ஸ்ரீ.வில்லிபாரதம் – மூன்றாம் பாகம் -30. இரண்டாம் போர்ச் சருக்கம்- ஸ்ரீ.உ.வே.சே.கிருஷ்ணமாசாரியர் ஸ்ரீ உ.வே.வை.மு.கோபாலகிருஷ்ணமாசாரியர் உரைகள்

எந்த எந்த யோனி பேதம் எங்கும் எங்கும் உள்ளன,
அந்த அந்த யோனிதோறும் ஆவி ஆன தன்மையைச்
சிந்தையின்கண் ஒரு கணத்தில் நிகழுமாறு, தேவர்கோன்
மைந்தன் உய்ந்திட, புகன்ற வள்ளல் தாள் வணங்குவாம்.கடவுள் வாழ்த்து

எந்த எந்த யோனி பேதம் – எந்தஎந்தப் பிறப்பு வகைகள்,
எங்குஉம்எங்குஉம் உள்ளன – எல்லாவுலகங்களிலும் எல்லா விடங்களிலும்
இருக்கின்றனவோ,அந்த அந்த யோனி தோறுஉம் – அந்தந்தப்
பிறப்புக்களிலெல்லாம், ஆவி ஆனதன்மையை – (பரமாத்மாவாகிய தான்)
உயிர்க்குஉயிராய் உள்ளுறையும் இயல்பை,சிந்தையின்கண் ஒரு கணத்தில் நிகழும்
ஆறு – மனத்திலே ஒருக்ஷணப்பொழுதிலேபதிந்திடும்படியாக, தேவர்கோன்
மைந்தன் உய்ந்திட – தேவர்களுக்கரசனாகியஇந்திரனது புத்திரனான அருச்சுனன்
ஈடேறும்படி, புகன்ற – (கீதை)உபதேசித்தருளிய, வள்ளல் – வரையாது
அருளுந்தன்மையனான கண்ணபிரானது,தாள் – திருவடிகளை, வணங்குவாம் –
நமஸ்கரிப்போம்; (எ – று.)

     கீழ்ச்சருக்கத்தில் பகவான் பார்த்தனுக்குப் பரமார்த்தம் பகர்ந்தருளிய
பெருங்கருணையில் இவ்வாசிரியர்க்கு உண்டான ஈடுபாட்டின் மேலீட்டினால்,
அடுத்தஇச்சருக்கத்துக்கு அச்சிறப்பையேசொல்லிக் கடவுள்வாழ்த்துக் கூறுகின்றார்.
பலவருஷகாலம் பணிவிடை செய்து வழிபட்டார்க்கே உபதேசித்தற்குரிய
நற்பொருளை அருச்சுனனுக்கு அருளாற்கூறியருளின உதாரகுணம் விளங்க,
‘வள்ளல்’ என்றார். “ஊர்வ பதினொன்றா மொன்பது மானிடம், நீர் பறவை
நாற்காலோர் பப்பத்தாம்- சீரிய, பந்தமாந்தேவர் பதினாலயன்படைத்த,
வந்தமில்சீர்த்தாவர நாலைந்து” என்பதனால், ஏழுபிறப்பின் எண்பத்துநான்கு
நூறாயிரம்யோனிபேதம் இன்னவை யென விளங்கும். ஒருகணத்தில் – மிகவிரைவில்
என்றபடி,உய்தல் – உஜ்ஜீவித்தல், கரையேறுதல். உய்ந்திட – இம்மையில்
பகையொழித்துப்பிழைக்க, மறுமையில் நற்கதிபெற எனக் கொள்க. வணங்குவாம்
என்ற பன்மைக்குக்காரணம், கீழ்”எங்கள்கோ” என்றவிடத்து உரைக்கப்பட்டது.

     இதுமுதற் பன்னிரண்டுகவிகள் – பெரும்பாலும் ஈற்றுச் சீரொன்று விளச்சீரும், மற்றையாறும்மாச்சீர்களுமாகிய கழிநெடிலடி நான்கு கொண்ட
எழுசீராசிரியசந்தவிருத்தங்கள்.

சோனை மேகம் என்ன வாளி தூவு திட்டத்துய்மனை,
‘சேனை நாதன் ஆகி, நீ செருச் செய்க!’ என்று செப்பினான்-
வானை ஆதி ஆன பூத பேதம் ஆகி, மாயை ஆய்,
ஏனை ஞான ரூபி ஆகி, யாவும் ஆய எம்பிரான்2.-திட்டத்துய்மனை நோக்கி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ‘நீ சேனாபதி யாகிப்பொருக’
என்று பணித்தல்.

வானை ஆதி ஆன – ஆகாயத்தை முதலாகவுடைய, பூதபேதம்
ஆகி – பூத வகைகளின்வடிவமாய், மாயை ஆய் – மாயையின் வடிவமாகி, ஏனை
ஞானரூபி ஆகி – (அம்மாயைக்கு) வேறான தத்துவஞான சொரூபியாய், யாஉம்
ஆய – (இன்னும் பிரபஞ்சத்து உள்ள) எல்லாப்பொருளுந் தானேயாய்நின்ற, எம்
பிரான் – நமக்கெல்லாந்தலைவனான கண்ணபிரான், (அப்பொழுது), சோனை மேகம்
என்ன வாளி தூவு திட்டத்துய்மனை – இடைவிடாப்பெருமழைபொழியுங்
காளமேகம்போல அம்புமழையைச்சொரிகிற திட்டத்துய்மனை (நோக்கி), நீ
சேனைநாதன் ஆகி செரு செய்க என்று செப்பினான்-‘(இனி) நீ
சேனைத்தலைவனாய்ப் போர்செய்வாயாக’ என்று சொல்லியருளினான்;

     திட்டத்துய்மனைச் சேனாபதியாக்கினது, இவன் துரோணனைக்
கொல்லும்வல்லமையுடையானாதலாலும், அத்துரோணனிடத்து வில் முதலிய
ஆயுதவித்தையனைத்தையுங் கற்றறிந்தவ னாதலாலும், பாண்டவர்க்கு அன்புள்ள
மைத்துன னாதலாலும், முன்னம் சுவேதனிருக்கையிலேயே சேனைத்தலைமையில்
இளவரசாக அமைக்கப் பட்டவனாதலாலும் என அறிக. தன்னையொழிந்த
நான்குபூதமும் தன்னிடத்தே அகன்று விரிதற்குக் காரணமான பெருமையையுடையது
ஆகாயமாதலால், அதனை முதலதாக்கி ‘வானையாதியான பூதம்’ என்றார்;
ஆகாயத்தினின்று வாயுவும், வாயுவினின்று அக்கினியும், அக்கினியிலிருந்து
சலமும்,சலத்திலிருந்து நிலமும் பிறந்ததென வேத மோதும். பூத பேதம் –
ஐம்பெரும்பூதங்கள். எம்பிரான் என்றது, எல்லாவுயிர்களையும் உளப்படுத்தி.
மாயையாகி -பிரபஞ்ச சிருஷ்டிக்குக் காரணமான பிரகிருதத்துவத்தின் வடிவமா
யென்றும்உரைக்கலாம்.  

ஐவர் சேனை இங்கு எழுந்தது; அங்கு எழுந்தது, அடலுடைத்
தெவ்வர் சேனை; வெகுளியோடு எழுந்து, இரண்டு சேனையும்,
பவ்வம் ஓர் இரண்டு எழுந்து படர்வது என்ன, வெருவரும்
கவ்வையோடு வந்து, வெங் களத்திடைக் கலந்தவே.3.-இருவர் சேனையும் போர்க்களஞ்சேர்தல்,

இங்கு-இந்தப்பக்கத்தில், ஐவர் சேனை- பாண்டவர் சேனை,
எழுந்தது – (போருக்குப்) புறப்பட்டது; அங்கு- அந்தப்பக்கத்தில், அடல் உடை
தெவ்வர் சேனை – வலிமையையுடையபகைவர்களான துரியோதினாதியரது
சேனை,எழுந்தது- (போருக்குப்) புறப்பட்டது; (இவ்வாறு), இரண்டு சேனையும்-,
வெகுளியோடு எழுந்து – கோபத்தோடு புறப்பட்டு, பவ்வம் ஓர் இரண்டு எழுந்து
படர்வது என்ன – ஒப்பற்ற இரண்டுகடல்கள் கிளம்பி (ஒன்றன்மே லொன்று)
செல்வது போல, வெருவரும் கவ்வையோடு வந்து – (கேட்பவர்) அஞ்சத்தக்க
பேராரவாரத்துடனே வந்து, வெம் களத்திடை- கொடியபோர்க்களத்திலே, கலந்த –
சேர்ந்தன; (எ – று.)

    தன்மைத்தற்குறிப்பேற்றவணி. பவ்வம், கவ்வை – பௌவம், கௌவை
என்பவற்றின்போலி. ஐவர்-தொகைக்குறிப்பு. கலந்த-முற்று

வெம் பராகம் வெளியில் உற்று எழுந்த போது, வேழ வில்
சம்பராரி தகன நாளில் அன்று எழுந்த தன்மை என்று
உம்பரார் நடுங்கினார்; உருத்து வீழும் உரும் என,
இம்பரார் நடுங்கினார், இரங்கு பல் இயங்களால்4.-தூளிப்பெருக்கமும் பல்லியவொலியும்.

(அந்தச் சேனைகளாற் கிளப்பப்பட்ட), வெம்பராகம் – மிகுந்த
தூளிகள், வெளியில் உற்று எழுந்த போது – வெளியிலே தோன்றி
மேலெழுந்தபொழுது, வேழம் வில் சம்பராரி தகனம் நாளின் அன்று எழுந்த
தன்மைஎன்று-கருப்புவில்லையுடைய மன்மதனை யெரித்த தினமாகிய
அப்பொழுதில்(சிவபிரானது நெற்றிக்கண்ணின் நெருப்பின் புகை) மேலெழுந்த
விதத்தை யொக்குமென்றுகருதி, உம்பரார் நடுங்கினார் – மேலுலகத்துள்ள
தேவர்கள் மிகஅஞ்சினார்கள்; இரங்கு பல் இயங்களால்-ஒலிக்கிற
(அச்சேனைகளிலுள்ள) அநேகவாத்தியங்களின் முழக்கத்தால், உருத்து வீழும்
உரும் என – கர்ச்சித்துவிழுகிறஇடியென்றுகருதி, இம்பரார் நடுங்கினார் –
இவ்வுலகத்துள்ள மனிதர்கள் மிகஅஞ்சினார்கள்; (எ – று.)

     மயக்கவணி. பராகம், சம்பராரி, தஹநம்-வடசொற்கள். சம்பராரி- சம்பர
அரிஎனப் பிரியும்; சம்பரனென்னும் அசுரனுக்குச்சத்துருவென்று பொருள்:
இவ்வசுரனைமன்மதன் கண்ணபிரானுக்கு ருக்குமிணிப்பிராட்டியிடத்துப்
பிரத்யும்நனென்னும்புத்திரனாகப் பிறந்த பொழுது கொன்றனனென வரலாறு

அளவு இல் மன்னர் ஏறு தேர்கள் ஆறு-இரண்டு பத்து நூறு,
இளவலோடு கச துரங்கமங்களோடும், இடம் வர;
பளகம் அன்ன எழுபது உற்ற பத்து நூறு தேரொடும்,
வளவர் ஆதி மன்னரோடும், நகுலராசன் வலம் வர5.-இதுவும், மேற்கவியும் – குளகம்: சேனைத்தலைவனோடு தருமபுத்திரன்
களத்தில் அணிவகுத்துநிற்றலைக் கூறும்.

இளவல் – (பாண்டவருள்) இளையவனான சகதேவன், அளவு
இல்மன்னர் ஏறு- எண்ணிறந்த அரசர்கள் ஏறியுள்ள, ஆறு இரண்டு பத்து நூறு –
பன்னீராயிரமென்னுந் தொகையுள்ள, தேர்களோடு – இரதங்களுடனும், கச
துரங்கமங்களோடு உம் – யானைகள் குதிரைகளுடனும், இடம் வர –
இடப்பக்கத்திலே வரவும், நகுலராசன்-, பளகம் அன்ன – மலைகளைப்போன்ற,
எழுபதிற்று பத்து நூறு தேரொடும் – எழுபதினாயிரந்தேர்களுடனும், வளவர் ஆதி
மன்னரோடும் – சோழர்முதலிய அரசர்களுடனும், வலம் வர-வலப்பக்கத்திலே
வரவும்,- (எ – று.)-‘நாயகன் நின்றனன்’ என மேற்கவியில் முடியும்.

     துரங்கமம் – துரிதமாகச்செல்வ தெனக் காரணப்பெயர். ஓடு
கசதுரங்கமங்களென வினைத்தொகையாக எடுத்து, ஓடுந்தன்மையனவான என்றும்
உரைக்கலாம்: அப்பொழுது, தேர்களென்பது- மூன்றாம் வேற்றுமைத் தொகை.
நகுலராசன் – நகுலனாகியராசனென இருபெயரொட்டு.  

மிடல்கொள் வாள் அமைச்சரோடு விரைவின் வீரர் பின் வர;
முடுகு சேனை அபிமன், வீமன், விசயன், மாயன், முன் செல;
நடுவு நால்வகைப் படும் பதாதியோடு, நாயகன்,
கடக நாதனுடன் அணிந்து நின்றனன், களத்திலே.

மிடல் கொள் வாள் அமைச்சரோடு – வலிமையைக் கொண்ட
ஆயுதங்களையேந்திய மந்திரிகளுடனே, விரைவின் வீரர் – (போரில்)
விரைதலையுடைய வீரர் (பலர்), பின் வர – பின்னே வரவும்,- முடுகு சேனை-
ஊக்கங்கொண்ட சேனைகளுடனே, அபிமன் வீமன் விசயன் மாயன் – அபிமந்யுவும்
வீமசேனனும் அருச்சுனனும் கண்ணனும், முன் செல – முன்னேபோகவும்,-நடுவு-
நடுவிலே, நால் வகை படும் பதாதியோடு – நாலுவகைப்பட்ட சேனைகளுடனே,
நாயகன் – தலைவனான தருமபுத்திரன், கடகம் நாதனுடன்-சேனைத்தலைவனாகிய
திட்டத்துய்மனுடனே, களத்தில்-போர்க்களத்தில், அணிந்து நின்றனன்-
அணிவகுத்துநின்றான்;

     அமைச்சர் – (எப்பொழுதும் அரசனது) அருகி லிருப்பவரென்று பொருள் :
மந்திரிகளுக்குத் தமிழில் ‘உழையிருந்தான்’ எனவும், ‘உழையன்’ எனவும்
பெயர்வழங்குதல் காண்க. விரைவின்வர என இயைத்தலுமாம். பதாதி –
காலாட்சேனை; இது-இங்கே, சேனைமாத்திரமாய் நின்றது; இங்ஙனம் சிறப்புப்
பெயர்பொதுப்பொருளையும், பொதுப்பெயர் சிறப்புப்பொருளையும் உணர்த்துதல்
ஒருவகைப்பாஷை வழக்கம். நால்வகைப்படும் பதாதி – சதுரங்கசேனை.
பி-ம் : 
-மிடலும்வாண்மிலேச்சரோடுவீட்டும்.    

மாடு இரண்டும் எண் இல் கோடி மன்னர் சேனை நிற்கவும்,
பீடு கொண்டு அநேக மன்னர் பேர் அணிக்கண் நிற்கவும்,
சூடு தும்பை மண்டலீகர் தூசியாக நிற்கவும்,
வீடுமன் மகீபனோடு நடுவண் வந்து, மேவினான்.7-வீடுமன் அணிவகுத்துத் துரியோதனனுடன் களத்தில் வந்துநிற்றல்.

மாடு இரண்டுஉம் – இரண்டு பக்கங்களிலும், எண் இல்
கோடி -அளவிறந்த கோடிக்கணக்கான, மன்னர் – அரசர்களது, சேனை –
சேனைகள்,நிற்கவும்-, அநேகம் மன்னர் – பல அரசர்கள், பீடு கொண்டு –
பராக்கிரமத்தையுடையராய், பேர் அணிக்கண்- பெரிய பின்னணிச்சேனையிலே,
நிற்கவும்-, சூடு தும்பை-அணிந்த தும்பைப் பூமாலையையுடைய, மண்டலீகர் –
மண்டலாதிபதிகளான அரசர்கள், தூசி ஆக – முன்னணிச்சேனையாக, நிற்கவும்-,
நடுவண்-(இவர்கள்) நடுவிலே, வீடுமன் – பீஷ்மன், மகீபனோடு – துரியோதன
அரசனுடனே, வந்து மேவினான்- வந்து சேர்ந்தான்; (எ-று.)

     சூடுதும்பைமண்டலீகர் என்றது, வடமொழிநடை; தும்பை சூடு மண்டலீகர் என
மொழிமாற்றுதல், நேராம். ‘எண்ணில்கோடி’ என்ற அடைமொழியை மன்னர்க்குஞ்
சேனைக்குங் கூட்டுக. முன்னே ‘மாடிரண்டும்’ என வந்ததனாலும், பின்னே ‘தூசி’
என வருவதனாலும், நடுவில் ‘பேரணி’ என்றது பின்னணியாயிற்று. பி – ம்:
மகீபரோடு. 

வீசு கொண்டலுடன் எதிர்ந்து கோடை உந்தி வீசவே,
மூசு கொண்டல் ஓர் இரண்டு முடுகி நின்று பொழிவபோல்,
தூசி நின்ற வீரரோடு தூசி வீரர் வில் வளைத்து,
ஆசுகங்கள் வீச வீச, அந்தரம் புதைந்தவே..8.-இருதிறத்துச் சேனைக்குங் கைகலந்த போர்.

வீசு கொண்டலுடன் எதிர்ந்து – வீசியடிக்கிறகீழ் காற்றோடு
எதிரிட்டு, கோடை உந்தி வீச – மேல்காற்று மோதி வீசுதலால், மூசு கொண்டல்
ஓர்இரண்டு – நெருங்கிய இரண்டு மேகங்கள், முடுகி நின்று – (ஒன்றோடொன்று)
பகைத்துநின்று, பொழிவபோல் – மழை பெய்வனபோல,-தூசிநின்ற வீரரோடு –
(ஒருபக்கத்து) முன்னணிச் சேனையில்நின்ற வீரர்களுடனே, தூசிவீரர் –
(மற்றொருபக்கத்து) முன்னணிச்சேனையில்வீரர்கள், வில்வளைத்து –
வில்லைவளைத்து, ஆசுகங்கள் வீச வீச – அம்புகளை மேன்மேல் வீசுதலால்,
அந்தரம் புதைந்த – ஆகாயவெளிகள் மறைந்தன; (எ – று.)

     பெருங்காற்றோடுகூடிப் பெருமழை பொழிவதுபோல, வீரர்கள் ஒருவர்மேல்
ஒருவர் அம்புகளை அளவில்லாமற் சொரிந்து ஆகாயத்தைமறைத்தார்களென்பதாம்.
“குணக்கெழுகாற்று மேகமுங் கொண்டல்,” “வெயிலுங்காந்தளு
மேற்றிசைக்காற்றுங் குதிரையும் வேனிலுங் கோடையாகும்” என்ற
பிங்கலந்தையைஇங்கே அறிக. பொழிவ – பெயர்; பொழிவனவாகிய கொண்ட
லோரிரண்டுபோலென்க. ஆசுகம் – விரைந்துசெல்வதென்று பொருள்; ஆசு –
விரைவு: வடமொழிஅவியயம். 

சொல் கையாத வாய்மை வல்ல துருபதன் குமாரனும்,
விற்கை ஆசிரியனும் உற்று எதிர்ந்து தம்மில் வெகுளவே,
பொற் கை வெஞ் சராசனம் பொழிந்த கோல், இழிந்த வான்
உற்கை என்ன, ஒருகைமா முகங்களூடு ஒளித்தவே..-இதுவும் அடுத்த கவியும்-திருஷ்டத்யும்நனும் துரோணனும்பொர,
திருஷ்டத்யும்நன் தோற்றோடியமை கூறும்.

(அப்பொழுது), சொல்கையாத-சொல்வெறுக்கப்படாத
[இன்சொல்லையுடைய],வாய்மை வல்ல – உண்மைபேசுதலில் வல்லவனான,
துருபதன் குமாரன்உம் -துருபதராசனது புத்திரனான திட்டத்துய்மனும், வில் கை
ஆசிரியன்உம் -வில்லையேந்திய கையையுடைய துரோணாசார்யனும், உற்று
எதிர்ந்து – வந்துஎதிரிட்டு, தம்மில் வெகுள – தமக்குள் [ஒருவன் மேலோருவன்]
கோபிக்க, (அச்சமயத்தில்), பொன் கை வெம் சராசனம் – அழகியகையிற்பிடித்த
பயங்கரமான (இருவர்)விற்களும், பொழிந்த – சொரிந்த, கோல் – அம்புகள், வான்
இழிந்த  உற்கை என்ன-ஆகாயத்தினின்று வீழ்ந்த எரிகொள்ளிபோல, ஒருகை மா
முகங்களூடு ஒளித்த -(எதிர்ப் பக்கத்திலுள்ள) ஒற்றைக்கையை [துதிக்கையை]
யுடைய விலங்காகியயானைகளின் முகங்களிலே தைத்துமறைந்தன; (எ – று.)

     உற்கை-எரிகொள்ளி; உல்கா என்னும் வடமொழித் திரிபு. சொற்கையாத
என்பதற்கு-(புகழ்பவரது) சொல்லுக்கு மிக இனிய என்றும் உரைக்கலாம்;
“நாகையாப்புகழான்” என்பர் மேற் பதினாறாம் போர்ச் சருக்கத்தும். கௌரவ
பாண்டவர்க்கும், சிகண்டி திட்டத்துய்மர்க்கும், துரோணன் வில்வித்தைபயிற்றி
வைத்தகுரு வாதலால், இவனை ‘விற்கையாசிரியன்’ என்றார். பொற்கை-
பொன்னாபரணமணிந்த கையுமாம். சராசநம்-வடசொல்; அம்புகளைத் தள்ளுவ
தென்று பொருள்.   

வீர சாபமுடன் உரைக்கும் வெய்ய சாபம் வல்ல அத்
தீரன் வாளியால் அழிந்து, சிலையும் ஏறு தேரும் விட்டு,
ஈர மா மதிக்கு உடைந்த இருள்கொல் என்ன ஏகினான்-
ஆரவாரமுடன் மலைந்த ஐவர் சேனை அதிபனே.

(அப்பொழுது), வீர சாபமுடன் – வீரத்தன்மைக் குரிய வில்லின்
தொழிலிலும், உரைக்கும் வெய்ய சாபம்-கோபித்துச் சொல்லுங் கொடிய
சாபமிடுதலிலும், வல்ல – வல்லவனான, அ தீரன் – தைரியசாலியான
அந்தத்துரோணாசார்யனது, வாளியால் – அம்புகளால், ஆரவாரமுடன் மலைந்த
ஐவர்சேனை அதிபன் – பேரொலியோடு எதிர்த்துப்போர்செய்த
பாண்டவர்சேனைக்குத்தலைவனான திட்டத்துய்மன், அழிந்து – தோற்று, சிலைஉம்
ஏறு தேர்உம் விட்டு – கைவில்லையும் ஏறியதேரையும் ஒழித்து, ஈரம் மாமதிக்கு
உடைந்த இருள் கொல் என்ன – குளிர்ச்சியையுடைய பெரிய பூர்ணசந்திரனுக்குத்
தோற்ற இருள்போல, ஏகினான் – சென்றான்; (எ – று.)

     எளிதில் அழிதற்கு உவமை. துரோணன் அந்தணானாய் நின்றே
அரசர்க்குரியவில்வித்தையையும் முழுதுமறிந்துள்ள சிறப்புத் தோன்ற,
‘வீரசாபமுடனுரைக்கும்வெய்யசாபம்வல்ல வத்தீரன்’ என்றார்; வில்லாலுஞ்
சொல்லாலும்பகைவரையழிக்கவல்லவனென்பது, இத்தொடரின் கருத்து.
வெகுளிகொண்டுசபித்தாலும் அருள்கொண்டு அனுக்கிரகித்தாலும்
அந்தந்தப்பயன்களைத் தவறாமல்தந்தேவிடும் நிறைமொழியை யுடையவன்
இவனென்பது விளங்க ‘உரைக்கும்வெய்யசாபம்வல்ல வத்தீரன்’ என்றதனால்,
இவனது அந்தணவொழுக்கம்நன்குவிளங்கும். சாபமென்ற ஒரு சொல்லே
வெவ்வேறுபொருளில் மீளவும் வந்தது-மடக்கு என்னுஞ் சொல்லணி; இதனை
வடநூலார் யமகமென்பர். பொருளணியில்சொற்பின்வருநிலையணி யெனப்படும்.
இருள்கொல், கொல் – அசை.

உடைந்து உடைந்து சேனை மன்னன் வருதல் கண்டு, உருத்து, வான்
மிடைந்த கொண்டல் என அதிர்ந்து, வீமசேனன் வேலையைக்
கடைந்த குன்றொடு ஒத்த தேர் கடாவி வந்து, முனிவனோடு
அடைந்த மன்னர் உட்கி ஓட, ஒரு கணத்தில் அமர் செய்தான்.11.-சேனாபதிதோற்கவே வீமசேனன் உக்கிரமாகப்
பொருதல்.

சேனை மன்னன்-(தங்கள்) சேனைத்தலைவனான திட்டத்
துய்மராசன், உடைந்து உடைந்து வருதல் – (இங்ஙனம்) தோற்றுத் தோற்று
வருதலை, கண்டு – பார்த்து, வீமசேனன்-, உருத்து- கோபங்கொண்டு, வான்
மிடைந்த கொண்டல் என அதிர்ந்து – ஆகாயத்திற்பொருந்திய மேகம் போலக்
கர்ச்சித்து, வேலையை  கடைந்தகுன்றொடு ஒத்த தேர் கடாவிவந்து – (முன்னே)
திருப்பாற்கடலைக் கடைந்திட்டமந்தரமலையோடு சமமான (தனது) இரதத்தைச்
செலுத்திவந்து, முனிவனோடுஅடைந்த மன்னர் உட்கி ஓட- அந்தண குலத்தானாகிய
அத்துரோணனும்(அவனுக்குத் துணையாகச்) சேர்ந்துள்ள அரசர்களும் தோற்றுப்
பயந்தோடும்படி,ஒரு கணத்தில் அமர் செய்தான் -ஒருக்ஷணப் பொழுதிலே
போரைச்செய்தான்;

     உடைந்து உடைந்து என்ற அடுக்கால், திட்டத்துய்மன் மீண்டும் வேறு
வில்லையெடுத்துக்கொண்டு வேறொருதேரின்மே லேறிச் சென்று துரோணனோடு
பொருவதுந் தோற்பதுமாக இங்ஙனம் பல முறை நிகழ்ந்த தென விளங்கும்.
முன்னொரு காலத்தில் துருவாசமுனிவரது சாபத்தாற் கடலினுட்புக்கு ஒளித்த
சுவர்க்கலோகத்துச் செல்வங்களையெல்லாம் மீளவும் பெறும்பொருட்டு
இந்திரன்முதலிய தேவர்கள் திருமாலின்நியமனப்படி அசுரர்களுடன் கூடிச்சென்று
மந்தரமலையை மத்தாகநாட்டி வாசுகி யென்னும் பெரும்பாம்பைக்
கடைகயிறாகப்பூட்டித் திருப்பாற்கடலைக் கடைந்தன ரென்பது கதை. மந்தரகிரி
பாற்கடலைக் கலக்கியதுபோல, வீமன்தேர் போர்க்கடலைச் கலக்குதல்பற்றியது,
இவ்வுவமை.          

உக்ரமாக வீமன் வந்த உறுதி கண்டு, அநேக போர்
விக்ர மா மதத் தடக் கை வேழ வீரர் தம்முடன்,
வக்ர சாப மழை பொழிந்து-வட கலிங்க மன்னவன்,
சக்ரதேவன்,-முகில் எறிந்த உரும் எனத் தலைப்பெய்தான்.12.-வீமசேனன் உக்கிரமாகப் பொரவே, கலிங்க மன்னனான சக்ரதேவன்
யானைவீரர்களோடு வந்து அவனை எதிர்த்தல்.

வீமன் – வீமசேனன், உக்ரம் ஆக வந்த – (இவ்வாறு) கடுமையாக
எதிர்த்துவந்த, உறுதி-மனவுறுதியை, கண்டு-பார்த்து, வட கலிங்கம் மன்னவன்-வட
கலிங்கதேசத்து அரசனாகிய, சக்ரதேவன்- சக்கரதேவ னென்பவன், அநேகம் போர்
விக்ரம் மா மதம் தடகை வேழம்வீரர் தம்முடன்-பலவகைப் போர்த்திறமையையும்
மிக்கமத சலத்தையும் பெரியதுதிக்கையையுமுடைய யானைகளின்மே லேறிய
பலவீரர்களுடனே, வக்ர சாபம் மழை பொழிந்துவளைவான வில்லைக்
கொண்டு அம்புமழையைச் சொரிந்துகொண்டு, முகில் எறிந்த உரும் என-
மேகமிடித்த இடிபோல [மிகப்பயங்கரமாக], தலைப்பெய்தான் – எதிர்த்து வந்தான்;
(எ – று.)

     விக்ரம் – விக்ரமம் என்பதன் விகாரம்;  பராக்கிரமம். சக்ரதேவன்
முகிலெறிந்தஉருமென எனஎடுத்து, தேவராசனான இந்திரன் (தனக்கு வாகனமான)
மேகத்தை(வச்சிராயுதங்கொண்டு) அடித்தலாலுண்டான இடிபோல என்றும்
உரைக்கலாம்;ஸக்ரன் – வடசொல். தலைப்பெய்தல்-முன்னே கலத்தல்.
அநேகபோர் – நிலைமொழிவட சொல்லாதலால், வலி இயல்பு. 

கதிக் கடுந் தேரினின்று இழிந்து, காலிங்கன்
மதிக்கும் மும் மத கரி வந்த யாவையும்
துதிக்கை வன் கரங்களால் சுற்றி, எற்றினான்-
விதிக்கு ஒரு விதி அனான் வீமசேனனே.13.-கலிங்கராசனுடன்வந்த யானைப்படைகளை வீமன் வென்றமை.

(அப்பொழுது), விதிக்கு ஒரு விதி அனான் – ஊழ்வினைக்கும்
ஒருஊழ்வினையை யொத்தவனாகிய, வீமசேனன்-, கதி கடு தேரினின்று இழிந்து –
வேகம்மிக்க (தனது) இரதத்தினின்று இறங்கி,- காலிங்கன்-அந்தக்
கலிங்கநாட்டுமன்னனான சக்ரதேவன், மதிக்கும்- நன்குமதித்த, மும்மதம் கரி வந்த
யாவைஉம் – மூன்றுமதங்களையுடைய யானைகள் (போருக்கு) வந்தன
எல்லாவற்றையும், வல் கரங்களால் துதிக்கை சுற்றி எற்றினான்- (தனது)
வலியகைகளால் துதிக்கையைப் பிடித்து வீசினான்; (எ – று.)

     பதினாயிரம் யானைபலங் கொண்டவனாதலால், இங்ஙனம் எளிதிற் செய்தான்.
‘விதிக்கொருவிதியனான்’ என்றது – மற்றையோருடைய போர்ச்செயல்களெல்லாம்
விதியை அனுசரித்துப் பயன்தரும்: இவனது போர்ச்செய்கையையோ, விதி தான்
அனுசரிக்கும் என்றவாறு; எனவே, பகைவரை எதிர்த்துத் தவறாமற் கொல்ல
வல்லவன் என்றதாம்; “ஊழிற் பெருவலி யாவுள மற்றொன்று சூழினுந் தான்
முந்துறும்” என்றபடி எல்லாவுபாயங்களையுந் தடுத்துவிட்டுத் தான் தவறாமற்
பலிப்பதாகிய ஊழ்வினையையுந் தன் கருத்தின்படி நடத்தத்தக்க பராக்கிரமமுடையா
னென்க. விதிக்கு என்றதன் இறுதியில் உயர்வுசிறப்புஉம்மை விகாரத்தால் தொக்கது.
பீமஸேனன்-பயங்கரமான சேனையையுடையான். காலிங்கன்- தத்திதாந்தநாமம்.
மும்மதம்-கன்னம் இரண்டு, குறியொன்று ஆக மூன்றிடங்களினின்று பெருகுவன.
துதிக்கை வன்கரங்களால் – யானைத் துதிக்கைபோன்ற தனது வரிய
கைகளாலென்றுங் கொள்ளலாம். பி-ம் : காலிங்கர்.

     இதுமுதற் பத்துக் கவிகள் – பெரும்பாலும் மூன்றாஞ்சீரொன்று மாச்சீரும்,
மற்றை மூன்றும் விளச்சீர்களுமாகிய கலிவிருத்தங்கள்.

மின் பொழி படையுடை மேவலார் உடல்
என்பு உக, இபங்களை எடுத்து எறிந்தனன்-
தன் பெருந் துணைவனாம் தாம மாருதி
வன்புடன் பறித்து எறி வரைகள் என்னவே.14.-இதுமுதல் ஐந்துகவிகள் – வீமனாற்போரிலடிபட்ட யானைகளை
வருணிப்பன.

தன் பெரு துணைவன் ஆம் – தனது [வீமனது] பெரிய
தமையனான, தாமம் மாருதி – ஒளியையுடைய வாயுகுமாரனான அநுமான்,
வன்புடன் பறித்து எறி – வலிமையோடு பேர்த்து வீசிய, வரைகள்- மலைகளாம்,’
என்ன – என்றுஉவமை கூற,- மின் பொழி – மின்னல்போன்ற ஒளியைச்
சொரிகிற,படை உடை – ஆயுதங்களையுடைய, மேவலார் – பகைவர்களது, உடல்
என்பு -உடம்பிலுள்ள எலும்புகள், உக – சிந்தும்படி, இபங்களை – யானைகளை,
(வீமன்),எடுத்து எறிந்த-, ஆ – விதம், (என்னே!) (எ – று,)

     முடிக்குஞ்சொல் வருவித்து முடிக்க. எடுத்தெறிந்தவாற்றை மேலிற்கவிகளிற்
காண்க. இபம் – வடசொல். ஆ – ஆறு என்பதன் கடைக்குறை. அடுத்த தமையன்
தருமனாதலின், அனுமானை ‘பெருந்துணைவன்’ என்றது; துணைவன் –
உடன்பிறந்தவன்: பிராதா. அனுமான் கேசரியென்னும் வாநரராசனது மனைவியாகிய
அஞ்சநாதேவியினிடம் வாயுதேவனால் முன்புபிறந்தவனாதலால், பின்பு வாயுவினாற்
குந்தியினிடம் பிறந்த வீமனுக்கு அண்ணனாவன். தாமம்மாருதி – மாலையையுடைய
அனுமா னென்றுமாம்; இந்திரன் இளமையில் இவனுக்கு ஒருபொற்றாமரைமாலை
யளித்ததாகவும், பட்டாபிஷேககாலத்தில் இராமபிரான் திவ்வியமான ஒரு
முத்தாரத்தைச் சீதாபிராட்டியைக்கொண்டு கொடுப்பித்ததாகவும், இராமாயண
வரலாறு.தாமம் – இருபொருளிலும், வடசொல். மாருதி-தத்திதாந்தநாமம்: மருத்-
வாயு.அனுமான் மலைகளைப் பறித்தெறிந்தது, இலங்கைக்குச்செல்லக் கடலில்
அணைகட்டிய பொழுதி லென்க. வலிமையும் பருமையும் பற்றிய
தற்குறிப்பேற்றவுவமையணி. பி-ம்: எறிந்தனன்.  

வெம்பி மேல் வரு திறல் வீமன், மும் மதத்
தும்பிமேல் விழ விழ, தும்பி வீசுவ-
பம்பி மேல் எறிதரு பவனனால், கடல்
அம்பிமேல் விழ விழும் அம்பி போன்றவே.

வெம்பி – கோபங்கொண்டு, மேல் வரு – (பகைவர்)
மேல்வருகிற,திறல் – பலத்தையுடைய, வீமன்-, மும் மதம் தும்பி மேல் விழ விழ –
மூன்றுமதங்களையுடைய யானைகளின்மேல் அடுத்தடுத்து விழும்படி, வீசுவ –
எடுத்துஎறிவனவான, தும்பி – யானைகள்,-பம்பி மேல் எறிதரு பவனனால் –
நெருங்கிமேல்வீசுகிற வாயுவினால், (வீசியெறியப்பட்டு), கடல் – கடலிலே,
அம்பிமேல்விழ விழும் – மரங்கலங்களின் மேல் அடுத்தடுத்து விழுகிற, அம்பி-
மரக்கலங்களை,போன்ற – ஒத்தன; (எ-று.)

    தற்குறிப்பேற்றவுவமையணி. வடிவுவமை. மரக்கலத்துக்கு யானை
உவமைகூறப்படுதலை, “களிறுங் கந்தும் போல நளிகடற், கூம்புங்கலனுந் தோன்றும்,”
“பொருமால்களிறு போன்றோர் வங்கம்” என்ற முன்னோர் செய்யுட்களிலுங் காண்க.
பம்பிமேலேறிதருபவனன் – பெருங்காற்று. கீழ்ப்பாட்டில் தம்பிக்குத் தமையனையும்,
இப்பாட்டில் மைந்தனுக்குத் தந்தையையும் உவமைகூறினார்.

வரு களிறு ஒரு கையால் வாங்கி, வீசலின்,
பொரு பணை மண்ணுறப் புதைய வீழ்ந்தன-
விரி திரை நெடுங் கடல் விசும்பு தூர்த்த நாள்,
இரு நிலம் இடந்திடும் ஏனம் போன்றவே.

வரு களிறு – (தன்மேல் எதிர்த்து) வருகிற யானைகளை, ஒரு
கையால் வாங்கி வீசலின் – (வீமன்) ஒருகையால் எடுத்து எறிதலால், பொரு
பணைமண் உற புதைய வீழ்ந்தன – போர்செய்யுங்கருவியான தந்தம் பூமியிலே
நன்றாகப் புதையும்படி (கவிழ்ந்து கீழ்) விழுந்த அவ்யானைகள்,-விரி திரை நெடு
கடல்(பொங்கி மேலெழுந்து) ஆகாயத்தை மறைத்தகாலத்தில், இரு நிலம்
இடந்திடும் -பெரிய பூமியைக் (கோட்டாற்) குத்தியெடுத்த, ஏனம் – (திருமாலின்
திருவவதாரமான)வராகமூர்த்தியை, போன்ற-(தனித்தனி) ஒத்தன; (எ-று.)

     வடிவுந் தொழிலும் நிறமும் பற்றிய உவமை. ஒருகாலத்திற் பூமியைப்
பாயாகச்சுருட்டியெடுத்துக்கொண்டு கடலில் மூழ்கிப் போன இரணியாக்கனை,
திருமால், தேவர் முனிவர் முதலியோரது வேண்டுகோளால், மகா வராகரூபமாகத்
திருவவதரித்துக் கொன்று, பிரளய ஆபத்தையடைந்த பூமியைக் கோட்டாற் குத்தி
யெடுத்துக் கொண்டுவந்து பழையபடி விரித்தருளின ரென்பது கதை. வீழ்ந்தன –
பெயர் ; எழுவாய், இனி, வீழ்ந்தனவாகிய வரு களிறு என இயைத்தலுமாம்

கழல் அணி பொலங் கழல் காளை கைகளால்,
எழ எழ, மத கரி எடுத்து வீசலின்,
விழுவன அன்றி, மேல் விசையின் போவன-
பழைய கல் சிறகுடன் பறப்ப போன்றவே.

கழல்-காலிலே, அணி – தரித்த, பொலம் கழல் – பொன்னாலாகிய
வீரக்கழலையுடைய, காளை – சிறந்தவீரனான வீமன், கைகளால்-, மத கரி –
மதயானைகளை, எடுத்து-, எழ எழ – மேலே மிகுதியாகச் செல்லும்படி, வீசலின் –
எறிதலால், (அப்பொழுது), விழுவன அன்றி – (கீழே) விழுகிறயானைகள் ஒழிய,
மேல் விசையின் போவன – மேலே [ஆகாயத்தில்] வேகத்தோடு செல்லும்
யானைகள்,-பழைய சிறகுடன் பறப்ப கல் போன்ற – முன்னிருந்த (தமது)
இறகுகளுடன் (ஆகாயத்திற்) பறப்பனவான மலைகளை யொத்தன;  (எ – று.)

    பறப்ப – வினையாலணையும்பெயர். முன்னொருகாலத்தில் மலைகளெல்லாம்
பறவைகள்போல இறகுடையனவாயிருந்த அவற்றால் உலகமெல்லாம் பறந்து திரிந்து
பலவிடங்களின்மேலும் உட்கார்ந்து அவ்விடங்களையெல்லாம் பிராணிகளுடனே
அழித்துவர, அதனை முனிவர் முதலியோரா லறிந்த தேவேந்திரன் சினந்து சென்று
தனது வச்சிராயுதத்தால் அவற்றின் சிறகுகளை அறுத்துத் தள்ளி விட்டா னென்பது
கதை. பி – ம். பழையதம்

புகலுறு கலிங்கர்கோன் போரில் வென்னிட,
இகலுடன் எடுத்து எடுத்து இவன் எறிந்த போது,
அகல் வெளி முகடு உற அதிர்ந்து, மேல் எழும்
முகபட முகில்கள் வான் முகில்கள் போன்றவே.

புகல் உறு – (சிறப்பித்துச்) சொல்லத்தக்க, கலிங்கர் கோன் –
கலிங்கதேசத்தார்க்கரசன், போரில் வென் இட – போரில் புறங்கொடுக்கும்படி,
இவன்-இவ்வீமன், இகலுடன் எடுத்து எடுத்து – வலிமையோடு தூக்கித்தூக்கி,
எறிந்தபோது – (மதயானைகளை ஒன்றன்மேல் ஒன்றை) வீசியபொழுது,-அகல்
வெளிமுகடு உற –  பரந்த ஆகாயவெளியிலே பொருந்த, அதிர்ந்து மேல் எழும்-
இடித்துக் கொண்டு மேற்கிளம்புகிற, முகபடம் முகில்கள் – முகபடாதத்தைக்
கொண்ட அவ் யானைகள், வான் முகில்கள்-ஆகாயத்திற் சஞ்சரிக்கிற மேகங்களை,
போன்ற-ஒத்தன; (எ – று.)

     புகல் என்னும் வினைப்பகுதியின்மேல், உறு – துணைவினை; இனி புகலுறு –
(போர்க்களத்தினுட்) புகுதலையடைந்த என்றுங் கொள்ளலாம். இவ்வுரைக்கு, புகல் –
புகு என்னும் பகுதியின் மேற் பிறந்த தொழிற் பெயர். முகபடமுகில்கள் –
அடையடுத்த உவமவாகுபெயர். வென்- முதுகு. பி-ம்: முகில்கள் வான்முகில்களை
முகப்பபோன்றவே.

வென்னிடு கட கரி வீரன், வீமன் முன்
முன் அணி கலங்குற முறிந்தவாறு கண்டு,
‘என் இது?’ என மொழிந்து, ஏறு தேரொடும்
தன் ஒரு சிலையொடும், தானும் தோன்றினான்.19.-முன்னணி சிதையவே, கலிங்கராசன் வில்லோடு பொரவருதல்.

(இவ்வாறு), வீமன் முன் – வீமசேனனெதிரிலே, வெண் இடு கட
கரி- புறங்கொடுத்த மதயானைகள், முன் அணி – (தனது) முற்படையிலே, கலங்குற
முறிந்த ஆறு – கலக்கமுண்டாக அழிந்த விதத்தை, கண்டு-பார்த்து, வீரன்-வீரனான
கலிங்கராசன், என் இது என மொழிந்து – இது என்னவீரமென்று சொல்லிக்கொண்டு,
ஏறு தேரோடுஉம்-(தான்) ஏறிய தேருடனும், தன் ஒரு சிலையொடுஉம்-தனது
ஒப்பற்ற வில்லுடனும், தான்உம் தோன்றினான் – தானும் எதிர்த்து வந்தான்; (எ-று,)

    என்னிதுவீரமென்று வீமனுடைய வீரத்தைக் கொண்டாடினன் கலிங்கராசனென்க,
கடம் -யானைக்கன்னம்: வடசொல்: மதநீர்க்கு ஆகுபெயர்

‘களத்திடை மடிந்தன, கலிங்கன் வேழம்’ என்று,
உளத்து அழல் கண் இணை சிவப்ப, உந்திட,-
தளத் தரணிபர் எனும் தானை யானைகள்-
வளைத்தன, மருத்தின் மா மடங்கல்தன்னையே.0.-கலிங்கராசன் ஏவ, பல அரசர் வீமனை வளைத்தல்.

வேழம் – (தனது) யானைகள், களத்திடை – போர்க் களத்திலே,
மடிந்தன – (வீமனால்) அழிந்திட்டன,’ என்று – என்ற காரணத்தால், உளத்து-
மனத்தில்தோன்றிய, அழல் – கோபாக்கினியால், கண் இணை – (தனது)
இரண்டுகண்களும். சிவப்பு – செந்நிறமடைய,- கலிங்கன் – கலிங்கராசன், உந்திட –
தூண்டிச்செலுத்த,-(அப்பொழுது), தளம் தரணிபர் எனும் தானை யானைகள் –
(அவன்) சேனையிலுள்ள அரசர்களாகிய யானைக்கூட்டங்கள், மருத்தின் மா
மடங்கல்தன்னை – வாயுதேவனது பெரியசிங்கம்போன்ற புத்திரனான வீமனை,
வளைத்தன – சூழ்ந்து கொண்டன; (எ – று.)

     அரசர்களிடத்து யானையின் தன்மையும், வீமனிடத்துச் சிங்கத்தின்
தன்மையையும் ஏற்றிக் கூறியது – உருவகவணி. கலிங்கனது சேனையிலுள்ள
யானைகள் அழிந்த பின்பும் அச்சேனை வீரர்களாகிய யானைகள் வீமனைச்
சூழ்ந்தன வென ஒருவகைச் சாதுரியந் தோன்றக் கவி கூறினார். முன்நிற்க
மாட்டாமல் எளிதில் அழிதற்கு உவமை. சீவக சிந்தாமணியில் “முழைமுகத்திடியரி
வளைத்த வன்ன மள்ளரின்… மழைமுகத்த குஞ்சரம் வாரியுள் வளைத்தவே”
என்றவிடத்து ‘அரியை யானை வளைத்தல் – இல்பொருளுவமம்’ என
ஆசிரியர்நச்சினார்க்கினியர் உரைத்தவாற்றை இங்கே அறிக. தளம்-கூட்டமுமாம்.
யானைத்தானைகள்-யானைச்சேனைகள். மடங்கல்-உவமையாகுபெயர்

கந்து அடர் களிற்றுடன் கலிங்க பூபதி,
மைந்தரும், சேனையும் பொருது மாய்ந்தபின்,
இந்திரனால் சிறகு இழந்த குன்றுபோல்,
சிந்தை நொந்து, உடன்றனன், சேனை மன்னனே.21,-கலிங்கமன்னன் சேனையோடு பொருதழிய,
வீடுமன் வீமன்மீது உடன்றுவருதல்.

கந்து அடர் களிற்றுடன் – கட்டுத்தறியை முறிக்கும் இயல்புள்ள
மதயானைகளோடு (வந்த), கலிங்க பூபதி – கலிங்க நாட்டரசன், மைந்தர்உம்-(தனது)
மக்களோடும், சேனைஉம்- சேனைகளோடும், பொருது-(வீமனுடன்) போர்செய்து,
மாய்ந்த பின் – அழிந்த பின்பு,- சேனை மன்னன் – சேனைத்தலைவனான வீடுமன்,
இந்திரனால் சிறகு இழந்த குன்றுபோல் சிந்தை நொந்து – தேவேந்திரனால்
இறகுகளையிழந்திட்ட மலைபோல மனம் வருந்தி, உடன்றனன் – கோபித்து
(வீமனை) எதிர்த்துப்போர் செய்தான்; (எ – று.)

     மூன்றாமடியால், கலிங்கன் வீடுமனுக்குப் போரில் உற்ற துணையாக வுள்ளவ
னென விளங்கும். கந்து=ஸ்கந்தம்: மரக்கிளையின் பெயராகிய இந்த வடமொழி
இலக்கணையாய், கட்டுத்தறியைக் காட்டும். யானை கட்டுத்தறி முறிப்ப தாதலை
“தூணும் விலங்கு முறிப்பது” என மேற் பதினேழாம் போர்ச்சருக்கத்தில்
வருவதனாலுங் காண்க. இந்திரன் – வீமனுக்கும், சிறகு – கலிங்கனுக்கும், குன்று –
வீடுமனுக்கும் உவமை.    

வீமனும் தனது தேர்மேல்கொண்டு, ஆங்கு ஒரு
தாம வேல் அவன் புயத்தடத்தில் ஓச்சினான்.
மா மரு மாலையான்தானும் மற்று அ(வ்) வேல்
தோமரம் ஒன்றினால் துணித்து, வீழ்த்தினான்.2.-மூன்றுகவிகள் – வீமன் வீடுமனுடன் கடும்போர்
புரிந்து ஆகவமுழுவதிலும் ஆரவம்மிகுத்தலைக் கூறும்

வீமனும்-, தனது தேர் மேல் கொண்டு – தன்னுடைய
தேரின்மேல்ஏறிக்கொண்டு, ஆங்கு-அப்பொழுது, ஒரு தாமம் வேல் –
ஒளியையுடையதொருவேலாயுதத்தை, அவன் புயம் தடத்தில்-அந்த வீடுமனது
தோளினிடத்தில், ஓச்சினான்- குறிக்கொண்டு எறிந்தான்;  மா மரு மாலையான்
தான்உம் – மிக்கவாசனையையுடைய மாலையையுடைய அவ்வீடுமனும், அ வேல் –
அந்தவேலாயுதத்தை, தோமரம் ஒன்றினால் – (தான் எறிந்த) தோமரமென்னும்
ஓராயுதத்தால், துணித்து வீழ்த்தினான் – துண்டித்துத் தள்ளினான்; (எ – று.)

     தோமரம் – இருப்புலக்கைக்கும், கைவேலுக்கும், பேரீட்டிக்கும் பெயர்.
தாமவேல்-வெற்றிமாலையைச் சூடிய வேலுமாம். மற்று – அசை. கீழ் 13-ஆம்
பாட்டில் வீமன் தேரினின்று இறங்கினமை கூறியதனால், இங்கே ‘தேர்மேல்
கொண்டு’என்றார்     

ஓடும் இரதத்து இவுளி நாலும் உடல் அற்று விழ,
ஓர் ஒர் கணை தொட்டு, இரதமும்
ஈடு குலைய, துவசம் வீழ, அனிகத்தவரும் ஏக,
எதிர் முட்டுதலுமே-
நீடு வரை ஒப்பது ஓர் கதாயுதம் எடுத்து, அணுகி,
நேர்பட, அடித்தனன்அரோ,
வீடுமன் மனத்து அனைய தேர் வலவனை, கடிதின்,
வீமன் எனும் வெற்றி உரவோன்.

(அதுவுமின்றி, வீமனது), இரதத்து – தேரிற்பூட்டிய, ஓடும் –
விரைந்துசெல்லுந்தன்மையனவான, இவுளி நால்உம் – குதிரைகள் நான்கும், உடல்
அற்று விழ-உடம்பு துணிந்து விழும்படியும், இரதம்உம் ஈடு குலைய – அத்தேரும்
வலிமைகெடும்படியும், துவசம் வீழ- அத்தேர்க்கொடி அறுந்துவிழும்படியும்,
அனிகத்தவர்உம் ஏக-(அவன்) சேனையிலுள்ள வீரர்களும் (புறங்கொடுத்து)
ஓடும்படியும், ஓர் ஒர் கணை தொட்டு – (ஒவ்வொன்றுக்கு) ஒவ்வொரு அம்பை
எய்து, எதிர் முட்டுதலும் – (வீடுமன்) எதிர்த்துப் போர் செய்தவளவில்,-வீமன்
எனும்வெற்றி உரவோன்-வீமனென்கிற சயத்தைத்தரும் பலத்தையுடைய வீரன்,
கடிதின் – விரைவாக, நீடுவரை ஒப்பது  ஒர்கதாஆயுதம் எடுத்து அணுகி-நீண்ட
மலையை யொப்பதொரு கதாயுதத்தை யெடுத்துக்கொண்டு அருகிற்சென்று, வீடுமன்
மனத்து அனைய தேர் வலவனை-வீடுமனது மனத்தை யொத்த தேரைச் செலுத்தும்
பாகனை, நேர் பட அடித்தனன்- குறி தவறாது காயம்படும்படி அடித்தான்; (எ-று.)

கதைக்கு மலைஉவமை – பெருவடிவத்துக்கும், வலிமைக்கும், அழித்தற்கு
அருமைக்கும். அச்சந்தருவதற்கு மென்க. மனத்தனைய – மனத்துக்கு மிகவும்
இஷ்டமான என்றபடி; இதனைத் தேருக்கும் வலவனுக்கும் அடைமொழியாக்கலாம் :
தேருக்கு ஆக்கும்போது, மனத்து அனைய-மனோவேகத்தை யொத்த எனப்
பொருள்கொள்ளினும் இழுக்காது. உரவோன் என்பதில், உரவு-பகுதி;  அது-பலம்:
தேகபலம், ஆயுதபலம், சேனாபலம், மனோபலம், புத்திபலம், தெய்வபலம் முதலிய
பலவகை வலிமைகளையும் உணர்த்தும்.

     இதுமுதல் இச்சருக்கம் முடியுமளவும் பத்துக்கவிகள் – பெரும்பாலும்
முதலைந்துசீரும் கூவிளங்காய்ச்சீர்களும், ஆறாவது தேமாச்சீரும், ஏழாவது
புளிமாச்சீருமாகிய எழுசீராசிரியவிருத்தங்கள்.    

வேகமுடன் இப்படி அவ் வீமனும் உடற்றி, அடல்
வீடுமனொடு ஒத்த முது போர்,
மோகர விதத்து அரசர் மா மகுட ரத்நமுடன்
மூளைகள் தெறிக்க அடியா,
நாகமொடு எடுத்து இவுளி தேர் சிதறி முற்ற, ஒரு
நாழிகையில் எற்றி வரவே,
ஆகவம் முழுக்க உரும்ஏறு எறிவது ஒக்கும் என,
ஆரவம் மிகுத்தது அறவே!

இ படி – இவ்விதமாய், வேகமுடன் – விரைவோடு, அவ்வீமனும்-,
உடற்றி – போர்செய்து, அடல் வீடுமனொடு ஒத்த – வலிமையையுடைய
பீஷ்மனோடு பொருந்திய, முது போர் மோகரம் விதத்து அரசர் – பழமையான
[பெரிய] யுத்தத்தில் உக்கிரமான தன்மையையுடைய அரசர்களது, மா மகுடம்
ரத்நமுடன்- பெரிய கிரீடத்திற்பதித்த இரத்தினங்களுடனே, மூளைகள்-
தலைமூளைகளும், தெறிக்க-சிதறும்படி, அடியா-அடித்து, நாகமொடு இவுளி தேர் –
யானைகளோடு குதிரைகளையுந் தேர்களையும், எடுத்து-, சிதற – (அவை
பொடியாய்ச்) சிந்தும்படி, ஒரு நாழிகையில் – ஒரு நாழிகைப் பொழுதிலே, முற்ற –
(அச்சேனை) முழுவதிலும், எற்றி வர – தாக்கிக்கொண்டு வருகையில், ஆகவம்
முழுக்க – அப்போர்க்களம் முழுவதும், உரும் ஏறு எறிவது ஒக்கும் என –
பேரிடிவிழுவதுபோலுமென்னும்படி, அற – மிகவும், ஆரவம் மிகுத்தது –
இரைச்சல்அதிகப்படப்பெற்றது; (எ – று.)

     ஆஹவம், ஆரவம் – வடசொற்கள். பெரியதையுஞ் சிறந்ததையும்
ஏறென்றல்,மரபு. பி – ம் : இப்படியில். சிதறி. 

மீளவும் வளைத்த சிலை வீடுமன், அதிர்த்த குரல்
வீமனொடு உருத்து, இருவரும்
காள முகிலுக்கு முகில் நேர் மலைவது ஒக்க, எரி
காலும் நயனக் கடையினார்,
மூள எதிர் முட்டி, இரு சேனையும் நிலத்து உதிர,
மோது பொழுதத்து, வெகுளா,
வாள் அபிமன் வெற்றி வரி வார் சிலை குனித்து,
வய வாளிகள் தொடுத்து வரவே,25.-இதுவும். மேற்கவியும்-குளகம்:  அபிமனும்வந்து கடுமையாகப்
பொருவதைத் தெரிவிக்கும்.

வளைத்த சிலை வீடுமன் – வளைத்த வில்லையுடைய பீஷ்மன்,
அதிர்த்த குரல் வீமனொடு – உரத்தகுரலையுடைய வீமனுடனே, மீளஉம் உருத்து
-மறுபடியும் கோபித்துவர,-இருவர்உம் – (வீடுமன் வீமன் என்னும்) இரண்டுபேரும்,
காளம் முகிலுக்கு நேர் முகில் மலைவது ஒக்க – கார்காலத்துக் கரிய மேகத்துக்கு
எதிரில் மற்றொருமேகம் போர்செய்வதுபோல, எரி காலும் நயனம் கடையினார்-
நெருப்பையுமிழுங் கடைக்கண்ணையுடையவர்களாய், மூள – கோபம்மூள, எதிர்
முட்டி – எதிரில்தாக்கி, எதிர்சேனைஉம் நிலத்து உதிர – (தன்தன்)
எதிர்ப்பக்கத்துள்ள சேனையும் தரையிலே பொடியாய்ச் சிந்தும்படி, மோது
பொழுதத்து-தாக்கிப் போர்செய்யும் பொழுது, வாள் அபிமன் –
ஆயுதப்பயிற்சியில்வல்ல அபிமந்யு, வெகுளா-கோபங்கொண்டு, வெற்றி வரி வார்
சிலை குனித்து – சயத்தைத்தருகிற கட்டமைந்த நீண்ட வில்லை வளைத்து, வய
வாளிகள் தொடுத்து வர-வலிய அம்புகளைப் பிரயோகித்துவர,-(எ – று.)-
‘நகுவோன்ஒத்தனன்’ என மேற்கவியில் முடியும்.

     உருத்து – உருக்க. கடையினார் – குறிப்புமுற்றெச்சம். இடைவிடாது
ஆயுதமழைபொழிதலின், முகில்உவமை. இவர்களை முகில் என்றதற்கேற்ப
ஆர்த்தகுரலை இடிமுழக்கமாகவும், எரிகாலுதலை மின்னலொளியாகவும்,
கைவில்லைஇந்திரவில்லாகவுங் கருதுக. 

வார் சிலையை வட்ட வடிவு ஆம்வகை வணக்கி,
எதிர் மாறுபட உற்று வருவோர்
ஓர் ஒருவர் நெற்றிதொறும் ஓர்ஒரு வடிக் கணைகள்
ஊடு உருவ விட்டு நகுவோன்-
மேருவை வளைத்து, நெடு வாசுகி, பிணித்து, மழை
மேகம் நிகர் மெய்க் கணை தொடா,
ஆர் அழலின் முப்புரமும் நீறு எழ, நகைத்த
அரவு-ஆபரணன் ஒத்தனன்அரோ.

வார் சிலையை – நீண்ட வில்லை, வட்டம் வடிவு ஆம் வகை-
வளைந்தவடிவமாகும்படி, வணக்கி – வளைத்து, எதிர் மாறு பட உற்று வருவோர்
ஓர் ஒருவர் நெற்றிதொறும்உம்-(தனக்கு) எதிரிலே பகைமைபொருந்த நெருங்கி
வருகிறவீரர் ஒவ்வொருவரது நெற்றியிலும், ஓர் ஒரு வடி கணைகள் ஊடுருவ
விட்டு -ஒவ்வொரு கூரிய அம்பைத் துளைத்துச்செல்லும்படி பிரயோகித்து,
நகுவோன் -(அவர்களை நோக்கி இகழ்ந்து) சிரிப்பவனான அவ்வபிமன்,-மேருவை
வளைத்து -மகாமேருகிரியை (வில்லாக) வணக்கி, நெடு வாசுகி பிணித்து – நீண்ட
வாசுகியென்னும் பெரும்பாம்பை (நாணியாக)க் கட்டி, மழை மேகம் நிகர் மெய்
கணை தொடா – மழைபொழியுங் காளமேகத்தையொத்த திருமேனிநிறத்தையுடைய
(திருமாலாகிய) அம்பைத் தொடுத்து, ஆர் அழலின் முப்புரம்உம் நீறு எழ
நகைத்த -மிக்க தீயால் திரிபுரமுழுவதுஞ் சாம்பராய்ச்சிதறும்படி புன்சிரிப்புச்
செய்த,அரவுஆபரணன் – சர்ப்பங்களை ஆபரணமாகவுடைய சிவபிரானை,
ஒத்தனன்-போன்றனன்; (எ-று.) 

     அழித்தற்கடவுளாகிய உருத்திரமூர்த்தி உவமை, தவறாது எளிதில்
பகையழிக்கும் ஆற்றலுக்கு என்க. வாசுகி – அஷ்டமகா நாகங்களுள் ஒன்று
“பொன்னங் குடுமி மேருவரை சிலையாய்ச் சேடன் புரிநாணாய்க், கன்னித்துளவத்
திருநெடுமால் கணையாய்” எனவும், “தடநெடு வடவரை சாபமும், படவர விறைபகர்
நாரியும், மடல்விரி துளவினன் வாளியும்” எனவும் பல புராணங்களில்
திரிபுரசங்காரகாலத்து ஆதிசேஷன் வில்நாணியாக இருந்ததாகக்கதை
பிரசித்தமாகவிருக்க, இங்கு ‘நெடுவாசுகிபிணித்து’ என்றது புராணாந்தர கல்பாந்தர
கதையைப்பற்றியதாதல்வேண்டும்; இனி, மேரு இமயம் மந்தரம் இவற்றில் ஒன்றை
மற்றொன்றாகக் கவிகள் அபேதமுற வழங்குதல்போல, மகாநாகமென்ற
பொதுமைபற்றி, ஆதிசேஷனை வாசுகியென்று அபதேமாகக் கூறியதென்றுங்
கொள்ளலாம்:  இங்ஙனம் ஒற்றுமை நயம்பற்றிக்கூறும் மரபை “ஆழியான் பள்ளி
யணையே யவன்கடைந்த, வாழிவரையின் மணித்தாம்பே-ஊழியான், பூணே
புரமெரித்த பொற்சிலையிற் பூட்டுகின்ற, நாணே யகல நட” என்ற பாடலிலுங்
காண்க.வட்டம் – வருத்தமென்னும் வடமொழிச் சிதைவு. மெய்க்கணை – தவறாத
அம்பென்றுமாம். “பின்னைதழுவுங்கணை” என்றாற்போல, திருமாலுக்கு உரிய
அடைமொழி கொடுத்து ‘மழைமேகநிகர்மெய்க்கணை’ என்றார். ஆர் அழலின் –
அழித்தற்கரிய அனலினா லென்றுமாம். அரவாபரணனென்ற விவரம்:-
ஒருகாலத்திற் பரமசிவன் தன்னைமதியாத தாருகவனத்திலுள்ள முனிவர்களது
கருவத்தைப் பங்கஞ் செய்யவும், அவர்கள் மனைவிமார்களின் கற்புநிலையைப்
பரிசோதிக்கவுங் கருதித் தாம் ஒருவிடசங்கமத் திருவுருவங்கொண்டு
அவரில்லந்தோறுஞ்சென்று பிக்ஷாடநஞ்செய்து, தம்மைநோக்கிக் காதல் கொண்ட
அம்முனிபத்தினியரது கற்புநிலைமையைக் கெடச்செய்ய, அதுகண்டு பொறாமற்
கோபம்மூண்ட அம்முனிவர்கள் அபிசார யாகமொன்று செய்து
அவ்வோமத்தீயினின்றும் எழுந்த நாகங்கள் பூதங்கள் மான் புலி முயலகன்
வெண்டலை முதலியவற்றைச் சிவனைக் கொன்றுவரும்படி ஏவ, சிவபெருமான்,
தம்மேற் பொங்கி வந்த நாகங்களை ஆபரணங்களாகவும், பூதங்களைத்
தமதுகணங்களாகவுங் கொண்டு, மானைக் கையிலேந்தி, புலியைத் தோலையுரித்து
உடுத்து, முயலகனை முதுகிற் காலால் ஊன்றி, வெண்தலையைக் கையிற்பற்றிச்
சடையின்மேல் அணிந்து, இங்ஙனமே அவற்றையெல்லாம்
பயனிலவாகச்செய்துவிட்டன னென்பது.       

மேவலர் விதப் படையும் வீடுமனும் உட்கும்வகை,
வீமனும், விறல் புதல்வனும்,
பூவலயம் முற்றும் எழு கால இறுதிப் பரவை-போல்
இகல் விளைத்த பொழுதில்,
கூவலின் நிலைப் புனலும் மீது எழுவது ஒத்தது ஒரு
கோபமொடு, சர்ப்ப துவசக்
காவலன் உரைப்ப, இருவோரையும் வளைத்தனர்கள்,
காவலர் எனைப் பலருமே.27.-வீமனையும் அபிமனையும்
துரியோதனன் ஏவலாற் பல அரசர் வளைதல்.

(இவ்வாறு), வீமனும்-, விறல் புதல்வன்உம் – வெற்றியையுடைய
(அருச்சுனனது) குமாரனான அபிமந்யுவும்,’- மேவலர் விதம் படையும் வீடுமன்உம்
உட்கும் வகை – பகைவர்களது பலவகைச்சேனைகளும் (அச்சேனைத்தலைவனான)
பீஷ்மனும் அஞ்சும்படி, பூவலயம் முற்றுஉம் எழுகாலம் இறுதி பரவை போல்-
பூமண்டலமுழுவதிலும் பொங்கிப்பரவுகிற கல்பாந்தகாலத்துப் பிரளயப்
பெருங்கடல்போல [யாவரையும் அழிக்குமாறு], இகல் விளைத்த பொழுதில் –
போரைச்செய்தசமயத்தில், சர்ப்ப துவசம் காவலன்-பாம்புக் கொடியையுடைய
துரியோதனராசன், கூவலின் நிலைபுனல்உம் மீது எழுவது ஒத்தது ஒரு
கோபமொடு – கிணற்றினுள் நின்ற நீர் மேற்கிளம்புவதைப் போன்ற [உள்ளிருந்து
வெளிக்கிளம்பின] ஒரு பெருங்கோபத்துடனே, உரைப்ப – (முனைந்துசெல்லும்படி)
கட்டளை கூற, காவலர் எனை பலர்உம் – அரசர்களெல்லோரும், இருவோரைஉம்
வளைத்தனர்கள் – (வீமனும் அபிமன்யுவு மாகிய) அவ்விரண்டுபேரையுஞ்
சூழந்துகொண்டார்கள்.

வீமனும் விறற்புதல்வனும் – அன்புடைமைபற்றி, தம்பிமகனை அவன்
மகன்போலக் கூறியது. புனலும், உம் – அசை; இழிவு சிறப்புமாம். பரவை –
பரவியது. ‘கூவலினிலைப்புனலுமீதெழுவ தொத்ததொரு கோபம்’ என்பதற்கு –
கிணற்றுநீருங் கொதித்து மேற்கிளம்பத்தக்கதாகிய கடுங்கோபமென்று
உரைப்பாருமுளர். பி-ம்: கோபமொடுமத்தினபுரிக்.

தானவர் சமத்தும் இரு தோள்வலியும், அற்று,
முனைதானை புறகிட்டு அழியவே,
வானவர் துதிக்க, வய வாகை புனைய, கடவுள்
வாழ்வு இனிது அளித்து வருவோன்,
‘மீனவன் எனத்தகைய காளையொடு எடுத்த கதை
வீமனை வளைத்தனர்’ என,
கூனல் வரி விற் பகழி தூவி, இரதத்தின்மிசை கூவி,
அவரைக் குறுகினான்.8.-அருச்சுனன் வீமஅபிமன்யுக்களைக் குறுகுதல்.

தானவர் – (நிவாதகவசரும் காலகேயரு மாகிய) அசுரர்கள்,
சமத்துஉம்  இருதோள் வலிஉம் அற்று – (தங்கள்) சாமர்த்தியமும் இரண்டு
தோள்களின்பலமும்ஒழிந்து, முனை – போர்க்களத்திலே, தானை –
சேனைகளுடனே, புறகு இட்டு -(முன்னே) முதுகுகொடுத்து, அழிய – (பின்பு)
அழிந்திடவும்,-வானவர் துதிக்க-தேவர்கள் புகழவும்,-வய வாகை புனைய-
வெற்றிக்குரிய வாகைப்பூமாலையைச்சூடவும், கடவுள் வாழ்வு இனிது அளித்து
வருவோன் – (இந்திரன் முதலிய)தேவர்களுக்கு வாழ்க்கையை இனிமையாகக்
கொடுத்து தன்மையனாகியஅருச்சுனன்,- ‘மீனவன் என தகைய காளையொடு-
மீன்வடிவமெழுதியகொடியையுடைய மன்மதனென்று (அழகிலும் பேராற்றலிலுஞ்)
சொல்லத்தக்க(தன்மகனான) அபிமனுடனே, எடுத்த கதை வீமனை-ஏந்திய
கதாயுதத்தையுடையவீமனையும், வளைத்தனர்-(பகையரசர்களெல்லோரும் ஒருங்கு)
சூழ்ந்தார்கள்,’ என -என்று அறிந்து, கூன் நல் வரி வில் பகழி தூவி – வளைந்த
சிறந்த கட்டமைந்த(தனது காண்டீவமென்னும்) வில்லினின்று அம்புகளைத்
தொடுத்து, கூவி-(அவ்வரசர்களைப் போருக்கு) அழைத்துக் கொண்டு, இரதத்தின்
மிசை – தேரின்மீது,அவரை குறுகினான் – அந்த அண்ணனையும் புதல்வனையும்
சமீபித்தான்;  (எ -று.)

    அருச்சுனன் கைலாசத்துச் சென்று தவமியற்றிப் பரமசிவனிடத்துப்
பாசுபதம்முதலியனபெற்ற பின்பு அங்குவந்து அழைத்துப்போன தந்தையாகிய
இந்திரனுடனேதேவலோகஞ்சேர்ந்து, அங்குத் தேவர்களதுவேண்டுகோளின்படி
அவர்கட்குப்பகைவராய்ப் பலநாளாகப் பெருந்துன்ப மியற்றிவந்த கடலிடையிலுள்ள
தோயமாபுரவாசிகளான நிவாதகவசரென்னும் அசுரர் மூன்று கோடிபேரையும்,
அந்தரத்துள்ள இரணியபுரவாசிகளான காலகேய ரென்னும் அசுரர்
அறுபதினாயிரவரையும் ஆங்காங்குச் சென்று போர்செய்து அழித்தொழித்தனன்
என்பது கீழ் ஆரணியபருவத்து வரலாறு. சமத்து – ஸமர்த்தசப்தபவம். பி-ம்:-1
சமத்து மிகு.’  

வீசு பகழித் துளியின் மேகம் என, விற்கொடு இவன்
மேலுற நடக்கும் அளவில்,
தேசுடை அருக்கன் எதிர் மூடு பனி ஒத்து, அரசர்
தேர் அணி கெடச் சிதறினார்;
மாசுண மணிக் கொடி மகீபதி படைத்தலைவன் வார்
சிலை வளைத்திலன்; நெடும்
பாசறை புகக் கடவினார், கட களிற்றின் அணி பாய்
பரி அணிப் படைஞரே.29.-அருச்சுனன் பகழிதூவிச் செல்லும்போது அரசர் கெட்டுச்சிதற
வீடுமன் திகைக்க, படைஞர் தம்படைவீடுபுகுதல்.

(இவ்வாறு), வீசு பகழி துளியின் மேகம் என – நெடுந்தூரம்
விரைந்தெறிகிறஅம்புகளாகிய மழைநீர்த்துளிகளையுடையதொரு மேகம் போல,
வில் கொடு -காண்டீவவில்லை(க் கையில்) ஏந்திக்கொண்டு, இவன் –
இவ்வருச்சுனன், மேல் உற-(பகைவர்) மேலே பொருந்த, நடக்கும் அளவில் –
(போருக்குச்) செல்லுமளவில்,-தேசு உடை அருக்கன் எதிர் மூடு பனி ஒத்து –
ஒளியையுடைய சூரியனுக்குஎதிரிலே மூடுபனிபோன்று, அரசர் – பகையரசர்கள்,
தேர் அணி கெட -தேர்வரிசைகள் அழியும்படி, சிதறினார் – (முன்நிற்கமாட்டாமற்)
சிதறுண்டுபோனார்கள்;  (அப்பொழுது), மாசுணம் மணி கொடி மகீபதி படை
தலைவன் – பாம்பையெழுதிய அழகியதுவசத்தையுடைய துரியோதனராசனது
சேனாதிபதியான வீடுமனும், வார்சிலை வளைத்திலன் – (தனது) நீண்ட வில்லை
வளைக்கவும்மாட்டிற்றிலன்;  (அங்ஙனந்திகைத்துநின்றிடவே), கடம் களிற்றின் அணி
– மதயானை வரிசையிலும், பாய் பரி அணி – தாவிச்செல்லுந்தன்மையனவான
குதிரைகளின்வரிசையிலும் (இருந்த), படைஞர் – சேனாவீரர்கள், நெடு பாசறை புக-
பெரிய (தமது) பாடிவீட்டிற் செல்ல, கடவினார் – (தம்தம்வாகனங்களை ஏவிச்)
செலுத்தினார்கள்; (எ – று.)

     தோணிகெட்டதனால், பின்பு மற்றையிரண்டணியே கூறினார். சிறந்த
ஆயிரங்கிரண முடைமையால், ‘தேசுடையருக்கன்’ எனப்பட்டான். மூடுபனி –
சூரியனெதிர்ப்படுதற்குமுன் உலகை மூடியிருந்த பனி யென
இறந்தகாலவினைத்தொகை; இருந்தவிடந் தெரியாமல் எளிதில் அழிதற்கு உவமை.
மணிக்கொடி – இரத்தினங்களைப் பதித்த காம்பையுடைய கொடியுமாம்.
மேகத்துக்கும் இந்திரவில் உள தாதலால், ‘மேகமென விற்கொடு’ என்றார்.
தேசு=தேஜஸ்: படைஞர் – அதுவீரருமாம்.    

வேலை அமுதுக்கு வரு வானவர்கள் ஒத்தனர்கள்,
வீடுமன் முதல் படைஞரார்;
ஆலம் நிகர் ஒத்தனன், அனீகினி தொலைத்து ஒரு
தன் ஆண்மை நிலையிட்டு வருவோன்;
‘மேல் இனி இமைப்பொழுது நாம் வெளியில் நிற்கில்
இவன் மேலிடும்’ எனக் கருதினான்-
போல், எழு வயப் புரவி ஊரும் இரதத்து இரவி
போய், உததியில் சொருகினான்.30.-சூரியாஸ்தமனவருணனை.

(அப்பொழுது அஞ்சித் சிதறியோடின), வீடுமன் முதல் படைஞர் –
பீஷ்மன்முதலான சேனைவீரர்கள், வேலை அமுதுக்கு வரு வானவர்கள்
ஒத்தனர்கள் – பாற்கடலில்தோன்றிய அமிருதத்தைப் பெறுதற்கு வந்த தேவர்களைப்
போன்றார்கள்; அனீகினி தொலைத்து – (அங்ஙனம் சத்துரு) சேனையை யோட்டி,
ஒரு தன் ஆண்மை நிலை இட்டு வருவோன் – ஒப்பற்ற தனதுபராக்கிரமத்தை
நிலைநிறுத்தி வருபவனான அருச்சுனன், ஆலம் நிகர் ஒத்தனன் – (அப்பொழுது
பாற்கடலினின்று யாவரும் அஞ்சுமாறு எழுந்த) காலகூடவிஷத்தை உவமையாகப்
பொருந்தினான்; (அச்சமயத்தில்), எழு வய புரவி  ஊரும் இரதத்து இரவி-ஏழு
வலியகுதிரைகள் பூண்டு நடந்துந் தேரையுடைய சூரியன், இனி மேல் நாம்
வெளியில் இமைப்பொழுது நிற்கில் இவன் மேலிடும் என கருதினான் போல் –
நாம்இனிமேல் வெளியிலே ஒரு கணப்பொழுது நின்றாலும் இவ்வருச்சுனன்
நம்மேலும்(அழிக்க) வருவானென்று எண்ணினான்போல, உததயில் போய்
சொருகினான் -(மேல்) கடலிற் போய் மறைந்தான்; (எ – று.)- படைஞரால்,
ஆல் – ஈற்றசை.

     முன்னிரண்டடி – உவமையணியும், பின்னிரண்டடி- ஏதுத்தற்குறிப்
பேற்றவணியு
மாம். மண்ணுலகத்தில் ஆண்மைநிலையிட்டு வருபவன்  அங்கு
எதிர்ப்பவரில்லாமையால் விண்ணுலகத்துப் பாய்ந்து எதிரில் நிற்குந் தன்மேல்
பொருதிடுவானோ எனச் சூரியன் அஞ்சினான். சூரியன் அஸ்தமித்தலை
மேல்கடலில்மறைதலாகத் தோற்றம்மாத்திரத்தைக்கொண்டு கவிகள் வருணிப்பர்.
வீடுமன்முதலியோரை வானவர்க ளென்றதற் கேற்ப, வெற்றியை அமுதமாகக்
கொள்க.அமுதுக்கு – நான்காம்வேற்றுமை, பொருட்டுப் பொருளது. ‘படைஞரார்’
என்றபாடத்துக்கு, ஆர் – விகுதிமேல் விகுதி. ஆலம் – ஹாலம்:  வடசொல்.
எழுபுரவி -பண்புத்தொகை; சூரியனது தேர்க்குதிரை ஏழெனப் பெயர்பெற்ற
தொன்றேயென்பாரும், ஒரு குதிரைக்கு  ஏழு பெயர்க ளென்பாரும்,
ஏழுகுதிரைகளென்பாரும்,ஏழுகுதிரைகளில் ஒன்று ஏழெுன்று பெயர்பெற்ற
தென்பாரும் எனப் பலதிறத்தவராவர்.

ஆதபன் ஒளித்த திசையோ ஒளி சிவந்தது? அற ஆழ்
குருதி மெத்துகையினால்,
மாதிரமும் மைக் கடலும் மாநிலமும் முட்ட, ஒரு மாசு
அறு சிவப்பு வடிவாய்,
ஏதில் இருள் புக்கு உலவலாம் இடம் அற, கடையின்
ஏறு அனலி ஒத்தது; இகலி,
பாதகம் மிகுத்த கொலை வாள் நிருபர் தத்தமது பாடி
நகர் புக்கனர்களே.1.-மாலைப்பொழுது வருணண.

(அப்பொழுது), ஆதபன் ஒளித்த திசைஓ-சூரியன்  மறைந்த
மேற்குத்திக்குமாத்திரமோ, ஒளி சிவந்தது-(தன்) ஒளி செந்நிறமடைந்தது;
மாதிரம்உம்-திக்குக்களும், மை கடல்உம்-கரிய கடலும், மா நிலம்உம்-பெரிய
பூமியும், முட்ட-முழுவதும், அற ஆழ் குருதி மெத்துகையினால்-மிகவும்
ஆழ்ந்துள்ளஇரத்தவெள்ளம் மிகுதலால், ஒரு மாசு அறு சிவப்புவடிவ ஆய்-
களங்கமில்லாத ஒருசிவந்தவடிவத்தையுடையதாய், எதில் இருள் புக்கு உலவல்
ஆம் இடம் அற-பகையாகிய இருள் பிரவேசித்துசஞ்சரித்தற்கு ஏற்ற வெற்றிட
மில்லாதபடி, கடையின்ஏறு அனலிஒத்தது-(யுகத்தின்) முடிவில் (கடலினின்று)
வெளியெழுந்து பரவும்படபாமுகாக்நியைப் போன்றது; (அச்சமயத்தில்), இகலி
பாதகம், மிகுத்த கொலைவாள்நிருபர்- (ஒருவரோடொருவர்) மாறுபட்டுப்
பாவத்தை மிகச் செய்யுங் கொலைத்தொழிலையுடைய ஆயுதங்களையேந்திய
(இருதிறத்து) அரசர்களும், தம்தமது பாடிநகர் புக்கனர்கள் – தங்கள் தங்களது
படைவீட்டிற் போய்ச் சேர்ந்தார்கள்; (எ-று,)

     ‘ஆதபனொளித்ததிசைஒளிசிவந்தது’ என்றது, சூரியாஸ்தமன காலத்தில்
தோன்றுஞ் செவ்வானத்தை. இரத்தத்துக்கும் நெருப்புக்கும் உவமை
செந்நிறம்பற்றியது. மாநிலம்முழுவதும் குருதிமெத்துகையினாற் சிவந்தது என்றது –
பிறிதின்குணம்பெறலணி. அங்ஙனம் சிவந்த நிலத்தைக் கடையினேறு
அனலியொத்ததென வருணித்தது – தன்மைத்தற்குறிப்பேற்றவணியாம்.  படைவீடு
நகரம்போலப் பல பிராணிகள் ஒருங்குதிரண்டு வசிக்கும்படி விசாலமாக ஒழுங்குபட
அமைக்கப்பட்டுள்ள தென்ற சிறப்பு விளங்க, ‘பாடிநகர்’ என்றார்; ஸ்ரீவேதவியாசரும்
படைவீட்டுக்கு அஸ்தினாபுரியை உவமை கூறியுள்ளார். திசையோ, ஓ – பிரிநிலை.
ஏது இன்மை – யாதொருசம்பந்தமுமில்லாமையென அயலையுணர்த்திப் பகையைக்
குறிக்கும். ஒளியும் இருளும் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபாடுடைய தாதலால், ‘ஏதிலிருள்’
எனப்பட்டது. “கோறல், பிறவினை யெல்லாந் தரும்” என்பவாகலின், ‘பாதகமிகுத்த
கொலை’ என்றது. பி-ம்:- கடலினேறனலி.   

கூளிகள் செருக்கி நடமாடு களம் விட்டு, அரசர்
கோமகனை உற்ற அளவிலே,
‘வாள் அபிமனுக்கும், ஒரு தேர் விசயனுக்கும்,
நம் வரூதினி புறக்கிடுவதே!
நாளை முதுகிட்டவரை ஆர் உயிர் செகுத்திடுவன்,
நான்’ என உரைத்தனன்அரோ.
மீளவும் உதித்தனன், விரோசனன், முதற் பகலில்
வீரர் விறலைக் கருதியே.32.-சூரியோதயவருணனை.

கூளிகள் – பெருங்கழுகுகள் [அல்லது பேய்கள்], செருக்கி –
(மிக்கதசையாகிய நல்லுணவு தமக்குக் கிடைத்ததனால்) மிகக்களித்த, நடம் ஆடு –
கூத்தாடப்பெற்ற, களம் – போர்க்களத்தை, விட்டு – நீங்கி, அரசர் –
(கௌரவசேனையின்) அரசர்கள், கோமகனை-இராசராசனான துரியோதனனை,
உற்றஅளவில்-சேர்ந்தவளவில்,- (அவன் அவரைநோக்கி), ‘வாள் அபிமனுக்குஉம் –
ஆயுதப்பயிற்ச்சியையுடைய அபிமந்யுவுக்கும், ஒரு தேர் விசயனுக்கு உம் –
ஒருதேரையுடைய அருச்சுனனுக்கும், நம் வரூதினி – நமதுசேனை, புறக்கு
இடுவதுஏ – பின்னிடுவதா? நாளை முதுகிட்டவரை- நாளைக்கு யாவராயினும்
புறங்கொடுப்பராயின் அவரை, நான்-, ஆர் உயிர்செகுத்திடுவன் – கொல்வேன்.’
என-என்று, இரா- அவ்விராத்திரியில், உரைத்தனன் -கூறினான்; (பின்பு),
விரோசனன் – சூரியன், முதல் பகலில் வீரர் விறலைகருதி-முந்தினநாளில் (காட்டிய)
அபிமன்யு அருச்சுனன் என்ற இவ்வீரரின் போர்த்திறத்தை(ப்பார்க்க) எண்ணி,
மீளஉம் உதித்தனன் – மீண்டும் தோன்றினான்;(எ-று.)

நான்காமடி-ஏதுத்தற்குறிப்பேற்றம். புறங்கொடுத்தலில் சேனை வீரர்க்கு
அச்சமுண்டாக்குதற்பொருட்டு, துரியோதனன், இங்ஙனம் கூறினான்; அவர்கள்
புறங்கொடுப்பது உயிராசைபற்றியே யாதலால், அதுஒழியுமாறு கூறியது. இதற்கு –
வெவ்வேறுவகையாகப் பொருளுரைப்ப தெல்லாம் சுற்றுவழியாதலின், பொருந்தா
தென விடுக்க. முதற்பகலில் வீரன்விறலைக் கருதி யென்றபாடத்திற்கு, வீரன் –
அருச்சுனனென்க:  இனி, முன்நாளில் துரியோதனன் சொன்ன பௌருஷத்தை
(மறுநாள்பார்க்க) எண்ணி யென்றும் உரைக்கலாம். புறக்கிடுவதே என்ற ஏகாரம்-
வினாவகையாற் சிறிதுந் தகுதியன் றென இழிவை விளக்கும். நாளைமுதுகிட்டவர்-
இயல்பு பற்றி, எதிர்காலம் இறந்தகாலமாகச் சொல்லப்பட்ட காலவழுவமைதி.
விரோசநன்-வடசொல்; விசேஷமாக விளங்குபவ னென்றுபொருள். பி-ம்:-
உரைத்தனனரோ.

——————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply