Thiruvonum's Weblog

மித்ர பாவேன சம்ப்ராப்தம் ந த்யஜேயம் கதஞ்சன
தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத் சதா மேதத கர்ஹிதம் -யுத்த -18-3-

மித்ர பாவேன சம்ப்ராப்தம் -நண்பனின் பாவத்தோடு வந்தடைந்த இவனை
ந த்யஜேயம் கதஞ்சன -ஒரு படியாலும் கைவிடும் இடமே இல்லை
தோஷோ யத்யபி தஸ்ய -அவனுக்கு தோஷம் இருந்தாலும்
ஸ்யாத் -இருக்கட்டுமே
சதா மேதத கர்ஹிதம் -ஏதத் சதாம் அகர்ஹிதம் -இவனைக் கைக் கொள்ளுவது நல்லோர்களுக்கு இகழத் தக்கது அன்று-

அவதாரிகை –
அநந்தரம்- கடல்கரையில் வானர சமாஜத்திலே சர்வ பிராணி பிராணந ஹேது பூதமான
தன பிரகிருதியை ப்ரா சங்கிகமாக வெளியிடுகிறார்-
மித்ர பாவேன –
மிதாத் தாரயதி இதி மித்ரம் ஏற்ற வ்யுத்பத்தியான ஆனபோது –
சர்வேஸ்வரன் பண்ணின உபகாரத்தைப் பரிச்சேதித்து அதுக்கு சத்ருசமான பிரத்யுபகாரம் பண்ண முடியாமையாலே இம்மித்ர பதத்துக்கு அது பொருள் அன்று –
மித்ரமாவது -விச்வசய ஸ்தலம்  -தன மித்ரம் யத்ர விஸ்வாச-என்னக் கடவது இ றே  -அதாவது –
ஸ்வ நிகர்ஷ உக்தி பூர்வகமாக -ராகவம் சரணம் கத -17-14- என்கை
அது விப்ரலம்பகர்க்கும் பொது அன்றோ என்னில்
பாவே –
பாவ -க்ரியா –லீலை -கிரியை -சேஷ்டை செல்வம் கருத்து -ஐந்து பொருள்கள் யுண்டே
விச்வசநீயருடைய உக்தி வியாபாரமே அமையும்
சம்ப்ராப்தம் –
இந்த உக்தி இலங்கையிலே யானால் அரை குலைய தலை குலைய மடுக்கரையிலே சென்றால் போலே நமக்குச் செல்ல வேண்டி இருக்க
இங்கே வந்து சொன்னவிடம் நம் கார்யம் அன்றோ செய்தது –
ந த்யஜேயம் –
இவன் வந்த வரவு தன்னையே ஸ்லாகிக்க வேண்டி இருக்க -விட சம்பாவனை இல்லை
சம்பாவ நாயம் லிங் –
விட சம்பாவனை யுன்டாகில் அன்றோ ஆராய வடுப்பது –
விட சம்பாவனை இன்றிக்கே ஒழிகிறது என்-என்னில்
இவனை விட்டால் உளர் ஆவார்க்கு   அன்றோ  ஆராய சம்பாவனை யுள்ளது
ப்ரீஷியாதே சுவீகரிக்கும் அவர்கள் தந்தாமை உபேஷித்துசவீ கரிக்கிறார்கள் அன்றோ
உம்மை அபேஷித்து அவனை ச்வீகரிக்கப் பார்த்தீர் ஆகில் உம்மை விட்டு தரிக்க மாட்டாத எங்களை விடுகை அன்றோ -அதாவது ஏது என்னில்  –
கதஞ்சன –
அப்படி துஷ்கரங்களை செய்யவும் இவனை விடேன் என்கிறார் –
ராவண ப்ராதா -ராஷசன் லோக பயங்கரன் என்னும் இடம் சம்ப்ரதிபன்னம்
அஸ்மத் வாத பேத நாதி கர்த்தாவாக வும் கூடும்
இப்படி தோஷ யுக்தனாய் இருக்கிற இவனை சர்வ பிரகாரத்தாலும் விடோம் என்கிறது என் என்னில் –
தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத்-
தோஷங்கள் இவனுக்கு உண்டே யாகிலும் சரணாகதிக்கு ஜன்ம வ்ருத்த நியதி இல்லாமையாலே பிரபத்தி பண்ணின இவன் பக்கல் என் பஷத்தால் தோஷம் இல்லை –
தஸ்ய யத்யபி தோஷ ததாபி ந த்யஜேயம்
வத பேத நாதி கர்த்தா வென்று உங்கள் பஷத்தால் தோஷம் யுண்டே யாகிலும் நான் அவனை விடேன்
இவன் துஷ்டன் என்று அறிந்து இருக்கச் செய்தே சவீ கருத்தால் நாட்டார் கர்ஹியார்களோ என்னில்
சதா மேததகர்ஹிதம் –
அஸ்தானே பயசங்கிகளான உங்களுக்கு கர்ஹா விஷயமே யாகிலும் சத்துக்களுக்கு இவன் ச்வீ காரம்   அகர்ஹமாகக் கடவது
அதவா
தோஷோ யத்யபி –
தோஷம் யுண்டாகில் அவனுடைய தோஷம் அன்றோ
ஸ்யாத் –
ப்ரார்த்த நாயம் லிங்–நாம் பிரார்த்தித்து இருக்குமது அன்றோ
குணவானை ரஷித்தால் அது குணத்துக்கு விலையாய் –  துஷ்டனை ரஷித்தோம் என்றால் ஏற்றம் நமக்கு கிட்டுமோ -நிரூபித்து
வத்யதாம் -17-27-என்கிற நீரே  ஸூ த்தன் என்கிறீரே
மம சாப்யந்தராத்மாச்யம்  ஸூ த்தம் வேத்தி விபீஷணம் -18-37-என்பாரே மேல்
அதவா
தோஷோ யத்யபி
நம்மை நலிய நினைத்து  நாம் ச்வீ கரிக்கைக்காக ராகவம் சரணம் கத -17-14-என்றான் ஆகில்
தஸ்ய ஸ்யாத்
அவன் நினைத்த கார்யம் தலைக் காட்டிற்று ஆகிறது
மேல் கபோத உபாக்யானம் ஆகையாலே இதுவே பொருளாக உசிதம் என்று பட்டர் அருளிச் செய்வர் –
அஸ்மின் அர்த்தே -தஸ்மாதபி வத்யம் பிரபன்னம் ந பிரதிப்ரயச்சந்தி -இதி
இப்படி துஷ்டனாய் இருக்கிறவனை  விடாது ஒழிகிறது
விடில் பிரத்யவாயம் உண்டு அன்றோ
புருஷார்த்த சித்திகாகவோ-
பாப ஷய அர்த்தமாகவோ -என்னில்
சதா மேதத கர்ஹிதா –
இவை ஒன்றும் அல்ல -சத் கோஷ்டியில் நம்மைச்  சீச்சீ என்னாமைக்காக –
சத்துக்கள் ஆகிறார் தந்தைமை அழிய மாறி யாகிலும் பிறரை நோக்கும் கபோத விச்வாமித்ராதிகள் –

———————————————————————————————————————————————————————-

தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் –

அவதாரிகை –
பெருமாள் தூர இருந்தார் என்று ஆறி இருக்கை அன்றிக்கே படைக் கூட்டிக் கடல்கரையிலே குறுக்கி விட்ட அநந்தரம்
ராவணனும் தன பந்துக்களையும் சசிவ சாமந்த புரோஹித வர்க்கத்தையும் திரட்டுக் குறுக இருந்து  கார்ய விசாரம் பண்ணுகிற அளவிலே
பிரஹச்தன் மகாபார்ச்வ இந்த்ரஜித் பிரமுகரானவர்கள் அவன் சோற்றை யுண்டு அவனுக்கு அபிமதங்களைச் சொல்ல
இதுக்கு ராவணனும் மேல் எழுத்து இட்டு தோளும் மார்பும் பார்த்து இறுமாந்து இருக்க
நிஸா ரேந்த்ரஸ்ய நிஸம்ய வாக்யம் ஸ கும்பகர்ணஸ்ய ஸ தர்ஜிதானி
விபீஷணோ ராஷஸ ராஜமுக்ய முவாச வாக்யம் ஹிதமர்த்த யுக்தம் -14-1-என்று
விட ஒண்ணாத குடல் துடக்கைப் பார்த்து உவனுடைய அநர்த்தம் தன்னுடையதாகக் கருதி
சடக்கென இத்தைப் பரிஹரிக்க வேணும் என்கிற புத்தியாலே
யாவன்ன க்ருஹ்ணந்தி சிராம்சி பாணா-14-4-என்று சடக்கென இவன் இசையும் படி பிரத்யவாய புரஸ் ஸ ரமாக
ப்ரதீயதாம் தாசரதாய மைதிலீ-14-4-என்று
ஸ்ரீ யபதியாய் -அவாப்த சமஸ்த காமரானவர்க்கு எலி எலும்பனான நீ கொடுக்க வேண்டியது இல்லை –
அவர் தம்முடைய யுடைமையை அவரதாக இசைய வமையும் -என்று வார்த்தை சொல்ல –
இத்தைக் கேட்ட இந்த்ரஜித் ஆனவன் கின்நாம தே தாத க நிஷ்ட வாக்யம் அநர்த்த கஞ்சைவ ஸூபீ தவச்ச
அஸ்மின் குலே யோ அபி பவேன்ன ஜாதஸ் ஸோ பீ த்ருசம் நைவ வதேன்ன குர்யாத் -15-2-என்று
இளையவர் சொன்ன வார்த்தை இருந்தபடி என்-கார்யத்திலும் இளமை தோற்றி இருந்தது
இக்குலத்தில் புகுந்தவர்களுக்கு இவ்வார்த்தை சொல்லுவார்களோ -என்று நெகிழ வார்த்தை சொல்ல
புத்ர பரவாதேந ஹி ராவணஸ்ய த்வமிந்த்ரஜின் மித்ர முகோ அஸி சத்ரு -15-10- என்று
வாடா ராவணனுக்கு பெருமாளோ சத்ரு
கோமுகவ்யாக்ரம் போலே மகன் என்று பேரிட்டு உள்ளே நின்றே கழுத்து அறுக்கிற நீ அன்றோ சத்ரு
த்வமேவ வத்யஸ்ஸ ஸூ துர்மதிஸ்ஸ -15-11-என்று
சத்ருக்களை தலை அறுக்கப் பார்க்கில் உன்னை அல்லவோ தலை அறுக்க அடுப்பது என்றால் போலே வார்த்தைகளைச் சொல்ல
அப்ரவீத் புருஷம் வாக்யம் ராவண கால சோதித-16-1- என்று தொடங்கி-
ராவணன் குபிதனாய் மகனுக்கு பரிந்து ஜ்ஞா நாமி சீலம் ஜ்ஞாதீ நாம் சர்வ லோகேஷூ ராஷஸ-ஹ்ருஷ்யந்தி வ்யசநே ஷ் வேதே ஜ்ஞாதீ நாம் ஜ்ஞாத யஸ் சதா
ப்ரதா நாம் சாதனம் வைத்தியம் தர்ம சீலம் ச ராஷஸ ஜ்ஞாதயோ ஹ்யவ மந்யந்தே ஸூ ரம் பரிபவந்தி ச நித்ய அந்யோந்ய சம்ஸ்ருஷ்டா வ்யசநேஷ் வாததாயி ந பிரச்சனன ஹ்ருதயா கோரா ஜ்ஞாத யஸ்து பயாவஹா -16-3/4/5 என்று ஜ்ஞாதி களுடைய சீலம் அறியோமோ என்று
ஸ்ருயந்தே ஹஸ்திபிர் கீதா ஸ்லோகா பத்மவ நே க்வசித் -16-6/7/8-என்று
இதுக்குச் சில உப கதைகளையும் சொல்லி
யோ அந்யஸ் த்வேவம் விதம் ப்ரூயாத் வாக்ய மேதன்னிசாசர அஸ்மின் முஹூர்த்தே ந பவேத் த்வாம் துதிக் குல பாம்சநம் -16-15- என்று
உன்னை ஒழிய வேறு ஒருவன் இந்த வார்த்தை சொன்னான் ஆகில் இப்போதே வேலின் முனையிலேயாதல் ஆனையின் கொம்பிலேயாதல் கழுவின் தலையிலேயாதல் ஒழிந்தான் இ றே
ந து ராஷஸ சேஷ்டித -என்னும்படி இக்குலத்துக்கு இழுக்காய் பிறந்தாய் உன்னை நாம் வேண்டாம்
என் கண் முகப்பில் நின்று  ஓடிப்போ -உஎன்ன
இவரும் ஜ்யேஷ்ட வசநாதி லங்கனம் பண்ணலாகாது என்று -உத்பபாத கதா பாணிஸ் சதுர்ப்பிஸ் சஹ ராஷசை -16-16-என்று சம்சார சாகரத்தைக் கடக்கைக்கு ஒரு தெப்பம் போலே இருக்கிற கதையும் தானுமாய்
ராவணனை விட்ட போதே எல்லாருக்கும் மேலானான் என்று தோற்றும்படி கிளம்பி
அந்தரிஷத கத ஸ்ரீ மான் -16-17-என்கிறபடியே மேல் பெறப் புகுகிற சங்கை ஐஸ்வர் யத்துக்கு அடியுண்டாம் படி விஷ்ணு பதத்தைப் பற்றி
ஆஜகாம முஹூர்த்தே ந -17-1-என்று
வரம்பொழி வந்தொல்லைக் கூடுமினோ -என்றும்
ஒல்லை நீ போதே -என்றும் பிறர் உபதேசிக்க வேண்டாதபடி தானே சடக்கென வந்து
யத்ர ராம லஷ்மண-17-1-என்று விசேஷண பூதரான இளைய பெருமாள் திரு மேனியிலே சாய்ந்து பெருமாள் இருக்கிற இடத்திலே
நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் -திருவாய் -5-10-11-என்ன
ககநச்தம் மஹீஸ் தாஸ் தே தத்ரு ஸூ ர் வா நராதி பா -17-2-என்று தலைக் காவல் இருக்கிறவர்கள் காவல் துடிப்பாலே ஆகாசத்திலே தோற்றின போதே கண்டு மஹாராஜர் அனுமதியோடு
சாலா நுத்ய சைலாம்ச்ச -17-6- என்று கல்லும் தடியும் கொள்ள
உவாச ச மகா ப்றாஜ்ஞ ஸ்வரேண மஹதா மஹான்-17-9-என்றும்
மரங்களும் இரங்கும் வகை மணி வண்ண ஒ  என்று கூவுமால் -திருவாய் -6-5-9-என்று சொல்லுகிறபடியே
சாலா நுத யம்ய-என்று இவர்கள் எடுத்த மரத்தோடு
வா ஸூ தேவஸ் தருச்சாயா -என்றும்
ப்ரஹமதரு-என்றும்
நிவாச வ்ருஷ-என்றும் சொல்லுகிற பெரிய மரத்தோடு வாசி அற நெஞ்சில் இரக்கம் பிறக்கும் படி   பெரு மிடறு செய்து கூப்பிட்டு
ராவணோ நாம துர்வ்ருத்தோ ராஷசோ ராஷசேஸ்வர-17-10-என்று ஸ்வ தோஷத்தை முன்னிட்டு
நிவேதயாத மாம் ஷிப்ரம் ராகவாய -17-5- என்று ராஷசர் நிமித்தமாக அஞ்சினாருக்கு இருப்பிடமான
குடிப்பிறப்புள்ள பெருமாளுக்கு சஞ்சலம் ஹி மன-ஸ்ரீகீதை 6-34-என்றும்
நின்றவா நில்லா நெஞ்சு -பெரிய திரு -1-1-4-என்றும் சொல்லுகிறபடியே
நெஞ்சில் ஆநு கூல்யம் பிரிவதற்கு முன்னே அறிவியுங்கோள்-என்றும்
விபீஷணம் உபஸ்திதம்-கொன்றேன் அன்றே வந்தடைந்தேன் -என்கிறபடியே
நெஞ்சில் ஈரம் இல்லை யாகிலும் கையில் ஈரம் உலருவதற்கு -கொன்ற இரத்த ஈரம் -வந்தேன் -என்று வார்த்தை சொல்ல
ஏதத்து வசனம் ஸ்ருத்வா ஸூ க்ரீவோ –17-9-என்று மகா ராஜரும்
ஸ்வரேண மஹதா -17-9- என்று அவன் கூப்பிட்ட குரல் பெருமாள் செவியிலே படுவதற்கு முன்னே சென்று விலக்க வேணும்  என்று
கடுநடை யிட்டோடி ராவணா நுஜனாய் இருப்பான் ஒரு ராஷசன் வந்தான்
வருகிற இடம் தன்னில் சரணம்  என்று விபர லம்பத்தைப் பண்ணினான்
இப்படி கலந்து தோற்றி அந்தர்ப்பேதம் பண்ணுதல் நலிய செய்ய வந்தான் –
தச்யாஹ நிக்ரஹம் மன்யே ஷமம்-17-24- என்று கழுத்திலும் காலிலும் நோக்க அடுக்கும் -எனபது
அது பெருமாள் பொறுத்த வாறே வத்யதாமே தீவ்ரேண தண்டேன சசிவை வை -17-27-என்று இவன் கொன்று பொகட அமையும் -என்ன
இத்தைக் கேட்ட பெருமாள் -யது உக்தம் –17-30 என்று வ்யாக்ரவானர சம்வாதத்திலே சரணாகத சம்ரஷணம் பண்ணும் பெருமாளும் சரணாகத வத
நிமித்தமாக உங்கள் நாயனார் சொன்ன வார்த்தைகளைக் கேட்டி  கோளோ
யது உக்தம் கபி ராஜேந-நெருப்பு என்ன வாய் வேவும் என்று பயப்படுவாரைப் போலே மகா ராஜர் சொன்ன பாசுரம் தம்மால் அநு பாஷிக்கவும் போகாமையாலே -யத் -என்கிறார் –
உக்தம் –தோழனார் இத்தை நினைப்பதும் அன்றிக்கே சொல்லுவதும் செய்வதே
கபி ராஜே ந -செல்வர் சொல்ல அஞ்சார் என்று உண்டு இ றே
கபி ராஜே ந -இவர் ரஷகராக நன்றாக உன்ன இருந்தீர் கோள்
கபி ராஜே ந -ஜாதி பிரயுக்தமான அறிவு கேடும் ஐஸ்வர்யத்தால் வந்த அறிவு கேடும் இரண்டும் உண்டு-இ றே
கபி ராஜே ந ராவணா நுவரஜம் ப்ரதி-தம் தமையனைக் கொன்ற தாம் கிடீர் இப்படிக்கு வந்த ராவணன் தம்பியைச் சொல்லுகிறார் -என்று அருளிச் செய்ய
இத்யேவம் பரிப்ருஷ்டாச்தே ஸ்வம் ஸ்வம் மத மதந்த்ரிதா -என்று முதலிகளும் தந்தாம் நினைவுகளைச் சொல்ல
இவை பெருமாள் திரு உள்ளத்துக்கு அசஹ்யமாக
இத்தை அறிந்த திருவடியும் இப் பஷங்களை எல்லாம் அநு பபத்திகளாலே தூஷித்து
விபீஷணன் நிர்த்தோஷன் -சவீ காரின் -என்று சித்தாந்திக்க
இத்தாலே பவன ஸூ தனனாலே லாபத சத்தாகரான பெருமாள்
மமாபி –18-2- என்று நாமும் சில வார்த்தை சொல்லப் பாரா நின்றோம் -முதலிகள் இத்தைக் கேட்டுத் தர வேணும் -என்று நீர்மையால் அபேஷித்து
சதோஷன் ஆகிலும் நிர்த்தோஷன் ஆகிலும் சரணாகதனானவனை ஒருகாலும் விடுவது இல்லை -என்று ஸ்வ சித்தாந்தை அருளிச் செய்கிறார்
இவ் விபீஷண சரணாகதி தனக்கு அஹம் அஸ்ம்ய பராத்தாநாமாலயோ -அகிஞ்நோ-அகதி -த்வமேவ உபாயபூதோ மே பவேதி ப்ரார்த்த நா மதி -சரணாகதி -அஹிர் -36-38-என்கிற சரணாகதி லஷணம் உண்டோ என்னில் -லஷணம் நேராக யுண்டு
ராவணோ-17-10- என்று ஸ்வயம் ஆர்ஜிதமாயும் ராவண சம்பந்தத்தாலும் தனக்கு யுண்டான தோஷ பூயச்தையைச் சொன்ன படியாலே -அஹம் அஸ்ம்ய பராத்தாநாமாலயோ -என்னும் அர்த்தம் சொல்லுகிறது –
பெருமாள் தமக்கு யுத்த சாஹாய்யத்துக்காக அழைத்து விட வந்தவன் அன்றிக்கே -ராஜ்ஜியம் ப்ரார்த்தயம் -17-65- என்று தான் ராஜ்யத்தை வேண்டியவனே இங்குத்தைக்கு ஒரு ஆகாரம் இல்லாமையாலே -அகிஞ்சன -என்னும் அர்த்தம் சொல்லுகிறது
ஸோ அஹம் ப்ருஷி தஸ்தே ந -என்றும்
த்வாம் து திக் குல பாம்சனம் என்றும் பிராதாவான ராவண கோஷ்டிக்கு அகப்பட அனர்ஹனாய் போந்த படியாலே
அநந்ய கதித்வம் சொல்லுகிறது
ராகவம் சரணம் கத -என்று பெருமாளையே உபாயமாகப் பற்றின படியாலே
த்வமேவ உபாய பூதோ பவேதி ப்ரார்த்த நா மதி சரணாகதி -என்னும் அர்த்தத்தை சொல்லுகிறது -ஆகையாலே லஷணம் புஷ்கலம் –

மகா பாரதத்தில் கிருஷ்ண சரம ஸ்லோகம் போலே ஸ்ரீ ராமாயணத்துக்கும் இது ஒரு சரம ஸ்லோகமாய்-முடிவாகையாலே -சரமம் ஆகிறது -ஆகையாலே சரம ஸ்லோகம் ஆகிறது
இங்கு சர்க்க மத்யத்தில் சரமாம் படி என்-என்னில்
ஆத்யங்கள் அல்ல இவ்விடத்தில் சரமத்வத்துப் பிரயோஜகம்
அங்கு கர்மாத் யுபாயங்களைப் பரக்க முன்பே விதித்து
பின்பு  சரம உபாயமாக ப்ரபத்தியை விதிக்கையாலே சரமமாக இருந்தது –
இங்கும் அங்கத சரப பிரகிருதிகள் விபீஷண சவீ காரத்தைத் தனித் தனியே சொல்ல
அவற்றைப் பூர்வ பஷீ கரித்துச் சரமமாக சித்தாந்தித்த ஸ்லோகம் ஆகையாலே சரமம் ஆகிறது –
அங்கும் பிரஷ்ட ஐஸ்வர் யனை லப்தை ஐஸ்வர்யன் ஆக்கிற்று
இங்கும் பிரஷ்ட ஐஸ்வர் யனை லப்தை ஐஸ்வர்யன் ஆக்குகிறது –
அங்கும் சேனைக்கு நடுவே நின்று சொல்லுகிற வார்த்தை
இங்கும் சேனைக்கு நடுவே நின்று சொல்லுகிற வார்த்தை
அங்கும் சோக நிவ்ருதிக்குச் சொல்லுகிற வார்த்தை
இங்கும் சோக நிவ்ருதிக்குச் சொல்லுகிற வார்த்தை
அங்கும் ஒரு கோபால வாக்யம்
இங்கும் ஒரு கோபால வாக்யம்–பூமி பாலன் –
யச் ஸ்ரேய ச்யான் நிச்சிதம்  ப்ரூஹி தனமே -என்று ஸ்ரேயயோர்த்தி கேட்கச் சொல்லும் வார்த்தை
இங்கும் ஸ்ருதம் இச்சாமி தத் சர்வம் பவத்பி ஸ்ரேயசி ஸ்திதி-18-2-என்று ஸ்ரேயோர்த்திகள் கேட்கச் சொல்லுகிற வார்த்தை –
அங்கு சரம ஸ்லோகத்தில் இங்கு சரம ஸ்லோகத்துக்கு வாசி யுண்டு –
அங்கு கேட்கிறவனுக்குத் தேர் மேலே நின்று சொன்ன வார்த்தை
இங்கு நிலத்திலே இருந்து பிரதிஷ்டிதராய்ச் சொல்லுகிற வார்த்தை –
இங்கு மாம் வ்ரஜ -என்று தன்னைப் பற்று என்று சரண்யன் ஆசைப்பட்டபடி சொல்லிற்று
இங்கு சம்ப்ராப்த -என்று எதிரி உடன்பட்டுப் பற்றின படி சொல்லுகிறது
அங்கு -தர்மான் பரித்யஜ்ய -என்று தர்ம த்யாகம் பண்ணிற்று –
இங்கு -பரித்யக்தா மயா லங்கா மித்ரான் ச தநாநி  ச  -என்று தரமி த்யாகம் பண்ணுகிறது
அங்கு ஷோட ச ஸ்த்ரீ சஹாஸ்ராணி -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -5-31-18-என்று பஹூ தாரா பாரிக்ரஹம் பண்ணினவன் வார்த்தை
இங்கு- ந ராம  பர தாராம்ச்ச சஷூர்ப் யாம் அபி பஸ்யதி அயோத்யா -72-48–என்று ஏக தார வ்ரதன் வார்த்தை
அங்கு பேதைக்குப் பொய் குறித்து -பெருமாள் திரு -6-3- என்றும்
ஒருவருக்கும் மெய்யன் அல்லை -பெரியாழ்வார்-5-3-2-என்றும் அசத்யனான கிருஷ்ணன் வாக்யம்
இங்கு சத்ய வாக்ய -பால -1-2- என்றும்
ராமோ த்விர் நாபி பாஷதே -அயோத்யா-18-3- என்றும் சத்யரான ராமன் வாக்யம்
அங்குக் கையும் உழவு கோலுமான சாரதி வாக்யம்
இங்கு கையும் வில்லுமான தாசரதி வாக்யம்
அங்கு சரணாகத அத்யாவசாயம் சொல்லிற்று
இங்கு சரண்ய அத்யவசாயம் சொல்லுகிறது
அங்கு சரனாகதனைப் பாபங்களில் நின்றும் விடுவிப்பேன் -என்றது
இங்கு நான் விடேன் -என்கிறது
அங்கு சதோஷனை விடுவிப்பேன் என்றது
இங்கு தோஷன் ஆனாலும் விடேன் என்கிறது
அங்கு காலாந்தர பாவியான அதருஷ்ட பலம் சொல்லிற்று
இங்கு சத்ய பலமான  த்ருஷட பலம் சொல்லுகிறது
அங்கு பிரதிபந்தகர் இன்றிக்கே இருக்க ரஷித்த படி சொல்லிற்று
இங்கு பிரதிபந்தகர் யுண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும் ரஷித்த படி சொல்லுகிறது –

இனி
இஸ் ஸ்லோகத்தால்
புத்தி பூர்வகம் ஆகிலும்
அபுத்தி பூர்வகமாகிலும்
நம்மைப் பற்றினவர்களை தோஷம் யுண்டே யாகிலும் விடுவது இல்லை -என்கிறார்-

வியாக்யானம் –
இது எல்லாம் நீர் செய்ய வேண்டுவது உம்மை பந்து புத்தி பண்ணி வந்து பற்றினால் அன்றோ -என்ன –
1- மித்ர பாவேந சம்ப்ராப்தம் –
சோதர ப்ராதாவான ராவணனையும் விட்டு நம்மையே பந்துவாக  வந்து பற்றி நிற்கிற நிலை கண்டீரே -என்கிறார்
2- மித்ர பாவேந சம்ப்ராப்தம் –
ந து சத்ரு பாவேந -ப்ராப்த சத்ருரதர்க்கித -17-26-என்று தோழனார் -மகா ராஜர் சத்ரு என்று பொல்லாதாகச் சொன்னார்
நித்ரநாயே வந்தான் காணும்
3- மித்ய பாவே ந –
ஒற்றனாய் வந்தான் அல்ல காணும் -மித்ரனாய் வந்தான் –
4- மித்ர பாவே ந –
மிதாத்  த்ராயத இதி மித்ரம் -என்று பண்ணின உபகாரத்தை அளவிட்டு அதுக்கு சத்ருசமான பிரத்யுபகாரம் பண்ணுகை இ றே  மித்ர சப்தார்த்தம் ஆகிறது
அப்படிக்குத் தாடகா தாடகேய விராத கர தூஷண கபந்த ப்ரப்ருதிகளைக் கொன்று கூறையாடி ப்ராதிகூல்யம் பண்ணி
ஒரு உபகாரம் பன்னாமையாலே பிரதியுபகாரம் பண்ண வேண்டியது இல்லை
தேவரீர் தாம் யுபகரிக்கப் பார்த்தீர் ஆகில்
ஏஷ சர்வ ஸ்வ பூதஸ்துபரிஷ்வங்க -யுத்த -1-14-என்று
போகம் நீ எய்திப் பின்னும் நம்மிடைக்கே போதுவாய் என்ற பொன்னருள் -பெருமாள் 5-8-என்றும் சொல்லுகிறபடியே
கொடுத்து அருளுவது உபய விபூதி யாதல் -விபூதிமான் தேவரை யாதலாய் இருக்கும்
இதுக்கு சத்ருசமாகப் பண்ணலாவதொரு பிரத்யுபகாரம் இல்லாமையாலே மித்ர பாவம் இவனுக்கு யுண்டான படி என் என்ன -அது கேளீர் –
மைத்ரியாவது -பர சம்ருத்தி  சஹமான சித்த பரிகர்மம்
ஆனபின்பு நம்முடைய பக்கலிலே இத்தனை உன்மேஷங்களைக் கண்டும் பொறாமை பண்ணுகை அன்றிக்கே
இசைந்து இருக்கிற இது தான் காணும் மித்ர பாவமாவது
5-மித்ர பாவே ந –
ஞிமிதா ஸ்நேஹநே -என்கிற தாதுவிலேயாய் ச்நேஹி யாகையாலே ரசிக்க வந்தான் -என்றுமாம் –
6- மித்ர பாவே ந –
இது தான் அவன் புத்த்யா சொன்னோம் அத்தனை போக்கி நம் புத்தியைப் பார்த்தால் இத்தனை அகவாய்வேண்டா காணும்
பாவோ  லீலா க்ரியா  சேஷ்டா பூத்யபிப்ராய ஜந்துஷூ என்கிற அர்த்தங்களில் பாவ சப்தமாய்
7- மித்ர பாவே ந –
என்றது லீலையாய் -லீலை யாவது தான் ஹர்ஷா ப்ரயுக்த சேஷ்டா விசேஷம் இ றே
இவன் ராஜாவின் தம்பியாய்ச் செருக்கின் மிகுதியாலே மித்ரமானார் வேஷ பரிக்ரஹம் பண்ணி எழுதி அணிந்து வரவுமாம் –
அன்றிக்கே
8-மித்ர பாவே ந –
என்கிறது க்ரியையாய்
புத்தி பூர்வம் இன்றியிலே வாயூதகாதி ப்ரேரிதரைப் போலே கோல் விழுக்காட்டிலே மித்ரமானார் செய்யும் செயலைச் செய்தான் -என்றாகவுமாம்
அன்றியிலே -9- மித்ர பாவே ந-என்று சேஷ்டையாய் -ச்நேஹம் இல்லை யாகிலும் ராஜ்ய காங்ஷீ-என்று ஒரு பிரயோஜன உத்தேச நவாகிலும் இத்தனை சேஷ்டை பண்ணினான் என்றாகவுமாம்  –
அன்றியிலே
9-பாவ சப்தம் பூதியை பூதி சப்தம் சம்பத் வாசியான போது-மித்ர பாவே ந -என்று –
தன் புத்திஆலெ நம்மை மித்ரமாக அறுதி இட்டமைக்கு எல்லா நன்மையையும் உண்டாக வேணும் என்று வந்தான் ஆகவுமாம்
10-அன்றிக்கே -பூதி சப்தம் -பவன வாசியான போது
மித்ர பாவே ந -என்று மித்ர பாவத்தோடு வந்தான் ஆகவுமாம் –
11- அன்றிக்கே -மித்ர பாவே ந -என்று பாவ  சப்தம் சத்தா வாசியாய்
மித்ரமான நம் சத்தை கிடைக்கைக்காக வந்தான் என்றாக வுமாம்
12- அன்றிக்கே -மித்ர பாவே ந -என்று  பாவ சப்தம் அபிப்ராய வாசியாய் போக்கற்று ராஜ்ய காங்ஷியாய் வந்தவன் அன்றியே
பரித்யக்த மயா லங்கா -19-5-என்று புரம்புள்ள வற்றை எல்லாம் கை விட்டு நாமே உத்தேச்யம் என்று நினைவோடு வந்தான் என்றாக வுமாம்
13 -அன்றியிலே -மித்ர பாவே ந -என்று பாவ சப்தம் ஜந்து வாசியாய்
சதுர்பி அசஹா ரஷோ பிர் பவந்தம் சரணம் கத -17-17- என்று
தானே வருகை அன்றிக்கே பந்து ஜனத்தோடே வந்தான் என்றாக வுமாம் –
இத்தால் ஒற்றனாய் நலிய வந்தான் ஆகில் இத்தனை பேரோடு வரக் கூடாது இ றே என்கை-
14-அன்றிக்கே மித்ர பாவே ந -என்று வருகிற இடம் தன்னில்
ராவணன் உடன் ருஷ்டனாய் பருஷம் சொல்லிப் போருகை அன்றிக்கே
ச த்வம்-16-18- என்று உன்னோட்டைக் குடல் துடக்காலும் -நீ கௌரவ்யன் ஆகையாலும்
நீ வாய்க்குத் தோற்றினது எல்லாம் சொல்லக் கடவை –
நான் இதுக்கு வெறு க்கிலேன்-நீ தார்மிகன் அல்லாமையாலே தர்மாத்மாவான் எனக்குச் சேராமையாலே போகிறேன் இத்தனை
ஆத்மானம் சர்வதா ரஷ-என்றும்
ஸ்வ ஸ்தி தே ஆஸ்து கமிஷ்யாமி ஸூ கீ பவ மயா வி நா -என்று இனிமையோடு வந்தான் என்றுமாம் –
ராகவம் சரணம் கத -என்றான் -சரணாகத் வே ந -என்னாதே-15- மித்ர பாவே ந -என்பான் என் -என்னில்
பிறரைத் தாள விட்டு தந்தாமைத் உயர வைத்துப் போரும் புல்லியர்கள் அல்லாமையாலே சிறியதாக அருளிச் செய்கிறார்
வேடரான ஸ்ரீ குஹப் பெருமாளை அகப்பட உகந்த தோழன் நீ -பெரிய திரு -5-8-1-என்னக் கடவ இவர்
இவனைப் பெற்றால் விடுகிறாரோ
இது தன்னை -ஆத்மசம சகா -அயோத்யா -50-33-என்று பிறரும் சொல்லி
ஸோ அஹம் ப்ரியசகம் ராமம் -அயோத்யா 51-6-/86-7- என்று இவர் தாமும் சொல்லும்படி இ றே புரை யற நடத்தின படி
தே ந மைத்ரீ பவது தே -சுந்தர -21-21- என்றும்
மித்ர மௌ பிகம் கர்த்தும் -சுந்தர -21-19-என்றும் அருளிச் செய்தார் இ றே –
மித்ர பாவம் பண்ணின இத்தால் பிரயோஜனம் என்ன-அவன் இலங்கையில் அன்றோ இருக்கிறது -என்ன
1- சம்ப்ராப்தம் -அக்கண் அழிவு தீர்த்தான் -என்கிறார் –
2- சம்ப்ராப்தம் -ஆஜகாம முஹூர்த்தோ -என்று இலங்கைக்கு மேலே கிளம்பக் கண்டோம்
இக்கரையிலே நிற்கக் கண்டோம் -வந்த சடக்கு காணும் –
3- சம்ப்ராப்தம் -அக்கரையில் சரணம் என்றான் ஆகில் மடுவில் கரை பட்டது பட்டு அரை குலையத் தலை குலைய நமக்குச் செல்ல வேண்டி இருக்கும்
இந்நாலு அடியும் வந்து நமக்கு உபகரித்தான் காணும்
4- சம்ப்ராப்தம் -பத்ப்யாமபிக மாச்சைவ -அயோத்யா -50-41- என்றும்
சிற்றம் சிறு காலை வந்து -என்றும் போதல்லாப் போதிலே வழி எல்லா வழியிலே வந்து வரத்து காணும் என்று நெஞ்சாறல் படுகிறார்
5- சம்ப்ராப்தம் -நாம் இங்கு வருகிற இடத்தில் ஸ்ருங்கி பேரபுர பரத்வாஜ ஆஸ்ரம சித்ர கூட பஞ்சவடி
மால்யவான் பிரமுகமான எத்தனை இடத்திலே தங்கித் தாழ்த்து வந்தோம்
இவன் அங்கன் அன்றியிலே வழியிலே ஒரு தங்குதாவடி அற ஒரு முஹூர்த்தத்திலே வந்தபடி காணும் –
6- சம்ப்ராப்தம் -வருகிற இடம் தன்னில் அழகியதாக வந்தான் காணும் -அதாவது –
மைதிலிக்குத் தன் பெண் அநலையை விட்டு ஆஸ்வாச வசனம் பண்ணியும்
ஹனுமானை நலியப்புக தூதவதம் ஆகாது என்று விலக்கியும்
ப்ரதீயதாம் தாசரதாய மைதிலீ-14-3/4-என்று ராவணன் அளவில் நல் வார்த்தை சொல்லியும்
இப்படி பஹூ முகமாக உபகாரகனாயே வந்தான் என்கை –
7- சம்ப்ராப்தம் -தான் இருந்த இடத்திலே நாம் செல்லக் கொள்ள
ஜக்மூர் கிரிதடாத்  தஸ்மா தந்யம் சிகரம் உத்தமம் -கிஷ்கிந்தா -2-7-என்று இருந்த மலையை விட்டு வெறு ஒரு மலை ஏறப் போகை அன்றிக்கே  நாம் இருந்த இடத்திலே தானே வந்தான் காணும்
8- சம்ப்ராப்தம் -வருகிற இடம் தன்னில் -பாஹூ ரேஷ ப்ரசாரித -என்று கை நீட்டி நம்மை சாம்ய புத்தி பண்ணுகை அன்றிக்கே
பாதையோ சரணான்வேஷீ-என்று காலைப் பிடித்து தன்னைத் தாழ விட்டு வந்தான் காணும்
9-சம்ப்ராப்தம் –விஜிதாரி சதாரச்ச ராஜ்யே மதி ச ஸ்தித –கிஷ் 28-27-என்று தம்மை ஒழியச் செல்லாத மனிதரை மின்னுக்கும் இடிக்கும் இரையாக்கி வெறும் ராஜ்ய தாரங்களோடே வாழ்கிறவன் அல்லன் காணும் –
த்யக்த்வா புத்ராம்ச தாராம்ச்ச ராகவம் சரணம் கத 17-14-என்று -ராஜ்ய தாரங்களை கால் கடைக் கொண்டு நம்மையே பற்றி வந்தான் காணும்
10-சம்ப்ராப்தம் -நம்மைப் போலே ஒற்றனாய் வந்தானோ நலிய வந்தானோ நிக்ராஹயனோ அனுக்ராஹயனோ
ச்வீகார்யானோ பஹிஷ்கார்யானோ வத்தினோ அவத்யனோ -என்று
அளப்பது முகப்பதாக அன்றிக்கே முதலடியிலே திருட சித்தனாய் நம்மை விஸ்வசித்து வந்தான் காணும்
11- சம்ப்ராப்தம் -ச்மித்யேதிகாரே  -ஆய்-தான்றாஷசனும் நாம் ஷத்ரியனுமாக இன்றிக்கே அஸ்மாபிஸ் துல்யோ வது -18-38- என்கிறபடியே நம்மில் ஒருவனாம் படி ஏக ரசனை வந்தான் காணும்
12- சம்ப்ராப்தம் –
காண வாராய் திருவாய்-8-5-1-என்றும்
கூவுதல் வருதல் செய்யாய் -திருவாய் -9-2-10- என்றும் சொல்லுகிறபடி அன்றிக்கே
நாம் இருந்த இடத்திலே தானே வந்தான் காணும்
தானே வந்தான் என்று ஓர் அர்த்தமோ -நம்முடைய காலாலேயோ நடக்கிறது
ராவண நுஜனாய் பாதகனான இவனை ஆததாயிந மாயாந்தம் ஹன்யாதே வா விசாராயண் -விஷ்ணு ஸ்ம்ருதி -5-185-என்று சாஸ்திர கதியைப் பார்த்தால் வருகிற போதே கொல்ல பிராப்தமாய் இருக்க
கொல்லாது ஒழிந்தால் விடவாகிலும் ப்ராப்தம் காணும் என்ன
1- ந த்யஜேயம்–நீர் சொல்லுகிற வார்த்தையைக் கை விடும் அத்தனை போக்கி அவனை ஒருக்காலும் கை விடோம்
2- ந த்யஜேயம் -சகி லிங் -என்று லிங்காய்  தோழனார் சொல்லும் ஆற்றாமைக்கு விட நினைத்தோம் ஆகில் சக்தி தானே இல்லை –
3- ந த்யஜேயம் -தோழனார் மகா ராஜர் ஆகையாலே தாகம் பண்ணுகிறீர்
தாபசரான நாங்கள் என்ன தாகம் பண்ணுகிறது
4- ந த்யஜேயம் -பரியகதா மயா லங்கா -என்றும்
த்யக்த்வா புத்ராம்ச தாராம்ச்ச -என்றும்
நாட்டில் த்யாஜ்யமாய்ப் பிறந்தவை அடைய அவை கைக் கொண்டான்
நமக்குத் த்யாக விஷயம் தன்னைக் காண் கிறிலோம்
5- ந த்யஜேயம் -நாம் விடப் பார்க்கிலும் சரனௌ காட நிபீட்ய-என்றும் –
திருவானை நின் ஆணை கண்டாய் -திரு -10-10-2- என்றும்
அமர அழும்பத் துழாவி என்னாவி அமரத் தழுவிற்று  இனி அகலுமோ -திருவாய் -1-7-9-என்றும்
அவன் பற்றின ஊற்றத்தாலே நம்மால் விடப் போகாது காணும்
ஆனால் அவனை விட ஒண்ணா தாகில் விடலாவாரை விடும் அத்தனை அன்றோ என்ன
1- கதஞ்சன -எப்படியாகிலும் -அப்படி துஷ் க்ருத்யங்களை எல்லாம் செய்யலாம் -இது செய்யப் பார்க்கிறி லோம்-
ப்ரகுஅர்த்தும் -17-25- என்று ஓர் உயிரேயோ உலகங்களுக்கு  எல்லாம் -திருவாய் 8-1-5-என்கிற தேவர் திறத்திலே தீங்கு விளையில் செய்வது என்-என்ன
2- கதஞ்சன -அப்யஹம் ஜீவிதும் -ஆரண்ய -10-19-என்கிறபடியே நம் பிராணன் ஒரு தலையாக விடிலும் அவனை விடோம்
ந ஜீவியம் ஷணம் அபி விநா தாமஸி தேஷணாம்-சுந்தர -66-10-என்கிற பிராட்டியை இழக்க வரில் செய்வது என் என்ன
3- கதஞ்சன -த்வாம் வா சீதே -ஆரண்ய -10-19- என்கிறபடியே
ப்ராணேப்யோ அபி கரீயசி -ஆன அவளை விடிலும் இவனை விடோம்
அத்யை வாஹம் கமிஷ்யாமி லஷ்மணே கதாம் கதிம் -என்று அன்றோ இளைய பெருமாள் இடம் தேவரீர்திரு உள்ளம் இருப்பது –
லஷ்மணே வா மகா பாஹோ -என்கிறபடியே அப்படிக்கொத்தவர்   அளவில் ஒரு தீங்கு வரில் செய்வது என்-என்னில்
4- கதஞ்சன -ச லஷ்மணாம் -என்று அந்தப் புரத்தை விடப் பார்த்தால் அந்தப்புர பரிகரத்தை ஒழியவோ-
வன வாச பந்துவான லஷ்மணனை விடிலும் இவனை விடப் பார்க்கிறி லோம்-
த்வயி  கிஞ்சித் சமா பன்னே கிம் கார்யம் சீதே மம-என்று அன்றோ என்னளவில் தேவரீர் இருப்பது –
அப்படி தேவரீரைப் பற்றி இருக்கிற அடியேனுக்கு ஒரு தீங்கு வரில் செய்வது என் -என்ன –
5- கதஞ்சன -அப்படி மைதிலியை விட்டுப் பற்றும் படியான உம்மை விடவுமாம் அவனை விடப் பார்க்கிறி லோம் -அது என்
சரணாகதனை விடாமைக்காகில் தேவரீர் அருளிச் செய்கிறது -என்னுடைய சரணாகதியிலே பாம்பு செத்துக் கிடக்கிறதோ  என்ன
அன்நீன்ற  கன்றுக்காக முன்னீன்ற கன்றை கொம்பிலும் குளம்பிலும் கொள்ளும் -என்னும் புதுச் சொல் மறந்தீரோ
பூர்வ அபகாரி ணாம் த்யாகே ந ஹ்யதர்மோ விதீயதே என்று
தாராபஹாரம் பண்ணின ராவணா நுஜன் ஒற்றனாய் இருந்த இடம் அறிந்து நலிய வந்தான்
நாம் தம் படை வீட்டில் செல்லாது இருக்கத் தானே நம் பாளையத்திலே வந்து முத்தீம்பு செய்ய வந்தவன் –
இத்தனை தோஷ துஷ்டனை விடக் காணும் அடுப்பது -என்ன
1-தோஷோ யத்யபி -மித்ரா பாவே ந சம்ப்ராப்தம் -என்று அவன் நிர்தோஷன் என்னும் இடத்தை உங்களுக்கு உபதேசித்தேன்
அது ஒன்றும் செவியில் புகாதே சதோஷன் என்றேப்ரதிபத்தி யாகில் நீங்கள் சொன்ன அளவே அன்றியிலே இன்னம் சில தோஷங்கள் யுண்டாகிலும் கை விடோம்
2-யத்யபி தோஷ –  உங்களுக்கு ஏற மெய்ப்படவே தோஷம் யுண்டோ
தஸ்ய சியாத்-தஸ்ய அதிகார சம்பத்தயே ஸ்யாத்-அதாவது
அஹம்  ஸ்ம்யபராதானாம் ஆலயோ அகிஞ்சன அகதி த்வமேவ உபாய பூதோ மே பவ -என்றும்
ந தர்ம நிஷ்டோச்மி –சரணம் பிரபத்யே -என்றும் சரணாகதனுடைய தோஷம் அன்றோ ஒரு தர்மியைக் கைக் கொள்ளுவது -என்றுமாம்
அன்றியிலே -3-தோஷா யத்யபி தஸ்ய -என்று அவனுக்கு தோஷம் யுண்டு என்று சங்கித்து-ஸ்யாத் என்று பரிஹரித்து -என்றுமாம்
ஔ பாதிக பந்தம் யுள்ள இடத்திலே பிரஜை பண்ணின தப்பும் பொறுக்க வேண்டி இரா நின்றதே -அத்தோ பாதியும் பொறாதோ அவனுடைய தோஷம் -என்கிறார் –
4-ஸ்யாத் -என்று -ப்ரார்த்த நாயம் லிங்-ஆய் அவனுக்கு தோஷம் யுண்டாகில்  அது நமக்கு அலாப்ய லாபம் அன்றோ
ஒரு குணவானை ரஷித்தோம் ஆகில் அது விலையாய்ப் போம்
ஒரு குற்றவாளனை ரஷித்தோம் என்று இபபேறு பெறுவது காணும் –
5-அன்றியிலே -அவனுக்கு முதலில் தோஷம் இல்லை உண்டோ -தஸ்ய தோஷ -அவனுடைய தோஷம் அன்றோ
அவனிலும் ஸ்லாக்கியம் அன்றோ நமக்கு -என்கிறார்
அபிமத விஷயத்தில் அழுக்கு உகப்பாய் இருக்குமா போலே
6- அன்றியிலே -தோஷோ யத்யபி -தோஷம் யுண்டாகில் -தஸ்ய ஸ்யாத் -தஸ்ய அபிமத சித்தி ஸ்யாத் -அவன் நினைத்து வந்தது பெற்றான் ஆகிறான் -என்றுமாம்
7- அன்றியிலே -தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத் -ந மம-என்றாய் -அது யுண்டாயிற்றாகில் அவனு
8- அன்றியிலே -தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத்-என்று அவனுக்கு ஆகிற காலம் காணும் -அது எங்கனே என்றால்
ஒருவன் சௌ ப்ராத்ரம் இருந்தபடி -தமையன் படைக்குறி அழியாது இருக்க -படை வீடு கோப்புக் குலையாதே இருக்க
உடம்பில் வடுப்படாதே இருக்க விரோதியை அழித்துக் கொடுத்த படி காண்-என்று கொண்டாடும்படியாய் இருக்கை-
9-அன்றிக்கே தோஷோ யத்யபி ஸ்யாத் தஸ்ய -அன்றோ
துராசாரோ அபி சர்வாசீ கருதக் நோ நாஸ்திக புறா சமாஸ்ரயே தாதி தேவம் சரத்தயா சரணம் எதி நிர்த்தோஷம் வித்தி தம் ஜந்தும் -என்றும்
ஜ்ஞா நாகனி சர்வ கர்மாணி பஸ்மாசாத் குருதே -ஸ்ரீகீதை-4-37-என்றும்
மனத்தினால் சிந்திக்கப் போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும் -என்றும்
பாவக்காடு தீக் கொளீ இ வேகின்ற தால் -பெரிய திரு மொழி -5-4-2- என்றும்
சொல்லுகிறபடியே முன்பு சதோஷனே ஆகிலும் சரணாகதனான போதே அவை எல்லாம் நசித்து நிர்தோஷனாய் காணும் இருப்பது
10- தஸ்ய தோஷோ யத்யபி -நம்மைக் கொல்ல வந்தானோ -ஸ்யாத்-அது யுண்டாவது காண்-
அரி பிராணான்    பரித்யஜ்ய ரஷிதவ்ய க்ருதாத்மநா -யுத்த18-28-என்கிறபடியே
நம்மை அழிய மாறி சரணாகத ரஷணம் பண்ணினோம் என்று பேர் படைப்பது காண் –
இப்படி சதோஷனே ஆகிலும் விடாது ஒழிந்தால் பிரயோஜனம் என் என்னில்
1- சதாமேதத கர்ஹிதம் -சாது கோட்டியுள் கொள்ளப் படுவார் -பெரியாழ்வார் -3-6-11-என்கிறபடியே
சரணாகதனான யாதியை ரஷித்த சைப்யாதி கோஷ்டிக்கும் ஸூ நஸ் ஸே பாதிகளை ரஷித்த விசவா மித்ராதி கோஷ்டிக்கும் பஹிஷ்டம் அன்றிக்கே போகிறோம்
2-சதாமேதத் ஸ்யாத் -இது சத்துக்களான பாக்யவான் களுக்கு சித்திக்கும் இத்தனை போக்கி மஹா ராஜர்க்குப் பர தந்த்ரரான நமக்குக் கிடைக்கப் புகுகிறதோ -என்றுமாம்
3- சதாமேதத் ஸ்யாத் -கபோத வாநராதி திர்யக்குகளுக்கு சித்திக்கும் இத்தனை போக்கி மனுஷ்ய  சரீர பரிக்ரகாம் பண்ணின நமக்கு சித்திக்கப் புகா நின்றது -என்றுமாம் –
4-அகர்ஹிதம் -சந்த்யா வந்தனாதி பண்ணினால் பலம்  இன்றிக்கே ஒழிந்தாலும் பண்ணாத போது பிரத்யவாயம் உண்டாமாப் போலே
ஷதாத் கில த்ராயத இத் யுதக்ரோ ஷத்ரஷ்ய சப்தோ புவ நேஷூ ரூட -என்று ஷத்ரியரான நமக்கு ஆபன்  நிவாரணம் ஸ்வரூப பிரயிக்தம் –
அதுபண்ணாதபோது கர்ஹை பிறக்கும்
தன நிவ்ருத்தியைக் கொள்ளுவது
4- அகர்ஹிதம் -என்கிற நஞ் நுக்கு -ததன்ய தத் அபாவ   தத் விரோதி என்று மூன்றும் யுன்டாகையாலே –
5- அகர்ஹிதம்-என்று தத் அன்யமான ச்வர்க்யம் ஸ்யாத் து பலோதயே -யுத்த 18-32-என்று
ச்வர்க்காதி சித்தி பிரயோஜனம் என்றாக வுமாம்
6-அன்றிக்கே -தத் அபாவமான கர்ஹா நிவ்ருத்தி பிரயோஜனம் ஆக வுமாம்
7- அன்றியிலே யசசஸ்ஸ-கிஷ்கிந்தா -15-20-என்று தத் விரோதியான ச்லாக்யதை தானே சித்திக்கும் என்றாக வுமாம் –
ஆக இந்த ஸ்லோகத்தால் சொல்லிற்று ஆயிற்று -இவ்வதிகாரிக்கு வேண்டுவது அலபமாநுகூல்யம்
இவ்வளவாலே -ந ஸ்மரத்யப காராணாம் சதமப்யாத்மவத்தயா -கதஞ்சிது பகாரேண க்ருதே நைகேந துஷ்யதி -அயோத்யா -1-11- -என்றும்
மாம் வ்ரஜ –சர்வ பாபேப்யோ மோஷயிஷ்யாமி-என்றும்
மத்பக்தம் நயாமி பரமாம் கதிம் -என்றும்
சிந்திப்பே அமையும் -திருவாய்-9-1-7- என்றும்
எண்ணிலும் வரும் -திருவாய் -1-10-2-என்றும் இத்யாதிகளிலே சொல்லுகிறபடியே –
அவனுக்கு ஏதேனும் ஆரேனும் ப்ரதிபந்தகம்   யுண்டாகிலும் ஓர் அளவிலும் கைவிடாதே தன்னைக் கொடுக்கும் என்னும் அர்த்தம் சொல்லுகிறது –

——————————————————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

This entry was posted on February 8, 2015 at 2:42 am and is filed under தனி ஸ்லோக வியாக்யானம், SRi Valimiki Raamaayanam. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.