ஸ்ரீ.வில்லிபாரதம் – இரண்டாம் பாகம் -18. பழம் பொருந்து சருக்கம்- ஸ்ரீ.உ.வே.சே.கிருஷ்ணமாசாரியர் ஸ்ரீ உ.வே.வை.மு.கோபாலகிருஷ்ணமாசாரியர் உரைகள்

அந் நெடு வனத்தில் சில் நாள் அகன்றபின், அமித்திரன் பேர்
என்னு மா முனிவற்கு என்றே, யாவரும் அருகு செல்லா,
நல் நலம் மிகுத்த நெல்லி நறுங் கனி ஒன்று கண்டாள்-
கன்னலும் புளிக்கும் இன் சொல் கயிரவம் கருகும் வாயாள்.1.-திரௌபதிஅமித்திரமுனிவற்கென்றுஏற்பட்டுள்ள
நெல்லிக்கனியொன்றைக் காணுதல்.

அநெடு வனத்தில்-அந்தப்பெரியகாட்டிலே, சில நாள் அகன்
பின்-சிலநாள்கழித்தபிறகு,-அமித்திரன் என்னும் பேர் மா முனிவற்கு
என்றுஏ-அமித்திரனென்றுபேர்பூண்ட சிறந்தமுனிவற்காகவே
(ஏற்பட்டிருப்பதும், அதுபற்றி), யாவர்உம் அருகு செல்லா-எவரும்
சமீபத்திற்செல்லப்பெறாததுமான,நல்நலம் மிகுந்தநெல்லி நறுங் கனிஒன்று-
சிறந்த நன்மைமிகுந்த நெல்லியின் நறுவியகனியொன்றை,-கன்னல்உம்
புளிக்கும் இன் சொல் – கருப்பஞ்சாறும் புளிப்பானதுஎன்றுசொல்லும்படி
(அவ்வளவுமிக்க) இனியசொல்லைப்பேசுகிற, கயிரவம் கருகும்-
செவ்வாம்பல்மலரும் கருநிறமுள்ளதென்றுதோன்றும்படி மிக்கசெந்நிறமுள்ள,
வாயாள்-வாயையுடையவளான திரௌபதி, கண்டாள்-;(எ-று.)-
கயிரவமனையவாயாளஎன்று பிரதிபேதம்.

    முதற்பதின்மூன்றுகவிகள்-முதற்சீரும் நான்காஞ்சீரும் விளச்சீர்களும்,
மற்றவை மாச்சீர்களுமாகிவந்த கழிநெடிலடிநான்கு கொண்ட
அறுசீராசிரியவிருத்தங்கள். 

“இக் கனி எனக்கு நீ நல்கு!’என்று, வில் எடுத்துக்கொண்ட,
மைக் கனிக் களவு மானும் வடிவுடை, விசயனோடு
மெய்க் கனிவு உடைமை தோன்ற, விளம்பினாள்-வீசு தென்றல்
முக் கனி கமழும் சோலை முகில் தவழ் நாடன் பாவை.2.-இந்தக்கனியைஎனக்குத் தரவேண்டுமென்று
திரௌபதிஅருச்சுனனிடங் கூறுதல்.

வீசு தென்றல்-வீசுகின்ற தென்றற்காற்றானது,மு கனி
கமழும்-(வாழை மா பலாஎன்ற) மும்மரங்களின்பழங்களுடைய
நறுமணங்கமழ்வதற்குக்காரணமான, சோலை-சோலைகளிலே,முகில் தவழ்-
மேகங்கள்படிந்துசெல்லப்பெற்ற, நாடன்-பாஞ்சாலநாட்டிற்கு
உரியதுருபதமகாராசனுக்கு, பாவை-பெண்ணானதிரௌபதி,-வில்
எடுத்துக்கொண்ட – வில்லைத்தாங்கிக்கொண்டுள்ள,மை – மேகத்தையும்,
களவுக்கனி – களாப்பழத்தையும், மானும்-ஒத்த, வடிவு உடை – கறுத்த
வடிவத்தையுடைய, விசயனோடுஉம்-அருச்சுனனுடனே,மெய்-(தன்)
மனத்திலே, கனிவுஉடைமை-விருப்பமுடைமை, தோன்ற-விளங்குமாறு, ‘நீ-,
இ கனி எனக்கு நல்க-இந்தநெல்லிக் கனியை எனக்குத் தருக,’என்று-,
விளம்பினாள்- சொன்னாள்;

    மெய்க்கனிவு-உண்மையான விருப்பமுமாம்.  முக்கனி-தொகைக்குறிப்பு.
வில்லிறுத்துக்கொண்ட என்று பிரதிபேதம். 

சோமகர்க்கு அரசன் பாவை சொல்லுமுன், வில்லு வாங்கி,
மா முனிக்கு உணவாய் நின்ற மதுர ஆமலகம் தன்னை
ஏ முறை தொடுத்து வீழ்த்தி ஈதலும், ஆங்கண், கண்டோர்,
‘ஏமுறக் காணில், இப்போது என்படும், இறுத்தோன்!’ என்றார்.3.-அருச்சுனன்அந்தக்கனியைவிற்கணையால்எய்து
வீழ்த்தித்திரௌபதிக்குத் தருதலும், கண்டவர் ‘இறுத்
தோனுக்கு என்னஆபத்துநேருமோ?’எனல்.

சோமகர்க்கு அரசன்பாவை – சோமகரென்பார்க்கு அரசனான
துருபதனடைய மகளானதிரௌபதி, சொல்லும்முன்-(‘இதனைஎனக்குத்தருக’
என்று)சொல்லுவதற்குமுன்னே[சொன்னவுடனேஎன்றபடி],- (அருச்சுனன்),-
மா முனிக்கு – சிறந்த அமித்திரனென்னும் முனிவனுக்கு, உணவு ஆய்நின்ற-
உணவாகவிருந்த, மதுரம் ஆமலகந்தன்னை-இன்சுவையுள்ள
நெல்லிக்கனியை, வில்லு வாங்கி-வில்லைவளைத்து,ஏ முறை தொடுத்து-
அம்பைத்தொடுக்க வேண்டிய முறையிலே எய்து, வீழ்த்தி –
(அந்தமதுரநெல்லிக்கனியை மரத்தினின்று) வீழச்செய்து, ஈதுலும் –
(திரௌபதிக்குக்) கொடுத்தவுடனே,-ஆங்கண் – அவ்விடத்து, கண்டோர் –
(அச்செயலைப்)பார்த்தவர், இப்போது-,காணில்- (அமித்திரமுனிவன்) கண்டால்,
இறுத்தோன் – (இதனை)எய்துவீழ்த்தியவன், ஏமுற என் படும்-
கலக்கமுண்டாகுமாறு என்ன ஆபத்துக்குஉள்ளாவனோ?,என்றார்- என்று
சொன்னார்கள்;(எ-று.)

     சோமகன் -பாஞ்சாலதேசத்து மன்னவன்: அவனது வமிசத்தவர் –
சோமகர்.  கண்டோர்என்றது – ஆச்சிரமத்து வசிப்பவரான இருடியரை.
இது மேற்கவியிற் பெறப்படும்.  சொல்லுமுனமித்திரப்பேர்என்று பிரதிபேதம்

கண்ட அம் முனிவர் சொல்ல, கடவுளர் கோமான் மைந்தன்,
கொண்ட அக் கனியை மூத்த கொற்றவன் திருமுன் வைத்து,
‘மண்டு அழற் பாவை சொல்லால் மதியிலேன் எய்தேன்! என்றான்-
திண் திறல் தேவர்க்காகத் திதி மைந்தர் ஆவி கொண்டான்.4.-அதுகேட்டஅருச்சுனன் அக்கனியைத் தருமன்
முன்னே வைத்துத்தான் செய்த செயலைத்தெரிவித்தல்.

கண்ட-(அருச்சுனன் அமித்திரமுனிவற்குஉணவான
ஆமலகக்கனியை அம்பாலெய்ததைப்) பார்த்த, அ முனிவர் – அந்த
இருடியர், சொல்ல – ‘(காணில்ஏமுற எனப்படும் இறுத்தோன்)’என்று
கூறவே,-திண்திறல்தேவர்க்காக திதி மைந்தர் ஆவி கொண்டான் –
மிக்கவலிமையையுடைய தேவரின் பொருட்டுத் திதி யென்பவளின் மக்களான
நிவாதகவசர் காலகேயர் முதலான அசுரர்களின் உயிரைக் கவர்ந்தவனான,
கடவுளர் கோமான் மைந்தன் – தேவேந்திரன்குமாரனானஅருச்சுனன்,
கொண்ட – (விற்கணையால்)பறித்த, அ கனியை-அந்தநெல்லிக்கனியை,
மூத்த கொற்றவன் திருமுன் – (தம்மில்யாவரினும்) பெரியவனான
வெற்றிபொருந்திய தருமனுடைய முன்புறத்திலே, வைத்து-,’மதிஇலேன் –
விவேகமில்லாதவனானயான், மண்டு அழல் பாவை சொல்லால் –
நிரம்பியவேள் வித்தீயினின்றுதோன்றிய பெண்ணானதிரௌபதியின்
பேச்சைக் கேட்டு, எய்தேன்-(முனிவற்கு உணவான இந்த ஆமலகத்தை)
அம்பெய்தி வீழ்த்தினேன்,’என்றான்-என்றுதெரிவித்தான்;(எ-று.)

     “ஸ்த்ரீபுத்தி: ப்ரளயாந்தக:”என்றவாறு பெண்புத்தியைக் கேட்டு
ஆராயாது இச்செயலைச்செய்தது,ஆபத்துக்குஉள்ளாக்கிவிட்டது;இதற்கு
என்செய்வதுஎன்று அருச்சுனன்வினாவியபடி.  

காடு உறை வாழ்க்கை எய்தி, காய், கனி, மூலம், தின்று,
நீடுறு காலம் போக்கி, நீங்கலாது இருக்கும் நம்மை,
நாள்தொறும் இடையூறு அன்றி நண்ணுவது இல்லைஆயின்,
ஏடுறு தாராய்! செய்வது என்கொல்?’ என்று இயம்பினானே.5.-தருமன்நொந்துகூறுதல்.

ஏடுஉறு தாராய் – பூவிதழ்மிக்க மாலையையணிந்த
அருச்சுனனே!  காடு உறை வாழ்க்கை எய்தி – காட்டிலேவாழ்கின்ற
வாழ்க்கையையடைந்து, காய் கனி மூலம் தின்று – காய்கனிகளையும்
கிழங்குகளையும்புசித்து, நீடு உறு காலம் போக்கி – மிகப்பலவான
காலத்தைக்கழித்து, நீங்கலாது – (இங்ஙன்வாழுங் காட்டைவிட்டு) நீங்காமல்,
இருக்கும் – வசிக்கிற, நம்மை-,-நாள்தொறுஉம்- நாடோறும் [அடிக்கடி],
இடையூறு அன்றி-(இனிது வாழ்வுக்கு) முரணான செயலன்றி, நண்ணுவது-
(இனிதுவாழ்க்கைக்குப்) பொருந்தியசெயல், இல்லைஆயின்-
இல்லையாகுமானால்,-செய்வது- (நான்) செய்யக்கூடியது, என்கொல் –
என்னையோ? என்று-,இயம்பினான்-(வருத்தத்தோடு)சொன்னான்;(எ-று.)

     காட்டிலும்காய்கனிகிழங்குகளையுண்டுஇனிதுவாழலாமென்றால்,
அங்ஙன்வாழவொண்ணாதபடிஏதேனும் துன்பம் வந்தபடியேயுள்ளதே!
என்னசெய்வது?  என்றுநொந்தனன் தருமபுத்திரனென்பதாம்

அவ் உரை வீமன் கேட்டு, ‘ஆங்கு அமித்திரன் வந்த போதே,
இவ் உரை கேட்கின், நம்மை எரி எழச் சபித்தல் திண்ணம்;
வெவ் உரை உரையாமுன்னம் மெய்ம் முனிதன்னைப் போற்றி,
செவ் உரை கூறின், நம்மைச் சீறுமோ? சீறல் செய்யான்;6.-இரண்டுகவிகள்-ஒருதொடர்: அமித்திரமுனிவன்
தம்மைச்சினவாமைக்குவீமசேனன் உபாயங்கூற,
அருச்சுனன் மீளச்சொல்லலுறுதல்.

அஉரை-(தருமன் கூறிய) அந்தப்பேச்சை, வீமன்-,கேட்டு –
செவியேற்று, ஆங்கு – அவ்விடத்தே, அமித்திரன் வந்த போதே-,-இ
உரை கேட்கின் – (ஒருவன் அம்பெய்து உணவான நெல்லிக்கனியை வீழ்த்தி
எடுத்துப்போனான்என்ற) இந்தவார்த்தையைக் கேள்வியுற்றால்,-நம்மை-,
எரி எழ-கோபாக்கினி வெளிப்பட, சபித்தல்-சபிப்பது, திண்ணம்-நிச்சயம்:
வெவ் உரை – கொடிய சாபவார்த்தையை, உரையா முன்னம்-(அம்முனிவன்)
சொல்வதற்கு முன்னம், மெய் முனி தன்னை-உண்மையுள்ள
அமித்திரனென்ற அம்முனிவனை, போற்றி-துதித்து, செவ்உரை-செம்மையான
உரையை, கூறின் – (நாம்) சொன்னோமேயானால்,நம்மை-,சீறும்ஓ –
(அம்முனிவன்) சினங்கொள்வானோ? சீறல் செய்யான் –
சினங்கொள்ளமாட்டான்;(எ-று.)

     செவ்வுரை -கோபங்கொள்ளாது அநுக்கிரகஞ்செய்யுமாறு
வேண்டிக்கொள்ளும்உரை.  வற்புறுத்துமாறு ‘சீறுமோ? சீறான்’என்று
வினாவும்விடையுமாகக் கூறுகிறான். வெவ்வுரை யுரையா முன்னம்-
உணவான நெல்லிக்கனியை ஒருவன்பறித்துச் சென்றானென்றகடியபேச்சை
ஆச்சிரமவாசிகளான முனிவர் அந்த அமித்திரனிடங் கூறுதற்குமுன்னம்
எனினுமா

பொறுத்திடும், மேல் இடா ஐம் புலத்தினன்ஆதலாலே;
மறுத்திடான், ஐய! நின்தன் மாசு இலா வாய்மை!’ என்ன;
நிறுத்திடும் துலையோடு ஒப்பான், நினைவினுக்கு இசைய; தெவ்வைச்
செறுத்திடு விசயன், மீளச் செப்பினன், செப்பம் ஆக:

அம்முனிவன்), மேலிடா ஐம்புலத்தினன்-மீறுதலில்லாத
[தனக்குவசப்பட்ட]ஐம்புலன்களையுடையவன்:ஆதலாலே-,பொறுத்திடும் –
(நம் பிழையைப்) பொறுப்பான்: ஐய-ஐயனே! நின்தன்-உன்னுடைய,
மாசுஇலா – குற்றமில்லாத, வாய்மை – வாய்ச்சொல்லை,மறுத்திடான் –
மறுத்துச்சொல்லான்: என்ன – என்று (வீமன்) சொல்ல,-நிறுத்திடும்
துலையோடுஒப்பான்- (பண்டங்களை)நிறுக்கின்ற
தராசின்முள்ளையொத்துநடுநிலையில்நிற்பவனாகியதருமபுத்திரன்,
நினைவினுக்கு- (வீமசேனனுடைய) எண்ணத்திற்கு, இசைய-
உடன்பட்டிருக்க,-தெவ்வைசெறுத்திடு விசயன் – பகை
வரையொழிக்கவல்ல அருச்சுனன், மீள-,செப்பம்ஆக – நேர்மையாக,
செப்பினன் – சொல்லலானான்;(எ-று.)-அதனைமேற்கவியிற் காண்க.

    நெல்லிக்கனியைத் தருமன் முன்னேவைத்து முன்னே சில சொல்லிய
விசயன் இப்போது தனக்குத்தான் தீங்குநேரு மென்று கூறுவதனால்,
‘விசயன்மீளச் செப்பமாகச் செப்பினன்’என்றது.நிறுத்திடுந்துலை
யோடொப்பான்நினைவினுக்குஇசையஎன்ன என்றுஇயைப்பினுமாம்

செய் தவன் இனிது மாந்தத் தேவர் நாள் ஒன்றுக்கு ஒன்றுஆம்
கைதவம் இல்லா நெல்லிக் கனியினைக் கருதுறாமல்,
எய்த என்தன்னை அன்றி, யாரையும் இடான், வெஞ் சாபம்;
மெய் தவறாத சொல்லாய்! வெருவுதல் என்கொல்?’ என்றான்.8.-அருச்சுனன்’என்னொருவனையன்றிமற்றையோரை
முனிவன் சபியானாதலால்,நீவிர் அஞ்சவேண்டாமே’
எனில்.

மெய்தவறாதசொல்லாய்-உண்மையினின்று தவறாத
சொல்லையுடையவனே! செய் தவன் – தவஞ்செய்யுமியல்பினனான
அமித்திரமுனிவன், இனிது மாந்த-நன்குஉண்ணும்படி, தேவர்நாள் ஒன்றுக்கு
ஒன்றுஆம்-தேவர்களின்நாளாகிய ஒருவருஷத்திற்கு ஒரு கனி
வீதம்தோன்றுகின்ற, கைதவம் இல்லா-துன்பமில்லாத [உண்டார்க்கு
இன்பமளிக்கிற],நெல்லி கனியினை-நெல்லியின்பழத்தைப்பற்றி,
கருதுறாமல்-எண்ணாதே,எய்த – அம்பினால்வீழ்த்திய,என் தன்னை
அன்றி-என்னையல்லாமல்,யாரைஉம்-(வேறு) எவர்மீதும், வெம் சாபம்
இடான் – கொடுஞ்சாபச் சொல்லைஇடமாட்டான்: (ஆகவே), வெருவுதல்-
(நீவிர் அம்முனிவன் சபிப்பானேஎன்று) பயப்படுவது, என்கொல்-என்ன
காரணம்பற்றி?’என்றான்- என்றுவினாவினான்;(எ-று.)

     ஆண்டுக்குஒருமுறைதோன்றும் இந்தநெல்லிக்கனியை
அமித்திரமுனிவன் உண்டானாயின்இன்னும்ஓர் யாண்டுவரையிலும்
பசியென்பது அம்முனிவனைநணுகாதபடி செய்யவல்ல தென்பான் “கை
தவமில்லாநெல்லிக்கனி”என்றான். மனிதர்க்குஓரியாண்டு தேவர்க்கு
ஒருநாளென்று நூல்கள் கூறும்.  எய்தவன்றன்னையன்றிஎன்று பிரதிபேதம். 

வேந்தன் அம் மாற்றம் கேட்டு, வில்வலான்தன்னை நோக்கி,
‘ஏந்திழை சொல்ல, ஓராது, இனிய இக் கனி, இன்று ஈர்ந்தாய்;
மாந்தரில் மடங்கல் ஒப்பாய்! வருத்தம் நீ உழக்க, யாமோ,
பேர்ந்து போய்ப் பிழைப்போம்?’ என்றான், பிதாவினும்
கருணை மிக்கான்.9.-‘உனக்குஇடர்வரயாம் பிழைப்போமோ?’என்று
தருமன் கூறுதல்.

பிதாவின்உம் கருணைமிக்கான்-பெற்றதந்தையைக் காட்டிலும்
கருணைமிக்குள்ளவனாகிய,வேந்தன்-தருமபுத்திரராசன்,-அ மாற்றம் கேட்டு-
(அருச்சுனன் சொன்ன) அந்தவார்த்தையைக் கேட்டு, வில்வலான்தன்னை
நோக்கி – வில்லில்வல்லவனானஅருச்சுனனைப்பார்த்து, ‘மாந்தரின்
மடங்கல் ஒப்பாய்-மனிதருக்குள் சிங்கம் போலச்சிறந்தவனே! ஏந்துஇழை-
தரித்தபூணையுடையதிரௌபதி, சொல்ல-, ஓராது-(நாம் இக் கனியை
வீழ்த்தினால்என்ன விளையும்என்று) ஆராயாமல், இன்று-, இனிய இ
கனி-இனிய இந்தநெல்லிக்கனியை, ஈர்ந்தாய்-வீழ்த்திட்டாய்;(இதன்பயனாக),
நீ-, வருத்தம் உழக்க – (முனிவன் சாபத்தாலான) வருத்தத்தை யனுபவிக்க,
யாம்-நாங்கள், பேர்ந்து போய்-(உன்னை)விட்டுப்போய், பிழைப்போம்ஓ-?’
என்றான்- என்றுகூறினான்;(எ – று.)

    புத்திரனிடத்துப் பிதா செய்யும் கருணையைவிடமிக்ககருணையைச்
செய்பவ னென்பது ‘பிதாவினுங்கருணைமிக்கான்’என்பதன் கருத்து.

அம் முனி வந்த ஆபத்துஅதனினும் கொடிது, இக் கானத்து
இம் முனி உணவு கொண்டது!’ என வெரீஇ, நகுலன்தானும்,
‘வெம் முனிவு அகற்றி, நாமும் மேம்பட வேண்டின், இன்னம்
தெவ் முனி திகிரியானைச் சிந்தனை செய்தி’ என்றான்.10.-‘முனிவன்சினத்தைப்போக்கிநாமும் மேம்படவேணு
மானால், இன்னமும்க்ருஷ்ணனைநினைப்பாய்’என்று
நகுலன் கூறுதல்.

அமுனி – அந்தத்துருவாசமுனிவன், வந்த-
(உணவுண்ணவேண்டி) வந்ததனால்விளைவதாயிருந்த,ஆபத்துஅதனின்
உம்-ஆபத்தைக்காட்டிலும், இகானத்து-இந்தக்காட்டிலே, இமுனி-இந்த
அமித்திரமுனிவனுடைய, உணவு-உண்ணும்பண்டமான நெல்லிக்கனியை,
கொண்டது-கவர்ந்தது, கொடிது-கொடியது [மிக்கதீமையைவிளைப்பது],
என-என்றுசொல்லி, வெரீஇ – அச்சங்கொண்டு,-நகுலன் தான்உம் –
நகுலனும்-‘வெம்முனிவு-கொடிய (இருடியின்)கோபத்தை, அகற்றி-போக்கி,
நாம்உம்-நாமும்,மேம்பட வேண்டின்-மேன்மைப்பட வேண்டினால்,இன்னம்-
இன்னமும், தெம்முனி திகிரியானை- பகைவரைக் கோபித்து அடக்கவல்ல
சக்கராயுதத்தையுடைய க்ருஷ்ணனை,சிந்தனைசெய்தி – (இங்குவருமாறு)
கருதுவாய்,’என்றான்-என்றுகூறினான்;(எ-று.)

     துருவாசமுனிவனதுசாபத்தினின்று தப்பும்படி முன்பு ஒரு முறை
க்ருஷ்ணணை நினைத்தமையால்,  ‘இன்னம் திகிரியானைச் சிந்தனைசெய்தி’
என்றான்.  

விளை தவ முனிவன் கண்டு, வெகுளும்முன், அவன் தாள் போற்றி,
கிளைபடு நெல்லி வாசக் கேழ் உறு கனி முன் வைத்தால்,
உளைவுற முனியான், நம்மை; உறுதி மற்று இதுவே’ என்னா,
இளையவன்தானும் தம்முன் நினைவினுக்கு ஏற்பச் சொன்னான்.11.-சகதேவன்வார்த்தை.

விளைதவம் முனிவன் கண்டு வெகுளும்முன்-முதிர்ந்த
தவத்தையுடைய அமித்திரமுனிவன் (தனக்குஉணவானநெல்லிக்
கனிபறியுண்டதைக்) கண்டு கோபித்துக்கொள்வதற்குமுன்னம், அவன் தாள்
போற்றி – அம்முனிவனுடைய திருவடிகளிலேநின்று துதித்து, கிளை படு
நெல்லி வாசம் கேழ் உறு கனி-கிளையிலே தோன்றிய நெல்லியின்
நறுமணமுள்ள நன்னிறம் பொருந்திய பழத்தை, முன்-(அம்முனிவனுடைய)
முன்னே, வைத்தால்-, (அம்முனிவன்)) உளைவு உற நம்மை முனியான் –
மனத்தில்வருத்தமுண்டாக நம்மைச் சினவான்: மற்று-இனி, உறுதிஇதுவே-,’
என்னா-என்று இளையவன் தான்உம்-சகதேவனும், தம்முன் நினைவினுக்கு-
தமது அண்ணனான தருமபுத்திரனுடையஎண்ணத்திற்கு, ஏற்ப-இசையுமாறு,
சொன்னான்-; (எ-று.)

     தருமபுத்திரன்முதலிற்கொண்டநினைவுமுனிவன்வெகுளுதற்கு
முன்னம் அவனைத்துதித்து இக்கனியைஅவன்முன்வைத்திட்டால்
அவன்வெகுளானென்பது:இதனை,ஏழாங்கவியால் அறியலாம்.  நகுலன்
கூறியதைக் கேட்டதும் அவ்வெண்ணம் தருமபுத்திரனுக்கு மாறியதென்க.
அவன் – க்ருஷ்ணனென்பாரு முளர்

“பெண்மொழி கேளார் என்றும் பெரியவர்” எனக் கொண்டு, இந்த
மண்மொழி வார்த்தை பொய்யோ? வருத்தம் நீர் உற்ற எல்லாம்
எண் மிக எண்ணின், முன்னம் என்பொருட்டு அன்றோ?’ என்று,
கண்மலர் அருவி சோர, கனற்பிறந்தாளும் சொன்னாள்.12.-திரௌபதிகூறுதல்.

என்றுஉம்பெரியவர் பெண்மொழி கேளார் எனக் கொண்டு
இந்த மண்மொழி வார்த்தை பொய்ஓ-எப்போதும் பெரியவர்
பெண்மொழியைக்கேட்டுநடவார் என்று இந்தஉலகோர் சொல்லுகிறவார்த்தை
பொய்யாகுமோ?[ஆகாதே]:முன்னம் நீர் உற்ற வருத்தம் எல்லாம்-முன்பு
நீங்கள் அடைந்த வருத்தங்களெல்லாவற்றையும் பற்றி, எண் மிக எண்ணின்-
மனத்தில் நன்கு ஆராய்ந்தால், என் பொருட்டுஅன்றுஓ –
என்பொருட்டாகவல்லவா விளைந்தது?’என்று-, கண்மலர்-மலர்போன்ற
கண்களினின்று, அருவி சோர-நீர்ப்பெருக்குச் சிந்த, கனல்பிறந்தாள்உம்-
தீயினின்றுதோன்றினவளான திரௌபதியும், சொன்னாள்-;(எ-று.)

    எண்-எண்ணுதற்குக் கருவியானது:மனம், மண் – மண்ணுலகோர்க்கு,
ஆகுபெயர்.  பெண்மதிகொள்ளா ரென்றுபிரதிபேதம். 

தம்பியர்தாமும், வேள்வித் தையலும், உரைத்த மாற்றம்
கிம்புரி நெடுங் கோட்டு அம் பொன் கிரி வல்லோன்
கேட்ட பின்னர்,
‘வெம் பரி நகுலன் சொல்லே விதி’ எனக் கருதி, அப்போது
எம் பெருமானை உன்ன, இவன் எதிர் அவனும் வந்தான்.13.-எல்லார்வார்த்தையையுங்கேட்டபின் நகுலன்சொல்
லேமுறையான தென்றுதருமன் ஸ்ரீக்ருஷ்ணனைநினைக்க,
அப்பெருமான் வருதல்.

கிம்புரி நெடுங் கோடு அம் பொன் கிரி வல்லோன்-
பூண்கட்டிய நீண்ட தந்தங்களையும்அழகியபொன்னாபரணங்களையுமுடைய
மலைபோன்றயானையைச்செலுத்துவதில்வல்லவனானதருமன்,-தம்பியர்
தாம்உம்-தம்பிமார்களும், வேள்விதையல்உம்-யாகாக்கினியில் தோன்றிய
பெண்ணானதிரௌபதியும், உரைத்த-சொன்ன, மாற்றம் – வார்த்தையை,
கேட்டபின்னர்-,-வெம் பரி நகுலன்சொல்ஏ விதி என-விரைந்து செல்லவல்ல
குதிரைத்தொழிலில்வல்லநகுலனுடைய சொல்லே செய்தற்கு உரியதுஎன்று,
கருதி-நினைத்து,-அப்போது-,எம்பெருமானைஉன்ன – ஸ்ரீக்ருஷ்ணனை
நினைக்க,இவன்எதிர்-இந்தத்தருமபுத்திரனெதிரிலே, அவன் உம் வந்தான்-
அந்தஸ்ரீக்ருஷ்ணனும் வந்தான்;(எ – று.)

    அமித்திரமுனிவன் சினப்பதற்குமுன்னே அவனைத்துதித்துஇக்கனியை
அவன்முன்வைத்துப் பொறுக்குமாறு வேண்டிக்கொள்வது என்ற
இதைக்காட்டிலும், ஸ்ரீக்ருஷ்ணனைத்தியானித்துஅவனிடத்தே
முனிவனைக்கோபியாதவாறுசெய்யும்பொறுப்பை விடுவது
தவறாதுபயனைவிளைக்குமென்பதைத்துருவாசமுனிசரிதையிற் கண்கூடாகக்
கண்டா னாதலால்,தருமன் ‘நகுலன்சொல்லேவிதி’என்றான். கிரிக்குக்
கிம்புரிநெடுங்கோடுஎன்று அடைமொழிகொடுத்ததனால்,யானையாறிற்று

கண்டு இரு கண்ணும், இதயமும், களிப்ப, கட்செவிப்
பேர் அணை மறந்து,
வண் துவரையில் வாழ் தண் துழாய் மாலை மாதவன்
வருதலும், எதிர்கொண்டு,
அண்டரும் இறைஞ்சற்கு அரிய தாள் இறைஞ்சி, ஆங்கு உறும்
இடரினை அவற்குத்
திண் திறல் அறத்தின் திருமகன் உரைப்ப, திருச் செவி
சாத்தினான், செப்பும்:14.-தருமன் ஸ்ரீக்ருஷ்ணனைக்கண்டுசேவித்துத் தமக்கு
நேர்ந்துள்ள இடரைத்தெரிவித்தல்.

கட்செவி பேர் அணைமறந்து-ஆதிசேஷனாகியசிறந்த
படுக்கையை மறந்திட்டு [படுக்கையைவிட்டிட்டுஎன்றபடி],
வள்துவரையின்வாழ்-வளப்பமுள்ள துவாரகாபுரியிலே வசிக்கின்ற,தண்
துழாய் மாலைமாதவன்-குளிர்ந்த திருத்துழாய்மாலையையணிந்தவனாகிய
ஸ்ரீக்ருஷ்ணன், வருதலும்-,-திண்திறல் அறத்தின் திருமகன்-
மிக்கவலிமையையுடைய யமதருமராசனது குமாரனானயுதிஷ்டிரன், இரு
கண்உம் இதயம்உம்களிப்ப கண்டு-(தன்) கண்களிரண்டும் மனமும்
மகிழ்ச்சியடையுமாறுதரிசித்து, எதிர்கொண்டு,-அண்டர்உம் இறைஞ்சற்கு
அரிய தாள் இறைஞ்சி-தேவர்களுங் கண்டுதொழுதற்குஅரிய
அப்பெருமானுடைய உபயபாதங்களிலே வணங்கி, ஆங்கு உறும் இடரினை-
அங்கே பொருந்திய துன்பத்தை, அவற்கு-அந்த ஸ்ரீக்ருஷ்ணனிடம்,
உரைப்ப-சொல்ல,-(அப்பெருமான்), திருச் செவி சாத்தினான்- (தன்)
செவிகளாற்கேட்டருளி, செப்பும்-பதில்கூறலானான்;(எ-று.)-ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்
சொல்வதை மேற்கவியிற் காண்க.  இதுமுதல் இச்சருக்கமுடியும்வரை
எழுசீராசிரிய விருத்தங்கள்

திண்மையால் உயர்ந்த நீவிர் ஐவிரும், இத் தீயிடைப்
பிறந்த சேயிழையும்,
உண்மையா நெஞ்சில் நிகழ்ந்த பட்டாங்கு ஈண்டு உரைத்திட,
கோட்டில் மீண்டு ஒன்றும்;
வண்மையால் உயர்ந்தீர்!’ என்று செம் பவள வாய்
மலர்ந்தருளினான், மாயோன்.
தண்மை ஆர் கருணைத் தராபதி முதலோர் சாற்றுவார்,
தம் மனத்து இயல்பே:15.-நீவிரைவீரும்நெஞ்சிலுள்ளவற்றை ஒளியாது
உரைத்தால், இக்கனிதான்தோன்றியஇடத்திற் சேர்ந்திடு
மென்று ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்கூறுதல்.

‘வெல்லுக, அறமும், மெய்ம்மையும், பொறையும், மேக
மேனியனும்; வெல்லாமல்
செல்லுக, பாவம், பொய்ம்மொழி, கோபம், தெயித்தியர்
குலம்’ எனத் தெளிவுற்று,
அல்லும், வெம் பகலும், என் மனம் நிகழும்; அலகையாம்
அன்னையை முன்னம்
கொல்லுதல் புரிந்தோய்!’16.-தருமன்தன்மனத்திலுள்ளதைக் கூறுதல்.

முரசம் கோட்டிய கொற்றம் வெம் கொடியோன் – முரசின்
வடிவத்தை யெழுதிய வெற்றிபொருந்திய விரும்பத்தகுந்த கொடியையுடைய
தருமபுத்திரன், (ஸ்ரீக்ருஷ்ணனைநோக்கி),’அலகைஆம்அன்னையை
முன்னம் கொல்லுதல் புரிந்தோய் – (தான்) பேயாயிருந்தும்
தாயின்வடிவுகொண்டுவந்தவளான பூதனையைமுன்பு
(அவள்முலையையுண்கிறவியாஜத்தால்உயிரையுறிஞ்சிக்) கொன்றவனே!
அறம்உம் மெய்ம்மைஉம் பொறைஉம்-தருமமும் சத்தியமும் பொறுமையும்,
மேகம்மேனியன்உம் – மேகம்போற் கருநிறமுள்ள திருமாலும், வெல்லுக-:
பாவம்-பாவமும், பொய் மொழி-பொய்ம்மொழியும், கோபம்-கோபமும்,
தெயித்தியர் குலம் – அசுரர்குலமும் (என்றஇவை),வெல்லாமல்செல்லுக-
வெல்லாமற் போகுக [தோற்க],என-என்று, தெளிவு உற்று-தெளிவுபொருந்தி,
அல்உம்வெம் பகல்உம்-இரவிலும் வெவ்விய பகற்போதிலும், என் மனம்
நிகழும்-என் மனத்தில் (இவ்வெண்ணம்) இடைவிடாதிருக்கும்,’என்றனன்-
என்று கூறினான்;(எ – று.)

     இச்செய்யுளின்கருத்தைக் கொண்ட வடமொழிச்சுலோகம்-“தர்மோ
ஜயது நாதர்ம:-ஸத்யம்ஜயது நாந்ருதம் [க்ஷமாஜயதுநக்ரோத:-
விஷ்ணுர்ஜயது நாஸு ர:”என்பது.  இக்கொள்கை, நகுலன் கூறியது என்று
கன்னடபாரதத்திலுள்ளது. 

பிறர் மனையவரைப் பெற்ற தாய் எனவும், பிறர்
பொருள் எட்டியே எனவும்,
பிறர் வசை உரைத்தல் பெருமை அன்று எனவும், பிறர்
துயர் என் துயர் எனவும்,
இறுதியே வரினும், என் மனக் கிடக்கை, எம்பிரான்! இவை’
என உரைத்தான்-
மறலியும் மடியுமாறு மல் இயற்கை வலிமை கூர்
வாயுவின் மைந்தன்.17.-வீமன்தன்மனத்திலுள்ளதைக் கூறுதல்.

மல்-மற்போரில், மறலிஉம்-யமனும், மடியும்ஆறு-
இறந்துபடும்படி, இயற்கை வலிமை கூர் – இயற்கையான உடல் வலிமை
மிகுந்த, வாயுவின் மைந்தன் – வாயுவின்குமாரனானவீமன்,-
(ஸ்ரீக்ருஷ்ணனைநோக்கி),-‘எம்பிரான்-எம்பெருமானே!இறுதிஏவரின்உம்-
மரணம்நேர்வதானாலும்சரி,பிறர் மனையவரை-பிறர்மனைவிமாரை,பெற்ற
தாய்எனவும்-, பிறர் பொருள் – அயலாருடைய சொத்தை, எட்டி ஏ
எனஉம்-எட்டிக்கொட்டை யெனவும், பிறர்வசை உரைத்தல் – அயலாரைக்
குறித்துத் திட்டுமொழியைக்கூறுதல், பெருமைஅன்று-பெருமையைத்
தருவதாகாது[சிறுமையையேதருவதாகும்],எனவும்-,-பிறர் துயர் –
அயலார்க்குநேருந் துன்பத்தை, என் துயர் எனஉம்-
என்னுடையதுன்பமெனவும், இவை-, என் மனம் கிடக்கை-
என்மனத்துக்கிடக்கும்விஷயங்களாகும், ‘என-என்று,உரைத்தான்-
(தன்மனக்கிடக்கையைக்) கூறினான்;(எ-று.)

    எட்டிக்கொட்டை கசப்புச்சுவையையுடையதாதலால்
வெறுக்கப்படுவதாதல்போலப் பிறர்பொருள் வெறுக்கத்தக்கதென்பான்
‘பிறர்பொருளெட்டியேயெனவும்’என்றது.  மறலி-உயிரைக்கொள்ளுங்
கடவுள்:அவனாலும்மற்போரில் எதிர்த்து நிற்கமுடியாத உடல் வலிமை
படைத்தவன் வீமனென்க.  இச்செய்யுளின்பொருளைக்கொண்ட
வடமொழிச்சுலோகம்-“மாத்ருவத்பரதாராணி-பரத்ரவ்யாணி லோஷ்டவத் |
ஆத்மவத்ஸர்பூதாநி ய:பஸ்யதி ஸ பண்டித:” என்பது.  இது,
தருமபுத்திரன்கொள்கையென்று கன்னடபாரதம் கூறும்.  மறலியுமடிய
மோதுமல் எனவும் பாடம்.     

ஊனமே ஆன ஊனிடை இருக்கும் உயிரினைத் துறந்தும்,
ஒண் பூண் ஆம்
மானமே புரப்பது, அவனிமேல் எவர்க்கும் வரிசையும்,
தோற்றமும், மரபும்,-
ஞானமே ஆன திருவடிவு உடையாய்!-ஞாலம் உள்ளளவும்
நிற்றலினால்,
ஈனமே உயிருக்கு இயற்கை ஆதலினால்,’ என்றனன்-வீமனுக்கு
இளையோன்.18.-அருச்சுனன்கூறுதல்.

வீமனுக்கு இளையோன்-வீமசேனனுக்குஅடுத்த தம்பியான
அருச்சுனன்,- (ஸ்ரீக்ருஷ்ணனைநோக்கி),-‘ஞானம்ஏஆனதிருவடிவு
உடையாய் – ஞானமயமாகவேயுள்ள திருவடிவத்தையுடையவனே! ஈனம்ஏ
உயிருக்கு இயற்கை ஆதலினால்- இழிவே பிராணனுக்கு
இயற்கையாயிருத்தலாலும், (மானமென்பது), ஞாலம் உள்ள அளவுஉம்
நிற்றலினால்,இவ்வுலகம் உள்ளவரையிலும் அழியாது நிற்பதனாலும்,
ஊனம்ஏ ஆன – அழியுந்தன்மையையுடைய, ஊனிடை – இவ்வுடலுக்குள்,
இருக்கும் – இருக்கின்ற, உயிரினை- பிராணனை,துறந்துஉம் – விட்டாவது,
ஒண் பூண் ஆம் – (ஆன்மாவுக்கு) ஒள்ளிய பூண்போலப் பிரகாசத்தைச்
செய்கின்ற, மானம் ஏ – மானத்தையே, புரப்பது – (அழியாதபடி)
பாதுகாப்பது, அவனிமேல்-இந்தப்பூமியின் மேலே, எவர்க்குஉம்-
எப்படிப்பட்டவர்க்கும், வரிசைஉம் – சிறப்பும், தோற்றம்உம்-
விளக்கத்தையுண்டாக்குவதும், மரபுஉம்-நற்குடிப்பிறப்பையுண்டாக்குவதுமாம்,’
என்றனன்-;(எ – று.)

     பகவானைஞானஸ்வரூபியென்று வேதங்கூறும்.  உலகத்தில்
உயிருக்குப் பிரகிருதிசம்பந்தத்தினால்தாழ்மைநேர்வதுஇயற்கை:ஆதலால்
அத்தாழ்மையையே யடையும்படி மானத்தை விட்டிடாமல், அழியுந்
தன்மையதான இவ்வுடல் போவதாயிருந்தாலும் பாராட்டாமல்
ஒருவனுக்குஆபரணம் போன்று சிறப்பையும் தோற்றத்தையும் மரபையும்
உண்டாக்கவல்ல மானத்தையே பாதுகாக்க வேண்டுமென்பது என் கொள்கை
யென அருச்சுனன் கூறினானென்க. இச்செய்யுளின் பொருளையொட்டிய
வடமொழிச்சுலோகம்-“ப்ராணம்வாபிபரித்யஜ்ய-மாநமரக்ஷேத்ஸதாபுத:|
அநித்யா அத்ருவாப்ராணா:-மாநஸ்த்வாசந்த்ரதாரகம்”என்பது.  இதனைக்
கன்னடபாரதம் வீமன்கொள்கை யென்னும்.  அதில் அருச்சுனன்
கொள்கையாகக் கூறப்பட்டுள்ள வடமொழிச் சுலோகம்-
“நிமந்தரணோத்ஸவாவிப்ரா:-காவோநவத்ருணோத்ஸவா:|பர்த்ராகமோத்
ஸவாநார்ய:-அஹம்க்ருஷ்ண! ரணோத்ஸவ:”என்பது

குலம் மிக உடையர், எழில் மிக உடையர், குறைவு இல்
செல்வமும் மிக உடையர்,
நலம் மிக உடையர், என்னினும், கல்வி ஞானம் அற்பமும்
இலாதவரை,
வலம் மிகு திகிரிச் செங் கையாய்! முருக்கின் மணம் இலா மலர்
என மதிப்பேன்,
சலம் மிகு புவியில்’ என்றனன்-வாகைத் தார் புனை தாரை
மா வல்லான்.19.-நகுலன் கூறுதல்.

வாகை தார் புனை-வெற்றிமாலையையணியவல்ல, தாரை
மா வல்லான்-தாரையையுடைய குதிரையோட்டுந்தொழிலிலே வல்லவனான
நகுலன்,-(ஸ்ரீக்ருஷ்ணனைநோக்கி),-வலம்மிகு – வெற்றி பொருந்திய, திகிரி-
சக்கரப்படையை, செங்கையாய்-சிவந்ததிருக் கைகளிலுடையவனே! சலம் மிகு
புவியில்-நிலையாமைமிக்கஇந்த உலகத்திலே, (ஒருவர்),-குலம் மிஉடையர் –
சிறந்த உயர் குடிப்பிறப்பினையுடையவர்:எழில் மிகஉடையர் –
மிக்கஅழகினையுடையவர்:குறைவு இல் செல்வம்உம்மிக உடையவர் –
குறைவில்லாத மிக்கசெல்வமும் உடையவர்:நலம் மிக உடையர் –
நற்காரியங்களைமிகுதியாக வுடையவர்:என்னின்உம் – என்றாலும்,கல்வி
ஞானம்-கல்வியினாலாகியஅறிவு, அற்பம்உம் இலாதவரை-சிறிதும்
இல்லாதமானுடரை, முருக்கின் மணம் இலா மலர்என-பலாச மரத்தின்
வாசனையில்லாத[பார்வைக்குமாத்திரம்அழகாகத்தோன்றுகிற]மலர்போல,
மதிப்பேன்-எண்ணுவேன்;(எ – று.)

     மலருக்குப்சிறப்பு, மணத்தினாவது:அவ்வகைமணமின்றிப்
பார்வைக்குப் பகட்டான மலர் மதிப்பைப் பெறாதவாறுபோல,குலநலம்
முதலியன இருந்தும் கல்வியறிவில்லாதவர் என்னால்மதிக்கப்பெறா
ரென்றவாறு.  உவமையணி.  கல்வியறிவு – பரப்பிரமத்தைப் போதிக்கும்
வித்தையினாலானஅறிவு என்னலாம்.  தாரை-குதிரை நடைப்பொது:இனி,
நேரோடுங் குதிரைநடையென்றலும் உண்டு:வடசொல்.  சலம்-நீரென்றும்
வஞ்சனையென்றும்உரைத்தலும் ஆம்

ஒரு மொழி அன்னை, வரம்பு இலா ஞானம் உற்பவ
காரணன், என்றும்
தருமமே துணைவன், கருணையே தோழன், சாந்தமே
நலன் உறு தாரம்,
அரிய திண் பொறையே மைந்தன், மற்று இந்த அறுவரும்
அல்லது, ஆர் உறவு?’ என்று
இருவரில் இளையோன், மொழிந்தனன், தன் பேர் இதய
மா மலர்க் கிடை எடுத்தே.20.-சகதேவன்கூறுதல்.

இருவரில் இளையோன்-இரட்டையரானநகுலசகதேவர்களில்
தம்பியான சகதேவன்,(கிருஷ்ணனைநோக்கி)-‘ஒருமொழி-சத்தியவார்த்தை,
அன்னை-தாய்:வரம்பு இலா ஞானம் – அளவுபடாத அறிவு, உற்பவம்
காரணன்-பிறவிக்குக்காரணமான பிதா:என்றும்-, தருமம்ஏ-, துணைவன்-
உடன்பிறந்தவன்:கருணைஏ- கருணையென்பதுவே,தோழன்-சினேகிதன்:
சாந்தம்ஏ நலன்ஊறு தாரம்-சாந்தகுணமே அழகுபொருந்திய மனைவி:அரிய
திண் பொறைஏ மைந்தன் – (ஒருவற்குஉண்டாவதற்கு) அரிய
வலியபொறுமையே குமாரனாவன்:இந்த அறுவர்உம் அல்லது – இந்த
ஆறுபேரையும் அல்லாமல், மற்று ஆர் – வேறு யாவர், உறவு – உறவினர்?
[வேறு எவரும்உற்றஉறவினரல்லர்]’என்று-,தன்-தன்னுடைய, பேர் இதயம் மா
மலர் கிடை – பெரிய சிறந்த மனத்தாமரையிலுள்ளதை, எடுத்து-,
மொழிந்தனன்-சொன்னான்;(எ-று.)

    இந்தச்செய்யுளின் பொருளைக்கொண்டுவழங்கும்வடமொழிச்
சுலோகம்-“ஸத்யம்மாதாபிதாஜ்ஞாநம், தர்மோ ப்ராதா தயா ஸகா | ஸாந்தி:
பத்நீ க்ஷமாபுத்ர:ஷடேதே மம பாந்தவா:-“என்பது.  ஒருமொழி-
எப்பொழுதும் வேற்றுமைப்படுதலில்லாத மொழி: எனவே, சத்தியமானசொல்
என்றாயிற்று.நலனுறுதாரம் – கணவனுக்கு நன்மையைச் செய்கின்ற மனைவி.

ஐம் புலன்களும்போல் ஐவரும் பதிகள் ஆகவும்,
இன்னம் வேறு ஒருவன்
எம் பெருங் கொழுநன் ஆவதற்கு உருகும், இறைவனே!
எனது பேர் இதயம்;
அம் புவிதனில் பெண் பிறந்தவர் எவர்க்கும் ஆடவர்
இலாமையின் அல்லால்,
நம்புதற்கு உளரோ?’ என்றனள்-வசிட்டன் நல் அற
மனைவியே அனையாள்.21.-திரௌபதிகூறுதல்.

இறைவனே-கடவுளே!ஐம் புலன்கள்உம் போல்-
(ஐம்பொறிகட்கு இன்பத்தையளிக்கின்ற சுவை ஒளி ஊறு ஓசை நாற்றம்
என்னும்) ஐந்துவிஷயங்கள்போல் (இன்பத்தையளிப்பவரான), ஐவர்உம்-
பாண்டவரைவரும், பதிகள் ஆகஉம் – கணவராக அமைந்திருக்கவும்,
இன்னம் வேறுஒருவன் – இன்னும் வேறே ஆறாமவனொருத்தன்,எம்
பெருங் கொழுநன் ஆவதற்கு-எனது சிறந்தகணவனாகஆவதற்கு, எனது
பேர் இதயம் – எனது பெருமைபெற்ற மனம், உருகும்-(ஆசை மிகுதியால்)
உருகுந்தன்மையையடையும்:அம் புவிதனில்-அழகிய பூமியில், பெண்
பிறந்தவர் எவர்க்குஉம்-பெண்ணாகப்பிறந்தார்யாவர்க்கும், ஆடவர்
இலாமையின் அல்லால்-(தாம் விரும்பியபோது தம்விருப்பின்படி) ஆடவர்
கிடைக்கப்பெறாமையினாலல்லாமல்,நம்புதற்கு – (இவர்
பதிவிரதையராவர்என்று) நம்பிச் சொல்லுதற்கு, உளர்ஓ – (தக்கவராக
எவரேனும்) உள்ளனரோ?[இல்லையென்றபடி],’என்றனள் – என்று
கூறினாள்;(யாவளெனில்),-வசிட்டன் நல் அறம் மனைவிஏஅனையாள்-
வசிட்டனுடைய சிறந்த தருமபத்தினியாகிய அருந்ததியைப்போன்றவளாகிய
திரௌபதி;(எ – று.)

    பெண்பிறந்தார்எவரும் தம்முடையபர்த்தாவைத்தவிர வேறு புருஷரை
விரும்புபவரே;ஆயினும், அவர்கள்விரும்பியபடிசேருமாறு
ஆடவர்கிடைப்பதில்லாமையால்தான் பலரும் ஒருபுருஷரையே
கணவராகக்கொண்டுள்ளார்:தாம் மணந்துகொண்ட ஒருபுருஷரையன்றி
வேறுபுருஷரைக்காமியாரென்பதில்லையென்ற இந்தப் பொதுப்பொருள்
முன்னிரண்டடிகளிற்கூறிய சிறப்புப்பொருளைச்சமர்த்தித்து நின்றது:இது-
வேற்றுப்பொருள்வைப்பணி.  மகாவீரர்களான ஐவர் கணவராக
அமைந்திருக்கையில், ஆறாம்புருஷரையும்காமிக்கின்றேனென்று கூறும்
திரௌபதியை அருந்ததியனையாளென்றதுஎவ்வாறுபொருந்துமெனின்,-
அக்ருத்யத்தை [தீவினையை]ச்செய்தாலன்றி நினைத்தலாற்குற்றமில்லை
யென்பது துவாபரயுகதருமமாதலாலென்பர். நம்புதற்குளதோ என்றும்
பாடம்.இச்செய்யுளின்கருத்தையொட்டியவடமொழிச் சுலோகம்-“பஞ்சமே
பதயஸ்ஸந்தி-மஹயம் ஷஷ்டோபி ரோசதே| புருஷாணா மபாவேந –
ஸர்வாநார்ய:பதிவ்ரதா.”என்பது.  கன்னடபாரதம், திரௌபதி
தன்னுள்ளக்கிடக்கையென்று “ஸுந்தரம்புருஷம்த்ரஷ்ட்வா – பிதரம்ப்ராதரம்
ஸு தம் | யோநிர்த்தவதிநாரீணாம்- ஸ்த்யம்ப்ரூமீஹகேஸவ”என்பதைச்
சொல்ல, அப்போது அந்தக்கனி மேலேசெல்லாததாக, ‘நங்காய்!
உன்மனத்திலுள்ளதை யொளியாமற் கூறுவாய்’என்று ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்சொல்ல,
பிறகு, “பஞ்சமேபதய:”என்ற இதைக் கூறினாளென்னும்

அறுவரும் இவ்வாறு உண்மையே உரைத்தார்; ஆதலால்,
நிரை நிரைப்படியே,-
மறு அணி துளப மார்பனும் கேட்டான்;-மா முனிக்கு
ஓதனம் ஆன
நிறை சுவை அமுத நெல்லியின் கனியும் நின்ற கொம்பு
அணைந்ததால்;-என்றும்
பெறு முறை பெறுமே, உள்ளவாறு உரைத்தால், பெரியவர்
பேசும் வாசகமே!22.-கவிக்கூற்று: க்ருஷ்ணன்கேட்கஅறுவரும் உண்மை
யுரைத்ததால் பறித்தகனி முறைமுறையாகக்
கொம்பை யணைந்ததெனல்.

மறுஅணி-ஸ்ரீவத்ஸமென்கிற மறுவையணிந்த, துன்பம்-
துளசிமாலையைப்பூண்ட,மார்பன்உம்-மார்பையுடைய ஸ்ரீக்ருஷ்ணனும்,
கேட்டான்-(மனத்திலுள்ளதை உள்ளபடியே கூறுமாறு) வினாவினான்:
அறுவர்உம்-பஞ்சபாண்டவரும் திரௌபதியும், இ ஆறு-இவ்வகையாக
[கீழ்க்கூறியபடி],உண்மைஏ உரைத்தார்-தம் மனத்திலுள்ள
சத்தியமானகொள்கையையே சொன்னார்கள்: ஆதலால்-,நிரை நிரை படிஏ
– வரிசைவரிசையான முறையாக, மா முனிக்கு ஓதனம் ஆன நிறை சுவை
அமுதம் நெல்லியின் கனிஉம்-சிறந்த அமித்திரமுனிவனுக்கு உணவான
நிறைந்த சுவையுள்ள அமுதம் போன்ற நெல்லிக்கனியும், நின்ற-
அந்தவனத்திலேயிருந்த (நெல்லிமரத்தின்), கொம்பு-கிளையை,அணைந்தது-
சேர்ந்திட்டது:ஆல்-இது என்னே! என்றுஉம் – எப்போதும், பெரியவர்-
பெருமையுள்ளோர், பேசும்-பேசுகின்ற, வாசகம் – வார்த்தை, உள்ள ஆறு
உரைத்தால்-உண்மையாக உரைக்கப்படுமாயின், பெறும்-
பாராட்டப்படுதற்குஉரிய, முறை-முறைமையை, பெறும்-அடையும்;(எ-று.)

    நிரைநிரைப்படியே கொம்புஅணைதலாவது-மரத்திற்கனியிருந்த
இடத்திற்கும் இப்போது கனியுள்ள இடத்திற்குமுள்ள தூரத்தை
ஆறாகப்பகிர்ந்துகொண்டு,தருமன் தன்மனக்கிடக்கையைக் கூறியதும்
ஒருபகுதிமுன்னேறுதல், மற்றொருவர்கூறியதும் மற்றொருபகுதி
முன்னேறுதல் என்று இவ்வாறாகச்சென்றுஆறாமவர்கூறியதும்கனிஇருந்த
இடத்திற்போய் ஒட்டிக்கொள்ளுதல்.  முதல்மூன்றடிகளிற்
கூறியசிறப்புப்பொருளைஈற்றடியிற்கூறியபொதுப்பொருள்சமர்த்தித்துநின்றது
– வேற்றுப்பொருள்வைப்பணியாம்.  ஆல்-வியப்புக்குறிப்பிடைச்சொல்.
அறுவருமிவ்வாறுரைத்தனருண்மை யவரவர் நினைவினின்படியேஎன்று
பிரதிபேதம்.        

முளைத்து எழு கமலத்து அரும்பு என அரும்பும் முகிழ்
முலைப் பொதுவியர் மலர்க்கை
வளைத் தழும்பு அகலா மரகத மலைபோல் வடிவு அழகு
உடைய எம் மாயோன்,
உளைத்து எழு தரங்கப் பாற்கடல் மறந்தே, உறையும் வண்
துவரையை நோக்கி,
இளைத்தவர் இன்னல் ஒழித்து, மீண்டு, அகன்றான்; இவரும்,
மீண்டு இறைஞ்சி, ஆங்கு இருந்தார்.23.-ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்துவாரகாபுரி சேர்தல்.

முளைத்துஎழு – அரும்பித்தோன்றுகின்ற, கமலத்து
அரும்பு என – தாமரையரும்புபோல, அரும்பும் – தோன்றுகின்ற, முகிழ்
முலை- குவிந்த முலையையுடைய,பொதுவியர்-இடைச்சிமாரின், மலர் கை
– தாமரைமலர்போன்ற கைகளிலணிந்த, வளை- வளையினுடைய,தழும்பு-
அடையாளம், அகலா – (தனது திருமேனியில்) நீங்கப்பெறாதிருக்கப்பெற்ற,
மரகதம் மலைப்போல்வடிவு அழகுஉடைய-, எம் மாயோன் – எமது
க்ருஷ்ணன்,-இளைத்தவர்-(முனிவர்சாபம்நேருமே என்று) சோர்ந்தவரான
பாண்டவர்களின், இன்னல் – துன்பத்தை, ஒழித்து – போக்கி,-உளைத்துஎழு
தரங்கம் – ஆரவாரஞ்செய்து கொண்டு ஓங்கிவருகின்ற அலைகளையுடைய,
பாற்கடல் – திருப்பாற்கடலை,மறந்துஏ – மறந்துவிட்டே, உறையும்-(தான்)
வசிக்கிற, வள் துவரையை-வளப்பமுள்ள துவாரகாபுரியை, நோக்கி-, மீண்டு
அகன்றான்-:இவர்உம்-இந்தப்பாண்டவர்களும், (அந்த ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்
மீண்டுசெல்லும்போது), மீண்டு இறைஞ்சி-அப்பெருமானைமறுபடியும்
வணங்கி, ஆங்கு-(தாம் இருந்த) அந்த இடத்தில்தானே, இருந்தார்-;(எ-று.)

     ஸ்ரீக்ருஷ்ணனைஆய்ச்சியர் இறுகத் தழுவுவதனால்அவர்களின்
வளைத்தழும்புஅப்பிரானது திருமேனியில் நீங்காதிருக்கு மென்க.
பாற்கடன் மறவாதுறையுமென்று பிரதிபேதம்.

    கன்னடபாரதத்திற் கூறியசருக்கத்துச் சரித்திரச்சுருக்கம் வருமாறு:-
பாண்டவர் வனவாசஞ்செய்கையில் ஒருகால் வீமசேனன் வேட்டைக்குச்
சென்றானாக,காட்டினிடையே பெரிய நாவன்மரமொன்றில்
யானையினுடலையொத்தபழமொன்றைக்கண்டு வியப்புற்று அதனைப்
பறித்துவந்து தருமபுத்திரனது திருவடிவாரத்தில் வைத்தனன்.  அது கண்ட
தருமன் முதலியோர் வியப்புற்றனர்.  தருமன் அதனைக்குறித்து
முக்காலமுணர்ந்த சகதேவனைவினவினான். சகதேவன் ‘அரசே!
கண்ணுவமுனிவரின் ஆச்சிரமத்திலிருக்கும் இந்த நாவன்மரத்தின்கனி
யாண்டுக்கு ஒருமுறை இவ்வகைக் கனி ஒன்றையே தோற்றுவிக்கும்.
யோகுபுரியும் கண்ணுவமுனிவர் யாண்டுக்குஒருமுறை யோகத்தின்நீங்கி
இந்தமரத்தினடியையணுகிக் கையைநீட்டின், இக்கனி அவர்கையைச்சேரும்:
இதையுண்டுவிட்டு அம்முனிவர் மீண்டும் யோகத்திலமர்வர்.  ஆகவே,
இப்போது அக்கண்ணுவமுனிவரால் பெருந்தீங்கு நேரக்கூடும் என்றான்.
அதுகேட்டதும் சிந்தையில் மூழ்கிய தருமன் ஸ்ரீக்ருஷணபகவானைத்
தியானிக்க, அப்பரமன் அங்கு வந்தனர்.  தருமன் தமக்குநேரஇருக்கும்
பெருந்தீங்கை அப்பெருமானிடம் விண்ணப்பித்தான்.  அந்தக்ருஷ்ண
பகவான்பாண்டவர்கட்கு அபயமளித்து ‘உமதுமனத்திருக்கும்
கொள்கைகளைஒளியாது கூறுவீராயின் இக்கனி தான் தோன்றிய மரத்திற்
சேர்ந்திடும்’என்றார். அப்போது வீமசேனன் அக்கனியை
அந்தநாவன்மரத்தின்கீழ்க் கொண்டுவைத்தான்.  பாண்டவர்
ஒவ்வொருவர்கொள்கைக்கு ஒவ்வொருமுழமாக மேலேழுந்தது.
ஆறாமவளானதிரௌபதியோ தன்கொள்கையை உள்ளபடி
கூறாமற்போகவே,பழம் மேலெழுவது இல்லாததாயிற்று.  ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்
திரௌபதியைநோக்கி ‘உன்கொள்கையைஒளியாது கூறுவாய்’என்று
வற்புறுத்த, அவளும் தன்கொள்கையை யுள்ளபடி தெரிவிக்க, அந்த
நாவற்கனி தான் இருந்தஇடத்துச்சென்று ஒட்டிக்கொண்டது.  அப்போது
யோகத்தினின்று எழுந்த கண்ணுவர் பாண்டவரைவரையும் க்ருஷ்ணனையும்
கண்டு வாழ்த்தி அக்கனியை ஸ்ரீக்ருஷ்ணனுக்கு அர்ப்பணம்செய்தனர்:
ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் அக்கனியை யாவர்க்கும் பகிர்ந்து கொடுக்கப் பின் யாவரும்
தத்தமிடம் சேர்ந்தனர்.  கண்ணுவமகரிஷியும் யோகாப்பியாசத்துக்குச்
சென்றன ரென்பது.       

———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Leave a Reply