கிருஷ்ணனுக்கும் இந்திரனுக்கும் இடையில் மீண்டும் போர்; அமைதியை நிலைநாட்டிய கசியபரும் அதிதியும்; துவாரகை வந்த பாரிஜாதம்
வைஷ²ம்பாயன உவாச
ததோ ரத²வரம் க்ருஷ்ண꞉ ஸமாருஹ்ய மஹாமனா꞉ |
பி³ல்வோத³கேஷ்²வரம் தே³வம் நமஸ்க்ருத்ய யயௌ ந்ருப꞉ ||2-75-1
மஹேந்த்³ரமாஹ்வயாமாஸ ரத²ஸ்தோ² மது⁴ஸூஅன꞉ |
ஸத்க்ருதம் புஷ்கராப்⁴யாஷே² ஸர்வைர்தே³வக³ணை꞉ ஸஹ ||2-75-2
வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்}, “உயர்ந்த ஆன்மா கொண்டவனும், மதுசூதனனுமான கிருஷ்ணன், வில்வத்துக்கும், நீருக்கும் தலைவனை {சிவனை} வணங்கிவிட்டுத் தன் தேரில் ஏறிச் சென்றான்; அவன் தன் தேரில் அமர்ந்து கொண்டு புஷ்கரையின் அருகில் தேவர்களுடன் கூடிய தேவமன்னனை {இந்திரனை} அழைத்தான்.(1,2)
தத꞉ ஷ²க்ரோ ஜயந்தோ(அ)த² ஹரிபி⁴ர்யுக்தமுத்தமம் |
ஆருரோஹ ரத²ம் தே³வ꞉ ஸர்வகாமப்ரத³꞉ ஸதாம் ||2-75-3
நல்லோரின் விருப்பங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுபவனும், பிரகாசமிக்கவனுமான சக்ரனும், ஜயந்தனும் சிறப்புமிக்கக் குதிரைகளால் இழுக்கப்படும் தேர்களில் ஏறினார்கள்
ததோ ரத²ஸ்த²யோர்யுத்³த⁴மப⁴வத்குருநந்த³ன |
தே³வயோர்தே³வயோகே³ன பாரிஜாதக்ருதே ததா³ ||2-75-4
ததோ(அ)ஹனத்³ரணே விஷ்ணுர்பா³ணை꞉ ஷ²த்ருப³லார்த³ன꞉ |
ஸைன்யானி தே³வராஜஸ்ய பா³ணஜாலைரஜிஹ்மகை³꞉ ||2-75-5
உபேந்த்³ரம் ந மஹேந்த்³ரோ(அ)த² நைவ விஷ்ணு꞉ ஸுரேஷ்²வரம் |
தாட³யாமாஸதுர்வீரௌ ஷ²ஸ்த்ரை꞉ ஷ²க்தாவபி ப்ரபோ⁴ ||2-75-6
ஓ! குருக்களில் வழித்தோன்றலே, அப்போது தேரில் அமர்ந்திருந்த அந்தத் தேவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் விதிவசத்தால் பாரிஜாதத்திற்காகப் போர் நடந்தது. பகைவரை ஒடுக்குபவனான விஷ்ணு, நேராகச் செல்லும் கணைகளால் தேவர்களின் மன்னனுடைய படைவீரர்களைத் தாக்கினான் ஓ! தலைவா, இந்திரன் உபேந்திரனைத் தாக்கவல்லவனாக இருப்பினும் அவனைத் தாக்கவில்லை, பின்னவனும் முன்னவனைத் தாக்கவில்லை.(4-6)
ஏகைகமஷ்²வம் த³ஷ²பி⁴ர்மஹேந்த்³ரஸ்ய ஜனார்த³ன꞉ |
விவ்யாத⁴ விஷி²கை²ஸ்தீக்ஷ்ணைரஸ்த்ரயுக்தைர்ஜனேஷ்²வர ||2-75-7
ஷை²ப்³யாத்³யானபி தே³வேந்த்³ர꞉ ஷ²ரைரமரஸத்தம꞉ |
சாத³யாமாஸ ராஜேந்த்³ர கோ⁴ரைரஸ்த்ராபி⁴மந்த்ரிதை꞉ ||2-75-8
ஓ! மன்னா, ஜனார்த்தனன் கூர்மையான பத்து கணைகளால் தேவர்களின் மன்னனுடைய குதிரைகள் ஒவ்வொன்றையும் தாக்கினான்; தேவர்களில் முதன்மையான வாசவனும், வில்லில் இருந்து ஏவப்பட்ட பயங்கரக் கணைகளால் சைப்யத்தையும், பிற குதிரைகளையும் மறைத்தான்
ஸ ச பா³ணஸஹஸ்ரைஷ்²ச க்ருஷ்ணோ க³ஜமவாகிரத் |
க³ருட³ம் ச மஹாதேஜா ப³லபி⁴த்³த⁴ரிவாஹனம் ||2-75-9
கிருஷ்ணன் ஆயிரங்கணைகளால் (இந்திரனின்) யானையையும், பலம்வாய்ந்தவனான பலனை {பலாசுரனைக்} கொன்றவன் {இந்திரன்} கருடனையும் மறைத்தனர்.
பூ⁴யிஷ்டா²ப்⁴யாம் லதாப்⁴யாம் தௌ தத³ஹ꞉ ஷ²த்ருதா³ரணௌ |
யுயுதா⁴தே மஹாத்மானௌ நாராயணஸுராதி⁴பௌ ||2-75-10
சகம்பே வஸுதா⁴ க்ருத்ஸ்னா நௌர்ஜலஸ்தே²வ பா⁴ரத |
தி³ஷா²ம் தா³ஹேன தி³க்³தே³ஷா²꞉ ஸம்வ்ருதாஷ்²ச ஸமந்தத꞉ ||2-75-11
ஓ! பரதரின் வழித்தோன்றலே {ஜனமேஜயனே}, உயரான்மாவும், பகைவருக்குப் பயங்கரனுமான நாராயணனும், தேவர்களின் மன்னனும் இவ்வாறே தங்கள் தேர்களில் அமர்ந்து கொண்டு ஒருவரோடொருவர் போரிட்டபோது, நீரில் மூழ்கும் படகைப் போலப் பூமி நடுங்கினாள், திசைகள் அனைத்தும் ஒளியில் பொதிந்திருந்தன.(10,11)
சேலுர்கி³ரிவராஷ்²சைவ பேதுஷ்²ச ஷ²தஷோ² த்³ருமா꞉ |
பேதுஷ்²ச த⁴ரணீப்ருஷ்டே² மர்த்யா த⁴ர்மகு³ணான்விதா꞉ ||2-75-12
மலைகள் நடுங்கின, நூற்றுக்கணக்கான மரங்கள் வேரோடு சாய்ந்தன, நல்ல மனிதர்கள் பூமியில் விழுந்தனர்
நிர்கா⁴தா꞉ ஷ²தஷ²ஷ்²சான்யே பேதுஸ்தத்ர நராதி⁴ப |
ஊஹுஷ்²ச ஸரிதஹ் ஸர்வா꞉ ப்ரதிஸ்ரோதோ விஷா²ம்பதே ||2-75-13
விஷ்²வக்³வாதா வவுஷ்²சைவ பேதுருல்காஷ்²ச நிஷ்ப்ரபா⁴꞉ |
முஹுர்முஹுர்பூ⁴தஸங்கா⁴ ரத²நாதே³ன மோஹிதா꞉ ||2-75-14
ப்ரஜஜ்வால ஜலே சைவ வஹ்நிர்ஜனபதே³ஷ்²வர |
யுயுது⁴ஷ்²ச க்³ரஹை꞉ ஸார்த⁴ம் க்³ரஹா நப⁴ஸி ஸர்வத꞉ ||2-75-15
ஓ! மன்னா, நூற்றுக்கணக்கான புயல்கள் வீசின. அந்தப் போர் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, ஆறுகள் எதிர் திசையில் பாய்ந்தன, கடுங்காற்று வீசியது, எரிகொள்ளிகள் ஒளியிழந்து விழுந்தன, தேர்ச்சக்கரங்களின் சடசடப்பொலியால் உயிரினங்கள் மீண்டும் மீண்டும் தன்னினைவை இழந்தன. ஓ! மன்னா, நீரிலும் கூட நெருப்பு எரிந்தது, வானத்தில் கோள்களுடன் கோள்கள் போரிட்டன.(13-15)
ஜ்யோதீம்ஷி ஷ²தஷ²꞉ பேது꞉ ஸ்வர்கா³ச்ச த⁴ரணீதலம் |
தி³ஷா²ம் க³ஜா꞉ ப்ரகுபிதா꞉ நாகா³ஷ்²ச த⁴ரணீதலே ||2-75-16
நூற்றுக்கணக்கான விண்மீன்கள் வானத்தில் இருந்து பூமியில் விழுந்தன. திசைகளின் யானைகளும் {திக்கஜங்களும்}, பூமியில் உலவும் யானைகளும் நடுங்கத் தொடங்கின
க³ர்த³பா⁴ருணஸம்ஸ்தா²னைஷ்²சி²ந்நாப்⁴ரைஷ்²சாவ்ருதம் நப⁴꞉ |
வினந்த³த்³பி⁴ர்மஹாராவைருல்காஷோ²ணிதவர்ஷிபி⁴꞉ ||2-75-17
கழுதையைப் போன்று சாம்பல் நிறம் கொண்டவையும், பயங்கரக் குருதியைப் பொழிபவையுமான மேகங்கள் பெருமுழக்கத்துடன் வானை மறைத்தன.
ந பூ⁴ர்ன த்³யௌர்ன க³மனம் நரேந்த்³ரவ்ருஷபா⁴ ப⁴வன் |
ஸ்வஸ்தா²னி ஸுரவீரௌ து த்³ருஷ்ட்வா யுத்³த⁴க³தௌ ததா³ || 2-75-18
ஓ! மன்னர்களில் முதன்மையானவனே, வீரர்களான அவ்விரு தேவர்களும் போரிடுவதைக் கண்ட பூமியும், சொர்க்கமும், ஆகாயமும் காட்சியில் இருந்து மறைந்தன.
ஜேபுர்முனிக³னா மந்த்ரஞ்ஜக³தோ ஹிதகாம்யயா |
ப்³ராஹ்மநாஷ்²ச மஹாத்மானோ ஹ்யதிஷ்ட²ம்ஸ்தேஷு ஸத்வரா꞉ ||2-75-19
அந்நேரத்தில் பூமியின் நன்மைக்காக முனிவர்கள் மந்திரங்களை ஓதத்தொடங்கினர், பிராமணர்களும் தியானங்களில் ஈடுபட விரைந்தனர்.
ததோ ப்³ரஹ்மா மஹாதேஜா꞉ கஷ்²யபம் வாக்யமப்³ரவீத் |
க³ச்ச² வத்⁴வா ஸஹாதி³த்யா புத்ரௌ வாரய ஸுவ்ரத ||2-75-20
அப்போது பெருஞ்சக்திவாய்ந்த பிரம்மன், கசியபரிடம், “ஓ! உறுதியான நோன்புகளைக் கொண்டவனே, உன் மனைவியான அதிதியுடன் சென்று உன் மகன்கள் இருவரையும் தடுப்பாயாக” என்றான்
ஸ ததே²தி ததா³ தே³வமுக்த்வா பத்³மப⁴வம் முனி꞉
ஜகா³ம ரத²மாஸ்தா²ய தஸ்தௌ² நரவராந்திகே ||2-75-21
அம்முனிவர் {கசியபர்}, தாமரையில் பிறந்த தேவனிடம், “அவ்வாறே ஆகட்டும்” என்று சொல்லிவிட்டு மனிதர்களில் முதன்மையானவனிடம் {கிருஷ்ணனிடம்} தன் தேரில் சென்றார்
ஸ்தி²தம் து கஷ்²யபம் த்³ருஷ்ட்வா ஸஹாதி³த்யா தத³ந்தரா |
உபௌ⁴ ராதா²ப்⁴யாம் த⁴ரணீமவதீர்ணௌ மஹாப³லௌ ||2-75-22
ந்யஸ்தஷ²ஸ்த்ரௌ ச தௌ வீரௌ வவந்த³துரரிந்த³மௌ |
பிதரௌ த⁴ர்மதத்த்வஜ்ஞௌ ஸர்வபூ⁴தஹிதே ரதௌ ||2-75-23
அறத் தத்துவங்களை நன்கறிந்தவர்களும், உயிரினங்கள் அனைத்தின் நன்மையில் எப்போதும் ஈடுபடுபவர்களும், பகைவரைக் கொல்பவர்களும், பெருஞ்சக்திவாய்ந்தவர்களுமான அந்த வீரர்கள் இருவரும் போர்க்களத்தில் கசியபரையும், அதிதியையும் கண்டு தங்கள் தேர்களில் இருந்து இறங்கி, ஆயுதங்களைக் கைவிட்டுத் தங்கள் பெற்றோரின் பாதங்களை வணங்கினர்.(22,23)
உபௌ⁴ க்³ற்^ஹீத்வா ஹஸ்தாப்⁴யாமதி³திஸ்த்வப்³ரவீத்³வச꞉ |
அஸோத³ராவிவைவம் கிமன்யோன்யம் ஹந்துமிச்ச²த꞉ ||2-75-24
அப்போது அதிதி அவர்கள் இருவரின் கரங்களையும் பற்றிக் கொண்டு, “ஒரே தாய்தந்தையருக்குப் பிறந்தும், உடன்பிறவாதவர்களைப் போல ஏன் நீங்கள் ஒருவரையொருவர் கொல்ல முயல்கிறீர்கள்?
ஸ்வல்பமர்த²ம் புரஸ்க்ருத்ய ப்ரவ்ருத்தமதிதா³ருணம் |
ஸத்³ருஷ²ம் நேதி பஷ்²யாமி ஸர்வதா² மம புத்ரயோ꞉ ||2-75-25
{சிறு காரியத்திற்காக இந்தப் பயங்கரச் செயலைச் செய்கிறீர்கள். இஃது என் மகன்களுக்கு எந்த வகையிலும் தகுந்ததல்ல என்பதை நான் காண்கிறேன்}.
ஷ்²ரோதவ்யம் யதி³ மாதுஷ்²ச பிதுஷ்²சைவ ப்ரஜாபதே꞉ |
ந்யஸ்தஷ²ஸ்த்ரௌ ஸ்தி²தௌ பூ⁴த்வா குருதம் வசனம் மம ||2-75-26
நடந்தது போகட்டும். தாயின் சொற்களுக்கும், பெற்ற தந்தையின் சொற்களுக்கும் கீழ்ப்படிய நீங்கள் நினைத்தால் உங்கள் ஆயுதங்களைக் கைவிட்டுவிட்டு நான் சொல்வதைக் கேட்பீராக” என்றாள்.
ததே²த்யுக்த்வா ச தௌ தே³வௌ ஸ்னாதுகாமௌ மஹாப³லௌ |
க³ங்கா³ம் ஜக்³மதுரேவாத² ப்ரஜல்பந்தௌ பரஸ்பரம் ||2-75-27
பெருஞ்சக்திவாய்ந்தவர்களான அந்தத் தேவர்கள் இருவரும், “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொல்லி, ஒருவரோடு ஒருவர் கலந்து பேசிய படியே ஜானவி {கங்கை} ஆற்றங்கரைக்குச் சென்றனர்
ஷ²க்ர உவாச
த்வம் ப்ரபு⁴ர்லோகக்ருத்க்ருத்ஸ்னராஜ்யே(அ)ஹம் ஸ்தா²பிதஸ்த்வயா |
ஸ்தா²பயித்வா கத²ம் நாம புனர்மாமவமன்யஸே ||2-75-28
சக்ரன், “ஓ! கிருஷ்ணா, அண்டத்தைப் படைத்த தலைவனும், அரசில் {தேவலோக அரசில்} என்னை நிறுவியவனும் நீயே. இங்கே என்னை நிறுவிவிட்டு இப்போது ஏன் நீயே என்னை அவமதிக்கிறாய்?
ப்⁴ராத்ருத்வமுபக³ம்யைவ ஜ்யேஷ்ட²த்வம் சாப்யபோஹ்ய ச |
கத²ம் கமலபத்ராக்ஷ நிர்வாணம் கர்துமிச்ச²ஸி ||2-75-29
ஓ! தாமரைக் கண்ணா, என்னை அண்ணனாக ஏற்றுக் கொண்ட நீ இப்போது என்னை ஏன் அழிக்க விரும்புகிறாய்?” என்று கேட்டான்.
ஸ்னாதௌ து ஜாஹ்னவீதோயே புனரப்⁴யாக³தௌ ந்ருப |
யத்ராதி³தி꞉ கஷ்²யபஷ்²ச மஹாட்மானௌ த்³ருட⁴வ்ரதௌ ||2-57-30
ஓ! மன்னா {ஜனமேஜயா}, பிறகு அவர்கள் இருவரும் ஜானவியாற்றின் நீரில் நீராடிவிட்டு உறுதியான நோன்புகளைக் கொண்ட உயரான்ம கசியபரிடமும், அதிதியிடமும் திரும்பி வந்தனர்.
ப்ரியஸங்க³மனம் நாம தம் தே³ஷ²ம் முனயோ(அ)வத³ன் |
யத்ர தௌ ஸங்க³தௌ சோபௌ⁴ பித்ருப்⁴யாம் கமலேக்ஷணௌ ||2-75-31
தாமரைக் கண்களைக் கொண்ட அந்தச் சகோதரர்கள் இருவரும் தங்கள் தாய்தந்தையருடன் இணைந்த அந்த இடத்திற்கு “அன்புக்குரியோர் இணையும் களம் {ப்ரியஸங்கமனம்}” என்று முனிவர்கள் பெயர்சூட்டினர்
தத꞉ ஷ²க்ரஸ்ய கௌரவ்ய த³த்வா வாசாப⁴யம் ததா³ |
யத்ர தே³வக³ணா꞉ ஸர்வே ஸமேதா த⁴ர்மசாரிண꞉ ||2-75-32
ததோ யயுர்விமானைஸ்து தே³வா꞉ ஸர்வே த்ரிவிஷ்டபம் |
ருத்³த்⁴யா பரமயா யுக்தாஸ்தேஷாமேவானுரூபயா ||2-75-33
ஓ! குருக்களின் வழித்தோன்றலே, அழகிய வடிவங்களில் அங்கே ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த நல்ல தேவர்களின் {தேவகணங்களின்} முன்னிலையில் கிருஷ்ணன் இந்திரனின் பாதுகாப்புக்கான உறுதியை அளித்ததும், அவர்கள் தங்கள் தேர்களில் {விமானங்களில்} ஏறி தேவலோகத்திற்குச் சென்றனர்.(32,33)
கஷ்²யபஷ்²சாதி³திஷ்²சைவ ததா² ஷ²க்ரஜனார்த³னௌ |
விமானமேகமாருஹ்ய க³தா ராஜம்ஸ்த்ரிவிஷ்டபம் || 2-75-34
ஓ! மன்னா, கசியபர், அதிதி, இந்திரன், உபேந்திரன் ஆகியோர் ஒரே தேரில் அமர்ந்து தேவலோகத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.
தே ஷ²க்ரஸத³னம் ப்ராப்தா ரம்யம் ஸர்வகு³ணான்விதம் |
ஊஷுரேகத்ர கௌரவ்ய முதி³தா த⁴ர்மசாரிண꞉ ||2-75-35
ஓ! குருவின் வழித்தோன்றலே, அனைத்துக் குணங்களையும் கொண்ட நல்ல தேவர்கள் சக்ரனிடம் வந்து தங்கள் இருக்கையில் அமர்ந்த பிறகு,
ஷ²சீ து கஷ்²யபம் பத்ன்யா ஸஹிதம் த⁴ர்மவத்ஸலா |
உபாசரன்மஹாத்மானம் ஸர்வபூ⁴தஹிதே ரதம் ||2-75-36
அறத்தையே எப்போதும் விரும்புபவளான சசி, அனைத்து உயிரினங்களின் நன்மையில் எப்போதும் ஈடுபடுபவர்களான உயரான்ம கசியபரையும், அவரது மனைவியையும் {அதிதியையும்} துதித்தாள்.
ததஸ்தஸ்யாம் ப்ரபா⁴தாயாம் ரஜன்யாமப்³ரவீத்³த⁴ரிம் |
ஆதா³தத⁴மதத்த்வஜ்ஞா ஸர்வஹூதஹிதம் வச꞉ ||2-75-37
அந்த இரவு கடந்ததும், அறக் கோட்பாடுகளை அறிந்தவளான அதிதி, உயிரினங்களுக்கு எப்போதும் நன்மையை விளைவிக்கும் ஹரியிடம் {கிருஷ்ணனிடம்},
உபேந்த்³ர த்³வாரகாம் க³ச்ச² பாரிஜாதம் நயஸ்வ ச |
வத்⁴வா ஸம்ப்ராபயஸ்வேஷ² புண்யகம் ஹ்ருத³யே ஸ்தி²தம் ||2-75-38
“ஓ! உபேந்திரா, இந்தப் பாரிஜாதத்தை எடுத்துக் கொண்டு, துவாரகை சென்று, உன் மனைவியுடன் சேர்ந்து மங்கலச் சடங்கை {புண்யக நோன்பை} நிறைவேற்றுவாயாக
புண்யகே ஸத்யயா ப்ராப்தே புனரேவ த்வயா தரு꞉ |
நந்த³னே புருஷஷ்²ரேSடா² ஸ்தா²ப்ய꞉ ஸ்தா²னே யதோ²சிதே ||2-75-39
ஆனால், ஓ! மனிதர்களில் முதன்மையானவனே, அந்தச் சடங்கு நிறைவடைந்ததும், நீ இந்த மரத்தைத் திரும்பவும் கொண்டு வந்து நந்தனவனத்தில் முன்பு போலவே வைப்பாயாக” என்றாள்.
ஏவமஸ்த்விதி க்ருஷ்ணேன தே³வமாதா யஷ²ஸ்வினீ |
உக்தா த⁴ர்மகு³ணைர்யுக்தா நாரதே³ன மஹாத்மனா ||2-75-40
இதைக் கேட்ட கிருஷ்ணன், அறம் சார்ந்த குணம் கொண்டவளென நாரதரால் சொல்லப்பட்டவளும், சிறப்புமிக்கவளுமான தேவர்களின் அன்னையிடம் {அதிதியிடம்}, “அவ்வாறே ஆகட்டும்” என்றான்[“இதைக் கேட்ட கிருஷ்ணன், சிறப்புமிக்கவளான தேவர்களின் அன்னையிடம் {அதிதியிடம்}, “அவ்வாறே ஆகட்டும்” என்றான். நாரதரும் அதற்கு உடன்பட்டார்” ].
ததோ(அ)பி⁴வாத்³ய பிதரம் மாதரம் ச ஜனார்த³ன꞉ |
மஹேந்த்³ரம் ஸஹ ஷ²ச்யாத² ப்ரதஸ்தே² த்³வாரகாம் ப்ரதி ||2-75-41
அதன் பிறகு ஜனார்த்தனன், தன் அன்னையையும், தந்தையையும், சசியுடன் கூடிய மஹேந்திரனையும் வணங்கிவிட்டு, துவாரகை செல்லும் தன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தினான்.
த³தௌ³ க்ருஷ்ணாய பௌலோமீ நியோகா³ன்குருநந்த³ன |
ஸர்வாஸாமேவ க்ருஷ்ணஸ்ய பா⁴ர்யாணாம் த⁴ர்மசாரிணீ ||2-75-42
புலோமனின் நன்மகள் {சசிதேவி}, கிருஷ்ணனின் மனைவியருக்கென அவனிடம் அழகிய ஆபரணங்கள் பலவற்றைக் கொடுத்தாள்.
தி³வ்யானாம் ஸர்வரத்னானாம் வாஸஸாம் ச மனஸ்வினீ |
நானாராகா³விரக்தானாம் ஸதே³வாரஜஸாமபி ||2-75-43
பா⁴ர்யாணாம் ச ஸஹஸ்ராணி யானி ஷோட³ஷ² மாத⁴வே |
ப்ரதிக்³ருஹ்ய மஹாதேஜா꞉ ப்ரயயௌ த்³வாரகாம் ப்ரதி ||2-75-44
ஸம்பூஜ்யமானோ த்³யுதிமான்கே²சரை꞉ புண்யகர்மபி⁴꞉ |
ஸஸாத்யகி꞉ ஸபுத்ரஷ்²ச ப்ராப்தோ ரைவதகம் கி³ரிம் ||2-75-45
பெரும் மனம் கொண்ட புலோமனின் மகள் {சசி}, மாதவனின் பதினாறாயிரம் மனைவியருக்கும் பல்வேறு வகையான தெய்வீக ரத்தினங்களையும், பல்வேறு வண்ணங்களிலான ஆடைகளையும் கொடுத்து அனுப்பினாள். பெருஞ்சக்திமிக்கவனும், பிரகாசமிக்கவனுமான கேசவன், அந்தப் பரிசுகள் அனைத்தையும் ஏற்றுக் கொண்டு, வானுலாவிகளில் நல்லவர்களால் {தேவகணங்களால்} கௌரவிக்கப்பட்டு, பிரத்யும்னனுடனும், சாத்யகியுடனும் துவாரகைக்குப் புறப்பட்டு, ரைவதக மலையை அடைந்தான்.(43-45
ஸ தத்ர ஸ்தா²பயித்வா ச பாரிஜாதம் வரத்³ருமம் |
ஸத்யகம் ப்ரேஷயாமாஸ த்³வாரகாம் த்³வாரஷா²லினீம் ||2-75-46
மரங்களில் முதன்மையான பாரிஜாதத்தை அங்கே நிறுத்தி வைத்த மாதவன், வாயில்களைக் கொண்ட {நகரமான} துவாரகைக்குச் சாத்யகியை அனுப்பிவைத்தான்
ஷ்²ரீக்ருஷ்ண உவாச
பாரிஜாதமிஹானீதம் மஹேந்த்³ரஸ்த³னான்மயா |
நிவேத³ய மஹாபா³ஹோ பை⁴மானாம் பை⁴மவர்த⁴ன ||2-75-47
கிருஷ்ணன், “ஓ! பெருங்கரங்களைக் கொண்ட பைமர்களின் மன்னா {பீம குல சாத்யகி / பைமவர்த்தனா}, மஹேந்திரனின் வசிப்பிடத்தில் இருந்து பாரிஜாதத்தை இங்கே நான் கொண்டு வந்திருக்கிறேன் என்ற செய்தியை பைமர்களிடம் {பீம குலத்தோரிடம்} சொல்வாயாக
அத்³ய த்³வாரவதீம் சைவ பாரிஜாதமஹம் த்³ருமம் |
ப்ரவேஷ²யிஷ்யே நக³ரே ஷோ²பா⁴ ப்ரக்ரியதாம் ஷு²பா⁴ ||2-75-48
மரங்களில் சிறந்த இந்தப் பாரிஜாதத்தை நான் இன்றே துவாரகைக்குக் கொண்டு செல்லப் போகிறேன். நகரம் மங்கல அடையாளங்களால் அலங்கரிக்கப்படட்டும்” என்றான்.
இத்யுக்த꞉ ஸத்யகோ க³த்வா ததோ²க்த்வ புனராக³த꞉ |
குமாரைர்நாக³ரை꞉ ஸார்த⁴ம் ஸாம்ப³ப்ரப்⁴ருதிபி⁴꞉ ப்ரபோ⁴ ||2-75-49
ஓ! தலைவா, இவ்வாறு கேட்டுக் கொள்ளப்பட்ட சாத்யகி அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றான். அவன், கிருஷ்ணனின் சொற்களைப் பைமர்களிடம் சொல்லிவட்டு, குடிமக்களுடனும், சாம்பனின் தலைமையிலான இளவரசர்களுடனும் சேர்ந்து திரும்பி வந்தான்.
ததோ(அ)க்³ரத꞉ பாரிஜாதமாரோப்ய க³ருடே³ ததா³ |
ப்ரத்³யும்னோ த்³வாரகாம் ரம்யாம் விவேஷ² ரதி²னாம் வர꞉ ||2-75-50
தேர்வீரர்களில் முதன்மையான பிரத்யும்னன், பாரிஜாதத்தைக் கருடனின் முதுகில் எடுத்த வைத்து, அவனை {கிருஷ்ணனை} முன்னிட்டுக் கொண்டு, அழகிய துவாரகா நகருக்குள் நுழைந்தான்
ஷை²ப்³யாதி³ஹயயுக்தேன ரதே²னானுனயௌ ஹரி꞉ |
தஸ்யாத² ரத²முக்²யேன ஸத்யக꞉ ஸாம்ப³ ஏவ ச ||2-75-51
சைப்யத்தாலும், பிற குதிரைகளாலும் இழுக்கப்படும் தேரில் ஹரி {கிருஷ்ணன்} அமர்ந்திருந்தான், சாத்யகியும், சாம்பனும் மிகச் சிறந்த மற்றொரு தேரில் அமர்ந்து அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர்.
தே த்வன்யே ந்ருப வார்ஷ்ணேயா யானைர்ப³ஹுவிதை⁴ஸ்ததா² |
யயு꞉ ப்ரஹ்ருஷ்டாஸ்தத்கர்ம பூஜயந்தோ மஹாத்மன꞉ ||2-75-52
ஓ! மன்னா, விருஷ்ணி வம்சத்தைச் சேர்ந்த பிறரும் கேசவனின் செயலை உயர்வாகப் புகழ்ந்தவாறே பல்வேறு வாகனங்களில் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.
ஸத்யகாத்³விஸ்தரம் ஷ்²ருத்வா யாத³வா நாக³ராஸ்ததா² |
விஸ்மயம் பரமம் ஜக்³முரப்ரமேயஸ்ய கர்மணா ||2-75-53
ஆனர்த்தத்தின் யது குடிமக்கள், ஒப்பற்ற சக்தி கொண்ட கேசவனின் அற்புதமிக்க அருஞ்செயல்களைச் சாத்யகியிடம் இருந்து கேட்டு ஆச்சரியத்தால் நிறைந்தனர்.
தம் தி³வ்யகுஸுமம் வ்ருக்ஷம் த்³ருஷ்ட்வா(ஆ)நர்தநிவாஸின꞉ |
ராஜன்ன தத்ருபுர்ஹ்ருஷ்டா꞉ பஷ்²யமானா மஹோத³யம் ||2-75-54
தெய்வீக மலர்களால் நிறைந்திருக்கும் அந்த மரத்தை மீண்டும் மீண்டும் கண்டும் அவர்களால் மகிழ்ச்சியில் நிறைவை எட்ட முடியவில்லை
தமத்³பு⁴தமசிந்த்யம் ச மத³கேலிகலாண்ட³ஜம் |
வ்ருக்ஷோத்தமம் பஷ்²யதாம் வை வ்ருத்³தா⁴நாமக³மஜ்ஜரா ||2-75-55
விளையாட்டுத்தனமான பறவைகள் நிறைந்ததும், மிகச் சிறந்ததும், அற்புதமானதும், சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டதுமான அந்த மரத்தைக் கண்ட முதிய பெண்களின் முதுமையும் மறைந்துவிட்டது {அவர்களுக்கு இளமை திரும்பியது}.
யே த்வந்த⁴சக்ஷுஷ꞉ ஸர்வே தே(அ)ப⁴வந்தி³வ்யசக்ஷுஷ꞉ |
விரோகா³ ரோகி³ணஷ்²சாஸங்க்⁴ராத்வா க³ந்த⁴ம் வனஸ்பதே꞉ ||2-75-56
அந்த மரத்தின் நறுமணத்தை முகர்ந்த குருடர்கள் தெய்வீகப் பார்வையைக் கொடையாகப் பெற்றனர், பிணியுற்றிருந்தவர்கள் தங்கள் நோய்களில் இருந்து விடுபட்டனர்.
லபந்த꞉ கோகிலாஞ்ச்²வேதாஞ்ச்²ருத்வா(ஆ)நர்தநிவாஸின꞉ |
ப³பூ⁴வுர்ஹ்ருஷ்டமனஸோ வவந்து³ஷ்²ச ஜனார்த³னம் ||2-75-57
அந்த மரத்தில் இருந்த குயில் போன்ற பறவைகளின் இனியகுரலைக் கேட்டு மகிழ்ச்சியில் நிறைந்த ஆனர்த்தவாசிகள் ஜனார்த்தனனை வணங்கினர்
நானாவிதா⁴னி தூர்யாணி கே³யானி மது⁴ராணி ச |
ஷு²ஷ்²ருவுஸ்தஸ்ய வ்ருக்ஷஸ்ய நாதிதூ³ரம் க³தா நரா꞉ ||2-75-58
தொலைவில் வாழ்ந்து வந்த நகரத்து மக்களும் அந்த மரத்தில் இருந்து உண்டாகும் இனிய இசையைக் கேட்டனர்
யோ(அ)யம் ஸங்கல்பயாமாஸ க³ந்த⁴ம் ஹ்ருத்³யம் நரஸ்ததா² |
ஸ ததை³வ தமாஜக்⁴ரே பாரிஜாதஸமுத்³ப⁴வம் ||2-75-59
அந்த நேரத்தில் ஒவ்வொரு மனிதனும் அந்தப் பாரிஜாத மரத்தில் இருந்து தான் விரும்பிய நறுமணத்தை அடைந்தான்
தத꞉ ப்ரவிஷ்²ய ரம்யாம் து த்³வாரகாம் யது³நந்த³ன꞉ |
வஸுதே³வம் மஹாத்மானம் த³த்³ருஷே² தே³வகீம் ததா² ||2-75-60
யது குலத்துக் கிருஷ்ணன், இவ்வாறு அழகிய துவாரகா நகருக்குள் நுழைந்து, வசுதேவனையும், தேவகியையும்,
குகுராதி⁴பதிம் சைவ ப³லம் ப்⁴ராதரமேவ ச |
வ்ருத்³தா⁴ஷ்²ச யாத³வானாம் யே மானார்ஹானமரோபமான் ||2-75-61
தன் அண்ணனான பலனையும் {பலராமனையும்}, குகுர மன்னனையும் {உக்ரசேனனையும்}, தேவர்களுக்கு ஒப்பானவர்களும், மதிக்கத் தகுந்தவர்களுமான பிற யாதவர்களையும் சந்தித்தான்.
விஸ்ருஜ்ய தான்வை ப⁴க³வானநாதி³நித⁴னோ(அ)ச்யுத꞉ |
ஸம்பூஜ்ய ச யதா²ந்யாயம் ஸ்வமேவ ப⁴வனம் க³த꞉ ||2-75-62
ஸ ஸத்யபா⁴மயா வாஸம் விவேஷ² மது⁴ஸூத³ன꞉ |
பாரிஜாதம் தருஷ்²ரேஷ்ட²ம் க்³ரஹாய க³த³பூர்வஜ꞉ ||2-75-63
நித்தியனும், தெய்வீகமானவனும், கதனின் அண்ணனுமான மதுசூதனன், அவர்கள் அனைவரையும் முறையாகக் கௌரவித்து, விடைபெற்றுக் கொண்டு, தன் வசிப்பிடத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றான். அவன், மரங்களில் சிறந்த பாரிஜாதத்தை எடுத்துக் கொண்டு சத்யபாமாவின் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான்.(62,63)
ஸாதே³வீ பூஜயாமாஸ ப்ரஹ்ருஷ்டா வாஸவானுஜம் |
ப்ரதிஜக்³ராஹ தம் சாபி பாரிஜாதம் மஹாத்³ருமம் ||2-75-64
தெய்வீகமான சத்யபாமா அதைக் கண்டு பெரிதும் மகிழ்ந்தாள்; அவள் உபேந்திரனைத் துதித்து அந்தப் பெரும் பாரிஜாத மரத்தை ஏற்றுக் கொண்டாள்.
மனீஷிதேன ஸ தருரல்போ ப⁴வதி பா⁴ரத |
மஹாம்ஷ்²ச வாஸுதே³வஸ்ய தத³த்³பு⁴தமபூ⁴ன்மஹத் ||2-75-65
ஓ! பரதனின் வழித்தோன்றலே, அந்த மரம் வாசுதவேனின் விருப்பத்திற்கிணங்க சிறிய வடிவை ஏற்றது. அஃது அனைவருக்கும் பேராச்சரியத்தை அளித்தது.
கதா³சித்³த்³வாரகாம் ஸர்வாம் ப்ரச்சா²த³யதி பா⁴ரத |
கதா³சித்³த⁴ஸ்ததா⁴ர்யஸ்து ப⁴வத்யங்கு³ஷ்ட²ஸன்னிப⁴꞉ ||2-75-66
ஓ! ஜனமேஜயா, சில வேளைகளில் பெரும் வடிவை ஏற்றுத் துவாரகை முழுவதையும் அது மறைத்தது, அதன் பிறகு மீண்டும் கட்டைவிரல் அளவை அடைந்து {உள்ளங்கையில்} அனைவராலும் அடையக்கூடியதாக மாறியது
நனந்த³ ஸத்யா கௌரவ்ய தே³வீ ப்ராப்ய மனோரத²ம் |
புண்யகார்த²ம் து ஸம்பா⁴ரான்ஸம்ப⁴ர்துமுபசக்ரமே ||2-75-67
இவ்வாறு தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொண்ட சத்யபாமா, புண்யகச் சடங்கைச் செய்வதற்கான பொருட்கள் அனைத்தையும் திரட்டத் தொடங்கினாள்.
யானி த்³ரவ்யாணி கௌரவ்ய ஜம்பூ³த்³வீபே து கானிசித் |
யோக்³யானி தானி க்ருஷ்ணேன ஸம்ப்⁴ருதானி மஹாத்மனா ||2-75-68
கிருஷ்ணன், ஜம்பூத்வீபத்தில் அடையக்கூடிய அனைத்தையும் திரட்டினான். ஓ! குருவின் வழித்தோன்றலே
முனிம் ததா³ ஸம்ஸ்ம்ருதவான்ஸ நாரத³ம்
ஜனார்த³ன꞉ ஸர்வகு³ணோசிதம் வஷீ² |
ப்ரதிக்³ரஹார்த²ம் வ்ரதகஸ்ய ஸத்யயா
யதோ²பதி³ஷ்டஸ்ய புரந்த³ரானுஜ꞉ ||2-75-69
தற்கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டவனான கேசவன் சத்யாவுடன் {சத்யபாமாவுடன்} அமர்ந்து நோன்பை நோற்பதற்காக நாரத முனிவரை நினைத்தான்” என்றார் {வைசம்பாயனர்}.
இதி ஷ்²ரீமஹாபா⁴ரதே கி²லேஷு ஹரிவம்ஷே² விஷ்ணுபர்வணி
பாரிஜாதாநயனே பஞ்சஸப்ததிதமோ(அ)த்⁴யாய꞉
————–—————————
ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேத வியாஸ பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-
Leave a Reply