இதுக்கு முன்பு உணர்ந்த பெண்கள் எல்லாம் திரண்டு தங்கள்
அபிமத லாபம் யாவள் ஒருத்தி முன்னாகப் பெறலாய் இருக்கிறது –
அதுக்கு ஈடாகக் கிருஷ்ணன் கொண்டாடும் படி செல்வக் கிடப்புடையாள் ஒருத்தியை எழுப்புகிறார்கள் –
சம்சாரிகளில் ராத்திரியில்
பர ஹிம்சாதி சிந்தனமும்-
நரக அவஹமான விஷய அனுபவமும்
தமோ குண அபிபவத்தால் வந்த நித்ரையுமாய்ச் செல்லுகையாலே
ராத்திரி தண்ணியது என்று புருஷார்த்த உபயோகியான பகல் விருப்பத்துக்கு உடலாய் இருக்கும்
இவர்கள் கிருஷ்ண அனுபவம் பண்ணப் பெறுகையாலே
ராத்திரி அடிக் கழஞ்சு
பெற்று விடியில் கோப வ்ருத்தர்கள் விரோதிப்பார்கள் என்று
விடியப் புகா நின்றது என்று பயப்பட்டு
கிருஷ்ணனையும் நம்மையும் சேர ஒட்டாதவர்கள் உணரும் காலம் வந்து தோற்றச் செய்தே
நீ கிடந்து உறங்குகையாவது என் என்ன
அவள் உள்ளே கிடந்து அக்காலம் வருகை யாவது என் என்ன –
கீழ்வானம் வெள்ளென்று எருமை சிறுவீடு
மேய்வான் பரந்தன காண் மிக்குள்ள பிள்ளைகளும்
போவான் போகின்றாரை போகாமல் காத்து -உன்னைக்
கூவுவான் வந்து நின்றோம் கோதுகலமுடைய
பாவாய் எழுந்திராய் பாடிப் பறை கொண்டு
மாவாய் பிளந்தானை மல்லரை மாட்டிய
தேவாதி தேவனைச் சென்று நாம் சேவித்தால்
ஆவா வென்று ஆராய்ந்து அருளேலோ ரெம்பாவாய்-8-
பதவுரை
கோதுகலம் உடைய பாவாய்–கிருஷ்ணனாலே மிகவும் விரும்பத் தக்க பதுமை போன்றவளே!
கீழ் வானம்–கீழ் திசைப் பக்கத்து ஆகாசமானது
வெள்ளென்று–வெளுத்தது ;
(அன்றியும்)
எருமை-எருமைகளானவை
மேய்வான்–(பனிப் புல்) மேய்கைக்காக
சிறுவீடு–சிறு தோட்டங்களில்
பரந்தன–சென்று புக்கன
போவான் போகின்றார்-(திருவேங்கட யாத்திரை போலே) போகையையே பிரயோஜனமாகக் கொண்டு போகின்ற
மிக்குள்ள பிள்ளைகளும்–மற்றமுள்ள எல்லாப் பெண் பிள்ளைகளையும்
போகாமல் காத்து–போக ஒட்டாமல் தடுத்து
உன்னை கூவுவான்–உன்னை அழைத்தர் பொருட்டு
வந்து நின்றோம்–(உன் மாளிகை வாசலில் வந்திரா நின்றோம்)
எழுந்திராய்–(எங்களுடன் கூடுவதற்காக) எழுந்திரு;
பாடி-(கண்ண பிரானுடைய குணங்களைப்); பாடி
பறை கொண்டு–(அவனிடத்துப்) பறையைப் பெற்று,
மா வாய் பிளந்தானை–குதிரை யுருவமெடுத்து வந்த கேசி யென்னுமசுரனுடய வாயைக் கீண்டெறிந்தவனும்
மல்லரை மாட்டிய–மல்லர்களை மாளச் செய்தவனுமான
தேவாதி தேவனை–அத் தேவ தேவனை
நாம் சென்று சேவித்தால்–நாம் அணுகி அடி பணிந்தால் (அவன்,)
ஆராய்ந்து–(நமது குறைகளை) ஆராய்ந்து
ஆ ஆ என்று அருளும்–ஐயோ! என்று இரங்கி யருள்வன்;
ஏல் ஓர் எம் பாவாய் !
கீழ்வானம் வெள்ளென்று–
இதுக்கு முன்பு விடிவுக்கு உடலாகச் சொன்னது போல் அன்று –
கிழக்கு வெளுத்தது காண் -என்கிறார்கள் –
அஞ்சுடர வெய்யோன் அணி நெடும் தேர் தோன்றாதால் (திருவாய் -5-4-9) -என்று
போது புக்க போதே பிடித்து கீழைத் திக்கை பார்த்துக் கொண்டு இருப்புதிகோள் –
(வெஞ்சுடரில் தானடுமால் வீங்கிருளின் நுண்துளியாய்,
அஞ்சுடர வெய் யோன் அணிநெடுந்தேர் தோன்றாதால்,
செஞ்சுடர்த் தாமரைக்கண் செல்வனும் வாரானால்,
நெஞ்சிடர்தீர்ப் பாரினியார்? நின்றுருகு கின்றேனே.
இங்கு கோதுகலம் -கிருஷ்ண அனுபவம் இருக்கும் பொழுது இரவு
அந்த பாசுரத்தில் -இரவு வந்ததே கண்ணனும் வாரானால் காகுத்தனும் வாரானால் துன்புற்று இருக்க
அந்த துன்பம் பார்க்க சகியாமல் ஆதித்யனும் வரவில்லை )
திங்கள் திரு முகத்து சேயிழையாரான உங்களுடைய முகத்து தேஜஸ்
கீழைத் திக்கில் சென்று தட்டி உங்கள் முகத்திலே வந்து
ப்ரதி பிம்பிக்கையாலே கிழக்கு வெளுத்தது போல் தோற்றுகிறது அத்தனை –
கிழக்கு வெளுத்தது அன்று –
இது உங்களுடைய அந்யதா ஞானம்-
இத்தை ஒழிய விடிவுக்கு வேறு அடையாளம் உண்டாகில் சொல்லுங்கோள் என்ன –
எருமை சிறுவீடு-
எருமைகள் பனிப் புல் மேய்க்கைக்காக வயல் எங்கும் பரந்தன-
இது விடிவுக்கு அடையாளம் அன்றோ என்கிறார்கள் –
மேட்டிள மேதிகள் தளை விடுமாயர் (திருப்பள்ளி எழுச்சி -4)-என்று
(விஷ்ணு சித்தர் போல் – துளஸீ ப்ருத்தர் -இவரும் புஷ்ப கைங்கர்யம் )
பெரிய பெருமாளை இவள் தமப்பன்மாரில் ஒருவர் எழுப்பினார் –
இவர்கள் இவளை எழுப்புகிறார்கள் –
இதில் ஆழ்வார்களும் இவளுக்கும் வாசி –
சிறு வீடு -மேய்வான்-
பெரியாழ்வார் மகளாய் அக்னி ஹோத்ர ஹோமங்களுக்கு
உள் மானம் புற மானம் ஆராய்க்கை தவிர்ந்து
இடைச்சியாய் எருமையினுடைய சிறு வீடு பெரு வீடு என்னும்
இவற்றில் வாசி அறிகை யாத்ரையான படி
பரந்தன காண்-
பட அடிப் பட்டாலும் உறங்கும் அத்தனையோ –
நம்முடைய உத்தேச்ய வஸ்து அவற்றின் பின் கை கழியப் போனால் என் படக் கடவோம்
ஸ்ரீ நந்த கோபருக்கு முத்திறமும் -ஆடு பசு எருமை -கிருஷ்ணன் அவற்றின் பின்னே போம் –
(வாரணம் ஆயிரம் யானையும் உண்டு வஸூ தேவர் சொத்தும் கண்ணனுக்கு உண்டே )
பின்னை நாம் ஆரைக் காணப் போகிறது –
கெடுவாய் எழுந்திராய் –
எருமை பனிப்புல் மேய்க்கைக்கு வயல் எங்கும் பரந்தன வென்று சொன்ன இது
விடிவுக்கு அடையாளம் அன்றோ என்ன
உங்களுடைய முக ஜ்யோதிஸ் யோஜனையாலே சிதறிப் போகிற இருள் அத்தனை இவை –
அல்லது எருமைகள் அன்று –
இது உங்களுடைய விபரீத ஞானம் இருக்கிற படி -விடிவுக்கு உடல் அல்ல என்ன –
கீழ்ச் சொன்னவை எங்களுடைய அந்யதா ஞானமும் விபரீத ஞானமும் ஆகிறது –
விடிந்தது இல்லை என்கைக்கு அடையாளம் நீ சொல்லாய் என்ன
அஞ்சு லக்ஷம் குடியில் உள்ள பெண்களுக்கு எல்லாம் அவதி இல்லை –
இங்கு எல்லாமாக ஆயிரம் பேர் போராது காண் வந்தது –
அல்லாதாரும் உணர்ந்து வர வேண்டாவோ –
அவர்கள் உணர்ந்து வாராது ஒழிந்தது விடியாததுக்கு அடையாளம் என்ன
மிக்குள்ள பிள்ளைகளும்-
உன்னை ஒழிந்தார் அடைய போனார் காண் என்ன
அவர்கள் ஓத வந்தவர்கள் மறுத்து ஓதுகிறார்கள்
அவர்கள் என்னை அழையாதே போனார்கள் என்ன –
பெரும் திரள் ஆகையால் நீ போய்த்த்தில்லை என்று அறியாமையாலும்
போகிறவர்கள் உடன் கூடப் போகை தானும் பிரயோஜனம் ஆகையாலும் போனார்கள் அத்தனை
உன்னை ஆராயாதே போனார்கள் அல்ல என்ன –
என்ன கார்யத்துக்குத் தான் அவர் போய்த்து என்ன
போவான் போகின்றாரை-
வழி போக்கையே உத்தேச்யமாகப் போனார்கள்
தேச பிராப்தியிலும் அர்ச்சிராதி மார்க்கமே போக ரூபமாய் இருக்கக் கடவது இறே
கை கழியப் போனார்கள் ஆகில் இனி நான் என் –
என்னை ஒழியவும் போக வல்லார்கள் ஆனார்கள் என்ன
அது செய்த படி கேட்டிலையோ –
நீ வாராமை அறிந்தவாறே இன்னாள் வந்திலள் -என்றோம் –
பின்னை போக மாட்டிற்று இலர்கள்
போகாமல் காத்து –
அவர்களைத் தலைக் காவலிட்டோ செய்தது –
திருவாணை நின்னாணை (10-10-2 )-என்று ஆணை இட வேணுமோ
நீ போந்திலை என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லும் காட்டில் திடுக்கிட்டாரைப் போலே கால் நடை தாராமல் நின்றார்கள் –
போவாருக்கு காலை ஒழிய போகப் போமோ
மாயம்செய் யேலென்னை உன்திரு மார்வத்து மாலைநங்கை
வாசம்செய் பூங்குழலாள் திருவாணை நின்னாணை கண்டாய்
நேசம்செய்து உன்னோடு என்னை உயிர் வேறின்றி ஒன்றாகவே
கூசம்செய் யாதுகொண் டாயென்னைக் கூவிச்கொள் ளாய்வந்தந்தோ–(திருவாய்-10-10-2 )
வளைத்துவைத்தேன் இனிப்போகலொட்டேன்* உன்தன் இந்திரஞாலங்களால்*
ஒளித்திடில் நின் திருவாணை கண்டாய்* நீ ஒருவர்க்கும் மெய்யனல்லை*
அளித்தெங்கும் நாடும்நகரமும்* தம்முடைத் தீவினைதீர்க்கலுற்று*
தெளித்துவலஞ்செய்யும் தீர்த்தமுடைத்* திருமாலிருஞ்சோலை எந்தாய்!–பெரியாழ்வார்
அவர்களை அங்கே நிறுத்தினீ கோள் ஆகில் –
நீங்கள் இங்கே வந்தது என் என்ன –
உன்னைக்-கூவுவான்-
போகை தானே உத்தேச்யமாகப் போனால் போலே
உன்னைக் கூவுகை தானே பிரயோஜனமாக வந்தோம்-
வந்து நின்றோம் –
உத்தரம் தீர மாஸாத்ய கஸ்த ஏவ வ்யதிஷ்டித்த -என்னும் படியே
உன் பக்கலிலே வந்து
நின்றோம் –
கால்கள் தரையிலே பாவி நிற்கப் பெற்றோம்
ராவண பவனத்தை விட்டு பெருமாள் எல்லையில் புகுந்த பின்பு இறே
அவன் தரித்து நின்றது
நீ போந்திலை என்ற போதை துணுக்குத் தீர
உன் வாசலிலே வந்து நல் தரிக்கப் பெற்றோம் –
அப்பெண்கள் திரள் எல்லாம் கிடக்க என் வாசலிலே வந்து கால் பாவுகைக்கு
ஏற்றம் என் என்ன
நீங்கள் என்னை ஒழிய தரியாது இருக்க –
நான் உங்களுக்கு புறப்பட்டு முகம் காட்டாது இருந்தேன் என்று போர வெறுத்தி கோள் இறே என்ன
கோதுகலமுடைய-பாவாய் –
உன் வாசலிலே புகுந்து போகவே கிருஷ்ணன் பக்கல் முகம் பெறலாம் படி அன்றோ உன் மதிப்பு –
எங்களுக்கு வெறுப்பு என்
உன் வாசலிலே வந்து உன் பேரைச் சொல்லி அழைக்கைக்கு மேற்பட்ட ஏற்றம் உண்டோ எங்களுக்கு –
அவனாலும் சிரஸா வஹிக்கப் படுபவளாய் –
எங்களுக்கு உன்னை ஒழியச் செல்லாத படி இருப்பாயாய்
எங்களுக்கு கிருஷ்ணன் பக்கல் புருஷகார பூதையாய் இருப்பாள் ஒருத்தி அன்றோ –
பாவாய்
நிருபாதிகமான ஸ்த்ரீத்வத்தை யுடையவளுக்கு எங்கள் ஆற்றாமை தெரியாமை இல்லை இறே
பெண்ணின் வருத்தம் அறியாதவன் படி யாகவோ நீயும் –
முலை எழுந்தார் படி மோவாய் எழுந்தார்க்கு தெரியாது இறே -என்று பட்டர் –
ஒரு பிறவி பிறந்து அறிய வேணுமே அதுக்கு
(மணிவல்லிப் பேச்சு வந்தேறி அல்ல என்று சொல்லி
சமாதானம் கொள்ள வேண்டாத படி ஸ்த்ரீத்வம் ஜென்ம சித்தம் )
எழுந்திராய்
புறப்பட்டு எங்கள் திரளில் வந்து கலக்க வேண்டா
அங்க ப்ரத் யங்கங்களினுடைய பரிஸ் புரணங்களே அமையும்
எழுந்திராய் –
நாங்கள் உன் வாசலிலே வந்து எழுப்ப நீ எழுந்து இருந்தாய் என்னும் ஏற்றம்
எங்களுக்குத் தாராய்
எழுந்து இருந்து நாம் எல்லாம் கூடி பெறப் புகுகிற பிரயோஜனம் என் என்ன
பாடிப்-
கிருஷ்ணன் பெண்கள் கிருஷ்ணன் -என்று வாய்க் காவல் இட்டுக் கிடக்கிற வூரிலே
இவ்விரண்டு நாளும் கழிந்தால் அவனை நமக்குத் பாடக் கிடைக்குமோ
ஆஸூர ப்ரக்ருதிகளான ஹிரண்யாதிகள் படை வீடுகள் போலே
திரு நாமம் சொல்லப் பொறார்கள் யாய்த்து
பெண்கள் பிரசங்கத்தில் மோஹிப்பர்கள் என்று அவ் விழவு தீர
கிருஷ்ண நாம புன புன என்கிறபடி வாயாரத் திரு நாமத்தைப் பாடி
பறை கொண்டு
நாட்டுக்குப் பறை –
தங்களுக்கு கைங்கர்யம் -கிட்டின வாறே -உன் தன்னோடு உற்றோமே ஆவோம் என்னக் கடவர்கள் இறே
இவை பின்னை அவன் நமக்குத் தரப் புகா நின்றானோ என்ன
மாவாய் பிளந்தானை
நம் விரோதிகளை போக்கி நம் அச்சம் தவிர்த்த உபகாரகன் அன்றோ தாரானோ
மாவாய் –
ஸ்ரீ நாரத பகவான் நாம் முடிந்தோம் என்று கதறிக் கொண்டு வந்து விழும் படி இறே வந்து தோன்றின படி –
நமக்காக கேசியைக் கொன்று
திருவாய்ப்பாடியிலும் ஸ்ரீ ப்ருந்தாவனத்திலும் உண்டான வன்னியம் அறுத்து
பெண்ணும் பேதையும் சகடச் சாத்தாகப் போம்படி பண்ணினவன்
நம் கார்யம் செய்யானோ
அது பண்டு இறே –
இப்போது அவன் அல்லனே –
மதுராம் ப்ராப்ய கோவிந்த கதம் கோகுல மேஷ்யதி நகர ஸ்த்ரீ கலா லாப மது ஸ்ரோத்ரேண பாஸ்யதி-என்கிறபடியே
பெரிய நாகரீகனாய் படை வீட்டிலே ஏறி
நகர ஸ்த்ரீகளும் தானுமாய் போனவன் நம்மைப் பார்க்குமோ –
நம் கார்யம் செய்யுமோ என்ன
மல்லரை மாட்டிய
அங்கும் ந சமம் யுத்தம் இத்யாஹு-
அங்கு போயும் நம்மோட்டை பெண்கள் கார்யம் அன்றோ செய்தது –
அதுவும் நேம் பேறு அன்றோ என்ன –
தேவாதி தேவனைச்-
இப்போது அவனை ப்ராஹ்மணர் சர்வேஸ்வரன் என்று காணும் சொல்வது –
தேவாதி தேவனை –
விது கிருஷ்ணம் சர்வ தேவ தேவகீ புத்ர ஏவ —கிருஷ்ண ஏவஹீ என்றும் –
யதோவா இமானி -இத்யாதிகளின் படியே
காரண பூதன் என்று உபாஸ்யனாகக் காணும் சொல்கிறது
அப்படி பெருமை யுடையவன் அபலைகளான நம்மைப் பார்க்குமோ என்ன –
அது நம் பேறு அன்றோ
அவன் இருந்தபடியே உத்தேச்யன் அன்றோ நமக்கு –
நாம் போய் சேவிக்கிறோம் –
சென்று நாம் சேவித்தால்-
அத்தலை இத்தலையாய் –
அவன் வருகையும் சேவிக்கையும் தவிர்த்தால்
நாம் சென்று சேவிக்கை அத்தனை அன்றோ
அப்படி செய்தால் நம் கார்யம் செய்யாது ஒழியுமோ –
செய்திலன் ஆகில் ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் பட்டது படுகிறோம் -(படுத்தின பாடு படுத்துவோம் என்றபடி )
சிரஸா யா சதஸ் தஸ்ய வசனம் நக்ருதம் மயா-என்னும் படியே
அவன் நெஞ்சில் புண் படுத்துகிறோம் –
ஏபிச்ச சசிவைஸ் சார்த்தம் -கீழ்ச் சொன்னவை எல்லாம்
நமக்கு இல்லையே யாகிலும் (சிஷ்யன் தாசன் பிராதா மூன்றுமே நமக்கு இல்லையே )
ஆர்த்தி கண்டால் காகத்துக்கு இரங்கின மாத்திரம் நமக்கு இரங்கானோ
ஆவா வென்று ஆராய்ந்து அருளேலோ ரெம்பாவாய்-
கிருபயா பர்ய பாலயத் என்று உகவாதார் பெறுவது உகந்தார்க்குக் கிடையாதோ –
முறை கெட நாம் சென்று சேவித்தால்
வந்தேறியான பிரணயித்தவம் அன்றோ போகலாவது –
ஆர்த்தர் பக்கல் பண்ணும் கிருபையும் போமோ
தான் உளன் ஆனால் உண்டானது போமோ
பாடிப் பறை கொள்கிறோம் -போய் சேவிக்கிறோம் –
அத்தலைக்கு பிரியமாக கைங்கர்யம் பண்ணுகிறோம்
இப்படிகளாலே அத்தலையை உகப்பிக்கை இறே ஸ்வரூபம் –
ப்ரகர்ஷயிஷ்யாமியிலே இறே அந்வயம்
பிரியதே சததம் ராம -பலம் கொடுக்க அவசரம் பெறான் என்கிறது –
ஆன பின்பு எழுந்திராய் என்கிறார்கள் –
(அக்ருத்ரிம த்வச் சரணார விந்த
ப்ரேம ப்ரகர்ஷாவதி மாத்மவந்தம்
பிதாமஹம் நாத முநிம் விலோக்ய
ப்ரஸீத மத் வ்ருத்தம சிந்தயித்வா–65-
மத் வ்ருத்தம் –என்னுடைய நடவடிக்கையை
அசிந்தயித்வா–கணிசியாமல்
அக்ருத்ரிம த்வச் சரணார விந்த ப்ரேம ப்ரகர்ஷ அவதிதம் -உனது திருவடித் தாமரையில் உண்மையாக
உண்டான பரம பக்திக்கு எல்லை நிலமாய் இருப்பவரும்
ஆத்மவந்தம்–ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை உள்ளபடி உணர்ந்தவரும் -ஜிதேந்த்ரியர் -சத்தை பெற்றவர்
பிதாமஹம் நாத முநிம் -எனக்குப் பாட்டனாருமாகிய ஸ்ரீ மந் நாத முனிகளை–
ஸ்ரீ ஈஸ்வர பட்டரது திருக்குமாரர் நம் ஆளவந்தார்
விலோக்ய–கடாக்ஷித்து
ப்ரஸீத –அடியேனை அனுக்ரஹித்து அருளாய்)
———————————————————-
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
Leave a Reply