சமன்வயாத்தியாயம் என்கிற முதல் அத்தியாயத்தில், ஸகல ஜகத் காரணம் பர ப்ரஹ்மம் என்பது நிரூபிக்கப் பெற்றது, அவிரோதாத்யாயம் என்ற இந்த இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் கீழே கூறிய ஜகத் காரணத்வத்தை எவ் விதத்தாலும் அசைக்க முடியாது என்பது தெனிவிக்கப் பெறுகிறது -மஹா மேதாவிகளாய் இருப்பவர்களுக்கு முதல் அத்தியாயத்தினாலேயே, அவிசால்யமான தெளிவு ஏற்பட்டுவிடும். மந்த மதிகளாய் இருப்பவர்களுக்கு ஹேது வாதிகளால் பலப்ரகாரமான கலக்கங்கள் ஏற்படலாம் -அந்தக் கலக்கங்களை விலக்கி அவர்களுக்கும் தெளிவு பிறப்பிக்கைக்காகவே பரம காருணிகரான ஸூத்ரகாரர் இரண்டாம் அத்தியாயத்தை அருளுகிறார் –தான் நாட்டிய பந்தக் காலை, தானே அசைத்து அசைத்துப் பார்த்து அது அசையாமல் இருப்பவதற்கான உபகரணங்களை யிட்டு அதை அசையாமல் இருக்கும்படி. செய்வது போல் ஸூத்திரகாரரும் பல ப்ராகாரமான ஆஷேபங்களைக் கிளப்பிக் கொண்டு அவற்றை யெல்லால் நிராகரித்து, கீழே கூறிய அர்த்தத்தை உறுதிப் படுத்துகிறார். ஸதூணா காத க்ரமேண ஸதிரயதி கதிதம் ப்ரஹ்மண: காரணத்வம்” என்கிறது அதிகரண சாராவளி –
முதல் அத்தியாயத்தின் முடிவில், ஸாங்க்யம், யோகம் இரண்டுமே நிரஸ்தங்கள். இப்பொழுது முதலில் ஸாங்க்யன் ஸ்ம்ருதி விரோதத்தைக் கூறி, அதாவது வேதாந்தம், ஜகத்துக்கு எல்லாம் ப்ரஹ்ம காரணம் என்று கூறுகிறது என்பது கபில ஸ்ம்ருதி விருத்த மாகையாலே அவ்விதம் பொருள் கொள்ளக் கூடாது என்று ஆஷேபிக்கிறான். பிறகு யோக மதஸ்தன் என்பது அதிகரண ஸங்கதி-ஸ்ங்ருத்யாதிகை: அக்ஷதி:–விபரீத ஸ்ம்ருதிகளாலும் விபரீத ஸ்ம்ருதிகளுக்கு அநு குணமான விபரீத யுக்திகளாலும், கீழே கூறிய ப்ரஹ்மைக காரண கத்வத்துக்கு க்ஷதி: அதாவது ஹாநி கிடையாது ‘* என்கிறது அதிகரண ஸாராவளி-ஸ்ம்ருதி பாதத்தின் ஸாரார்த்தத்தைக் குறிக்கும் சொல் இது-வேதத்தில் கூறியிருக்கும் அர்த்தத்துக்கு விருத்தமாகப் பேசும் ஸ்ம்ருதி அநாதரணீயை என்றன்றோ பூர்வ மீமாம்ஸையில் நிச்சயித் திருக்கிறது. இவ்வித மிருக்க, ஸ்ம்ருத யுக்தமான அர்த்தத்துக்கு விரோதம் வருகிறபடியால் வேதத்திற்கு வேறு விதமாகப் பொருள் கூற வேண்டும் என்பது எவ்விதம் ஸங்கதமாகும் என்று கேட்கலாம் –
எந்த வேத பாகத்தின் அர்த்தம் ஸ்பஷ்டமாக உள்ளதோ அதற்கு ஸ்ம்ருதி, ந்யாயம் இவற்றின் அபேக்ஷை கிடையாது. பொருள் ஸ்பஷ்டமாக விளங்காத வேத பாகத்தின் பொருளை நிர்ணமிப்பதற்கு அவை தேவைப்படுகின்றன, அவற்றை அநுஸரித்துத் தான் அந்த வேத பாகத்துக்கு அர்த்த நிர்ணயம் செய்ய வேண்டும்* கம்பீர நாநா ச்ருதிசிகர பரிச்சேத்ய துர்போததாயாம் ஆப்தோக்த்யா தர்க த:ச க்ஷமம் அநுஸரணம் ” என்கிறது அதிகரண ஸாராவளி *அஸமர்த்தர்களால் எளிதில் பொருள் கொள்ள முடியாதபடி ஆழ்ந்த பொருளைக் கொண்டதான பற்பல வேதாந்த வாகயங்களால் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் முதலியவற்றின நிர்ணயம் செய்ய முடியாத நிலையில் ஆப்தர் களான கபிலர் முதலானோாரின் ஸ்ம்ருதிகளைக் கொண்டும் தர்க்கத்தைக் கொண்டும் , அர்தத நிர்ணயம செய்வது தான் யுக்தம் * என்பது அநத ஸ்லோகத்தின் கருத்து.–
(ஸூத்ரம் ) ஸ்ம்ருத்யநவகாச தோஷ ப்ரஸங்க, இதி சேத் ந , அந்ய ஸ்ம்ருத்யநவகாச தோஷ ப்ரஸங்காத், (2-1-1)-சிதசித்விலஷணமான ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் என்றால் கபில ஸ்ம்ருதிக்கு அவகாச மின்றிப் போம். ஆகையால் அதற்கு அனு குணமாக வேதாந்தங்களுக்குப் பொருள் கூறுவது தான் யுக்தம என்பது பூர்வ பஷம். இவ் விதம் கொண்டால், மநு முதலிய பல மஹரிஷிகள் அருளி யிருக்கும் பற்பல ஸ்ம்ருதிகளுக்கு இடமின்றிப் போகுமாகையால் அவற்றுக்கு ஏற்ப வேதாந்தங்களுக்குப் பொருள் கொள்வது தான் ஸமீசீநம் என்பது ஸிததாந்தம்-கபில ஸ்ம்ருதி, ப்ரதானமே–அதாவது மூல ப்ரக்ருதியே ஜகத் காரணம் என்கிறது. மந் வாதி ஸ்ம்ருதிகள் பர ப்ரஹ்மமே ஜகத் காரணம் என்கின்றன, உப ப்ருஹ்மணம் என்பது வேதத்தில் புலப்படும் அர்த்தத்தைத் தெளிவிப்பது, வேதத்தை அனுஸரித்த ஸ்ம்ருதிகளால் அது முடியுமே தவிர ந்யாயானுக்ருஹீத வேத விருத்தார்த்த போதகமான ஸ்ம்ருதியால் அது சக்யமன்று-மநு, “*ஆஸீதிதம் தமோபூதம்’? என்று தொடங்கிப் பல ஸ்லோகங்களால், **பர ப்ரஹ்மமே ஜகத் காரணம் ‘” என்பதைத் தெளிவித்திருக்கிறார். பகவத்கீதை, மஹா பாரதம், ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் முதலியவற்றிலும் ஸ்ரீமந் நாராயணனே ஜகத் காரணம் என்பது உறுதி செய்யப் பெற்றிருக்கிறது-மந்வாதி ஸ்ம்ருதிகள், வேதத்தின் பூர்வ பாகமாகிற கர்ம காண்டத்தை விவரணம் செய்வதற்காகவே ஏற்பட்டன வாகையால் அவைகள் ஸாவகாசங்கள். ஆகையால் அவற்றைக் கொண்டு வேதாந்தத்தின் அர்த்தத்தை நிர்ணயிப்பது உசிதமன்று. வேதாந்தர்த்தத்தை விசதீகரிப்பதற்காகவே அமைந்ததான கபில ஸ்ம்ருதியைக் கொண்டு தான் வேதாந்தார்த்தத்தைத் தெளிய வேண்டும் எனபதும் யுக்தமன்று. மந்வாதி ஸ்ம்ருதிகள், கர்மங்களைப் பரம புருஷனின் ஆராதனமாகவே கூறுகின்றன. ஆராத்யனா ன பரம புருஷனை பரதி பாதிப்பதில அவற்றுக்கு நோக்கில்லை என்றால் பரம புருஷாராதனங்களான தர்மங்ளை அவை எவ்விதம் விவரிக்க முடியும் ? அஸ்திரமான தர்மங்கள், காலாந்தர – பாவியான பலன்களுக்கு பகவத பரஸாதத்தின் மூலமே காரணமாகின்றன என்பதன்றோ அவர்களுடைய ஸித்தாந்தம். யத; ப்ரவ்ருத்தி! …… ஸ்வ கர்மணா தமப்யர்ச்ய ஸித்திம் விந்ததி மாநவ। என்கிற பகவத் கீதா ஸ்லோகமும் உற்று நோக்கத் தக்கது –
ரிஷிம் ப்ரஸூதம் கபிலம் ‘? என்று வேதத்தில் பரமாப்த தமராகக் கூறப் பெறும் கபில முனிவரின் ஸ்ம்ருதியைக் கொண்டு தான் வேதாந்தார்த்தத்தைத் தெளிவது யுக்தம் என் தும் உசிதமன்று. இங்ஙனமாகில். அதிசயிதமான ஜ்ஞாநம் பெற்றவர்களுக் கெல்லாம் உதாஹரண புருஷராக ஸ்ருதி, ஸ்ம்ருதிகளில் ப்ரஸித்தரான ப்ருஹஸ்பதி, இயற்றிய லோகாயதத்தைக் (சார்வாக மதம்) கொண்டு வேதாந்தத்தின் பொருளை நிர்ணயிக்க வேண்டிவரும் –
கபிலர், யோக மாஹாத்ம்யத்தால் தத்துவங்களை உள்ளபடி அறிந்தவர். ஆகையால் அவருடைய ஸ்ம்ருதியைக் கொண்டு தான் வேதாந்தார்த்த நிர்ணயம் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆஷேபத்துக்கு ஸமாதாநம் கூறுகிறது-இதரேஷாம் சாநுபலப்தே: “” என்ற ஸூத்ரம்–மந் வாதிகளும் பரம யோகிகள்-யத்வை கிஞ்சந மநுவதத் தத் பேஷஜம் “‘ என்ற வேதம் மனுவின் வாக்கை ஸம்ஸாரமாகிற வியாதிக்கு மருந்தாகக் கூறுகிறது. இவ்விதம் மிக ப்ரஸித்தர்களான வர்களுக்குக் கபிலர் கூறிய ப்ரகாரம் தத்வங்கள் புலப்படவிலலை யாகையால் பல மஹநீயர்களான யோகிகள் கூறின ஸ்ம்ருதிகளுக்கு விருத்தை யாகையால் கபில ஸ்ம்ருதி அநாதரணீயை-
யோக ப்ரத்யுக்த் யதிகரணம் –ஏதேக யோக; ப்ரத்யுக்த:-கபில ஸ்ம்ருதி ப்ராந்தி பரிகல்பிதையானாலும், வேதாந்த ப்ரவசனத்தில் அதிக்ருதரான ஹிரண்ய கர்பன் (சதுர்முகன்) இயற்றிய யோக ஸ்ம்ருதியை ப்ராந்தி பரிகல்பிதை என்று கூற முடியாதாகையால் அதைக் கொண்டு வேதாந்தத்தின் அர்த்தத்தை நிர்ணயம் செய்யலாமே * என்ற ஆசங்கையைப் பரிஹப்பதற்காக அமைந்தது இந்த அதிகரணம், ஸாங்க்ய ஸ்ம்ருதி நிராகரணத்தால் யோக ஸ்ம்ருதியும் நிராகரிக்கப் பெற்றது என்பது ஸூத்ரத்தின் பொருள்-கபில ஸ்ம்ருதி போலவே யோக ஸ்ம்ருதியும் அதி துர்பலையாக இருந்தால் அந்த அதிகரணத்தாலேயே இதுவும் நிராகரிக்கப் பெற்று விட்டதே. இதற்காக, ந்யாயாதிதேசம் செய்யக் கூடிய தனி அதிகரணம் வேண்டாமே என்று நினைக்க வேண்டாம். இங்கு அதிகமான ஆசங்கை உள்ளது. அதற்காகவே ந்யாயாதிதேசம் செய்யப் பெறுகிறது-யோக ஸ்ம்ருதி, ஈஸ்வரன் உளன் என்கிறது, வேதாந்தம், யோகத்தை மோத ஸாதநமாகக் கூறுவது போல் இதுவும் கூறுகிறது, யோக ஸ்ம்ருதியை இயற்றியவரான ஹிரண்ய கர்பரோ ஸர்வ வேதாந்த ப்ரவர்த்தகராகக் கூறப் பெற்றிருக்கிறார். ‘ அவர் பகவா னிடத்திலேயே வேதோபதேசம் பெற்றவர். ஆகையால் இவ்வளவு விசேஷங்கள் அமைந்த யோக ஸ்ம்ருதியை ஸாங்க்ய ஸ்ம்ருதியைப் போல் ஸூலபமாக உதறித் தள்ளி விட முடியாது என்பது தான் அதிகமான ஆசங்கை-
” யோக ஸ்ம்ருதி, அப்ரஹ்மாத்மகமான ப்ரதானத்தைக் காரணமாகக் கூறுகிறது. (ப்ரதானம் ப்ரஹ்ம சரீரமன்று என்பது அதன் கொள்கை) பகவானை நிமித்த காரணமாக மாத்திரம் அது கூறுகிறது. த்யானிக்கப் பெறும் ஜீவனை பகவானுக்குச் சரீரமாக அங்கீ கரிக்க வில்லை. த்யானிக்கப் பெறும் பகவானுக்கும் ஜகதுபாதாந காரணத்வம் முதலிய குணங்களை ஏற்க வில்லை, யோக ஸ்ம்ருதியை இயற்றிய சதுர்முகர் ஜீவர்களில் சேர்ந்தவர் அவர் சிற் சில ஸமயங்களில் ரஜோ குணத்துக்கும் தமோ குணத்துக்கும் அடிமை யாகிறார். வேதாபஹாரம் முதலிய பற்பல துன்பங்களை அனுபவித்தவர் அவர். ஆகையால், அவர் இயற்றிய, ரஜஸ் தமோ மூலமான புராணங்கள் போலே ப்ராந்தி மூலையான யோக ஸ்ம்ருதியும் ஏற்கத் தக்கதன்று என்பது பரிஹாரம் –
3-விலக்ஷணத்வாதிகரணம்- மந்வாதி ஸ்ம்ருதிகள் தர்க்க விருத்தங்கள், அவற்றை இயற்றியவர்கள் பலராக இருந்தாலும் அவை பயனற்றன. நூறு குருடர்களின் பேச்சை விட பார்வை யுள்ள ஒருவனின் பேச்சல்லவா நமக்கு ப்ரமாணம். ஆகையால் தர்க்கத்துக்குப் பொருந்திய, கபில ஸ்ம்ருதி யைக் கொண்டு வேதாந்தார்த்த நிர்ணயம் செய்வது தான் உசிதம் என்ற ஆக்ஷேபத்தை நிராகரிப்பதற்காக அவதரிததது இந்த அதிகரணம்.
(ஸூ) ந விலஷணத்வாதஸ்ய ததாத்வம் ச சப்தாத் –இது பூர்வபக்ஷ ஸூத்ரம்.
அஸ்ய--ஸத்துவம் முதலிப மூன்று குண மயமாயும், சேதனனுடன் சேர்ந்ததாயும் இருக்கும் இநத அசேதந ப்ரபஞ்சத்துக்கு, விலஷஷணத்வாத்-ப்ரஹ்ம விலக்ஷணத்வாத்-
ந ப்ரஹ்மோபாதாகநகத்வம் ந ஸம்பவதி. இந்த ஜகததுக்கு பர ப்ரஹ்மம் உபாதாந காரணம் என்பது ஸங்கதமாகாது. ததாத்வம்-ஜகத் ப்ரஹ்மவிலஷணம் என்பது, சப்தாச் ச..ச்ருதியாலும் ப்ரத்யஷம் முதலிய மற்ற ப்ரமாணங்களாலும் அறியப் பெறுகிறது என்பது ஸூத்ரார்த்தம்-கார்ய (உபாதாந ) காரணங்களுக்கு ஸாஜாத்யம் இருக்க வேண்டும் என்பது வ்யாப்தி. மண்ணின் கார்யமான பானை மண்ணாகவே இருக்கிறது. ஸ்வர்ணத்தின் கார்யமான வளை முதலியன ஸ்வர்ணமாகவே இருக்கின்றன. சிதசித்ரூபமான ப்ரபஞ்சத்துக்கு ப்ரஹ்ம ஸாஜாத்யம் இல்லையே. சேதனன் அல்பஜ்ஞனாகவும், துக்கியாகவும் இருக்கிறான். அசேதநம் ஜடமாயும் விகாரமடையக் கூடியதாகவும் இருக்கிறது. இது ப்ரத்யக்ஷ ஸித்தம், நீங்கள் கூறுகிறபடி பர ப்ரஹ்மமோ . ஸர்வ ஜ்ஞமாகவும், துக்க ஸம்பந்தமே அற்றதாகவும் ஜ்ஞாந ஸ்வரூபமாயும், விகார மற்றதாயும் இருக்கிறது–* விஜ்ஞாநம் சாவிஜ்ஞாநம் ச ‘, ஜ்ஞா ஜ்ஜெள த்வெள அஜெள ஈஸ நீசவ் ‘ “இத்யாதி ச்ருதிகள் ப்ரபஞ்சத்துக்கும் பகவானுக்கும் உள்ள வைலக்ஷண்யத்தை பறை சாற்றுகின்றன. ஆகையால் ஸாங்க்ய ஸ்ம்ருதியை அநுஸரித்து, ப்ரபஞ்ச ஸஜாதீயமான ப்ரதானமே உபாதாந காரணம் என்பது தான் உசிதம்.
ஆபோவா அகாமயந்த -ஜலங்கள் ஸங்கல்பித்தன, தம் ப்ருதிவ்யப்ரவீத் – அவளைப் பார்த்து பூமி கூறியது, இத்யாதி வாக்யங்களை ஆராய்ந்தால் அசேதநங்களுக்கும் அறிவு உண்டு என்று தோற்றுகிறதே. ஆகையால் அறிவுள்ளதான சேதநாசேதநாத் மகமான ப்ரபஞ்சத்துக்கு ப்ரஹ்ம ஸாஜாத்யம் ஸம்பவிக்கலாமே என்ற சங்கைக்குப் பதில் கூறுகிறது அடுத்த ஸூத்ரம்,
(ஸூ) அபிமாநி வ்யபதேசஸ் து விசேஷா நுகதிப்யாம் –இதுவும் பூர்வபக்ஷ ஸூத்ரம்.–இங்குள்ள *து’ என்பது சங்கையை நிரஸிக்கிறது. ஜலங்கள் ஸங்கல்பித்தன. பூமி கூறிற்று, என்ற இடங்களில் ஆப, ப்ருதிவீ, என்ற சப்தங்களால் ஜலத்துக்கும், பூமிக்கும் அபிமானிகளான தேவதைகளே -குறிப்பிடப் பெறுகின்றனர். ஜலம் ஸங்கல் பித்தது என்றால் ஜலாபிமானி தேவதை ஸங்கல்பித்தது என்று பொருள். இவ் விதமே மேலும் கண்டு கொள்ள வேண்டும்.
விசேஷாநுகதிப்யாம், விசேஷ: விசேஷணம். அநுகதி: அநுப்ரவேச: *ஹதந் நாஹம் இமா: திஸ்ரோ தேவதா; *’ என்பதால், தேவதா என்ற விசேஷணம்– அடைமொழி ஜலாதிகளுக்குக் கொடுக்கப் பெற்றிருப்பதால் அவைகள் தேவதைகள் என்று புலப்படு கின்றன. – அக்னி: வாக் பூத்வா முகம் ப்ராவிரத்…”‘ என்ற ச்ருதி, அக்னி தேவதை வாக்குக்கு அபிமானி தேவதையாகி முகத்தில் ப்ரவேசித்திருக்கிறது என்றெல்லாம் விவரித்திருக்கிறபடியால் அசேதனங்களுக்கு தேவதைகள் அபிமானிகளாக இருக்கின்றனர் என்பது புலனாகிறது. ஆகையால் அசேதனங்களான பூமி முதலியவற்றுக்கு அறிவில்லாமையால் அறிவுள்ள பாஹ்மத்தின் ஸாஜாத்யம் அவற்றுக்கு ஒருகாலும் ஸம்பவிக்காது. ஆதலால் ப்ரபஞ்ச ஸஜாதீயமான ப்ரதானமே உபாதாந காரணம் என்பது தான் தர்க்கத்துக்கு அநுகுணம் என்பது ஸாங்க்யனின் பூர்வபக்ஷம்.
(ஸூ ) *த்ருச்யதேது”–இது ஸித்தாந்த ஸூத்ரம். *து’ சப்தம் பூர்வ பக்ஷந்தை நிரஸிக்கிறது. தன்னை விட விலக்ஷணமான ஜகத்துக்கு ப்ரஹ்மம் உபாதான காரணமாக முடியாது என்பது அஸங்கதம். விலக்ஷணமான பதார்த்தங்களுக்கும் கார்ய காரண பாவம் உலகில் காணப் பெறுகிறதே. மாஷிகம் முதலியவற்றிலிருந்து புழு பூச்சி முதலியன உண்டாகின்றன. கோமயத்திலிருந்து தேள் முதலியவை உண்டாகின்றன-ஏதாவது ஒரு அம்சத்தில் ஸாதர்ம்யம் இருந்தால் போதும் என்பது ஸங்கதமாகாது. அப்போது எதிலிருந்து வேண்டுமானாலும் எதுவும் உண்டாக வேண்டி வரும். இது மற்ற வற்றை விட விலக்ஷணமானது என்பதைத் தெரிவிக்கும் அஸாதாரணமான ஆகாரத்தின் தொடர்ச்சியையே ஸாஜாத்யமாகக் கூற வேணடும். மற்றவற்றை விட மஷிம் விலஷணமானது. கோமயம் விலக்ஷ்ணமானது என்பதைத் தெரிவிக்கும் அஸாதாரணமான ஆகாரம், புழு, தேள், முதலியவற்றில் புலப்படவில்லையே. மண்ணால் ஆன பானையில் மண் புலப்படுகிறது. தங்கத்தாலான வளையலில் தங்கம் தெரிகிறது. தேளில், சாணம் தெரிய வில்லையே –ஆகையால் விஜாதீயங்களுக்கும் கார்ய காரண பாவம் இருக்கலாம்–
(ஸூ )அஸதிதிசேத் ந ப்ரதிஷேத மாத்ரத்வாத்-கார்ய காரணங்களுக்கு வைலக்ஷண்யம் இருக்கலாம் என்றால் கார்யமான ஜகத்தை விட விலக்ஷணமான ப்ரஹ்மத்தில் ஜகத் ஏற்கனவே இல்லை என்றாகி விடும். அப்படி யானால் அஸத் கார்ய வாதம் தலை தூக்கும். ப்ரஹ்மத்தில் ஏற்கனவே இல்லாத உலகன்றோ புதியதாக உண்டாகிறது. இப்படியானால் * ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம ” என்று எல்லாமே ப்ரஹ்மம் தான் என்ற வ்யவஹாரம் அஸங்கதமாகி விடும் என்று சொல்வது தவறு. கார்ய காரணங்களுக்கு ஸாலக்ஷண்ய நியமம் இல்லை. அதாவது கார்யத்தைக் கண்டவுடன் இது அதன் கார்யம் என்ற உணர்வு ஏற்படுவதற்கான அஸாதாரண அம்சத்தின் அநுவ்ருத்தி அவச்யம் அன்று என்று கூறப் பெற்றதே தவிர, கார்யம் வேறு தரவ்யம் ; காரணம் வேறு த்ரவ்யம் என்று கூறப் பெற வில்லை. காரணமான பாஹ்மம் தான் விலக்ஷணமான ஜகத்தாக பரிணமிக்கிறது எனற கொள்கையை விட்டுவிடவில்லை. மக்ஷிகம், புழு, சாணம், தேள், அங்கும் ஸாஜாத்யம் இல்லையே தவிர, த்ரவ்ய வேறுபாடில்லை என்பது உணரத் தக்கது.
(ஸூ) அபீதெள தத்வத் ப்ரஸங்காத் அஸமஞ்ஜஸம். இது பூர்வ பக்ஷ ஸூத்ரம்.–அபீதி:. ப்ரளயம். இது ஸ்ருஷ்டிக்கும் உபலக்ஷணம். வேதாந்தங்கள், ஸ்ருஷ்டியைக் கூறும் போதெல்லாம் ப்ரளயத்தைக் கூறியே கூறுகின்றன. கார்யமான ஜகத்தும், காரணமான ப்ரஹ்மமும் ஒரே த்ரவ்யம் என்றால் கார்யமான ஜகத்துக்கு ப்ரஹ்மத்தில் லயமும், ப்ரஹ்மத்தினிடமிருந்து உத்பத்தியும் கூறினதாகத் தேறும். இப்படியானால் பானையில் உள்ள தோஷங்கள் மண்ணில் உள்ளது போல் உலகில் உள்ள தோஷங்கள் யாவும் ப்ரஹ்மத்தினிடமே உள்ளனவாகும். உலகிலுள்ள பரஸ்பரம் விருத்தமான தர்மங்கள் அனைத்தும் ப்ரஹ்மத்தினிடமே ஸம்பவிக்க ப்ரஸங்கிக்கும். ஆக வேதாந்தம் அஸமஞ்ஸமாகும்.--உலகுக்கும் ப்ரஹ்மத்துக்கும் சரீராத்ம பாவ ஸம்பந்தத்தை வேதம் கூறுகிறது. உலகம்-சரீரம், பரமாத்மா-ஆத்மா, சரீரமான சேதநாசேதநங்களில் உள்ள தோஷங்கள் ப்ரஹ்மத்தில் வாராது ”? ‘என்ற வாதமும் ஸங்கதமாகாது. ஜகத்துக்கும் ப்ரஹ்மத்துக்கும் சரீராத்ம பாவ ஸம்பந்தமே வாராது. அப்படி வந்தாலும் சரீர ஸம்பந்த ப்ரயுக்த தோஷங்கள் ப்ரஹ்மத்தில் ஸம்பவிக்க வேண்டி வரும். கர்மத்தின் பயனான ஸுக துக்கங்களை அனுபவிப்பதற்கு ஸாதநமான இந்த்ரியங்களுக்கு இருப்பிடமானதாயும் ஐந்து வித அவஸ்தை யைப் பெற்றிருக்கும் ப்ராணனால் தரிக்கப் பெறுவதாயும் இருக்கும் பூமி முதலிய ஐந்து பூதங்களின் ஒருவிதமான அமைப்பே சரீரம்: ப்ரஹ்மமோ கர்ம ஸம்பந்தமற்றது ஆகையால் அதற்கு கர்மாதீநமான ஸுக துக்கங்கள் கிடையாது. அ பாணி பாத…… இத்யாதி வேத வாக்கியங்கள் அவனுக்கு உடல் இல்லை. இந்திரியங்கள் இல்லை என்கின்றன. ஆக ப்ரஹ்மத்துக்கு சரீரம் இல்லை என்று தேறிற்று, இப்படியானால் உலகத்துக்கும் ப்ரஹ்மத்துக்கும் சரீராத்ம பாவ ஸம்பந்தத்தை எவ்விதம் கூற முடியும்? என்பது பூர்வபக்ஷம்-
இதற்குப் பதில் கூறுகிறது அடுத்த ஸூத்ரம். (ஸூ) நது த்ருஷ்டாந்த பாவாத்–ந -ப்ரஹ்மத்துக்கு அஜ்ஞானத்வாதிகள் ப்ரஸங்கிக்காது. ஆகையால் தேதாந்தங் களுக்கு அஸாமஞ்ஜஸ்யமுமில்லை. *து! சப்தம், அஜ்ஞானத்வாதி ப்ரஸங்கம் அஸம்பாவிதம் என்று காட்டுகிறது. ஒரே வஸ்துவுக்கு இரண்டு நிலை இருந்தால் குண தோஷ வ்யவஸ்தைக்கு உதாஹரணம் உள்ளது. சேதநாசேதநங்கள் ப்ரஹ்மத்துக்கு சரீரம். ஸங்கோச விகாஸங்கள் விசேஷணங்களுக்கே தவிர விசேஷ்யமான பர ப்ரஹ்மத்துக்கன்று- சரீரத்தில் , உள்ள தோஷங்கள் ஆத்மாவில் வாராது. ஆத்மாவில் உள்ள குணங்களும் சரீரத்தில் வாராது. ஜீவன், தேவனாயும் மனிதனாயும் பலவாறு பிறக்கிறான் என்றால் அந்தப் பிறவி சரீரத்துக்கே தவிர ஆத்மாவுககு இல்லையே. *பாலனாக இருக்கிறான், யுவாவாக இருக்கிறான் ” என்றவிடத்திலும், பால்ய, யெளவநாதிகள் சரீரத்துக்கே தவிர ஆத்மாவுக்கு இல்லை யன்றோ(ஸுூக்ஷ்ம சேதநா சேதந விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் காரணம். ஸ்தூல சேதநா சேதந விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் கார்யம் என்பது தான் விசிஷ்டாத்வைத ஸித்தாந்த ஸாரம்) உலகம், சரீரம், ப்ரஹ்மம், ஆத்மா என்பதை வேதாந்தங்கள் பரக்கப் பேசுகின்றன. ய: ப்ருதிவ்யாம் திஷ்டந்…… ஆத்மநி திஷ்டந் முதலான வேத வாக்யங்கள் கவனத்துக்கு உரியன. கர்ம பலனை அனுபவிக்க ஏற்பட்டது சரீரம் என்பது ஸங்கதமாகாது பூமி முதலியவற்றை பகவானுக்குச் சரீரமாக வேதங்கள் கூறுகின்றன. அவை பகவானுடைய கர்மபலாநுபவத்துககாக ஏற்பட்டன வல்லவே, பகவானுக்கு கர்மமே கிடையாதே. ஈச்வரன், தன் ஸங்கல்பத்தால் ஏற்கும் திருமேனியும், கர்ம ஸம்பந்தம் தொலைந்த முக்தர்கள் ஏற்கும் சரீரங்களும் கர்ம பல போகார்த்தம் ஏற்பட்டன வல்லவே, பஞ்சவ்ருத்தி ப்ராணாதீந தாரணம் என்பதும் ஸங்கதமாகாது. மரம் முதலியவற்றில் பஞ்சவ்ருத்தி ப்ராணன் இல்லையே, இவ் விதமே மேலும் பல தோஷங்கள் கண்டு கொள்வது-மனித சரீரத்தின் அமைப்பு ஒரு மாதிரியானது. இவர்களிலேயே ஆண் சரீரத்தின் அமைப்பு வேறு, பெண் சரீரத்தின் அமைப்பு வேறு, யானை சரீரம் வேறு மாதிரி யானது. மரம், செடி, கொடிகள் இவை கூட, பகவானுக்குச் சரீரம் என்று வேதம் கூறுகின்றது. இவை யாவற்றுக்கும் பொருந்தக் கூடிய பொதுவான லக்ஷணம்–யஸ்ய சேதந ஸ்ய யத் த்ரவ்யம் ஸர்வாத்மநா ஸ்வார்த்தே நியந்தும் தாரயிதும் ச சக்யம் தச் சேஷதைக ஸ்வரூபம் ச தத் தஸ்ய சரீரம் ‘ என்பதே, எந்த சேதநனால் ( அறிவுள்ளவனால்) எந்த த்ரவ்யம். தன் ப்ரயோஜனத்துக்காக செயல் படுத்தப் பெறுவதற்கும், தாங்குவதற்கும் தகுதி பெற்று அவனுக்கு சேஷமாகவே உள்ளதோ அது அவனுக்கு சரீரம், நம் சரீரத்தை நாம் நம் பயனுக்காகவே செயல்படுத்துகிறோம், தாங்குகிறோம். நம் சரீரம் நமக்கு சேஷமாகவே உள்ளது. இதே போல் சராசரமான ப்ரபஞ்சத்தை பகவான் செயல்படுத்துகிறான் . தாங்குகிறான். இவற்றைத் தன் ப்ரயோஜனத்துக்காகவே செய்கிறான். எல்லாம் எப்பொழுதம் அவனுக்கு சேஷமாகவே உள்ளன. ஆகையால் உலகம் சரீரம், பகவான் ஆத்மா என்ற ஸித்தாந்தத்துககு எவ் வித கொத்தையும் ஸம்பவிக்காது. சில ஸமயம் நம் சரீரத்தை நாம் செயல்படுதத முடியாமல் போவது ரோகம் முதலிய ப்ரதிபந்தங்களால். பகவானுக்குச் சரீரம் இல்லை எனறு கூறும் ப்ரமாணங்களுக்கு கர்மத்தால் ஏற்படும் சரீரம் இல்லை எனறு கூறுவதிலேயே நோக்கு–
(ஸூ) ஸ்வ பக்ஷ தோஷாச்ச-ப்ரஹ்ம காரண வாதம் தோஷமற்றது என்பதால் மாத்திரம் இது ஏற்கத் தக்கது-என்பதில்லை. ப்ரதான காரண வாதத்தில் அனேகம் தோஷங்கள் நிறைந்திருப்பதாலும் அதை விட்டு இதுவே ஏற்கத்தக்கது. ப்ரதாநம் ஜகத் காரணம் என்ற பக்ஷத்தில், உலகமே செயல்படாத நிலை ஸம்பவிக்கும். புருஷன் நிர்விகாரன். ஜ்ஞாந மாத்ர ஸ்வரூபன். ப்ருக்ருதி ஸாந்நி த்யத்தால் ப்ரக்ருதி தர்மங்களை தன்னிடமுள்ளதாகப் ப்ரமிக்கிறான். இதன் மூலம் உலகம் செயல்படுகிறது ” என்பது தான் ஸாங்க்யமதம். புருஷனுக்கு ப்ரக்ருதியின் ஸாந் நித்யம் என்பது என்ன என்பதைச் சற்று ஆராய்வோம். அது. ப்ரக்ருதியின் ஸத் பாவமேயா? அல்லது ப்ரக்ருதிபில் ஏற்படும் விகாரமா அல்லது புருஷனிடமுள்ள ஏதாவது விகாரமா? மூன்றாம் பக்ஷம் அஸங்கதம். புருஷனுக்கு விகாரத்தை அங்கீகரியாததால். இரண்டாம் பக்ஷமும் ஸங்கதமன்று. அது அத்யாஸகார்யமாக ஏற்கப் பட்டிருக்கிறதே தவிர, அத்யாஸ (ப்ரம) காரணமாக வன்று, முதல்பக்ஷமும் ஸங்கதமன்று. ப்ரக்ருதியின் இருப்பே ஸாந்நித்யம் என்றால் முக்தனுக்கும் அத்யாஸம் ஸம்பவிக்க ப்ரஸங்கிக்கும்.
(ஸூ) தர்க்கா ப்ரதிஷ்டாநாபி.-கேவல யுக்தி நிலைத்து நிற்காதாகையாலும் ப்ரதான காரண வாதம் ஏற்கத் தக்க தன்று, வேத ப்ரமாணகமாகவும், தர்க்காநுகுணமாகவும் இருக்கும் ப்ரஹ்ம காரணவாதமே ஏற்கத் தக்கது. பெளத்தர், ஜைனர், ஸாங்க்யர் முதலானோர் கூறும் தர்க்கங்கள் பரஸ்பரம் விருத்தங்களாக இருப்பதால் கேவல தர்க்கம் நிலைக்காது என்பது நன்கு புலப்படுகிறது.
ஸூ) அந்யதாநுமேயம் இதி சேத் ஏவமபி அநிர்மோக்ஷ ப்ரஸங்க:** பெளத்தர் முதலானோர் இப்பொழுது கூறும் யுக்திகளை யெல்லாம் தூஷித்து தோஷங்கள் எதுவுமே ஸம்பவிக்காதபடி ப்ரதான காரண வாதத்தை அனுமிக்கிறோம் ** என்று கூறுவதும் யுக்தமன்று. உன்னை விட தர்க்க குசலனான மேதாவி தேசாந்தர காலாந்தரங்களில் ஸம்பவிக்க லாமாகையால் அவனுடைய அத்யாஸ்சர்யமான யுக்திகளால் உன் யுக்திகள் நிர்மூலமாக்கப்படும். ஆகையால் கேவல தர்க்கம் நிலைத்து நிற்காது என்ற தோஷத்திலிருந்து விடுதலை பெற முடியாது-இந்திரியங்களுக்குக் கோசரமல்லாத விஷயத்தில் வேதமாகிற ஸாஸ்திரத்தையே ப்ரமாணமாகக் கொள்ள வேண்டும். வேதார்த்தங்களைத் தெளிவதற்குத் தர்க்கத்தைப் பயன் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்–
சிஷ்டாபரிக்ரஹாதிகரணம்-(ஸூ ) ஏதேந சிஷ்டாபரிக்ரஹா அபி வ்யாக்யாதா:–ப்ரதாந காரணதாவாதியான ஸாங்க்யன் ஒருவனுடைய தர்க்கம் நிலைத்து நிற்காததாய் அதனால் வேதார்த்தத்தை அசைக்க முடியாது எனறாலும், பரமாணு காரணதாவாதிகளான பலருடைய தர்க்கங்களால் அதாவது பரமாணுவே ஜகத் காரணம் என்று ஸ்தாபிக்கக் கூடிய யுக்திகளால் ப்ரஹ்ம காரணதா வாதத்தை அசைத்து விடலாமே என் ற ஆக்ஷேபத்தை நிராகரணம் செய்வதற்காகவே இந்த அதிகரணம் அமைந்தது –
ஏதேந -ஸாங்க்யமத- நிராஸநத்துக்கு ஹேதுவான; கேவல யுக்தி நிலைத்து நிற்காது என்ற தோஷத்தாலேயே, சிஷ்டாபரிக்ரஹா அபி. ஸிஷ்ட – அவசிஷ்டங்களான – அதாவது மற்றுமுள்ள , : அபரிக்ரஹா: : வேதேந அபரிக்ருஹீதா: – வேதங்களால் ஏற்கப்படாத, அதாவது-வேதார்த்த விருத்தமாகப் பொருள் கூறும் அல்லது வேதத்தை ப்ரமாணமாக ஏற்காத ஸித்தாந்தங்கள் என்றும் கூறலாம். ந பரிக்ருஹ்யதே வைதிகை; இத்ய பரிக்ரஹ- வைதிகர்கள் ஏற்காத என்கிறது ஸ்ரீ சாரீரக சாஸ்த்ரார்த்த தீபிகை. சிஷ்டர்கள் ஏற்காத என்று பொருள் கூறுவது உசிதமனறு, அப்பொழுது ஸாங்க்யமதம் சிஷ்டர்களால் ஏற்கப் பெற்றது என்று தேறும். அது ஸங்கதமன்று. வ்யாக்யாதா; .நிரஸ்தங்கள் என்று விளக்கப் பெற்றன. ஸம்வாதாத் அக்ஷபாத க்ஷபணக கணபுக் பிக்ஷு பக்ஷேஷ் வணூகாம் விச்வம் தத் தேதுகம் ஸ்யாத் இதி ம்ருது மதிபி: ஸ்வாவராஹ க்ரமோக்தி: | அந்யோந்ய வ்யாஹகார்த்த ஸ்தபுடிதகுஹ நா யுக்தி தோஷாபநுத்யை பாதித்ரய்யந்த ஸூர்ய: ப்ரதிமததி மிரஸ்தோம ருஷிம்பரி: ந:। என்ற அதிகரண ஸாராவளி ஸ்லோகம், இந்த அதிகரணத்தின் பூர்வ பக்ஷ ஸித்தாந் தங்களை மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. . அஷபாதர்-கெளதமர், அவரைச் சார்ந்தவர்கள் நையாயிகர்கள், ஷபணர்கள்– ஜைனர். கணபுக்-கணாதர். பிக்ஷு-ருத்ரன். இவர்களுடைய ஸித்தாந்தத்தில் பரமாணுவையே ஜகத் காரணமாகக் கூறுகிறபடியால் உலகத்துக்குப் பரமாணுத்வ காரணமாக இருக்கட்டுமே என்று மந்த மதிகள் எதிர்க்கின்றனர், நாய்களுக்கு பரஸ்பரம் த்வேஷம் இருந்தாலும் காட்டுப் பன்றியைக் கண்டால் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து அதன் மேல் பாயும். அதே போல் இவர்களுககுள் ஆயிரக்கணக்கான அபிப்ராய பேதம் இருந்தாலும் வேதாந்தி மேல் பாயும் போது ஒன்று சேர்ந்து விடுகின்றனர். பரஸ்பரம் விருத்தமான அர்த்தங்களால் மேடு பள்ளமான வஞ்சக யுக்தி யாகிற ராத்திரியை, இதர மதங்களாகிற இருளின ஸமூஹத்தை நிர்மூலமாக்கக் கூடிய வேதாந்த ஸூர்யன் நிரஸிக்கக் கூடியதாக விளங்குகிறது. எல்லா இடங்களிலும் நிபிடமாகப் பரவியிருக்கும் இருட்டை, ஸூர்யன் ஒருவனே அழிப்பது போல் எல்லா விபரீத மதங்களையும் வேதாந்த ஸித்தாந்தம் அழித்து விடும என்று கருத்து.
இவர்களுக்குள், பரமாணு ஸ்வரூப விஷயத்தில் பல ப்ரகாரமான அபிப்ராய பேத முண்டு. சிலர் சூன்யாத்மகம் என்றனர், சிலர் அசூன்யாத்மகம் என்கின்றனர். சிலர் ஜ்ஞாநாத்மகம் என்கின்றனர். சிலர் அர்த்தாத்மகம் என்றனர். சிலர் க்ஷணிகம் என்கின்றனர். சிலர் நித்யம் என்கின்றனர். இவ் விதமே இவர்களுக்குள் மேலும் பல அபிப்பிராய பேதங்கள் உள்ளன.
போக்த்ராபத்த்பகிகரணம் (ஸூ) **போக்த்ராபத்தே: அவிபாகஸ் சேத் ஸ்யால்லோகவத் ‘*உலகம் பகவானுக்குச் சரீரம். ‘ சரீரத்திலுள்ள தோஷங்கள் ஆத்மாவுக்கு வராதது போல் உலகிலுள்ள தோஷம் பகவானித்தில ஒட்டாது என்று கீழ் கூறப் பெற்றது. சரீரத்தில் உள்ள தோஷம் ஜீவநிடத்தில் ஒட்டாம்ல் இருந்தாலும் சரீர ஸம்பந்த ப்ரயுக்த ஊன ஸங்கடங்களை ஜீவன் அநுபவிக்கிறானே. அதே போல் பகவானுக்கும் சரீர ஸம்பந்த ப்ரயுக்தமான தோஷங்கள் வரத் தானே செய்யும் என்ற ஸாங்க்யனுடைய சங்கைகளை நிரஸனம் செய்வதற்காக இந்த அதிகரணம் அமைந்திருக்கிறது–
போக்திரிர்பத்தே:–ஸுக துக்க போக்திருத்வாபத்ரித்,-சரீர சம்பங்தத்தால். ஸம்பவிக்கும் ஸுக துக்காநுபவத்தக்கு ஆஸ்ரயிமாக வேண்டுமாகையால், அவிபாகஸ்சேத்- ஜீவ பரமாத்மாக்களுக்கு ஸ்வபாவத்தில் வேற்றுமை இன்மை ப்ரஸங்கிக்கும். இது வரை ஆஷேப ப்ரகாரம். “ஸ்யால் லோகவத்”” என்பது, ஸமாதானத்தைத் தெரிவிக்கிறது-ஸுக துக்காநுபவத்துக்குக் கர்மம் காரணமே தவிர சரீர ஸம்பந்தமன்று என்பது **ஸம்போக ப்ராப்தி ரிதிசேந் ந வைசேஷ்யாத் *” என்று ஸூத்ரத்தில் தீர்மானிக்கப் பெற்றிருக்கிறதே. அப்படி யிருக்க இந்த ஆக்ஷேபத்துக்கு அவகாசமே இல்லையே என்பது ஸங்கதமன்று-உபாஸநா நுக்ரா ஹார்த்தம் ஸர்வேச்வரன் உபாஸசகனுடைய ஹ்ருதயத்தில் இருக்கிறான். அவனுடைய சரீரத்தில் இவன் இருப்பதைக் கொண்டு அவனுக்கு வரும் ஸங்கடங்களெள்லாம் இவனுக்கும் வாட்டுமே என்று கூறுவது ஸங்கதமாகாது. ஸங்கடங்களுக்குக் காரணம் கர்மம் என்பது அங்கே நிரூபிக்கப் பெற்றது. இப்பொழுது எழுந்துள்ள ஆக்ஷேபம் என்ன வென்றால் ? ஜீவனைப் போல் பகவானும் அந்தந்த சரீரத்துக்கு ஸ்வாமி யாகையால் ஜீவனுக்கு வரும் ஸங்கடங்கள் இவனுக்கும் வரட்டுமே என்பது தான். ஒருவன் மற்றவன் வீட்டுக்கு ஏதோ கார்யத்தை உத்தேசித்துச் சென்று அந்த வீட்டு யஜமானனுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தான். அப்பொழுது அந்த வீட்டின் ஸொந்தக் காரனுக்கு அந்த வீடு நிமித்தமாக சில ஸங்கடங்கள் ஏற்பட்டன. அந்த ஸங்கடங்கள் உடையவனுக்கு ஏற்படுமே தவிர, வேறு கார்யத்துக்காக. அங்கு தங்கி யிருப்பவனுக்கும் ஏற்படாது. அதே போல் பகவான், சரீரத்தில் தங்கி யிருப்பதால் மாத்திரம் சரீர ஸ்வாமியான ஜீவனைப் போல் அவனுக்கு சங்கடங்கள் ஏற்படா என்பது தான் கீழே கூறப் பெற்றது. இப்பொழுது செய்யப் பெறும் ஆக்ஷேபம் என்ன வென்றால் ஜீவனைப் போல் ‘பகவானும் சரீரங்களுக்கு ஸ்வாமி யாகையால் இவனுக்கும் எல்லா ஸங்கடங்களும் ஸம்பவிக்குமே-அப்பொழுது இருவருக்கும் ஸ்வபாவத்தில் வேற்றுமை யின்றிப் போய் விடுமே என்பது தான்–ஸ்யாத்–ஜீவ யீச்வரர்களின் ஸ்வபாவத்துக்கு விபாகம் வேற்றுமை, நிலைத்தே நிற்கும். ஜீவனுக்கு ஏற்படும் ஸங்கடங்களுக்கெல்லாம் கர்மம் தான் காரணம், சரீர ஸம்பந்த மாத்ரமன்று. சரீர ஸம்பந்தமுள்ள நித்ய முக்தர்களுக்கு துக்கானுபவம் இல்லையே! சரீரம் இருக்கிற வரை ஸங்கடங்கள் ‘இருக்கும் என்ற உபநிஷத் வாக்யத்துக்கு கர்மத்தால் ஏற்பட்ட சரீரத்தின் ஸம்பந்தம் உள்ள வரை என்று தான் பொருள். ஈச்வரனுக்குக் கர்ம ஸம்பந்தம் இல்லையே-அரசன், மக்கள் இவர்கள் அனைவருமே சரீர ஸம்பந்த முள்ளவர்கள் தாம். ஆனால் அரசனின் உத்தரவை மீறுகிற ப்ரஜைகள் தானே தண்டிக்கப் பெறுகின்றனர். சரீர ஸம்பந்தம் உள்ளவன் என்பதால் அரசனும் தண்டிக்கப் பெறுகிறானா . அவனுடைய சாஸநம் ப்ரஜைகளுக்கே தவிர அவனுக்கன்றே-பயங்கரமாயும் அநர்த்தத்தை “விளைவிக்கக் கூடியதாயும், பாம்புகள் கிரம்பியதாயும் இருக்கும் காட்டில் வஸிக்கும் அரசன், எல்லா சங்கடங்களையும் விலக்கும் பரிகரங்களால் ஸங்கடமே இல்லாமல் எல்லா போகங்களையும் அனுபவிப்பது போல் ஸர்வேச்வரனும், தன்னுடைய தடங்கலற்ற ஸங்கல்பத்தால், எவ் வித தோஷமும் கிட்டாதவனாய் எல்லா உலகங்களையும் , ரஷிக்கிறான். யாருமே அனுபவிக்க முடியாத போகங்களையும் அனுபவிக்கிறான்.
ஆரம்பணாதி கரணம்-(ஸூ) ததாந்யத்வம் ஆரம்பண சப்தாதிப்ய-* அஸ்தீதி சேந் ந ப்ரதிஷேத மாத்ரத்வாத் ** இத்யாதி ஸூத்ரங்களில், காரணமாகிற ப்ரஹ்மத்துக்கும் கார்யமாகிற ஜகத்துக்கும் வேற்றுமை யின்மையை ஏற்று *ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் ‘ என்பது விளக்கப் பெற்றது. காரணமும் கார்யமும அபிந்நமாக இருக்க முடியாது என்ற ஆஷேபத்தையும், அதற்கு ஸமாதானத்தைபும் இந்த அதிகரணத்தில் காணலாம். கார்ய காரணங்களுக்கு ஸா லக்ஷண்ய நியமம் சொல்லுகிற ஸாங்க்யனை ந விலக்ஷணத்வாதி கரணத்தில் – நிரஸித்தார். – கார்ய காரணங்களுக்கு ஸ்வரூப பேதம் சொல்லும் வைசேஷிகனை நிரஸிக்கிறார் இதில்.
காரண கார்யங்கள் அபின்னங்களாக இருக்க முடியாது என்று கருதுகின்றனர் காணாதர்கள் என்ற வைசேஷிகர்கள். அதற்கு அவர்கள் கூறும் காரணங்கள் பற்பல. அவற்றில் சிலவற்றின் விவரம்
1- புத்தி பேதம்– ம்ருத் பிண்டத்தைப் பார்த்தால் ஏற்படும் புத்தி வேறு. அதாவது இது ம்ருத் பிண்டம் என்பது, பானையைப் பார்த்தால் எற்படும் புத்தியோ இது பானை என்பது, கார்ய காரணங்கள் ஒன்றாக இருந்தால் இம் மாதிரிபான விலக்ஷணமான எண்ணம் உண்டாக ப்ரஸக்தி இல்லையே. –
2-சப்த பேதம்–நூல்களைப் பார்த்து யாராவது வஸ்த்ரம் என்கின்றனரா ? அல்லது வஸ்த்ரத்தைப் பாரர்ததுத் தான் இது, நூல்கள் என்கின்றனரா?
3-கார்ய பேதம்–ம்ருத் பிண்டத்தால் தண்ணீரைக் கொணடு வர முடியுமா? பானையால் தான் சுவற்றைக் கட்ட முடியுமா ?
4-கால பேதம்–கார்யம் உண்டாவதற்கு நியமேன முனனே இருப்பது காரணம். பிறகு உண்டாவது கார்யம்,
5-ஆகார பேதம்--பிண்டமாக இருப்பது காரணம், வயிறு பெருத்துக் கழுத்து சிறுத்து அமைந்திருப்பது கார்யம்–பானை.
(6)மண் இருக்கும் போதே பானை அழிந்து விட்டது என்கிறோம். காரண கார்யங்கள் அபின்னங்களாக இருக்குமானால் இந்த வ்யவஹாரம் எப்படி ஸங்கத மாகும்.
7-ஸங்க்யா பேதமும் காணப் பெறுகிறது. நூல்கள் பல. வஸ்திரமோ ஒன்று.
8-மண்ணும் பானையும் அபிந்ந மென்றால் ஏற்கெனவே பானை இருக்கிற படியால், குயவன், தடி, சக்கரம் முதலியவற்றுக்கு அபேக்ஷதையே இல்லாமல் போய் விடுமே? உங்கள் ஸிததாந் தத்தில் மண் தானே பானை, அது தான் ஏற்கனவே இருக்கிறதே? ஆகையல் காரணம் வேறு, கார்யம் வேறு என்பது தான் யுக்தம் என்பது தான் வைசேஷிகர்களின் பூர்வ பக்ஷம்-
ததநந்யத்வம்……என்பது ஸித்தாந்த ஸூத்ரம்-இங்கு ஜகத; ‘ என்ற பதத்தை அத்யாஹாரம் செய்து கொள்ள வேண்டும். ஜகத:–கார்யமான ஜகத்துக்கு ததந்யத்வம்–காரணமான ப்ரஹ்மத்தை விட ஸ்வரூப பேத மின்மை. ஆரம்பண சப்தாதிப்ய:—அநந்யத்வத்தை விளக்கக் கூடிய ” வாசாரம்பணம் விகாரோ நாமதேயம் ம்ருத்திகேத்வேவ ஸத்யம் ” இத்யாதி வாக்யங்களால் அறியப் பெறுகிறது என்பது ஸூத்ரார்த்தம்–
ஆரம்பண சப்த: ஆதி: யேஷாம் வாக்யாநாம், தாநி ஆரம்பண சப்தாதீநி. தேப்ய; வாசாரம்பணம் விகாரோ நாம தேயம் ம்ருத்தி கேத்யேவ ஸத்யம் ஸதேவம்ஸாம்யே தமக்ர ஆஸீத் இத்யாதி வாக்யங்கள் இங்கு விவஷிதிதங்கள் –
சாந்தோக்யத்தில் ஸத் வித்யா- ப்ரகரணத்தில்; கார்ய காரணங்களாகிற ஜகத் ப்ரஹ்மங்களுக்கு ஐக்யத்தை ப்ரதிஜ்ஞை செய்து அதை உபபாதிப்பதற்காகப் பல த்ருஷ்டாந் தங்களைக் கூறி மண் –பானை முதலிய காரண கார்யங்களுக்கு ஜக்யம் விளக்கப் பெற்றிருக்கிறது. விகார;--கடத்வாத் யவஸ்தா, பானையாயும் சாலாயும் உருவாகும் , பற்பல அமைப்பும். நாம தேயம்–பானை சால் முதலிய பெயர்களும், வாசா–பானை, சால் என்ற. வ்யவஹாரத்துக்காகவும் அதாவது சப்த ப்ரயோகத்துக்காகவும், தண்ணீர் கொண்டு வருவது முதலிய கார்யங்களுக்காகவும், இங்கு வாக் சப்தம் அஜஹல் லக்ஷணையால் வ்யவஹாரம் கார்யம் இரண்டையும் குறிக்கிறது. வாசா எனற பதம் த்ரூதீயைந வசநாந்தம். இந்த த்ருதீயைக்கு ஹேதுத்வம் அர்த்தம் “ஹே துத்வம் ப்ரபோஜந விதயா, ஆரம்பணம்–ஆரப் யதே–ஆலப்யதே– ஸ்ப்ருச்பதே இதி ஆரம்பணம்–
முன் வாக்யத்திலுள்ள * ம்ருத் பிண்டேந * என்பதை இங்கு சேர்த்துப் பொருள் கொள்ள வேண்டும். ம்ருத் பிண்டமானது, இது பானை, இது சால் முதலிய வ்யவஹாரம் ஸித்திப்பதற்காகவும், தண்ணீர் கொண்டு வருதல் முதலிய ‘ கார்யம் நடப்பதற்காகவும், பானை, சால் இவற்றுக்கு உரிய அமைப்பையும் பெயரையும் பெறுகிறது என்பது தான் தீர்ந்த பொருள். ம்ருததிகேதயேவ ஸத்யம். முன் வாக்யத்திலிருந்து ம்ருண் மயம் ‘ என்பதை இங்கு அனுஷங்கித்துக் கொள்ள வேண்டும். ம்ருண் மயம் கட சராவாதி, ம்ருத்திகேத் யேவ–ம்ருத த்ரவ்ப மிதவேவ. ஸத்யம்–ப்ராமாணிகம். ப்ரத்யபிஜ்ஞா ப்ரமாண ஸிததம் எனறபடி. பானையைப் பார்க்கும் போது மண்ணின ப்ரத்யயிஜ்ஞை வருவதால் மண் தான் பானையாக அமைந்துள்ளது என்பது தெளிவு.
மண் பிண்டம், பற்பல அமைப்புக்களைப் பெறுகிறது. அந்த அமைப்புகளை அது பெறுவதற்காகத் தான தடி, சக்கரம், குயவன் முதலிய காரக வ்யாபாரஙகள், ம்ருத் பிணடம் பெறும் அமைப்புக்களுக் கேற்ப புத்தி சப்தாதி பேதங்கள் அமைகின்றன. காரணாவஸ்தையில் அது ம்ருத பிண்டம் எனப் பெறுகிறது: அதுவே உடல் பெருத்து, கழுத்து சிறுத்து ஒரு அமைப்பைப் பெறும் போது பானை எனப் பெறுகிறது. இம் மாதிரியே மேலும காண வேண்டும். ம்ருத் பிண்டமும் கடசராவாதி கார்யஙகளும் ஏக த்ரவ்யமே. , அவற்றுக்கு ஸ்வரூப பேதமில்லை, இவ் விதமே ஜகத் ப்ரஹ்மங்களுக்கும் அநந்யத்வம் ஸித்தம். ் அத்வைதிகள், –‘வாசாரம்பணம் ” என்பதை ஒரே பதமாக அதாவது ஸமஸ்த பதமாகக் கொண்டு வாகாலம்பநம் அதாவது வ்யாவஹாரிகம் என்று பொருள் கூறுகின்றனர். அது தவறு. அப் போது ஸூத்ரம் “ததநந்யத்வம் வாசாரம் பண ‘சப்தாதிப்ய:’” என்று அமைந்திருக்க வேண்டும். ஆரம்பண சப்தாதிப்ய: என்று அமைந்திருப்பதால் ‘ வாசா ” என்பது தனிப் பதம் என்பது நன்கு புலனாகிறது.”
ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் இந்த ஆரம்பணாதிகரணத்தில், கார்ய காரணங்களுக்கு பேதத்தைச் ‘ சொல்லும் காணாத மதத்தை முதலில் விவரித்தருளினார். காணாகமத கண்டகமாக சாங்கர ஸித்தாந்தத்தை விவரித்தார். சாங்கர மத கண்டநமாக ஜீவாஜ்ஞாந வாதிகளின் மதத்தை உபபாதித்தார், “மறுபடியும், ஜீவாஜ்ஞாந வாதி மத கண்டகமாக சாங்கரர்கள் கூறி யிருப்பதை விவரித்தார்-இந்த அதிகரணத்தில் ப்ரதான பூர்வ பஷியான காணாதன் சாங்கர மதத்தைக் கண்டிப்பதை விவரித்துக் காணதமதத்தை தாம் கண்டித்தருளினார் –
ஒரே வஸ்துவுக்குப் பல அவஸ்தைகள் உள்ள இடங்களிலும் , புத்தி, சப்தாதி பேதங்கள் காண்கின்றன. நம் சரீரத்துக்கு பால்யம், யெளவநம், வார்த்தக்யம் முதலிய பல அவஸ்தைகள் வருகின்றன. வஸ்து ஒன்று தான். அவஸ்தைகள் பல. பாலனைப் பார்த்து இவன் யுவா என்று நினைப்பதில்லை. அவன் விஷயமாக யுவா என்ற சப்தத்தைப் ப்ரோகிப்பதுமில்லை. இதே மாதிரி யுவாவையும் பாலன் என்பதில்லை., வஸ்துக்கள் வெவ்வேறாக இருந்தாலும அங்கும் மண், கட்டை, ஸ்வர்ணம் என்ற புத்தி சப்தாதி பேதங்கள் காண்கின்றன. இப்படி இரண்டு விதமான நிலை இருக்கும் போது, மண், பானை இத்யாதி கார்ய காரண பாவஸ்தலத்தில் புத்தி சப்தாதி பேதங்களுக்கு அவஸ்தா பேதமே நிபந்தகம் என்று எப்படி உறுதி செய்ய முடியும் ? என்ற கேள்விகருப் பதில் கூறுகிறது அடுத்த ஸூத்ரம்-
(ஸூ) பாவே சோபலப்தே-காரணமாகிற ஸ்வர்ணம், கார்யமாகிற வளை, குண்டலம் முதலிய பற்பல அவஸ்தைகளைப் பெற்றுள்ள நிலையிலும் இவை ஸ்வர்ணம் என்பது ப்ரயத்க்ஷமாக விளங்குகிறதே. வஸ்து பேதமுள்ள இடத்தில் மண்ணில் தங்கமோ, தங்கத்தில் மண்ணோ தெரிகிறதா – ஆகையால் மண்–பானை முதலிய கார்ய காரண பாவ ஸ்தலத்தில் அமைப்பில் உள்ள மாறுபாட்டை அனுஸரித்தே புத்தி சப்தாதி பேதங்கள் என்பது தெளிவு. இந்த ஸூத்திரத்திலுள்ள *ச” காரம், அபேதத்தில் பாதக மின்மையையும், பேதத்தில் பாதகத்தையும் ஸமுச்சயிக்கிறது முன் ஸூத்திரத்தில். கூறின காரணத்தை இது ஸமுச்சயிக்க வில்லை, இந்த ஸூத்ரமும் அடுத்த ஸூத்ரமும் ம்ருதாதி த்ருஷ்டாந்த மாத்ர விஷயம். “
(ஸூ) ஸத்த்வாச்சாபரஸ்ய அபரஸ்ய–கார்யஸ்ய, ஸத்த்வாச்ச–காரணே ஸத்த்வாச்ச காரணாத் கார்யஸ்யா நந் யத்வம். கார்யம் காரணத்தில் இருக்கிற படியாலும் கார்ய காரணங்களுக்கு அபேதமே ஏற்கத் தக்கது என்று பொருள். இங்கு இப்பொழுது காணப் பெறும் பானை முதலியவை ‘ நேற்று மண்ணாகவே அதாவது ம்ருத் பி்ண்டமாகவே இருந்தன என்று உலகில் கூறுகின்றனர்: வேதமும்; ‘“ஸதேவ ஸோம்யேதமக்ர ஆஸீத் ‘–இந்த ஸ்தூல சேதநாசேதந விஸிஷ்டமான ப்ரஹ்மம் ஸ்ருஷ்டிக்கு முன் அதாவது ப்ரயள காலத்தில் ஸூஷ்ம சேதநா சேதந விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமாகவே இருந்தது என்று கூறுகிறது. ஆகையால் நேற்று இருந்த’ வஸ்து தான், இன்று வேறு .அவஸ்தையைப் பெற்றள்ளதே தவிர இது வேறு த்ரவ்யமன்று ‘ என்பது ப்ரதயக்ஷத்தாலும் வ்யவஹாரத்தாலும் ஸித்திக்கிறது-முன் ஸூத்ரத்தில் கூறினது ‘ஸோயம்’ என்ற ப்ரத்யபிஜ்ஞை. அதாவது அது இது என்பது. பானையில் மண் தோற்றுகிறபடியால் அந்த மண் தான் இந்த பானை என்பது. இந்த ஸூத்ரத்தில் கூறப் பெறுவது. அபிஜ்ஞை–இது அது என்பது. அதாவது இந்த பானை நேற்று மண்ணாகவே இருந்தது என்பது முன் ஸூத்திரத்தில் கூறப் பெற்றது. கார்ய காரணங்களில் ஏற்படும் இவை ஒரே த்ரவ்பமே என்ற புத்தி இந்த ஸூத்திரத்தில் கூறப் பெறுவதோ ஒரே த்ரவ்யம் என்ற வ்யவஹாரம் என்றும் வ்யத்யாஸம் கொள்ளலாம் –
ஸூ )… அஸத் வ்யபதேசாந் நேதி சேம் ந தர்மாந்தரேண லாக்ய சேஷாந் யுந்தே: சப்தாந்தராச்ச -வைதிக, லெளகிக வ்யவஹாரங்களால் காரணத்தில் கார்யம் இருக்கிற தென்பது புலனாகிறது என்பது அஸங்கதம் என்கிறான் பூர்வபஷி , அஸத் வ்பபதேசாத்–‘ அஸதே வேத மக்ர ஆஸீத்! முதலான பல வாக்யங்கள், இந்த உலகம் ப்ரளய காலததில் இல்லை என்று கூறுகின்றன. ஆகையால் இந்த வ்பபதேசத்தை ஆராய்ந்தால் காரணததில் கார்யமில்லை என்று தானே ஸித்திக்கிறது என்பது பூர்வ பக்ஷம். இது அஸங்கதம். தர்மாந்தரேண–இந்த உலகம் ‘முன்பு ஸர்வாத்மநா இல்லை என்பது அந்த வாக்யத்துக்குப் பொருளன்று, இந்த நிலையில் இல்லை என்பது தான் பொருள். இப்பொழுது ஸ்தூலமாக இருக்கும் ப்ரபஞ்சம் அப்பொழுது ஸூக்ஷ்மமாக இருந்தது என்று கருத்து, தர்மாந்தரம், ஸெளக்ஷ்ம்யம், அதாவது நாமரூப விபாக ராஹித்யம்-இவ் விதம் சொல்வதற்கு கமnaம்–வாக்யநசேஷம், யுக்தி, சப்தாந்தரம். வாக்ய சேஷம்— இதம் வா அக்ரே நைவ கிஞ்சகாஸீத்”’ என்ற இடத்தில், ‘ததஸதேவ ஸந் மநோ குருத ஸ்யாமிதி’” என்பது, இந்த உலகம் முன்பு அஸத்தாக இருந்தது. அந்த அஸத்தே நான் ஸத்தாக ஆகப் போகிறேன் என்று ஸங்கல்பித்தது என்று உள்ளது. ஸர்வாத்மநா எதுவுமே இல்லை என்றால் ஸங்கல்பித்தது என்பது எப்படி ஸங்கதமாகும், எது ஸங்கல்பித்தது என்ற கேள்விக்குப் பதில் கூற வேண்டுமே. ஆகையால் ப்ரளய காலததிலும் இது: இருந்தது. ஆனால் இந்த நிலையில் இல்லை என்றே பொருள் கொள்வது உசிதம்.
யுக்தே: ஸத்வம்- அஸத்வம் இரண்டும் வஸ்து தர்மங்கள். பானை நேற்று இல்லை என்றால் அது ம்ருத் பிண்டமாக இருந்தது என்றே பொருள், அதாவது, பானை உண்டாவதற்கு முன் அதற்குள்ள அஸத்வமாவது ம்ருத் பிண்டத்வா வஸ்தையே. இன்று பானை உண்டாயிற்று என்றால் மண், பிண்டத்வா வஸ்தையை விட்டு வயிறு பெருத்து கழுத்து சிறுத்ததான’ கடத்வாவஸ்தையைப் பெற்றது என்று பொருள். பானை நஷ்டமாகி விட்டது-அதாவது உடைந்து விட்டது என்றால் கடத்வாவஸ்தையை விட்டு கபாலத்வாவஸ்தையைப் பெற்றது என்றே பொருள். ஆகையால் வஸ்துவுககு ஸர்வாத்மநா துச்சத்வம் உண்டு என்பது யுக்திக்கும் பொருந்தாது, ப்ரத்யக்ஷந்துக்கும் விருத்தம்-சப்தாந் தராத். சப்தாந்தரம்–இதம்வா அக்ரே நைவ கிஞ்சநாஸீத் ‘ இத்யாதி காரண வாக்யங்களுக்குத் துல்யமான *’ஸதேவ ஸோம்ய இதமக்ரே ஆஸீத்” இத்யாதி வாக்யங்கள். இந்த வாக்யங்கள் உலகம் ப்ரளய காலத்தில் இருந்தது என்று கூறுகிறது. இதற்கு என்ன பொருள் கூறுவது? ஆகையால் இரண்டு வகையான வாக்யங்களுக்கும் வி3ராதமில்லாமல் பொருள் கூற வேண்டும். , ஸத் என்பதற்கு, ப்ரளயத்தில் உள்ளது என்று ப்ரமாண ஸித்தம் என்று பொருள், அஸத் என்பதற்கு, ஸ்ருஷ்டி காலத்தில் இருப்பது போல் ஸ்தூலமாக–நாம ரூப விபாகவத்தாக இல்லாமல், ஸூஷ்மமாக–நாம ரூப விபாக ரஹிதமாக இருந்தது என்று பொருள். இவ்விதம் பொருள் கொண்டால் எந்த வாக்யததுக்கும் விரோதம் வாராது. ”தத்தேதம் தர்ஹ்ய வ்யாக்ருத மாஸீத் தந் நாம ரூபாப்யாம் வ்யாக்ரியதே’. என்ற வேத வாக்யம் இதை உறுதி செய்கிறது-கார்யம் காரணத்தை விட வேறுபடாதது என்பதற்கு, இரண்டு நிதர்சனங்கள், மேல் இரண்டு ஸூத்ரங்களால் காட்டப் பெறுகின்றன –
(ஸூ) பட்வச்ச -சேணியனால் தறியில் நெய்யப் பெற்ற நூல்கள் விலஷணமான ஸும்பந்தத்தைப் பெற்று வஸ்த்ரம் என்ற அமைப்பையும் பேரையும் பெறுகின்றன. இதே போல், ப்ரஹ்மமும்-நாம ரூப விபாகத்தைப் பெற்று கார்ய பாவத்தை அடைகிறது. இது லெளகிக த்ருஷ்டாந்தம். பல் வஸ்துக்கள் சேர்ந்து ஒரு வஸ்துவாக ஆவதற்கு த்ருஷ்டாந்தமாகவும் கொள்ளலாம்.-(ஸூ) யதா ச ப்ராணாதி-ஒரே வாயுவே, சரீரத்தில் ஒவ்வோரிடத்தில் அமைந்து ப்ராணம், அபாநம், வியாநம், உதாநம், ஸமாநம் என்ற நாம ரூபங்களைப் பெறுவது போல் ஒரே ப்ரஹ்மமே அதாவது ஸூக்ஷ்ம சேதநா சேதந விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமே பல ப்ரகாரமான நாம ரூபங்களைப் பெறகிறது என்று கருத்து. இது வைதிக த்ருஷ்டாந்தம். ‘ப்ராணோ பாநோவ்யான உதாந : ஸமாநோ ; இத் யேதத் ஸர்வம் ப்ராண ஏவ” என்கிறது உபநிஷத். ஒன்று பலவாக அமைவதற்கு த்ருஷ்டாந்தமாகவும் இதைக் கொள்ளலாம் –
இதர வ்யபதேசாதி கரணம் –கார்யமான ப்ரபஞ்சத்துக்கும் காரணமான ப்ரஹ்மத்துக்கும் பேதமில்லை யென்றால், கார்யமான ப்ரபஞ்சத்திலுள்ள தோஷங்களெல்லாம் காரணமான ப்ரஹ்மத்தில் ஸம்பவிக்க வேண்டி வரும், ஸர்ஜ்ஞானாயும்-ஸத்ய ஸங்கல்பனாகவும் இருக்கும் பரமாத்மா ப்ரபஞ்சமே தான்தான என்பதை உணர்ந் திருக்க வேணடும், இவ்விதம் உணர்ந்த பகவான் தனக்கு நன்மையை உண்டு பண்ணாமலும் தீமையை உண்டு பண்ணுகிறவனாகவும் இருப்பானா ? என்று ஆக்ஷேபித்து அதற்குப் பரிஹாரம் கூறுகிறது இந்த அதிகரணம் . பகவானுக்கு உபாதாந காரணத்வம் ஸம்பவிக்காது எனற ஆக்ஷேபத்தை நிராகரித்தது முன் அதிகரணம், இந்த அதிகரணம், பகவானுக்கு நிமித்த காரணத்வம் ஸம்பவிக்காது என்ற ஆஷேபத்தை நிராகரிக்கிறது,
(ஸூ) இதர வ்யபதேசாத் ஹிதா கரணாதி தோஷ ப்ரஸக்தி: இது பூர்வபஷ ஸூத்ரம்,-இதர வய்பதேசாத்–ப்ரஹ்மண: ஜீவத்வ வ்யபதேசாத். ஹிதா கரணாதி தோஷ ப்ரஸக்தி-ஹிதத்தை உண்டு பணணாமை, அஹிதத்தை உண்டு பண்ணுதல் என்ற இரண்டு தோஷங்கள் சம்பவிக்கும் என்பது ஸூத்ரத்தின் பொருள். * தத்வமஸி ‘ முதலான வாக்யம் ப்ரஹ்மத்தையே ஜீவனாக வ்யபதேசிக்கிறது. ஜீவனோ பற்பல ஸங்கடங்களுக்கு இருப்பிடமாக இருக்கிறான் என்பது ப்ரத்யக்ஷ ஸித்தம். தானே ஜீவன் என்பதை அறிந்த ஸர்வஜ்ஞனான பரமாத்மா ஸர்வ சக்தனாக இருந்தும், தனக்கு நன்மையை உண்டு பண்ணாமலும் தீமையை உண்டு பண்ணு வனாகவும் எப்படி இருக்க முடியும், இப்படி யானால் அவன் ப்ராந்தனாகா மாட்டானா 1 ஆகையால் ப்ரஹ்மத்துக்கு ஜகத் காரணத்வம் கூடாது என்பது பூரவ பக்ஷம் ,
இதற்கு ஸமாதாநம் கூறுகிறது அடுத்த ஸூத்ரம். (ஸூ) அதிகம் து பேத நிர்தேசாத். .ஈ இங்குள்ள *து’ சப்தம் பூர்வ பக்ஷத்தை விலக்குகிறது. அதிகம்–ஆத்யாத்மிகாதி தாப த்ரயங்களைப் பெறக் கூடியவனான ஜீவனை விட பகவான் வேறு பட்டவன் , பேத நிர்தேசாத் ஸகாரணம் கரணாதிபாதிப:…பகவான் அனைவருக்கும் காரணம். கரணாதிபனான ஜீவனுக்கும் அவன் அதிபன், ‘ப்ருதகாத்மாகம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா…”” “பகவானையும் ஜீவனையும் வெவ்வேறு தத்வங்களாகக் கருத வேண்டும். ஜ்ஞாஜ்ஜெள த்வெள அஜெள ஈசநீசவ் –ஜீவாத்மா பரமாத்மா இருவர்களுமே பிறப்பற்றவர்கள் தாம். ஆனால் அவர்களில் ஒருவன் (ஜீவன்) அல்பஜ்ஞன்… .மற்றவன் ஈச்வரன் -ஸர்வஜ்ஞன். இதே போல் ஜீவன் அஸமர்த்தன், பகவான் ஸமாத்தன். இதயாதி வாக்யங்கள் ஜீவன் வேறு பரமாத்மா வேறு எனபதை ஸ்பஷ்டமாகத் தெளிலிக்கிறது. ஐக்யம்–அதாவது பகவானே ஜீவன், என்பது சரீராத்ம பாவ ஸம்பந்த நிபந்தநம் என்பது * அவஸ்தி தே ரிதி காசக்ருதஸ்வ : ! என்ற ஸூத்ரத்தில் நிரூபிக்கப் பெற்றது.
(ஸூ) அச்மாதிவச்சததநுபபத்தி:கல், கட்டை முதலியவற்றுக்கும் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்துக்கும் அபேதம் எவ்விதம் பொருந்தாதோ அவ்விதமே ஜீவனுக்கும் ப்ரஹ்மத்துக்குங் கூட அபேதம், அஸம்பாவிதம் என்பது -ஸூத்ரார்த்தம். அச்ம–கல். ஆதி சப்தம் கட்டை முதலியவற்றைக் குறிக்கிறது. அசேதநங்களும் அத்யந்தம் ஹேய மானவையும் ஸதா மாறிக் கொண்டே இருப்பவையுமான கல், கட்டை முதலியவற்றுக்கும், எப்பொழுதுமே விகார மற்றவனும, எவ்வித தோஷ மற்றவனும், மங்கள ஸ்வரூபனும் ஜ்ஞாநாநந்த ஸ்வரூபனுமான பரமாத்மாவுக்கும் ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம எல்லாமே ப்ரஹ்மம் தான் என்கிற வாக்யத்தைக் கொண்டு அபேதத்தைக் கூற முடியுமா? அது எவ்விதம் அஸம்பாவிதமோ அவ்விதமே தான், ஜீவ பரமாத்மா க்களுக்கு ” அபேதமும் அஸம்பாவிதம். ஜீவன் எல்லாவித துக்கங்களையும் பெறத் தகுதி பெற்றவன் . அல்பஜ்ஞன், மினுமினுப் பூச்சிக்கு ஸமமானவன். பகவானோ தோஷமே இல்லாதவன். ஸதா ஸர்வஜ்ஞன், ஸமஸ்த கல்யாண குணாத் மகன். இவ் விருவர்களுக்கும் ஐக்யம் எவ்விதம் ஸங்கதமாகும்-
உப ஸம்ஹார தர்சநாதிகரணம் –ப்ரஹ்மம், ஸத்ய ஸங்கல்பத்வாதி குண விசிஷ்டமாகையால் ஜீவனை விட வேறு பட்டது என்பது முன் அதிகரணத்தில் நிரூ9ிக்கப் பெற்றது ப்ரஹ்மம் ஜகத் ஸ்ருஷட்யாதிகளைச் செய்வதற்கு அதன் ஸங்கல்ப மாத்திரமே பரிகரம் அதாவது துணை என்பது அநுபபந்நம் என்ற ஆக்ஷேபத்தை இந்த அதிகரணம் நிராகரிக்கிறது-(ஸூ ) உப ஸம்ஹார தர்சனாத் கேதி சேத் ந ஷிரவத்ஹி. உப ஸம்ஹார தர்சனாத்–ஸஹ காரி காரண ஸம்பாதக தர்சனாத் ந –ஸஹ காரி காரணங்களற்ற ப்ரஹ்மத்துக்கு ஜகத் காரணத்வம்,. . அநுபபந்நம் குயவன் முதலானோர் பானை முதலியவற்றைப் படைக்கும் போது, சக்ரம், தடி முதலியவற்றின் துணை தேவைப் படுகிறது என்பது ப்ரத்யக்ஷ ஸித்தம், இதே போல் பகவானுக்கும் உலகைப் படைப்பதற்கு ஹை காரிகளின் அபேக்ஷை ஏற்படாதா ? **ஸதேவ ஸோம்யேதமக்ர ஆஸீத் ‘” என்ற வாக்யங்கள், ஸ்ருஷ்டிக்கு முன் அதாவது ப்ரளய காலத்தில் பகவான் ஒருவன் தான் இருந்தான் என்று கூறுகிறது, இதனால் ஸஹ காரிகள் இல்லை என்று தேறுகிறது. ஆகையால் ஸஹ காரிகளற்ற ப்ரஹ்மத்துக்கு ஜகத் காரணத்வம் ஸம்பவிக்காது-அஸமர்த்தர்களான குயவர் முதலானோர்க்கு, சக்ரம், தடி, முதலியவற்றின் தேவை ஆவச்யக மானாலும் ஸர்வ சக்தனான பகவானுக்கு ஸஹ காரிகளின் அபேக்ஷை ஆவச்யகமா ? என்பது உசிதமாகாது. அஸமர்த்தர்கள், ஸஹ காரிகள் இருந்தாலும் கார்யங்கனைப் படைக்க முடியாது. ஸமர்த்தர்கள், ஸஹ காரிகள் இருந்தால் கார்யத்தை நிறை வேற்றுவார்கள். இவ்வளவு தான் வ்யத்யாஸம்: சமைக்கத் தெரிந்தவன், அரிசி, புளி முதலிய ஸாமக்ரிகள் இருந்தால் சமைப்பான், சமைக்கத் தெரியாதவன், ஸாமக்ரி இருந்தாலும் சமைக்க மாட்டான். இவ்வளவு தான் வ்யத்யாஸமே தவிர சமைக்கத் தெரியும் என்பதற்காக ஸாமக்ரிகளைக் கொடுக்காமலே சமைக்கச் சொல்ல முடியுமா ? இதே போல், ஜகத் ஸ்ருஷட்யாதிகளைச் செய்வதற்குச் சக்தமான ப்ரஹ்மமும் துணை யில்லாத படியால் ஜகத்தைப் படைக்க முடியாது என்பது பூர்வ பக்ஷம், இதிசேத் ந –இவ்விதம் கூறுவது அநுபபந்நம், க்ஷீரவத் ஹி–ஹி ‘ என்பது ப்ரஸித்தியைத் தெரிவிக்கிறது இதனால், ஆக்ஷேபம் அதி துர்பலம் என்பது ஸூசிதமாகிறது. பால் எவ்வித ஸஹ காரியையும் அபேஷிக்காமல் தானே தயிராகப் பரிணமிப்பது போல் பகவானும் தன் ஸங்கல்ப மாத்ரத்தால் உலகமாகப் பரிணமிக்கலாம். பாலில் சற்று மோரைச் சேர்ப்பது அது சீக்கிரம் தோய்வதற்காகவும் நல்ல சுவையைப் பெறுவதற்காகவும் தான். அதில் மோரைச் சேர்க்காமல் போனாலும் அது மாறுபாட்டை அடைகிறது என்பது ப்ரத்யஷ ஸித்தம், பயோம் புவச் சேத் தத்ராபி என்ற ஸூத்ரம் பாலின் பரிணாமத்துக்கு பகவான் காரணம் என்று கூறுகிறது. இங்கு, த்ரஷ்ட பரிகராபேக்ஷை அதாவது மோர் முதலியவற்றின் தேவை இல்லை என்று கூறப் பெறுகிறது.
(ஸூ )தேவாதிவதபிலோகே–தேவர்கள் முதலானோர் தங்கள் தங்கள் உலகங்களில் தங்களுக்கு அபேக்ஷிதங்களை , தங்கள் சங்கல்ப மாத்ரத்தால் படைத்துக் கொள்வது போல் ஸத்ய ஸங்கல்பனான பகவானும் தன் சங்கல்ப மாத்ரத்தால் உலகத்தைப் படைக்கலாம், தேவர் களுக்கு அவ்வித சக்தி உண்டு என்பது வேதத்தால் தெரிகிறது. அதே போல் ஸங்கல்ப மாத்ரத்தால் உலகத்தைப் படைக்கக் கூடிய சக்தி பகவானுக்கும் உண்டு என்பதும் வேதத்தாலேயே தெரிகிறது. இதைத் தெரிவிப்பதற்காகவே தேவாதி த்ருஷ்டாந்தம்.
“‘ ஷீராயஸ் காசந்தலூதா த்ரிதச முலிமுகாந் வீக்ஷ்ப தோஷ்டவ்யமஸ்மிந் ஸங்கல்பாதேவ ஜீவோ நூததி கிரு: விஸ்வ ருபஸ் ததேச: ” என்ற அதிகரண சாராவளி ஸ்லோகம் இங்கு அனுசந்தேயம்-
பால் தானே பரிணமிக்கிறது அவஸ்காந்தம், தானே இரும்பை இழுக்கிறது. ஊர்ணாநபி-சிலந்திப்பூச்சி தானே வலை கட்டுகிறது, தேவர்கள் ஸங்கல்ப மாத்ரத்தால் தங்களுக்குத் தேவையானவற்றைப் படைக்கிறார்கள்-விச்வாமித்ராதிகள் ஸங்கல்ப மாத்ரத்தால் தங்களுக்குத் தேவையான வற்றைப் படைக்கின்றனர். இவற்றில் சிலவற்றைப் ப்ரத்யக்ஷமாக அறிகிறோம். சிலவற்றை வேதம், இதிஹாஸ புராணாதிகள் இவற்றின் மூலம் அறிகிறோம். ஜீவன், தன் கை கால் முதலியவற்றை தன் விருப்படி நீட்டு வதும் முடக்குவதும் செய்வது போல் பகவானும், தன் சரீரமான சேதநா சேதனங்களை இஷ்டப்படி. சுருங்கவும், மலரவும் செய்கிறான் –
க்ருத்ஸ்ந ப்ரஸக்த் யதிகரணம்–பாலை உதாஹரணமாகக் காட்டி ப்ரஹ்மம் ஸஹகாரி நிரபேஷமாக ஐகத்தைப் படைக்கலாம் என்று முன் அதிகரணத்தில் கூறப்பெற்றது. பாலை ப்ரஹ்மத்துக்கு உதாஹரணமாக ஆக்க முடியாது என்ற ஆக்ஷேபத்தை விலக்குவதற்காக அமைந்தது இந்த அதிகரணம்–(ஸூ) க்ருத்ஸ்ந ப்ரஸக்தி: நிரவயவத்வ சப்த கோபோவா–இது பூர்வ பக்ஷ ஸூத்ரம். ப்ரஹ்மண: என்பது ப்ரகரண ஸித்தம்: ப்ரஹ்மம் உலகமாக பரிணமிக்கிற தென்றால் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் லவலேசம் கூட சேஷமின்றி எல்லாமே கார்யமாக வேண்டி வரும். அப்பொது நித்யவிபூதி வ்யாபித்வம் ப்ரஹ்மத்துக்கு இல்லா தொழியும். ப்ரஹ்மத்தினுடைய ஒரு பகுதி தான் உலகமாக மாறுகிறதென்றால் பாலுக்குப் போல் ப்ரஹ்மத்துக்கு அவயவம் உண்டென்று அங்கீகரித்ததாக ஆகும். இது ப்ரஹ்மத்துக்கு அவயவமில்லை என்ற ச்ருதிக்கு விருத்தம் (நிஷ்கலம் நிஷ்க்ரியம் சாந்தம் என்கிறது ச்ருதி. நிஷ்கலம் என்பதற்கு அவயவமற்றது என்று பொருள். * ஏகமேவாத்விதீயம்’ : என்ற இடத்திலுள்ள ஏக சப்தத்துக்கு அவயவத்தால் ஏற்படும் விபாகத்தையும் அதாவது பேதத்தையும் ஸஹிக்காது என்று பொருள்) என்பது பூர்வ பக்ஷம்.
(ஸூ) ச்ருதேஸ்து சப்த மூலத்வாத்-இந்த ஸூத்ரத்திலுள்ள *து’ என்பது, பூர்வ பக்ஷம் அஸங்கதம் என்கிறது. ப்ரஹ்மம் நிரவயவம் என்று வேதம் கூறுகிறது. அதே வேதம் தான், ப்ரஸ்மம் பலவாறாக பரிணமிக்கிறது என்றும் கூறுகிறது. ப்ரஹ்மத்தை வேதம் தவிர மற்ற ப்ரமாணங்களால் அறிய முடியாது, வேதத்தைக் கொண்டே அறிய வேண்டிய வஸ்துவை வேதம் எப்படி கூறுகிறதோ அப்படியே அங்கீரிக்க வேண்டும். வேதமோ ப்ரஹ்மத்தை அவயவமற்றது என்றும் கூறுகிறது. பலவாறு பரிணமிக்கிறது என்றும் கூறுகிறது. எது பரிணமிக்கிறதோ அது அவயவமுள்ளதாக இருக்க வேண்டும் என்ற வ்யாப்தி, வேதத்தைக் கொண்டே அறிய வேண்டிய விஷயத்தில் ப்ரவருத்திக்காது (ஸூ ) ஆத்மநி சைவம் விசித்ராச்ச ஹி–லோகத்தில் காண்பதை மாத்திரம் கொண்டு ப்ரஹ்மத்தில் சில தர்மங்களை ஆரோபித்தால், பானை முதலியவற்றில் காண்கிற ஜடத்வம் அசேதந த்வம் முதலியவை ஜீவாத்மாக்களிடத்திலும் இருக்கட்டுமே என்று கூறலாம். பானையின் தன்மை வேறு ஆத்மாக்களின் தன்மை வேறு. ஒவ்வொரு வஸ்துவின் தன்மையும் விசித்ரமானது. ஆகையால் பானை முதலியவற்றில் உள்ள சில தர்மங்கள் அவற்றை விட விலஷணமான ‘ஆத்மாக்க ளிடத்தில் வாராது என்றால் அதே போல் தான் ஸர்வ விலஷணமான ப்ரஹ்மத்தினிடத்தில் உலகில் காணும் நியதி பொருந்தாது. விஷ்ணு புராணம் இதை விளக்கி யுள்ளது. நெருப் புக்கு உள்ள ஒளஷ்ண்யம் இயற்கையாக ஜலத்துக்குக் கிடையாது. ஜலத்துககு உள்ள சைத்யமும் அக்னிக்கு இல்லை, ஆகையால். ஸர்வ விலக்ஷண மாய், ஸர்வ சக்தி யுக்தமான ப்ரஹ்மத்தினிடத்தில், உலக ரீதியில் விருத்தமாகத் தோன்றுகிற அம்சங்கள் பொருந்தி யிருக்கலாம்–(ஸூ ) ஸ்வ பக்ஷ தோஷாச்ச–ப்ரதாநம் ஜகத் காரணம் என்ற ஸாங்க்ய பக்ஷத்தில் தான் கீழே கூறிய தோஷங்க ளெல்லாம் ப்ரஸங்கிக்கும், மேலும் பல தோஷங்களும் ஸம்பவிக்கும்-ப்ரதாநம் நிரவயவம் என்றும், அது மஹதாதி தத்வங்களாக பரிணமிக்கிறது என்றும் ஸாங்க்யன் கூறுகிறான். ப்ரதாநம், லோகத்தில் காண்கின்ற அதாவது லெளகிகமான வஸ்துக்களை விட விலஷணமானதன்று, ஆகையால் லோகத்தில் காண்கின்ற வியாப்தி, ப்ரதானத்தில் நியமேந ப்ரஸங்கிக்கும். பலவாறு பரிணமிக்கும் வஸ்து ஸாவயவமாகவே உள்ளது என்பது லோக ஸித்தம். லோக மர்யாதைக்கு உட்பட்டதான ப்ரதானத்தில் இந்த நியமத்தை விலக்குவாரில்லை. ஆகையால் ப்ரதாநம் நிரவயவம் என்று கூறிக் கொண்டே அது பலவாறாகப் பரிணமிக்கிறது என்பது அஸங்கதம்.
(ஸூ ) ஸர்வோபேதா ச தத் தர்சனாத்--ப்ரஹ்மம், ஸகலேதர விலஷணமாய் இருப்பதால் மாத்ரம் ஸர்வ சக்தி யுக்தம் என்று கூறவில்லை. (‘பராஸ்ய சக்தி; விவிதை வச்ரூயதே ஸ்வாபாவிகீ ஜ்ஞாந பல க்ரியாச ” இத்யாதிகளான அனேக ச்ருதிகள் ப்ரஹ்மம் ஸத்ய ஸங்கல்பம், ஸர்வஜ்ஞம், என்றெல்லாம் கூறுகிற படியாலும் அது ஸர்வ யுக்தம் என்று ஸ்பஷ்டமாகிறது. தர்சயதீதி தர்சநம்– ச்ருதி:–(ஸூ) விகரணத்வாத் நேதி சேத் ததுக்தம்–* ந தஸ்ய கார்யம் கரணம் ச வித்யதே ‘* என்கிற ச்ருதி கார்யம்...சரீரம், கரணம் இந்திரியாதி. பகவானுக்கு சரீரம் முதலியன இல்லை என்றபடி, சரீரமுள்ள குலாலன் முதலானோரே பானைகளைப் படைக்கக் காண்கிறோம். பகவானுக்கோ சரீரமில்லை. சரீர மில்லாத பகவான் எப்படி உலகைப் படைக்க முடியும் என்பது பூர்வபக்ஷம். இதற்கு ஸமாதாநம் ஏற்கெனவே கூறப் பெற்றது என்கிறது *ததுக்தம்’ என்கிற வாக்யம். ”ச்ருதேஸ்து சப்த மூலத்வாத்” ”விசித்ராஸ்சஹி” இத்யாதி ஸூத்ரங்களில், ஸர்வவிலஷண மாய் ஸர்வசக்தி யுக்தமான பிரஹ்மத்தின் விஷயத்தில், உலக ரீதியைப் புகுத்தக் கூடாது என்பது தெளிவிக்கப் பெற்றிருக்கிறது –
ப்ரயோஜநவத்வாதிரணம் (ஸூ) ந ப்ரயோஜந வத்வாத். இது பூர்வபஷ ஸூத்ரம். பரமாத்மா, விசித்ர சக்தி யுக்தனாகையால், ஸ்ருஷ்டிக்கு முன், துணை ஏதுமின்றி அவன் ஒருவனே இருந்தால் கூட அவன் உலகைப் படைக்கத் திறமை வாய்ந்தவனாக இருக்கலாம். ஆனாலும் புத்திசாலியான ஒருவன் ஒரு வ்யாபாரம் செய்தால் அதற்கு ஏதாவது பயன் இருக்க வேண்டும். தனக்காகவும் செய்யலாம், பிறருக்காகவும் செய்யலாம். பகவான் அவாப்த ஸமஸ்த காமன் அதாவது ஏற்கெனவே எல்லாம் நிரம்பியவன், இந்த ஸ்ருஷ்ட்யாதிகளால், முன்பு இல்லாத பலனைப் பெறுகிறான் என்றால் அவாப்த ஸமஸ்த காமத்வம் . நிலைக்காது பிறருக்காகச் செய்கிறான் என்றால் கருணை யுள்ளவன் பிறருக்குச் செய்யும் வ்யாபாரம் அவர்களுக்கு நன்மையையே பயப்பதாக இருக்கும், இங்கு பகவானுடைய படைப்பு முதலிய செயலால் ஜீவர்களுக்கு ஏற்படும் கர்ப வாஸம், பிறவி, முதுமை, மரணம் முதலிய கஷ்டங்களுக்கு அளவே இல்லை, ஆகையால் ஸ்ருஷ்ட்யாதிகளால் பகவானுக்கு எவ்வித பயனும் இல்லை யாகையால் ஜகத் காரணத்வம் ஸம்பவிக்காது என்பது பூர்வ பக்ஷம்,
ஸூ) லோக வத்து லீலா கைவல்யம்-இங்கு *து’ சப்தம் சங்கையை விலக்குகிறது, லீலா கைவல்யம்-கேவல லீலை, ப்ரயோஜநம். இங்கு கேவல சப்தம் ப்ரயோஜநாந்தரத்தை விலக்குகிறது. லோகவத், பரிபூர்ணனான அரசன் எல்லாம் நிரம்பி யிருந்தும் த்யூதம் முதலிய பற்பல விளையாட்டுக்களில் இழிவது லோக ப்ரஸித்தம், அரசனுடைய இந்த வ்யாபாரங்களுக்கு லீலை தான் பலன். இதே போல், பரிபூர்ணணான பகவானும் கேவலம் லீலைக்காக ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்யாதிகளைச் செய்யலாம்-அரசனுக்கு த்யூதாதிகளால், முன்பில்லாத, விலஷணமான ஆனந்தம் உண்டாகிறது என்பது கண்கூடு -இதே போல் பகவானுக்கும் ஸ்ருஷ்ட்யாதிகளால் முன்பில்லாத விலக்ஷண ஆனந்தம் உண்டாகிறது என்று தானே கொள்ள வேண்டும் ? இப்படியானால் . அவாப்த ஸமஸ்த காமத்வம் ஸித்திக்காதே என்று சங்கிக்க வேண்டாம். “*அபிமத ஸமயே ஸித்திதஸ்த்வாப்தகாம:” என்ற அதிகரண ஸாராவளி இதற்கு விடை கூறுகிறது; அவாப்த ஸமஸ்த காமன் என்பதற்கு ஏற்கெனவே எல்லாம் பெற்றவன் என்று பொருளல்ல, நினைத்த போது பெறுகிறவன் என்றே பொருள். பகவான் ஸத்ய ஸங்கல்பனானபடியால் தான் விரும்பியதை நினைத்த போது பெறுகிறான் என்றபடி-பகவான் ஸர்வ சக்தனாகையால் ஜகத்தைத் துணை யேதுமின்றியே படைக்கலாம், ஆனால் ஸர்வஸமனான பகவானால் படைக்கப் பெறுபவர்கள் ஒரே மாதிரி இல்லையே. உடலில் வ்யத்யாசம், ஜாதியில் வ்யத்யாஸம், அறிவில் வ்யத்யாஸம், ஸுகத்தில் வ்யத்யாசம். இம் மாதிரி மேடு பள்ளமான உலகை படைக்கிறான் என்றால் அவன் பக்ஷபாதியாக மாட்டானா? மேலும், ஸஹிக்க முடியாத பற்பல கஷ்டங்களை உண்டு பண்ணும் பகவான் தயை யற்றவனாக மாட்டானா? என்ற ஆக்ஷேபத்தையும் அதற்கான ஸமாதாநத்தையும் அடுத்த ஸூத்ரத்தில் காணலாம்-(ஸூ) வைஷம்ய கைர் க்ருண்யே ந ஸாபேக்ஷத்வாத் ததா ஹி தர்சயதி–பக்ஷ பாதம், தயை யின்மை என்ற தோஷங்கள் பகவானிடம் ஸம்பந்தப்படா, ஸாபே க்ஷத்வாத். ஜீவர்களுடைய கர்மாவை அநுஸரித்தே பகவான் அவர்களுக்கு சரீராதிகளையும், ஸுக துக்காதிகளையும் உண்டு பண்ணுகிறபடியால் ஜீவர்களுக்குள் ஏற்படும் வயத்யாஸத் துக்கு அவர்களுடைய கர்மம் தான் ப்ரதான காரணம், உபநிஷத் முதலியவை இதை நமக்குத் தெளிவிக்கின்றன -விதை முளைப்பதற்கு பூமியும் ஜலமும் காரணங்கள் தாம். ஆனால் ஒரிடத்தில் பாகல் செடியும், மற்றோரிடத்தில் பலாச் செடியும் முளைப்பதற்கு பூமியும், ஜலமுமா ப்ரதான காரணங்கள். அந்தந்த விதை தானே. இதே போல் பகவான் பூமி, ஜலம் இவற்றின் ஸ்தானத்தில் இருக்கிறான். நம் கர்மா, விதை ஸ்தானத்தில் இருக்கிறது-(ஸூ) நகர்மாவிபாகாதிதி சேத் ந , அநாதித்வாத் உபபத்யதே சாப் யுபலப்யதே ச ”–ஸ்ருஷ்டிக்கு முன் அதாவது ப்ரளய காலத்தில் பகவான் ஒருவன் தான் இருந்தான் என்று ச்ருதிகள் கூறுகின்றனவே, அப்போது ஜீவர்கள் இல்லை என்றல்லவா ஏற்படுகிறது. ஜீவர்களே இல்லாத போது கர்மாவுக்கு ப்ரஸக்தி ஏது? ஆகையால் பகவான், முதன் முதலில் ஜீவர்களைப் பல வ்யத்யாஸ முள்ளவர்களாகப் படைப்பதற்கு கர்மாவைக் காரணமாகக் கூற முடியாது, அவனுடைய ஸ்வாததந்த்ர்யத்தைத் தான் காரணமாகக் கூற வேண்டும். அப்படி யானால் அவனுக்குப் பக்ஷபாதித்வம் முதலிய தோஷங்கள் ஸம்பவிக்கத் தான் ஸம்பவிக்கும் என்பது பூர்வ பக்ஷம். இது தவறு. ஜீவர்கள் அநாதி யானவர்கள், அவர்களுடைய கர்ம ப்ரவாஹமும் அநாதி ப்ரளய காலத்திலும் ஜீவர்களும், அவர்களுடைய கர்மாக்களும் இருக்கிற படியால் அவரவர் கர்மாவை அநுஸரித்து பகவான் படைப்பு முதலியவற்றைச் செய்கையால் பக்ஷ பாதம் முதலிய தோஷங்களுக்கு ப்ரஸக்தியே இல்லை-ஜீவர்களும் ப்ரளய காலத்தில் இருந்தனர் என்றால் பகவான் ஒருவன் தான் அப்பொழுது இருந்தான் என்ற வாக்யங்களுக்கு விரோதம் வாராதா? என்ற சங்கையை விலக்குகிறது ‘*உபபத்யதே ச’” என்ற வாக்யம், ப்ரளய காலத்தில் ஜீவர்கள் நாம ரூபங்கள் அற்றவர்களாகவும், பரமாத்மாவுக்கு சரீரம் என்று கூடத் தனித்து வ்யவஹரிக்க முடியாத ஸூக்ஷ்ம தசையைப் பெற்றவர்களாகவும் இருப்பதால் பகவான் ஒருவன் தான் என்று ச்ருதி கூறுகிறது. இப்பொழுது உள்ள நிலையில் அப்பொழுது ஜீவர்கள் இல்லை என்றபடி. உபலப்யதே ச, ஜீவர்கள் நித்யமானவர்கள், அவர்களுக்கு ஆதியும் அந்தமும் கிடையாது என்பதை உபநிஷத்தே கூறுகிறது. *ஜ்ஞாஜ்ஜஞெள த்வெள அஜெள ஈசநீசெள ” (பரமாத்மா ஜீவாத்மா இவர்கள் இருவருமே பிறப்பற்றவர்கள் தாம். ஆனால் அவர்களில் பரமாத்மா ஸர்வஜ்ஞன், ஸமர்த்தன். ஜீவாத்மா, அல்பஜ்ஞன் அஸமர்த்தன்.) நித்யோ நித்யாநாம் என்ற வாக்யம், நித்யாநாம் பஹூநாம் சேதநா நாம் மத்யேய: ஏக: நித்ய: பரம சேதந:'” என்கிறது. ஆகையால் பரமாத்மாவைப் போல் ஜீவர்களும் நித்யர்கள் என்பது ஸித்தம்.-(ஸூ) ஸர்வ தர்மோபபத்தேஸ் ச–ஸாங்க்யர் ப்ரதாநம் காரணம் என்கின்றனர். வைசேஷிகாதிகள் பாமாணு காரணம் என்கின்றனர். ப்ரதாநம் முதலியவற்றுக்கு ஸர்வாத்மநா அஸம்பாவிதங்களாயும், காரணமாக ஆவதற்கு ஆவச்யகமுமான எல்லா குணங்களும் பகவானிடத்திலேயே நிறைந்திருக்கிற படியால் அவனே ஜகத் காரணம் என்பது ஸ்தாபிக்கப் பெற்றது
ஸ்ம்ருதி பாதம் முற்றும்–
—
ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ௨. வே. வித்வான் திருக்கள்ளம் நரஸிம்ஹ ராகவாசார்ய ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
Leave a Reply