Thiruvonum's Weblog

பொன்னியல் கிண் கிணி சுட்டி புறம்கட்டி
தன்னிய லோசை சலஞ்சல னென்றிட
மின்னியல் மேகம் விரைந்தெதிர் வந்தாற் போல்
என்னிடைக் கோட்டரா அச்சோ வச்சோ எம்பெருமான் வாரா அச்சோவச்சோ–1-8-1-

பதவுரை

பொன் இயல்–பொன்னாற்செய்த
கிண்கிணி–அரைச் சதங்கை பாதச் சதங்கைகளையும்
சுட்டி–சுட்டியையும்
புறம்–(அதற்கு உரிய) இடங்களிலே
கட்டி–அணிந்து
தன்–சதங்கைக்கு
இயல்–பொருந்திய
இசை–சப்தமானது
சலன் சலன் என்றிட–சலன் சலனென்று ஒலிக்க
மின் இயல்–மின்னலோடு பொருந்திய
மேகம்–மேகமானது
விரைந்து–வேகமாக ஓடி வந்து
எதிர் வந்தால் போல்–எதிரே வந்தாற் போலே
என் இடைக்கு ஒட்டரா–என் இடையிலிருக்க (விரும்பி) ஓடிவந்து
அச்சோ அச்சோ–(என்னை) அணைத்துக் கொள்ள வேணும் அணைத்துக் கொள்ள வேணும்
எம்பெருமான்–எங்களுடைய தலைவனே!
வாரா–வந்து
அச்சோ அச்சோ

விளக்க உரை

மிகவும் ஒளிவீசுகின்ற ஆபரணங்களை அணிந்து கொண்டுள்ள கண்ணன் ஓடி வருவது – மின்னலைக் கொண்டுள்ள மேகம்
விரைந்து ஓடிவருவதை ஒக்கும். உபமேயத்தில் சலன்சலனென்றிட என்றதனால் உபமானத்தில் சிறிய இடிகளிடித்தலைக் கொள்க.
குழந்தைகள் தாய்மாரிடுப்பில் ஏறுவதற்காக ஓடிவந்து அத்தாய்மார்களைத் தழுவி அணைத்துக் கொள்ளும் இயல்பைப் பிரார்த்திக்கிறபடி.
அச்சோ என்பது முற்காலத்திலே குழந்தையை அணைத்துக்கொள் என்று வேண்டுதற்கு ஏற்ற குறிப்புச்சொல்லாக விருந்ததெனக் கொள்ளத்தகும்.
இனி அச்சோ என்பது அதிசயத்தைக் குறிப்பதோரிடைச் சொல்லெனக்கொண்டு கண்ணன் தன்னை அணைத்துக் கொள்ளுதலை
நினைக்கும் போது தோன்றும் பரமாநந்தத்தில் மூழ்கி நெஞ்சுருகிச் சொல்லிடிந்து வாய்விட்டுச் சொல்லமாட்டாமல்
அவ்வாச்சர்யத்தை ஒரு தரத்துக்கிருதரம் அச்சோ அச்சோ என்கிறாள் என்னவுமாம்.
எனவே இது இங்கு அணைத்துக்கொள் என்ற பொருளை ஸந்தர்ப்பத்தால் குறிப்பிக்கின்றதென்று
ஒட்டம் + தார = ஒட்டார விகாரப் புணர்ச்சி. ஒட்டரா வாரா – செய்யா என்னும் வாய்பாட்டு உடன்பாட்டிறந்தகால வினையெச்சம்.

————

செங்கமலப் பூவில் தேனுண்ணும் வண்டே போல்
பங்கிகள் வந்து உன் பவள வாய் மொய்ப்ப
சங்கு வில் வாள் தண்டு சக்கர மேந்திய
அங்கைகளாலே வந்து அச்சோ வச்சோ ஆரத் தழுவா வந்து அச்சோ வச்சோ–1-8-2-

பதவுரை

செங்கமலம்–செந்தாமரைப் பூவில்
தேன் உண்ணும்–தேனைக் குடிப்பதற்காக மொய்க்கின்ற
வண்டே போல்–வண்டுகளைப் போல
பங்கிகள் வந்து–(உனது) கூந்தல் மயிர்கள் வந்து
உன் பவளம் வாய்–பவளம்போற் செந்நிறமான உனது வாயில்
மொய்ப்ப–மொய்த்துக் கொள்ளும்படி
வந்து–ஓடி வந்து
சங்கு–ஸ்ரீபாஞ்சஜன்யத்தையும்
வில்–ஸ்ரீசார்ங்கத்தையும்
வாள்–நந்தகத்தையும்
தண்டு–கௌமோதகியையும்
சக்கரம்–ஸ்ரீஸூதர்சநாழ்வானையும்
ஏந்திய–(பூவேந்தினாற்போல) தரித்துக் கொண்டுள்ள
அம் கைகளாலே–அழகிய கைகளாலே
அச்சோ அச்சோ
வந்து–ஓடிவந்து
ஆர தழுவா–திருப்தி உண்டாகும்படி நன்றாகத் தழுவி
அச்சோ அச்சோ

விளக்க உரை

ஓடி விளையாடும் போது வாரின கூந்தலும் கலைந்துவிடுமாதலால் அங்ஙனங்கலைந்து தொங்கும்
கறுத்த மயிர்கள் செந்நிறமான வாயிற்படிதல் – செந்தாமரைப்பூவில் கருவண்டுகள் மொய்த்துக்கிடத்தலை ஒத்திருக்கு மென்க.
பங்கி – ஆண்மயிர் “பங்கியே பிறமயிர்க்கும் பகருமாண் மயிர்க்கும் பேராம்” என்ற நிகண்டு காண்க.
தழுவா = கீழ்பாட்டில் ‘வாரா’ என்றது போலக் கொள்க.
இப்பாட்டில் இரண்டாமடியில் தளை தட்டா நின்றது; இவ்வாறே பாடங்காண்கிறது.

————-

பஞ்சவர் தூதனாய்ப் பாரதம் கை செய்து
நஞ்சுமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு
அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த
அஞ்சன வண்ணனே அச்சோ வச்சோ ஆயர் பெருமானே அச்சோ வச்சோ–1-8-3-

பதவுரை

பஞ்சவர்–பாண்டவர்களுக்காக
தூதன் ஆய்–(துர்யோதநாதிகளிடம்) தூதனாய்ப் போய்
(அந்த துர்யோதநாதிகள் தன் சொற்படி இசைந்து வராமையால்)
பாரதம்–பாரத யுத்தத்தை
கை செய்து–அணி வகுத்துச் செய்து
நஞ்சு–விஷத்தை
உமிழ்–கக்குகின்ற
நாகம்–(கானிய) ஸர்ப்பம்
கிடந்த–இருந்த
நல் பொய்கை–கொடிய மடுவிலே
புக்கு–புகுந்து
அஞ்சு–(ஆய்ச்சிகளும் ஆயரும்) பயப்படும்படி
பணத்தின் மேல்–(அப்பாம்பின்) படத்திலே
பாய்ந்திட்டு–குதித்து
(நடமாடி அக்காளியனை இணைப்பித்துப் பின்பு அவன் ப்ரார்த்திக்க)
அருள்செய்த–(அப்பாம்பின் ப்ராணனைக்) கருணையால் விட்டிட்ட
அஞ்சனம் வண்ணனே ! அச்சோ அச்சோ-;
ஆயர்–இடையர்களுக்கு
பெருமானே–தலைவனானவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

விளக்க உரை

காளியனை அடக்கியது முன்னும் பாரதம்கை செய்தது அதற்குப் பின்னும் நடந்ததாயினும் அம்முறையைக் கருதாமல்
இங்ஙனமருளிச் செய்தாரென்க. ‘கைசெய்து’ என்றவிடத்து கை – தமிழ் உபஸர்க்கமென்பர்.
நல் பொய்கை – எதிர்மறையிலக்கணை (விபரீதலக்ஷணை) அஞ்ச – காளியன் அஞ்சும்படி எனினுமொக்கும்.

————————

நாறிய சாந்தம் நமக்கிறை நல்கென்ன
தேறி அவளும் திரு வுடம்பில் பூச
ஊறிய கூனினை உள்ளே யொடுங்க அன்று
ஏற வுருவினாய் அச்சோ வச்சோ எம்பெருமான் வாரா அச்சோ வச்சோ–1-8-4-

பதவுரை

நாறிய–‘நல்ல வாசனை வீசுகின்ற
சாந்தம்–சந்தனத்தை
நமக்கு–எங்களுக்கு
இறை–கொஞ்சம்
நல்கு என்ன–கொடு என்று (நீ) கூனியைக் கேட்க
அவளும்–அந்தக் கூனியும் (‘இவர்கட்குக் கொடுத்தால் நம்மைக் கம்ஸன் தண்டிப்பனோ?’ என்று அஞ்சாமல்)
தேறி–மனம் தெளிந்து
திரு உடம்பில்–(உனது) திருமேனியிலே
பூச–சாத்த
ஊறிய–வெகுநாளாயிருக்கிற
கூனினை–(அவளுடைய) கூனை
உள்ளே–(அவள்) சரீரத்திற்குள்ளே
ஒடுங்க–அடங்கும்படி
அன்று–அக் காலத்திலே
ஏற–நிமிர்த்து
உருவினாய்–உருவினவனே!
அச்சோ அச்சோ-;
எம்பெருமான்! வந்து அச்சோ அச்சோ.

விளக்க உரை

அக்ரூரன் கம்ஸனது கட்டளையினாலே கண்ணபிரானை மதுரைக்கழைக்க கண்ணன் கம்ஸனைக் கொல்ல நினைத்துப்
பலராமனுடன் புறப்பட்டு மதுரையிற் புகுந்து நடுவழியில் ஒரு துஷ்ட வண்ணானைக் கொன்று அவனிடமிருந்த
சிறந்த ஆடைகளை யெடுத்துச் சாத்திக்கொண்டு ராஜவீதியில் எழுந்தருளுகிற வளவிலே சந்தநத்தைக் கையிலேந்தி வருகிற
கூனி யொருத்தியைக் கண்டு ‘அம்மே! நமக்கும் நம் அண்ணர்க்கும் பூசலராம்படி சந்தகம் கொடுக்க வல்லையோ?’ என்று கேட்க
அவளும் கண்ணபிரான் திருக்கண்களால் மனமிழுப்புண்டு மறுக்கமாட்டாமல்
‘வெண்ணெயிலே பழகிய இவர்கள் சந்தநத்தின் வாசி அறிவார்களோ’ என்று மட்டமான சந்தநங்களைக் காட்ட
அவற்றுக்கெல்லாம் ஒவ்வொரு குறை சொல்லிக் கழித்து ‘அண்ணருடம்புக்கும் நம்முடம்புக்கும் ஏற்ற வெகுநேர்த்தியான
வாஸனையுடைய சந்தநத்தில் சிறிது தாம் என்று விரும்பிச்சொல்ல அவளும் இவன் சந்தநத்தின் வாசியறிந்தபடியையும்
விரும்பின சீர்மையையும் வடிவழகையும் கண்டு மகிழ்ந்து
‘கம்ஸனுக்குக் கொண்டு போகிற இதை இவர்களுக்குத் தந்தால் தண்டனை நேருமே’ என்றும் அஞ்சாமல் உள்ளந்தேறி
உத்தமமான சந்தனத்தை யெடுத்து ‘இதைத் திருவுள்ளம்பற்றுங்கள்’ என்று ஆதரத்தோடு ஸமர்ப்பிக்க
அப்பூச்சைத் திருமேனியிலணிந்து கொண்ட கண்ணபிரான் இவள் ‘அநந்யப்பிரயோஜகமாய்க் கிஞ்சித்தரித்தாள்’ என்று உகந்து
அவள் முதுகில் வேர்விழுந்ததோ வென்னும்படி உறைத்துக் கிடந்த கூனை நிமிர்த்துவிடக் கடவோமென்று திருவுள்ளம்பற்றி
நடுவிரலும் அதற்கு முன்விரலும் கொண்ட நுனிக்கையினாலே அவளை மோவாய்க்கட்டையிற் பிடித்துத்
தன் திருவடிகளினால் அவள் கால்களை அமுக்கியிழுத்துத் தூக்கிக் கூன் சரீரத்துக்குள் அங்கி விடும்படி
கோணல் நிமிர்த்தி அவளை மகளிரிற் சிறந்த உருவினளாக்கினனென்ற வரலாறு காண்க.

———————

கழல் மன்னர் சூழக் கதிர் போல் விளங்கி
எழலுற்று மீண்டே இருந்து உன்னை நோக்கும்
சுழலைப் பெரிதுடைத் துச்சோதனனை
அழல விழித்தானே அச்சோ வச்சோ ஆழியங் கையனே அச்சோ வச்சோ–1-8-5-

பதவுரை

கழல்–வீரக் கழலை யணிந்த
மன்னர்–ராஜாக்கள்
சூழ–தன்னைச் சுற்றியிருக்க (அவர்கள் நடுவில்)
கதிர்போல்–ஸூரியன்போல
விளங்கி–ப்ரகாசமாயிருந்து (‘கண்ணனுக்கு எழுந்திருத்தல் குசல ப்ரச்நம் பண்ணுதல் முதலிய மர்யாதை
ஒன்றும் செய்யக்கூடாது’ என்று கட்டளையிட்டிருந்த தானே தனக்கும் தெரியாமல்)
எழல் உற்று–(முதலில்) எழுந்திருந்து
மீண்டு–மறுபடியும்
இருந்து–(தானெழுந்தது தெரியாதபடி) உட்கார்ந்து கொண்டு
உன்னை–உன்னை
நோக்கும்–(பொய்யாஸநமிடுதல் முதலியவற்றால் கொல்வதாகப்) பார்த்த
பெரிது கழலை உடை–மிகவும் (வஞ்சனையான) ஆலோசனையை யுடைய
துச்சோதனனை–துர்யோதநினை (திருவுள்ளத்திலுள்ள சீற்றமெல்லாம் பார்வையிலே தோன்றும்படி)
அழல விழித்தானே–உஷ்ணமாகப் பார்த்தவனே!
அச்சோ அச்சோ-;
ஆழி–திருவாழி யாழ்வானை
அம் கையனே–அழகிய கையிலேந்தியவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

விளக்க உரை

கண்ணபிரான் பாண்டவதூதனாய் துர்யோதநனிடமெழுந்தருள அக்கண்ணன் வருகையை அறிந்த துர்யோதநன்
‘கண்ணன் வரும்போது ஒருவரும் எழுந்து மரியாதை செய்யலாகாது’ என்று உறுதியாய் நயமித்துத் தானும் ஸபையிலே
உறுதியுடனிருக்க கண்ணபிரான் அங்கேற எழுந்தருளின வளவிலே ஸபையிலிருந்த அரசர்கள் அனைவரும்
ஸ்ரீக்ருஷ்ண பரமாத்மாவின் சோதியைக் கண்டு பரவசராயெழுந்திருந்துவிட துர்யோதநன் தானும் துடை நடுங்கி எழுந்திருந்துவிட்டு
உடனே கறுக்கொண்டு தானெழுந்தது தெரியாதபடியிருக்க கண்ணன் தனக்காக இட்டிருந்த க்ருத்ரிமாஸநத்திலே உட்காரும் போது
அவ்வாஸநம் நெறுநெறென முறிய அப்போது பேருரு எடுத்துக்கொண்டு துர்யோதநனை உறுத்துப்பார்த்தனனென்க.

இந்த ஸந்நிவேசந்தோற்ற எழுந்தருளியிருக்குமிடம் பெருமாள்கோயிலில் ‘திருப்பாடகம்’ என்னுந் திவ்விய தேசம்.
பாடு அகம் = பாடு – பெருமை; (“பாடிடம் பெருமையோசை” என்பது நிகண்டு. ) அது தோற்ற எழுந்தருளி யிருக்குமிடம் – பாடகம்;
“அரவுநீள் கொடியோனவையுளாசனத்தை அஞ்சிடாதே யிடவதற்குப் பெரியமாமேனி அண்ட
மூடுருவப் பெருந்திசையடங்கிட நிமிர்ந்தோன்” என்றதையுணர்க.
கழல் – வீரக்குறியாகக் காலில் பூணுவதோ ராபரணம்.
சுழலை = ‘சூழலை’ என்பதன் குறுக்கல் (மூன்றாம் வேற்றுமை) சூழல் – ஆலோசித்தல் சூழ் – பகுதி;
அல் – தொழிற்பெயர் விகுதி.
‘சுழலை’ என்று மொரு தனிச்சொல் உண்டென்க;
‘சுழலையில் நன்றுய்துங்கொலோ’ என்ற நாச்சியார் திருமொழி காண்க.

—————

போரொக்கப் பண்ணி இப் பூமிப் பொறை தீர்ப்பான்
தேரொக்க வூர்ந்தாய் செழுந்தார் விசயற்காய்
காரொக்கும் மேனிக் கரும் பெருங் கண்ணனே
ஆரத் தழுவாவந்து அச்சோ வச்சோ ஆயர்கள் போரேறே அச்சோ வச்சோ–1-8-6-

பதவுரை

இ பூமி–இந்தப் பூமியினுடைய
பொறை–பாரத்தை
தீர்ப்பான்–தீர்ப்பதற்காக
போர்–யுத்தத்தை
ஒக்க–(துர்யோதநாதிகளோடு) ஸமமாக
பண்ணி–செய்து
செழு–செழுமைதாங்கிய
தார்–மாலையை யுடைய
விசயற்கு ஆய்–அர்ஜுநனுக்காக
தேர்–(அவனுடைய) தேரை
ஒக்க–(எதிரிகள் தேர் பலவற்றிற்கும் இது ஒன்றுமே) ஸமமாம்படி
ஊர்ந்தாய்–பாகனாய்ச் செலுத்தினவனே!
கார் ஒக்கும்–மேகத்தோடு ஒத்த
மேனி–திருமேனியில்
கரும்பெருங் கண்ணனே–கரியவாகிப் புடைபரந்து கண்களையுடையவனே!
வந்து–ஓடிவந்து
ஆர–நின்றாக
தழுவா–தழுவிக்கொண்டு
அச்சோ அச்சோ-;
ஆயர்கள்–இடையர்களுக்கு (அடங்கி நற்கின்ற)
போர் ஏறே–போர் செய்யுந் தன்மையுள்ள ரிஷபம் போன்றவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

விளக்க உரை

துர்யோதனாதிகளுக்குப் பதினொரு அக்ஷௌஹிணிகேனையும் பாண்டவர்களுக்கு ஏழு அக்ஷௌஹிணி சேனையுமாயிருக்கவும்
இவ்விருதிற்டதாரும் போர்செய்யும்போது இருவரும் சரிசமமாகவே யுத்தஞ் செய்பவர்களாகவே நிற்குமாறு செய்தனன் கண்ணபிரானென்க.
பகைவர்களோடு போர்புரியும் போது தும்பைப்பூமாலையும் வெற்றிகொண்டபோது வாகைப்பூமாலையும்
வீரர் சூடுவரெனக் கூறுதல் தமிழர் வழக்கமாதலால் இவ்விரு பூமாலையையும் அவ்வப்போது
அர்ஜுநன் அணிவனென்பதைத் தெரிவிக்க பொதுவாகச் ‘செழுந்தார்விசயன்’ என்றார்.
விசயன் – அர்ஜுனனுக்கு ‘விஜயன்’ என்று வடமொழி நாமம்.

——–

மிக்க பெரும் புகழ் மாவலி வேள்வியில்
தக்கது அன்று என்று தானம் விலக்கிய
சுக்கிரன் கண்ணைத் துரும்பால் கிளறிய
சக்கரக் கையனே அச்சோ வச்சோ சங்க மிடத்தானே அச்சோ வச்சோ–1-8-7-

பதவுரை

மிக்க பெரும்புகழ்–(ஔதார்யத்தால்) மிகுந்த கீர்த்தியை யுடைய
மா வலி–மஹாபலி (செய்த)
வேள்வியில்–யாகத்திலே (வாமநனாய்ச் சென்ற உனககு அந்த மஹாபலி நீ கேட்டதைக் கொöடுக்க முயன்ற வளவிலே)
இது-‘நீ கொடுக்கிற விது
தக்கது அன்று–தகுதியானதன்று’
என்று–என்று முறையிட்டு
தானம்–பூமி தானத்தை (அவன் தத்தம் பண்ணும் போது நீர் விழ வொட்டாமல்)
விலக்கிய–தடுத்த
சுக்கிரன்–சுக்கிராச்சாரியனுடைய
கண்ணை–ஒரு கண்ணை
துரும்பால்–(உன் கையிலணிந்திருந்த) தர்ப்ப பவித்ரத்தின் நுனியால்
கிளறிய–கலக்கின
சக்கரம் கையனே–சக்ராயுதமேந்திய கையை யுடையவனே!
அச்சோ அச்சோ-;
சங்கம்-பாஞ்ச ஜன்யத்தை
இடத்தானே–இடக்கையிலேந்தினவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

விளக்க உரை

சுக்கிரன் – மஹாபலியின் ஆசார்யன். வாமநமூர்த்தியின் வடிவழகாலும் மழலைச் சொல்லாலும் மனமகிழ்ந்து
மஹாபலி மூவடி மண்ணைக் கொடுக்க யத்நித்தவளவிலே சுக்ராசார்யன் எம்பெருமானது வடிவையும் வந்தவகையையும் பேச்சையும்
ஊன்றிப்பார்த்து ‘இவன் ஸர்வேச்வரன் தேவகார்யம் செய்யும்பொருட்டு உன் செல்வத்தை யெல்லாம் பறித்துப் போகவந்தான்;
ஆகையால் நீ இவனுக்கொன்றும் தரத்தகாது’ என்று தாநத்தைத் தடுக்க அவன் அதை ஆதரியாமல் தாரைவார்த்து
தத்தம் செய்யப்புக ஜலபாத்ரத்தின் (திருக்காவிரி) த்வாரத்திலே அந்த சுக்ரன் புகுந்து கொண்டு நீர் விழவொட்டாமல் தடுக்க
ஸ்ரீவிஷ்ணு த்வாரம் சோதிப்பவன்போல தன்னுடைய திருக்கையிலணிந்த தர்ப்ப பவித்ரத்தின் நுனியால்
அவன் கண்ணைக் குத்திக் கலக்க அவனும் கண்கெட்டு அங்குநின்றும் வெளிப்பட பின்பு மாவலியினிடத்தில் நீரேற்றுப்பெற்றனென்க.
‘துரும்பாற் கிளறிய சக்கரம்’ என்றதனால் “கருதுமிடம் பெருது – கைந்நின்ற சக்கரத்தன்” என்கிறபடியே
திருமால் விரும்பிய இடங்களில் விரும்பின வடிவங்கொண்டு செல்லுந் தன்மையையுடைய திருச்சக்கரமே
பவித்ரத்தின் வடிவத்துடன் நின்று சுக்ரன் கண்ணைக் கலக்கிற்றென்பது பெறப்படும்.

——————-

என்னிது மாயம் என்னப்பன் அறிந்திலன்
முன்னைய வண்ணமே கொண்டுஅள வாயென்ன
மன்னு நமுசியை வானில் சுழற்றிய
மின்னு முடியனே அச்சோ வச்சோ வேங்கட வாணனே அச்சோ வச்சோ–1-8-8-

பதவுரை

(வாமநனாய்ச் சென்ற திருமால் மாவலியிடத்தில் நீரேற்றுத் திரிவிக்கிரமனாய் வளர்ந்து அளக்கப் புகும் போது
அது கண்ட மஹாபலி புத்ரனான நமுசி ஓடிவந்து)
இது–(யாசிக்கும் போதிருந்த வடிவம் மாறி யளக்கிற) இது
என் மாயம்–என்ன மாயச் செய்கை!;
என் அப்பன்–என் தகப்பன்
அறிந்திலன்–(நீ செய்யும் இந்தமாயத்தை) அறியவில்லை
முன்னைய வண்ணமே கொண்டு–நீ யாசிக்க வந்த போதிருந்த வடிவத்தையே கொண்டு
அளவாய்–அளப்பாயாக
என்ன–என்று சொல்ல
மன்னு–(இப்படி) பிடிவாதமாய் நின்ற
நமுசியை–(அந்த) நமுசி யென்பவனை
வானில்–ஆகாசத்திலே
சுழற்றிய–சுழலச் செய்த
மின்னு முடியனே–விளங்குகின்ற கிரீடத்தை யுடையவனே!
அச்சோ அச்சோ-;
வேங்கடம்–திருமலையிலே
வாணனே–வாழுமவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

விளக்க உரை

நமுசி திரிவிக்கிரமனோடு வெகு நாழிகை வழக்காடி எம்பெருமான் சொன்ன ஸமாதாநங்களைக் கேளாமல்
தான் பிடித்த திருவடியின் பிடியை விடாமல் உறுதியாயிருக்க எம்பெருமான் வளர்ந்த திருவடியினால்
அவனை ஆகாசத்திலே கொண்டு போய் சுழன்று விழும்படி செய்த வரலாறு காண்.
சுழற்றிய என்ற பெயரெச்சம் முடியனைக் கொண்டு முடியும்.

—————-

கண்ட கடலும் மலையும் உலகேழும்
முண்டத்துக் காற்றா முகில் வண்ணா ஓ ஒ வென்று
இண்டைச் சடை முடி ஈசன் இரக்கொள்ள
மண்டை நிறைத்தானே அச்சோ வச்சோ மார்வில் மறுவனே அச்சோ வச்சோ–1-8-9-

பதவுரை

கண்ட–கண்ணாற்கண்ட
கடலும்–ஸமுத்ரங்களும்
மலையும்–மலைகளும்
உலகு ஏழும்–கீழ் ஏழ் மேல் ஏழ் என்ற பதினான்கு லோகங்களும் (ஆகிய எல்லாவற்றையுமிட்டு நிறைக்கப் பார்த்தாலும்)
முண்டத்துக்கு–(என் கையிலிருக்கிற ப்ரஹ்ம) கபாலத்துக்கு
ஆற்றா–போதாவாம்;
முகில் வண்ணா–மேக வண்ணனே!
ஓஒ!–ஓஒ! (ஹாஹா!)
என்று–என்று கூப்பிட்டு
இண்டை-நெருங்கின
சடை முடி–ஜடா பந்தத்தை யுடைய
ஈசன்–சிவன்
இரக்கொள்ள–பிச்சை யெடுக்க
மண்டை–(அவன் கையிலிருந்த ப்ரஹ்ம) கபாலத்தை
நிறைத்தானே–(மார்பிலிருந்து உண்டான ரத்தத்தால்) நிறையச் செய்தவனே!
அச்சோ அச்சோ-;
மார்வில்–திரு மார்பிலே
மறுவனே–ஸ்ரீவத்ஸமென்னும் மச்சத்தை யுடையவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

விளக்க உரை

மஹாப்ரயாஸங்கள் பட்டும் நிறைக்கமுடியாத ப்ரஹ்மகபாலத்தின் தன்மையைக் காட்டிற்று -முதலிரண்டடி.
ஓஒ – ஓ என்னும் இரக்கக் குறிப்பிடைச் சொல் அளபெடுத்து வந்தது.
இனி கண்ட கடலிலும் மலைகளிலும் உலகேழிலும் (திரிந்தும்) முண்டத்துக்கு ஆற்றா என்றுமாம்.
உண்டத்துக்கு ஆற்றா என்றெடுத்து (எங்கே திரிந்தும் மிக வருந்தியும்) கபாலத்திற்கு வேண்டிய உணவை யிடுதற்கு
முடியாமல் ஈசன் முகில் வண்ணா ஓஒ என்று இரக்கொள்ள என்றும் உரைக்கலாம்.

முண்டத்துக்கு என்ற பாடத்தில் மூன்றாஞ் சீரோடு உண்டத்துக்கு என்ற பாடத்தில் இறுதிச் சீரோடும் மோனைத் தொடர் காண்க.
இரக்கொள்ள = இர – முதனிலைத் தொழிற்பெயர்.

————————

துன்னிய பேரிருள் சூழ்ந்து உலகை மூட
மன்னிய நான்மறை முற்றும் மறைந்திட
பின்னிவ் வுலகினில் பேரிருள் நீங்க அன்று
அன்ன மதானானே அச்சோ வச்சோ அரு மறை தந்தானே அச்சோ வச்சோ-1-8-10-

பதவுரை

மன்னிய–நித்ய ஸித்தமான
நால் மறை–சதுர் வேதங்களும்
முற்றும்–முழுவதும்
மறைந்திட–மறைந்து விட (அதனால்)
அன்னிய–நெருங்கிய
பேர் இருள்–பெரிய அஜ்ஞாநாந்தகாரம்
சூழ்ந்து–பரவி
உலகை–லோகங்களை
மூட–மறைத்துக் கொள்ள
பின்–பின்பு
உலகினில்–இந்த லோகங்களில்
பேர் இருள்–(அந்த) மிகுந்த அஜ்ஞாகாந்தகாரமானது
நீங்க–நீங்கும்படி
என்று–அக் காலத்தில்
அன்னம் அது ஆனானே–ஹம்ஸமாய் அவதரித்தவனே!
அரு மறை தந்தானே–(அந்த ரூபத்தோடு) அருமையான வேதங்களை உபகரித்தவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

விளக்க உரை

முன் ஒரு கல்பத்தின் அந்தத்தில் சதுர்முகன் துயிலுகையில் அவன் முகங்களினின்று வெளிப்பட்டுப் புருஷரூபத்துடன்
உலாவிக் கொண்டிருந்த நான்கு வேதங்களையும் மஹாபலிஷ்டனாய் அருந்தவங்கள் செய்து பெருவரங்கள் பெற்ற
சோமுகனென்னும் அசுரன் கவர்ந்துகொண்டு ப்ரளயவெள்ளத்தினுள் மறைந்துசெல்ல அதனையுணர்ந்து திருமால்
ஒரு பெருமீனாகத் திருவவதரித்து அப்பெருங் கடலினுட் புக்கு அவ்வஸுரனைத் தேடிப் பிடித்துக் கொன்று
அவன் கவர்ந்து சென்ற வேதங்களை மீட்டுக்கொணர்ந்து ஸாரத்தையும் அஸாரத்தையும் பிரிக்குந் தன்மையுள்ள
ஹம்ஸமாய்த் தோன்றிப் பிரமனுக்கு உபதேசித்த வரலாறு காண்க.

நான்மறைகளாவது – ருக் யஜுஸ் ஸாமம் அதர்வணம் என்பன; இவை வேதவ்யாஸரால் பிரிக்கப்பட்ட பிரிவின்
பெயர்களாதலால் அதற்கு முன்னிருந்த தைத்திரியம் பௌடியம் தலவகாரம் சாமம் என்ற நான்கும் என்று கொள்ளுதல் தகும்.
அன்னம் – ஹம்ஸம் என்பதன் விகாரம்.
அருமறைதந்தானே என்ற பாடத்தில் தளைதட்டுதலால் ஆர்மறை தந்தானே என்று பாடமோதுவது ஒக்குமென்பர்:
ஆர் = அருமை என்ற பண்புப்பெயர் ஈறுபோய் ஆதிநீண்டு இடையுகரமுங்கெட்டு ஆர் என நிற்கும். (ஈறுபோதல். . . ஆதிநீளல் இத்யாதி. )

—————-

நச்சுவார் முன்னிற்கும் நாராயணன் தன்னை
அச்சோ வருக வென்று ஆய்ச்சி யுரைத்தன
மச்சணி மாடப் புதுவை கோன் பட்டன் சொல்
நச்சலும் பாடுவார் நீள் விசும்பாள்வரே–1-8-11-

பதவுரை

நச்சுவார் முன்–(தன்னை) விரும்பிப்ப பக்தி பண்ணுமவர்களுடைய முன்னே
நிற்கும்–வந்து நிற்குந் தன்மையுள்ள
நாராயணன் தன்னை–நாராயணனாகிய ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனை
ஆய்ச்சி–இடைக் குலத்தவளான யசோதை
(அணைத்துக் கொள்ளுகையிலுண்டான விருப்பந் தோன்றும்படி)
அச்சோ வருக என்று உரைத்தன–‘அச்சோ வருவாயாக’ என்று சொன்னவற்றை
மச்சு அணி–பல நிலைகளால் அழகிய
மாடம்–மாளிகைகளை யுடைய
புதுவை–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்க்கு
கோன்–நிர்வாஹகரான
பட்டன்–பெரியாழ்வார்
சொல்–சொன்ன இப் பத்துப் பாசுரங்களையும்
பாடுவார்–பாடுபவர்கள்
நிச்சலும்–எப்போதும்
நீள் விசும்பு–பரமாகாசமாகிற பரமபதத்திற்கு
ஆள்வர்–நிர்வாஹகராவர்.

விளக்க உரை

முன்பு யசோதைப் பிராட்டிக்குக் கண்ணெதிரே நின்று கண்ணபிரான் எப்படி ஸேவை தந்தருளினனோ
அப்படியே இப்போது தமக்கும் ப்ரயக்ஷமாக ஸேவை தந்தருளினதுபற்றி “நச்சுவார் முன்றிகும் நாராயணன்” என்றார்.

—–

அடிவரவு:- பொன் செங்கமலம் பஞ்சவர் ஊறிய கழல் போர் மிக்க என்னிது கண் துன்னிய நிச்சு வட்டு.

————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ காஞ்சி பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

This entry was posted on April 27, 2021 at 8:04 am and is filed under பெரிய ஆழ்வார் திரு மொழி, பெரியவாச்சான் பிள்ளை, ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள், Periaazlvaar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.