தன் ஐஸ்வரியத்தில் ஒன்றும் குறையாமல் வந்து திருநகரியிலே நின்றருளுகின்ற
பொலிந்து நின்ற பிரானுக்கு அடிமை செய்கையே தக்கது,’ என்கிறார்.
உறுவது ஆவது எத் தேவும் எவ் வுலகங்களும் மற்றும் தன்பால்
மறுவின் மூர்த்தியோடு ஒத்து இத் தனையும் நின்ற வண்ணம் நிற்கவே
செறுவில் செந்நெல் கரும்பொடு ஓங்கு திருக் குருகூர தனுள்
குறிய மாண் உரு வாகிய நீள் குடக் கூத்தனுக்கு ஆட் செய்வதே–4-10-10-
நீள் குடக்கூத்தனுக்கு ஆட்செய்வதே உறுவது ஆவது,’ என்க.
உறுவதும் இது –
சீரியதும் இது; ஸூ சகமும் -ஆவதும் இது – செய்யத்தக்கதும் இது,’ என்னுதல்.
அன்றிக்கே, ‘உறுவதாவது இதுவே’ என்னுதல்.
எத்தேவும் எவ்வுலகங்களும் –
எல்லாத் தேவர்களும், தேவர்களுக்கு போக ஸ்தானமான -இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்குரிய இடங்களான எல்லா உலகங்களும்.
மற்றும் –
மற்றும் உண்டான சேதன -உயிர்ப்பொருள்களும் -அசேதனங்களும் -உயிரல்பொருள்களும்.
தன்பால் மறு இல் மூர்த்தியோடு ஒத்து –
தன்னிடத்து வந்தால் மறு இல்லாதபடி மூர்த்தியோடு ஒத்து. என்றது,
இவை மூர்த்தியாமிடத்தில்-அப்ராக்ருத – பிரகிருதி சம்பந்தம் இல்லாத விக்ரஹத்தைப் போன்று
குறைவு இன்றிக்கே இருக்கையைத் தெரிவித்தபடி.
மறு ஆகிறது – குற்றம்; அதாவது, குறைவு; இது இன்றிக்கே இருக்கை.
ப்ருதக் ஸ்தித்யாதிகள் – பிரிந்து நிலைத்திருக்கையும் தோன்றுதலும் முதலானவைகள் இன்றிக்கே இருக்கையைத் தெரிவித்தவாறு.
அன்றிக்கே, மறுவையுடைத்தான விக்ரஹம் – ஸ்ரீவத்ஸத்தையுடைத்தான விக்ரஹம்;
அதனோடு ஒத்து என்னுதல்; மறு – ஸ்ரீவத்சம்; இல் – வீடு; இருப்பிடம்.
அன்றிக்கே, மறு இல்லாத மூர்த்தி உண்டு – ஹேய ப்ரத்யநீகமான குற்றங்கட்கு எதிர்த்தட்டான விக்கிரகம்;
அதனோடு ஒத்து’ என்னுதல்;
மறு – குற்றம். இவை சரீரத்தோடு ஒத்திருத்தலாவது என்?’ என்னில்,
ப்ருத ஸ்தித்ய நர்ஹா – பிரிந்து நிலைத்திருத்தலுக்குத் தகுதியில்லாத
ஆதார ஆதேய பாவ –
நியந்த்ரு நியாம்ய ஏவுகின்ற ஏவப்படுகின்ற பாவ –
சேஷி சேஷ பாவமான சரீர லக்ஷணங்கள்
இவற்றிற்கு உண்டு ஆகையாலே.
மரத்திலே தேவதத்தன் நின்றால் அது அவனுக்குச் சரீரமாகாதே அன்றோ?
இங்கு அங்ஙன் அன்றிக்கே இருக்கையைத் தெரிவித்தபடி.
(அந்தராத்மா -சரீர -சரீரி பாவம்-ஒன்றும் தேவும் இருந்ததோ ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்ப்ரதாயம் பிழைத்ததோ -எம்பார்
யஸ்ய சேதனச்ய த்ரவ்யம் —யதால் காக்கக்படுகிறதோ -ஆத்மா -தாரயித்வம்
நியந்தும் தரித்தால் மட்டும் போதாதே
மரத்தின் மேலே தேவ தத்தன் நின்றான் -தாங்கும் இங்கு சேஷ -நியமிக்காதே
சேஷ தைக -ஸ்வாபவம் -மூன்றாவது-யாரும் யாரையும் நியமிக்கலாமே லோகத்தில் –)
இத்தனையும் நின்ற வண்ணம் தன்பால் நிற்க –
இவை யடங்கலும் இருந்தபடியே தன் பக்கலிலே நிற்க.
தன்னை ஒழிந்த எல்லாப் பொருள்களும் தனக்குச் சரீரமாகையாலே அடிமையாம்படி –
சரீரதயா சேஷமாய் -இருக்கிற இந்த ஐஸ்வரியத்தில் ஒன்றும் குறையாதபடி வந்து நிற்கை. என்றது,
உபய விபூதி யுக்தன் ஆகையால் – -இரு வகையான உலகங்களையும் உடையவனாகையாலே வந்த ஐஸ்வரியம்
அடையத் தோற்றும்படிக்கு ஈடாக ஆயிற்று இங்கு வந்து நிற்கிறது,’ என்றபடி.
நன்று; தாழ நிற்கிற இடத்தில் ஐஸ்வரியம் தோற்றுமோ?’ எனின்,
ராஜபுத்திரன் ஓர் ஒலியலை உடுத்துத் தாழ இருந்தாலும் சேஷித் தன்மையில்-ஐஸ்வர்யத்தில் – குறைந்து தோன்றாதே அன்றோ?
செறுவில் செந்நெல் கரும்போடு ஓங்கு திருக்குருகூர் அதனுள் –
வயல்களில் செந்நெற்பயிர்களானவை கரும்போடு ஒக்க ஓங்காநின்றுள்ள திருக்குருகூரதனுள்;
தேச விசேஷத்திலே -பரமபதத்திலே எல்லாரும் ஒருபடிப்பட்டு இருக்குமாறு
போலே, அவ்வூரில் பொருள்களில் ஒன்றில் ஒன்று குறைந்திருப்பதில்லை;
குறிய –
கோடியைக் காணியாக்கினாற்போலே, கண்களால் முகக்கலாய் இருக்கும்படி வடிவை அமைத்தபடி.
மாண் உருவாகிய –
இட்ட போதொடு இடாத போதொடு வாசியற முகமலர்ந்து போகும் படியாக இரப்பிலே தழும்பு ஏறினபடி.
நீள் குடக் கூத்தனுக்கு –
குடக்கூத்து ஆடிவிட்ட பின்பும்,மநோ ஹாரி -சேஷ்டிதத்தை – மனத்தைக் கவர்கின்ற அச்செயலைப்
பிற்பட்டகாலத்தில் கேட்டார்க்கும் சம காலத்திலே கண்டாற்போலே பிரீதி பிறக்கும்படியாயிற்றுக் குடக்கூத்து ஆடிற்று.
ஆள் செய்வதே –
அச் சேஷ்டிதம் -செயல் தானே அடிமையிலே மூட்டும்; நீங்கள் இசையுமத்தனையே வேண்டுவது.
சேஷ்டிதமே அடிமையிலே மூட்டும் -அதற்காக அன்றோ திருவவதாரம் -இசைவே வேண்டுவது
—————————————————————-
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
Leave a Reply