;
ஆழியான்–(இப்படிக் களவு கண்டு உண்கையில்) ஆழ்ந்து தேறியவன்
என்னை புறம் புல்குவான்-.

விளக்க உரை

திருவாய்ப்பாடியிலுள்ளார் தந்தம் தயிர் நெய் பால்களைக் கண்ணனுக் கெட்டாதபடி உயர உறிகளின் மேலே
சேமித்து வைக்க அது கண்டு கண்ணபிரான் ஒரு பொத்தவுரலைத் தேடிக்கண்டுபிடித்து உருட்டிக் கொண்டு வந்து
தலைகீழாகக் கவிழ்த்துப் போட்டு அதன் மேலேறி உறியை யெட்டி அதிலுள்ளவற்றை விழுங்குவனாம்
(பொத்தவுரலை) நல்வ வுரலானால் அதை நடுவே யாரேனும் சிலர் கார்யார்த்தமாகத் தேடிவந்த
தன்னைப் பிடித்துக் கொள்ளக் கூடுமென்று பொத்த வுரலைத்தேடிப் பிடித்தானென்பது விசேஷார்த்தம்.
பொத்தவுரல் – ‘பொத்தலுரல்’ என்பதன் மரூஉ. வென்னலாம்; – பொத்தல் என்பதில் ஈற்று மெய் கெட்டு தென்றலுமொன்று.

——————–

மூத்தவை காண முது மணற் குன்றேறி
கூத்து உவந்தாடிக் குழலால் இசை பாடி
வாய்த்த மறையோர் வணங்க இமையவர்
ஏத்த வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் எம்பிரான் என்னைப் புறம் புல்குவான்–1-9-8-

பதவுரை

மூத்தவை–வயசு சென்ற இடைச் சனங்கள்
காண–காணும் படியாக
முது மணல் குன்று ஏறி–நெடுநாளாய் குவிந்து மேடாயிருந்த மணற்குன்றின் மேலேறியிருந்து
வாய்த்த–தன்னுடைய சேஷ்டிதத்தைக் காணும்படி கிட்டின
மறையோர்–ப்ரஹ்ம ரிஷிகள்
வணங்க–தன்னைக் கண்டு வணங்கவும்
இமையவர்–தேவர்கள்
ஏத்த–ஸ்தோத்ரஞ்செய்யவும்
குழலால் இசைபாடி–வேய்ங்குழலினால் ராகம் பாடிக் கொண்டும்
உவந்து–ஸந்தோஷித்து
கூத்து ஆடி–கூத்தாடியும் நின்று
வந்து என்னை புறம்புல்குவான்-;
எம்பிரான் என்னை புறம்புல்குமான்-.

விளக்க உரை

கண்ணபிரான் எல்லாருங் காணும்படியாக மிகவுமுயர்ந்ததொரு மணற்குன்றின் மேலேறி நின்று தான் விரும்பின
பெண்களின் பேரைச் சொல்லுதலும் தன்மேல் கோபங்கொண்டிருக்கும் பெண்களின் காலைக் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு
பொறுப்பித்தலும் முதலான ஒலியின் குறிப்புகள் தன்னோடு பழகும் பெண்களுணரும்படி புல்லாங்குழலூதியும்
நிலவறைகளிற் கிடக்கும் பெண்களும் அவ்விடத்தை விட்டோடிவந்து காண்கையாலே மிகவும் மனமுகந்து கூத்தாடியும் நிற்க
அவனுடைய சேஷ்டிதரஸத்தை அனுபவித்து ரிஷிகளும் தேவர்களும் வணங்கித்துதிக்க இப்படிக் கூத்தாடின அழகோடே
அப் பிரான் வந்து என்னைப் புறம் புல்க வேணுமென்பது – கருத்து.

மூத்தவை – பலவின்பால் வினையாலனையும் பெயர்; மூத்த அவை எனறு பிரித்து பெயரெச்சத்து ஈற்று அகரம்
தொக்கதென்றால் வயசு முதிர்ந்துள்ள கூட்டமென்று பொருளாம்.
அவை = ‘ஸஹா’ என்ற வடசொல் ‘சபை’ எனத்திரிந்து அது ‘சவை’ என்றாய் சவை அவை ஆயிற்றென்ப.
‘வாய்ந்த மறையோர்’ என்ற தொடர் – (எதுகைக்கேற்ப) வாய்த்த மறையோர் என விகாரப்பட்டதென்றால் கண்ணன் யாவருங் காண
முதுமணற்குன்றேறிக் குழலாலிசைபாடிக் கூத்து உவந்தாட மூத்த அவை – மூத்த ஸபையாய்த் திரண்ட இடையர்கள்
இமையவர் – கண் இமையாதவர்களாயிருந்து ஏத்த – துதிக்கவும் வாய்த்த மறையோர் (நிலவறை ) பொருந்திய
மறைதலையுடைய பெண்கள் (குழலோசை வழியே கிட்டிக் கண்ணன் கூத்தாடுவதைக் கண்டு அவனது திருவடியின்
ஸௌகுமார்யத்தை நினைத்து அக்கூத்தை நிறுத்துவதற்காக) வணங்கவும் இப்படிக் கூத்தாடின செவ்வியோடே வந்து
என்னைப் புறம்புல்கவேணுமென்று பொருள் பணிக்க; அப்போது ஆடி – ஆட; எச்சத்திரிபு.

—————-

கற்பகக் காவு கருதிய காதலிக்கு
இப்பொழுது ஈவதென்று இந்திரன் காவினில்
நிற்பன செய்து நிலாத் திகழ் முற்றத்துள்
உய்த்தவன் என்னைப் புறம் புல்குவான் உம்பர் கோன் என்னைப் புறம் புல்குவான்–1-9-9-

பதவுரை

இந்திரன் காலினில்–இந்த்ரனுடைய உத்யாநவநத்திலிருந்த
கற்பகம் காவு–கற்பகச் சோலையை
கருதிய–(தன் வீட்டிற் கொண்டு வைக்க வேணுமென்று) விரும்பிய
காதலிக்கு–தனக்கு ப்ரியையான ஸத்யபாமைப் பிராட்டிக்கு
இப்பொழுது–இப்பொழுதே
ஈவன்–கொணர்ந்து தருவேன்
என்று–என்று சொல்லி
நிலா திகழ்–நிலா விளங்குகின்ற
முற்றத்துள்–அவள் வீட்டு முற்றத்தில்
நிற்பன செய்து–இருப்பனவாகச் செய்து
உய்த்தவன் என்னை–தழைக்கும்படி செய்தவன்
என்னை புறம்புல்குவான்-;
உம்பர் கோன்–(அன்று தன் பராக்ரமத்தை காட்டிய) தேவாதி தேவன்
என்னை புறம்புல்குவான்-.

விளக்க உரை

கண்ணபிரான் ஸத்யபாமையின் உகப்புக்காக தேவலோகத்திலிருந்து பாரிஜாத வ்ருக்ஷத்தைக் கொணர்ந்து
த்வாரகையில் நாட்டினமை ப்ரஸித்தம்.
இந்திரன் காவு – கந்தருவரும் மந்தாரம் பாரிஜாதம் ஸந்தானம் கல்ப வ்ருக்ஷம் ஹரிசந்தனம் எனத் தேவலோகத்து மரங்கள் ஐந்து;
அவ்வைந்தையும் கல்ப வ்ருக்ஷமென்று ஸாதாரணமாக வழங்குதலுமுண்டு; இங்கு பாரிஜாதத்தைக் கற்பகமென்றார்.
இம்மரங்களில் ஒவ்வொன்றுமே பெருஞ்சோலையாகத் தழைத்திருக்குமாதலால் ‘கற்பகக்காவு’ எனப்பட்டது.
ஒரு மரத்தையே காவு என்று கூறியதற்கு ஏற்ப ‘நிற்பன செய்து’ என்று பன்மையாகக் கூறினர் போலும்.
ஐந்து மரங்களையும் கொணர்ந்தா னென்பாருமுளர். ஈவன் = ஈ பகுதி; அன் – தன்மை யொருமை விகுதி; வ் – எதிர்கால இடைநிலை.

————-

ஆய்ச்சி யன்றாழிப் பிரான் புறம் புல்கிய
வேய்த் தடந் தோளி சொல் விட்டு சித்தன் மகிழ்ந்து
ஈத்த தமிழிவை ஈரைந்தும் வல்லவர்
வாய்த்த நன் மக்களைப் பெற்று மகிழ்வரே–1-9-10-

பதவுரை

வேய்–மூங்கில் போன்ற
தடந்–பெரிய
தோளி–தோள்களை யுடையனான
ஆய்ச்சி–யசோதை யானவன்
ஆழிப் பிரான்–சக்ராயுததானாகிய ப்ரபுவான கண்ணன்
அன்று–அக் காலத்திலே
புறம் புல்கிய–புறம் புல்குவதைக் கூறிய
சொல்–சொல்லை
விட்டு சித்தன்–பெரியாழ்வார்
மகிழ்ந்து–(தாம் அநுபவித்து) ஸந்தோஷித்து
ஈந்த–(உலகத்தார்க்கு) உபகரித்த
தமிழ் இவை ஈர் ஐந்தும்–தமிழ்ப் பாசுரமாகிய இப் பத்துப் பாசுரங்களையும்
வல்லவர்-ஓத வல்லவர்கள்
வாய்த்த–(மங்களாசாஸநத்தில் விருப்பம்) பொருந்தி
நல் மக்களை–நல்ல புத்திரர்களை
பெற்று–அடைந்து
மகிழ்வர்–ஆநந்திப்பர்கள்.

விளக்க உரை

‘ஈந்த’ என்ன வேண்டியது – செய்யுளின்பம் நோக்கி ஈத்த என்று கிடக்கிறது.
நன் மக்கள் – சிஷ்யர்களென்றுமாம்.
இப்பத்து – ஒன்பது திருமொழிகளிலேயே நூறு பாசுரங்களாய் விட்ட படியால்
இவ்வொன்பது திருமொழியிலேயே முடிந்ததென்க.

——

அடிவரவு – வட்டு கிண்கிணி கத்த நாந்தகம் வெண்கலம் சத்திரம் பொத்த மூத்தவை கற்பகம் ஆய்ச்சி மெச்சூது.

———————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ காஞ்சி பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

This entry was posted on April 27, 2021 at 12:43 pm and is filed under பெரிய ஆழ்வார் திரு மொழி, பெரியவாச்சான் பிள்ளை, ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள், Periaazlvaar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.