ஸ்ரீ.வில்லிபாரதம் – இரண்டாம் பாகம் -23. வெளிப்பாட்டுச் சருக்கம்- ஸ்ரீ.உ.வே.சே.கிருஷ்ணமாசாரியர் ஸ்ரீ உ.வே.வை.மு.கோபாலகிருஷ்ணமாசாரியர் உரைகள்

எக் கடலும், எக் கிரியு, எவ் உலகும், உலகில்
தக்க பல யோனிகள் சராசரம் அனைத்தும்,
மிக்க விதியால் விதிசெய் விதியினை விதிக்கும்
செக் கமல நாபி முகில் சேவடி துதிப்பாம்.1.-கடவுள்வணக்கம்

எ கடல்உம் – எல்லாக் கடல்களையும், எ கிரிஉம் – எல்லா
மலைகளையும், எ உலகுஉம் -எல்லாவுலகங்களையும், உலகில் தக்க பல
யோனிகள் சராசரம் அனைத்துஉம் – உலகிலே வாழ்கின்ற
பலபிறவிகளைச்சேர்ந்த இயங்குதிணை நிலைத்திணையென்ற
பொருள்கள்யாவற்றையும், மிக்க விதியால் – மேம்பட்ட வலிமைகொண்ட
(அவ்வவ்வுயிர்களின்) விதியின்படி, விதி செய் – சிருஷ்டித்தொழிலைச்
செய்கின்ற, விதியினை – பிரமதேவனையும், விதிக்கும் – சிருஷ்டிக்க வல்ல,
செக் கமலம் நாபி – செந்தாமரை யுந்தியையுடைய, முகில் – மேகம்போன்ற
திருநிறத்தவனான திருமாலின், சே அடி –  செவ்விய திருவடிகளை,
துதிப்பாம்-; (எ – று.)

     படைத்தற்கடவுளுக்கும் படைத்தற்கடவுளான பரம்பொருளின்
சேவடியைத் துதிப்போ மென்றவாறு.  அனுபவித்தே தீரவேண்டியிருத்தலால்,
ழுமிக்கவிதிழு என்றது:  இனி, மிக்கவிதியால் – சிறந்தவேதவிதிப்படி யென்றலும்
உண்டு.  செக்கமலம் = செங்கமலம்: வலித்தல்.

     முதற்பதினைந்துகவிகள் – ஈற்றுச்சீரொன்று மாச்சீரும், மற்றை மூன்றும்
பெரும்பாலும் காய்ச்சீர்களுமாகிவந்த அளவடி நான்கு கொண்ட
கலிவிருத்தங்கள்.        

அருக்கன் அடி கைதொழுது, அனந்தரம், அருக்கன்
உருக் கருகவே அருண உரு அழகு எறிப்ப,
திருக் கிளர் நலம் பெறு செழுந் தெரிவையோடும்,
குருக் குலம் விளங்க வரு கோமகன் இருந்தான்.2.-இரண்டுகவிகள் -மறுநாட்காலையில் தருமன்
திரௌபதியும் தம்பிமாரும் அருகுசூழ்தர,
நிஜவடிவத்தோடிருத்தல் கூறும்.

அனந்தரம் – (சூரியனுதித்த) பிறகு, குருக்குலம் விளங்க வரு
கோமகன் – (தன்னால்) குருகுலம் விளக்கத்தையடையுமாறுதோன்றிய
ராஜகுமாரனாகிய தருமன்,- அருக்கன் அடிகைதொழுது – சூரியனுடைய
திருப்பாதங்களை வணங்கி, அருக்கன் உரு கருகஏ அருணம் உரு அழகு
எறிப்ப – சூரியனுடைய செந்நிற வடிவம் (தன்வடிவுக்குமுன்னே)
கருநிறமுடையதாகத்தோன்றும்படி செந்நிறவடிவம் அழகு வீசாநிற்க, திரு கிளர்
நலம் பெறு செழுந்தெரிவையோடுஉம் – அழகுவிளங்குகின்ற நற்குணம் பூண்ட
வளவிய பெண்ணாகிய திரௌபதியுடனே, இருந்தான்-; (எ – று.)

     காலைச்சந்தி யனுஷ்டித்ததை, ழுஅருக்கனடிகைதொழுதுழு என்றன
ரென்னலாம்.  ழுபகலோனுதயப்பொருப்பின் மீண்டான்ழு என்று கீழ்வந்திருக்க,
ழுஅனந்தரம்ழு என இங்கு வந்ததனால், சூரியனுதித்தபிறகு என்க.  

காற்றின் மகனும், கடவுள் ஆதி திரு மகனும்,
மாற்றம் முதிர் ஆயுள் மறை வானவர் மகாரும்,
ஏற்ற முறையால் அடி இறைஞ்சி, இசையோடும்
தோற்றம் உறுமாறு, அருகு சூழ்தர, இருந்தார்.

காற்றின் மகன்உம் – வாயுபுத்திரனான வீமசேனனும், கடவுள்
ஆதி திருமகன்உம் – தேவர்கட்குத்தலைவனான இந்திரனுடைய குமாரனான
அருச்சுனனும், மாற்றம் முதிர் – புகழ்ச்சியுரை மிக்க, ஆயுள் மறை –
வைத்தியசாஸ்திரத்திலே வல்ல, வானவர் – அசுவினீதேவர்களின், மகார்உம் –
மக்களான நகுலசகதேவர்களும், ஏற்ற முறையால்-(தாம்தாம்) இருக்கவேண்டிய
முறைப்படியே, அடி இறைஞ்சி-(அந்தத் தருமனுடைய) பாதங்களை
வணங்கிக்கொண்டு, இசையோடுஉம் தோற்றம் உறும் ஆறு – கீர்த்தியுடனே
விளங்குதல்
 பொருந்தும்படி, அருகு – (அந்தத் தருமனுடைய) சமீபத்திலே,
சூழ்தர – சுற்றிலும், இருந்தார்

தன்னை நிகர்கிற்பவர் இலாத தனு வல்லோன்,
‘என்னை, திருநெற்றியில் இருந்த வடு?’ என்றான்;
மின்னையும் வெறுத்து ஒளிரும் மேதகு நிறத்தாள்,
பின்னை, அவனுக்கு நிகழ் பெற்றி உரைசெய்தாள்.4.-அருச்சுனன்ழுஉன்நெற்றியிற்காணும் வடுஎன்?ழு என்று
தருமனை வினாவ, திரௌபதி நிகழ்ந்ததை யுரைத்தல்.

தன்னை நிகர்கிற்பவர் இலாத தனு வல்லோன் – தன்னை
யொப்பவரைப்பெறாதவாறு வில்வித்தையில் தேர்ச்சிபெற்றவனான அருச்சுனன்,
(தருமனைநோக்கி), ழுதிரு நெற்றியில் இருந்த வடு என்னை என்றான்- (உனது)
அழகியநெற்றியிலே காணப்படும் தழும்பு எவ்வாறு வந்தது?ழு என்று
வினவினான்; மின்னைஉம் வெறுத்து ஒளிரும் மேதகு நிறத்தாள் –
மின்னலையும் (தனக்கு ஒப்பாகாது என்று) வெறுத்துத்தள்ளி [மின்னலினும்
விளக்கம் பொருந்தி] விளங்குகின்ற மேம்பட்ட நிறத்தையுடையவளான
திரௌபதி, பின்னை-பின்பு, அவனுக்கு – அந்த அருச்சுனனிடம், நிகழ் பெற்றி
– நடந்த நிகழ்ச்சியை, உரைசெய்தாள் – சொன்னாள்; (எ – று.)

     விராடனும் கங்கப்பட்டனென்ற தருமனுஞ் சூதாடுகையில் இருவர்க்கும்
நடந்த பேச்சில் விராடன் வெகுண்டு கவறுகொண்டு மோதியது முதலியன
நிகழ்ந்ததைக் கீழ் நிரைமீட்சிச்சருக்கத்தில் 120-ஆம் பாடல்முதல் காணலாம்.

உரைத்த பொழுது, ‘இப்பொழுது இவ் ஊர் எரி கொளுத்தி,
தரைத் தலைவனைத் தலை தடிந்திடுவல்!’ என்னா,
விரைத் தட வரைப் புயன் வெகுண்டு வில் எடுத்தான்;
இரைத்து வரு கால்மகனும் எரி விழி சிவந்தான்.5.-அருச்சுனனும் வீமனும்விராடன்மீது வெகுளி
கொள்ளுதல்.

உரைத்த பொழுது – (நடந்த நிகழ்ச்சியைத் திரௌபதி)
சொன்னபோது, தடவரை புயன் – பெரிய மலைபோலுந்தோள்களை
யுடையவனான அருச்சுனன், விரை – விரைவுகொண்டு, வெகுண்டு – சினந்து,
ழுஇ பொழுது – இப்போதே, இ ஊர் – இந்தவூரை, எரி கொளுத்தி –
நெருப்பினாலெரித்திட்டு, தரை தலைவனை – மச்சதேசாதிபதியாகிய விராடனை,
தலை தடிந்திடுவல் – தலைதுணித்துவிடுவேன்,ழு என்னா – என்றுசொல்லி,-
(அங்ஙனே செய்யுமாறு), வில் – விற்படையை, எடுத்தான் – கையிலெடுத்துக்
கொண்டான்; இரைத்து வரு – ஒலிசெய்துகொண்டு வீசுந்தன்மையுள்ள, கால் –
வாயுதேவனுடைய, மகன்உம் – புத்திரனான வீமசேனனும், எரி விழி –
நெருப்புப் பொறிபறக்கப்பெற்ற கண்கள், சிவந்தான் – சிவக்கப்பெற்றான்;

     கான்மகன் விழி சிவந்தான் – சினைவினை முதலொடுஞ் செறிந்தது:
[நன்-பொது. 52.] விரை = விரைந்து:  வினைப்பகுதி எச்சப்பொருள் தந்தது:
ழுவரிப்புனைபந்துழு என்ற இடத்துப்போல.    

ஒன்று உதவி செய்யினும், அவ் உதவி மறவாமல்,
பின்றை அவர் செய் பிழை பொறுத்திடுவர், பெரியோர்;
நன்றி பல ஆக ஒரு நவை புரிவரேனும்,
கன்றிடுவது அன்றி, முது கயவர் நினையாரே.6.-இரண்டுகவிகள்-ஒருதொடர்:தருமன் சினந்த வீமார்ச்சுனரின்
வெகுளியை நியாயவுரையால் தணித்தலைக் கூறும்.

ஒன்று உதவி செய்யின்உம் – (ஒருத்தர்) ஓருதவி செய்தா
ரேயாயினும், அ உதவி – அந்தஉபகாரத்தை, மறவாமல் – மறந்திடாமல்,
பின்றை – பிறகு, அவர் – அந்தஉபகாரஞ்செய்தவர், செய்-செய்த, பிழை-
பலகுற்றத்தை, பெரியோர் -, பொறுத்திடுவர்-: முது கயவர் – பழமையான
கீழ்மக்கள், நன்றி – (ஒருவர்செய்த) உபகாரம், பல ஆக – மிகப்பலவாயிருக்க,
(அந்த உபகாரஞ் செய்தவர்), ஒரு நவை புரிவர் ஏன்உம் – ஒருகுற்றஞ்
செய்வாரேயானாலும் (அன்னார்செய்த மிகப்பல நன்மைகளையும் மறந்து
அவர்செய்த ஒரு தீமைக்காக), கன்றிடுவது அன்றி – (அவர்மீது) கோபிப்பதே
யன்றி, நினையார்-(அவர்செய்த நன்மையை) எண்ணிச் சாந்தமாக இருக்க
மாட்டார்; (எ – று.)

     நீங்கள் கயவர்தன்மையை மேற்கொள்ளாமல் பெரியோர் தன்மையை
மேற்கொண்டு விராடன்செய்த பல நன்மைகளையெண்ணி என்நெற்றியில்
வடுச்செய்த இந்தஒருதீமையை மறக்கவேணுமென்றபடி: இந்தச்செய்யுளில்
பொதுவாகக் கூறி ‘நீங்கள் சினம் மாறுதலே செய்யத்தக்கது’ என்ற சிறப்புப்
பொருளைப் பெறவைத்தது-பிறிதுமொழிதலணியின்பாற்படும்.விராடன்
செய்தநன்மை, மேற்செய்யுளிற் பெறப்படும். 

அனலும் முது கானகம் அகன்று, நெடு நாள் நம்
நினைவு வழுவாமல் இவன் நீழலில் இருந்தோம்;
சினம் மிகுதலின், ‘தவறு செய்தனன்’ எனப் போய்,
முனிதல் பழுதாகும்’ என, முன்னவன் மொழிந்தான்.

அனலும் – பற்றியெரியுந்தன்மையுள்ள, முது கானகம் –
பழமையாகிய காட்டை, அகன்று – விட்டுநீங்கி, நெடு நாள் –
(ஒருவருஷத்திற்குச்செல்லவேண்டிய) பல நாள்கள், நம் நினைவு வழுவாமல்-
நம் எண்ணம் மாறுபடாமல் [நம்விருப்பின்படி], இவன் நீழலில் இருந்தோம் –
இந்தவிராடராசனுடைய குடைநிழலில் தங்கியிருந்தோம்; (அப்படிப்
பலநன்மைகளையடைந்த நாம்), சினம் மிகுதலில் தவறு செய்தனன் என போய்
முனிதல் – கோபம்முதிர்ந்ததனால் (என் நெற்றியில் வடுவையுண்டாக்குதலாகிய)
ஒரு தவற்றைச் செய்தான் என்று (அவன்மீது) போய்க் கோபச்செயலைக்
காட்டுதல், 
பழுது ஆகும்-தவறாம், என – என்று, முன்னவன் – மூத்தவனாகிய
தருமன், மொழிந்தான் – சொன்னான்; (எ – று.)

     சினமிகுதலின் முனிதல் எனக் கூட்டி யுரைப்பினுமாம்.  அனலின்
முதிர்கானகம் என்றும் பாடம். 

குந்திவயின் வந்து, தம குருகுலம் விளக்கும்
ஐந்து அரசும் அன்று தன் அகன் கடை இருக்க,
சிந்தனையொடும், திறைகொள் செல்வ நிதியோடும்,
மைந்தனொடும், எய்தி, அவர் மலர் அடியின் வீழ்ந்தான்.8.-பாண்டவரின்வெளிப்பாட்டை யறிந்த விராடன்
தன்மைந்தனோடும்திறைப்பொருளோடும்
பாண்டவர்பாதங்களில் வீழ்தல்.

குந்தி வயின் வந்து – குந்திதேவியினுடைய வயிற்றிலே
பிறந்து,தம குருகுலம் விளக்கும் – தங்களுடைய குருகுலத்தை விளக்குபவரான,
ஐந்துஅரசுஉம் – பாண்டவராசர்கள் ஐந்துபேரும், அன்று – அப்போது, தன்
அகன்கடைஇருக்க – தன்னுடைய பரந்த இடத்திலே யிராநிற்க,-
சிந்தனையொடுஉம் -கவலையுடனே, திறை கொள் செல்வம் நிதியோடுஉம் –
(தான்) திறையிற்பெற்றபொருட்செல்வத்தோடும், மைந்தனொடுஉம் – (தன்)
புத்திரனானஉத்தரனென்பவனோடும், எய்தி-(பாண்டவரிருக்குமிடத்திற்குப்)
போய்,  அவர்மலர் அடியின் வீழ்ந்தான் – அந்தப் பாண்டவரின்
தாமரைபோன்றபாதங்களில் வீழ்ந்து கும்பிட்டான்;

சிந்தனை – இந்தப்பாண்டவர் வேற்றுருவோடு நம்மிடத்து வசிக்கையில்
அவர்களைப் பணியாளராகக்கொண்டு நடத்தினோமே என்பது
கருதியதனாலாகியது:  மேல் 13-ஆங் கவியில் ழுமனனிடரகற்றிழு என வருதல்
நோக்குக.  சிந்தனையென்றசொல் கவலையென்னும் பொருளில் வருதலை
ழுசிந்தனை முகத்திற்றேக்கிழு என்ற இடத்துங் காண்க.

விராடனை நறுங் குவளை மாலை வியல் மார்பில்,
தராபதி எழுந்து எதிர், தழீஇயினன் இருத்தி,
‘பராவரு பெரும் புகழ் படைத்தவர், உனைப்போல்,
அராவின் முடிமேல் உலகில் ஆர்கொல் உளர்?’ என்றான்.9.-தருமன் விராடனைத்தழுவிப் புகழ்தல்.

தராபதி – பூமிக்கெல்லாந்தலைவனாகிய தருமன்,-எதிர்எழுந்து
– எதிராக (த்தன்னிருக்கையினின்றும்) எழுந்திருந்து, விராடனை-, நறுங்
குவளை மாலை வியன் மார்பில் – நறிய குவளைமலர் கொண்டுதொடுத்த
மாலையைணிந்த (தன்) பரந்த மார்பிலே, தழீஇயினன் – தழுவினவனாய்,
இருத்தி – உட்காரவைத்து, (அவனைநோக்கி),-‘உனை போல் –
உன்னைப்போல், பராவருபெரும் புகழ் படைத்தவர் – கொண்டாடத்தக்க மிக்க
கீர்த்தியை யடைந்
தவர்,அராவின் முடிமேல் உலகில் – ஆதிசேஷனுடைய
சிரசிலே தங்கியிருக்கின்ற இந்தஉலகத்தில், ஆர்கொல் உளர் –
யாவரிருக்கின்றனர்? என்றான் -; (எ – று.)

     விராடன் தன்பாதங்களில் வீழவே, அதற்குஎதிராகத் தருமன் எழுந்து
அவ்விராடனை மார்புறத் தழுவினான்.      

அறை முரசு உயர்த்தவனை, அவனும், ‘நனி, ஐயா!
பொறை உடையவர்க்கு அலது புகழ் புனைதல் உண்டோ?
இறை அமுத நற்குணம் இலாதவரிடத்தில்
குறை திருஉளத்தினிடை கொண்டருளல்!’ என்றான்.10.-தன்னிடத்துவாழ்ந்தபோது நேர்ந்திருக்குங் குறையைப்
பொறுக்குமாறு விராடன் பாண்டவரை வேண்டுதல்.

அறை – (குணில்கொண்டு) அடிக்கப்படுகின்ற, முரசு – முரசு
வாத்தியத்தை, உயர்த்தவனை – உயரவெடுத்த கொடியிலே கொண்டவனாகிய
தருமபுத்திரனைநோக்கி, அவன்உம் – அந்த விராடராசனும், ழுஐயா-! பொறை –
பொறுமையை, நனி உடையவர்க்கு அலது – மிகுதியாகக் கொண்டிருப்பவருக்கு
அல்லாமல், (மற்றையோர்க்கு), புகழ் புனைதல் – புகழை யணிவதென்பது,
உண்டு ஓ – உண்டாகுமோ? இறை – சிறிதும், அமுதம் நல் குணம்
இலாதவரிடத்தில் – அமுதம்போன்ற நல்லகுணமில்லாதவரிடத்திலேநேர்ந்த,
குறை – குறையை, திருஉளத்தினிடை – (உனது) திருமனத்திலே, கொண்டருளல்
– கொண்டருளவேண்டா,ழு என்றான் – என்று வேண்டிக்கொண்டான்; (எ – று.)

     ழுஒறுத்தார்க்கொருநாளை யின்பம் பொறுத்தார்க்குப்,
பொன்றுந்துணையும்புகழ்ழு என்றார், நாயனாரும்.  என்னிடத்துக்குறையைப்
பொறுக்கவேண்டும்என்று நேரேகூறுதற்குக்கூசி, விராடன்,
தன்னைப்படர்க்கையாகவைத்துப்பேசுகின்றான்:  இக்கருத்துப்பற்றியதே இது
என்பது, மேற்கவியில் தருமன்கூறுவதால் விளங்கும்.  மூன்றாமடியில், அறிவு
முதனற்குணமடாதவரிடத்தில்என்றும் பாடம்.   

இந் நகரில் எய்திய பின் எத் துயரும் எய்தாது,
எம் நகரி என்ன நெடு நாள் இனிது இருந்தேம்;
செந்நெல் வயலூடு முது சேல் உகளும் நாடா!
நின்னிலும் உயர்ந்த தமர் நீ அறிய உண்டோ?11.-தருமன் விராடநகரத்தில்இனிதுறைந்தமை கூறல்.

மூன்று கவிகள் – ஒருதொடர்

      (இ -ள்.) செந்நெல் வயலூடு – செந்நெல்விளையும் வயலில்,
(நீர்வளத்தால்), முது சேல் உகளும் – பழமையான சேல்மீன்கள் தாவித்
திரியப்பெற்ற, நாடா – மச்சநாட்டை யுடையோனே! இ நகரில் – இந்த
நகரத்திலே, எய்திய பின் – வந்துசேர்ந்தபின்பு, எ
துயர்உம்எய்தாது –
எவ்வகைத்துன்பத்தையும் அடையாமல், எம்நகரி என்ன – எம்முடைய
இந்திரப்பிரத்தநகரியிலே யுறைவதுபோல, நெடுநாள் – பலநாள்
[ஒருவருஷகாலம்], இனிதுஇருந்தேம் – இனிதாக வசித்துவந்தோம்:
நின்னில்உம் உயர்ந்த தமர் – உன்னைக்காட்டிலும் மேம்பட்ட சுற்றத்தார், நீ
அறிய-, உண்டுஓ – உளரோ? (எ – று.)

     நல்லோர்க்கு எந்தப்பொருளிலேனும் ஐயம்தோன்றியவிடத்து அவர்
நெஞ்சே சான்று ஆகு மென்ப வாதலால், ழுநீயறியவுண்டோழு என்கின்றான்.
சென்னல்வயலூடு என்றும் பாடம்.   

நின் புதல்வரும், திறல் வரூதினியும், நீயும்
என் புயம் எனச் சமரில் என் அருகு நின்றால்,
வன்பினொடு வஞ்சனை செய் மன்னர் படை யாவும்,
தென்புலம் அடைந்திட மலைப்பல்! இது திண்ணம்.’2.-உன்னுடையசேனைமுதலியவற்றின் துணையிருப்பின்
பகைவெல்வே னென்று தருமன் கூறுதல்.

நின் புதல்வர்உம் – உன்னுடைய புத்திரரும், திறல் வரூதினி
உம் – வலிமையையுடைய சேனையும், நீயும்-, என் புயம் என –
என்தோள்போல், சமரில் – (இனி நேரப்போகின்ற) போரிலே, என் அருகு
நின்றால் – என்சமீபத்திலே யிருந்தால், வன்பினொடு – வலிமையோடு,
வஞ்சனை செய் – வஞ்சனையைச்செய்கின்ற, மன்னர் படை யாஉம் –
(துரியோதனராசனைச்சேர்ந்த) மன்னவரின் சேனைகள் யாவும், தென் புலம்
அடைந்திட – யமலோகத்தைச் சேரும்படி, மலைப்பல் – போர்செய்வேன்: இது
-, திண்ணம்-நிச்சயம்; (எ – று.)

     புதல்வர்என்றபன்மை – விராடனுடைய முதற்பத்தினியாகிய
சுரதையென்பவளிடத்துத்தோன்றிய சிவேதன் சங்கன் என்பவரோடு, இரண்டாம்
மனைவியாகிய சுதேஷ்ணையென்பாளிடத்துத் தோன்றிய உத்தரனையுங்
குறித்தற்காக.    

என முரசு உயர்த்தவன் இயம்புதலும் மகிழா,
மனன் இடர் அகற்றினன், அம் மச்ச வள நாடன்;
தனயனும், ‘நமக்கு உறுதி தக்கது’ என எண்ணா,
இனிமையொடு அறத்தின் மகனுக்கு இவை இசைப்பான்:13.-விராடன் அவ்வுரைகேட்டுமகிழ, உத்தரன் கூறலுறுதல்.

 என – என்று, முரசு உயர்த்தவன் – முரசக்கொடியை உயர
வெடுத்தவனாகிய தருமன், இயம்புதலும் – சொன்னவுடனே, அ மச்சம் வளம்
நாடன் – அந்த மச்சநாட்டிற்கு உரியவனான விராடன், மகிழா –
மனமகிழ்ச்சியடைந்து, மனன் இடர் அகற்றினன் – மனத்துயரத்தைப்
போக்கினான்: தனயன்உம் – (அவனுடைய) குமாரனான உத்தரனும், ழுதக்கது-
(இந்தப்பாண்டவர்க்குத்) தகுதியாக இருப்பது [உதவுவது], நமக்கு உறுதி –
நமக்கு நன்மை தருவதாகும்,ழு என எண்ணா – என்றுநினைத்து, இனிமையொடு
– மனமகிழ்ச்சியொடு,
 அறத்தின்மகனுக்கு – தருமபுத்திரனுக்கு, இவை
இசைப்பான் – இவ்வார்த்தைகளைக் கூறலானான்; (எ – று.) – உத்தரன்
உரைப்பவற்றை மேற் கவியிற் காண்க.     

எத் தரையும் நீழல் செய் தனிக் கவிகை எந்தாய்!
இத் தரையும் நின்னது; நின் ஏவலினர் யாமும்;
பத்து-அரையொடு ஈர்-அரை கொள் பல் படையும் நினவே;
உத்தரையும் வில் விசயனுக்கு உரியள்’ என்றான்.14.-உத்தரன் கூறியன.

(தருமபுத்தரனை நோக்கி உத்தரன்),- ழுஎ தரைஉம் – பூமி
யெங்கும், நீழல் செய் – நிழலைச்செய்கின்ற, தனி கவிகை – ஒப்பற்ற
வெண்கொற்றக்குடையையுடைய, எந்தாய் – எமது தந்தைபோன்றவனே!்இ
தரைஉம் – இந்தமச்சதேசமும், நின்னது – உன்னுடையதே:  யாம்உம் –
நாங்களும், நின் ஏவலினர் – உன் கட்டளையின்படி நடப்பவரே யாவோம்:
பத்தரையொடு ஈர் அரை கொள் பல் படைஉம் – அறுவகைப்படையும், நினஏ
– உன்னுடையனவே:  உத்தரைஉம் – (என்னுடன் பிறந்தவளான)
உத்தரையென்பாளும், வில் விசயனுக்கு – விற்போரில்வல்ல அருச்சுனனுக்கு,
உரியள் – உரியவளாவள்,ழு என்றான் – என்று கூறினான்; (எ – று.)

     அறுவகைப் படைகளாவன – நாட்டுப்படை காட்டுப்படை பகைப்படை
துணைப்படை கூலிப்படை மூலப்படையென்பன.  தரை – தரா என்ற
வடசொல்லின்திரிபு:  பூமியென்று பொருளுள்ள இச்சொல்,
அதன்ஏகதேசமாகியநாடுஎன்ற பொருளில் வந்தது: ழுமாயோன்மேய
காடுறையுலகமும்ழு என்ற இடத்து உலகம் என்றதுபோல.  

வில் விசயன், உத்தரன் விளம்புதலும், ‘வீரம்,
கல்வி, செய் கலைத் திறன், வனப்பு, உடைய காளாய்!
இல் விசய மெய்க்குணனில் மிக்க இளையாள், என்
தொல் விசயம் உற்ற சுதனுக்கு உரியள்’ என்றான்.5.-அருச்சுனன் ழுஉத்தரைஎன்மகனுக்கு மனைவியாதற்கு
உரியள்ழு எனல்.

உத்தரன் விளம்புதலும் – உத்தரகுமாரன் (இவ்வாறு) கூறவே,-
வில் விசயன்-, (உத்தரகுமாரனைநோக்கி),- ழுவீரம் – வீரமும், கல்வி-படிப்பும்,
செய் கலை – செய்யப்படுகின்ற அறுபத்துநான்கு கலைத்தொழிலும், திறன் –
வல்லமையும், வனப்பு – அழகும், உடைய-, காளாய் – இளவெருது
போன்றவனே! இல் விசயம் மெய் குணனில் மிக்க இளையாள் –
இல்லறத்திற்குஉரிய மேம்பட்ட உண்மையான நற்குணங்களாற் சிறந்த
இளையவளான உத்தரை, என் – என்னுடைய, தொல் விசயம் உற்ற –
பழமையாக வெற்றியையே பெறுதல்பொருந்திய, சுதனுக்கு – புத்திரனாகிய
அபிமனென்பவனுக்கு, உரியள் – மனைவியாதற்குஉரியாள்,ழு என்றான் – என்று
கூறினான்; (எ – று.)-எல்விசயமுற்றசுதன் என்றும் பாடம்.

விசயன் தொகுத்து, நயமாக விராடன் நெஞ்சுக்கு
இசையும்படி சொற்று, அவரோடும் இருந்த பின்னர்,
வசை இன்றி வாழும் தமர் ஆகிய மன்னர்க்கு, எல்லாத்
திசையும், தமது செயல் தூதரின் செப்பி விட்டார்.16.-பாண்டவர்எல்லாத்திசையிலுமுள்ள சுற்றத்தார்க்குத்
தம் செய்தியைத் தூதர்மூலமாகச்  சொல்லியனுப்புதல்.

விசயன் – அருச்சுனன், தொகுத்து – சுருக்கமாக, நயம் ஆக
-இனிதாக, விராடன் நெஞ்சுக்கு இசையும்படி – விராடன் மனத்துக்குப்
பொருந்தும்படி, சொற்று – (உத்தரையை அபிமனுக்கு மனைவியாக்குதல்
முதலியவற்றைக் குறித்துச்) சொல்லி, அவரோடு உம் இருந்த பின்னர் – அந்த
விராடன் முதலியவரோடும் சேர இருந்தபிறகு,- (அப்பாண்டவர்). – வசை
இன்றி – குற்றமில்லாமல், வாழும் – வாழ்பவராகி, தமர் ஆகிய – தமது
சுற்றத்தாராகிய, மன்னர்க்கு – அரசர்பொருட்டு, எல்லாம் திசைஉம் –
எல்லாத்திக்குக்களிலும், தமது செயல் – (வெளிப்பட்ட) தமதுவரலாற்றை,
தூதரின் – தூதர்மூலமாக, செப்பி விட்டார் – சொல்லியனுப்பினார்கள்;(எ-று.)

     இதுமுதற் பதினைந்துகவிகள் – பெரும்பாலும் மூன்றாஞ்சீரொன்று
காய்ச்சீரும், மற்றையவை மாச்சீர்களுமாகிவந்த நெடிலடி நான்குகொண்ட
கலிநிலைத்துறைகள்.     

வெளிநின்ற மாற்றம் வெளியானபின், வெண் தயிர்த் தண்
துளி நின்ற மேனித் துளவோன், தன் துணைவரோடும்
அளிநின்ற மாலை புனை தங்கை, அபிமனோடும்,
தெளிநின்ற வேற் கைச் சிவேதன்னொடும், வந்து சேர்ந்தான்.17.-பாண்டவரின்வெளிப்பாட்டையறிந்து ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்
தன்துணைவர் முதலியவரோடு பாண்டவருள்ள இடத்துக்கு
வருதல்.

வெளி நின்ற மாற்றம் – (பாண்டவர்) வெளிப்பட்டு விட்டன
ரென்ற சொல், வெளி ஆன பின் – வெளிப்பட்டபின்பு, வெள் தயிர் தண் துளி
நின்ற மேனி – வெள்ளியதயிரின் தண்ணிய துளி தங்கப்பெற்ற திருமேனியைக்
கொண்டிருந்தவனாகிய, துளவோன் – திருத்துழாய்மாலைசூடுந் திருமாலி
னவதாரமாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் துணைவரோடுஉம் – தன்னுடன்
பிறந்தவரான பலராம சாத்தியகியருடனும், அளி நின்ற மாலை புனை தங்கை
(யோடும்) – வண்டுகள்தங்கிநின்ற மாலையையணிந்த தங்கையான
சுபத்திரையோடும், அபிமனோடுஉம் – (அவளுக்குப்புதல்வனான)
அபிமனுடனும், தெளி நின்ற வேல் கை சிவேதன்னொடுஉம் – தெளிவாகநின்ற
[கூர்மையுள்ளதாய் விளங்குகின்ற] வேற்படையேந்திய கையையுடைய
சிவேதனுடனும், வந்து சேர்ந்தான்-;

     ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் குழந்தைப்பருவத்தில் நந்தகோபனில்லில் வளர்ந்தபோது
வெண்டயிர்த்தண்டுளி மேனியுடன் தோன்றின
னென்க. மூன்றாமடியில்,
அளிநின்ற நெஞ்சிற் குருமைந்தரறுவரோடும் என்றும் பாடம்.   

கண்டான், மகிழ்ந்தான்; அறன் மைந்தனைக் கை தழீஇயும்
கொண்டான்; அவன்தன் இளையோர் கை குவித்து வீழ்ந்தார்;
எண்தான் அவரோடு இயைந்து எண்ணி, புவனம் ஏழும்
உண்டான் உரைத்தான், உரைத்தக்க உரைகள் எல்லாம்.18.-தருமபுத்திரன்முதலியோரைக்கண்டு மகிழ்ந்து ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்  
         அவரோடும் எண்ணிப்பல பேசுதல்.

(வந்து சேர்ந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன்),- அறன் மைந்தனை கண்டான்
மகிழ்ந்தான் – (வனவாச அஜ்ஞாதவாசங்களைச்செய்து கழித்து வெளிப்பட்ட)
தருமபுத்திரனைக் கண்டு மகிழ்ந்தான்: கை தழீஇஉம் கொண்டான் – (தன்)
கைகளால் தழுவியும் அணைத்தான்:  அவன்தன் இளையோர் – அந்தத்
தருமனுடைய தம்பிமார், கைகுவித்து வீழ்ந்தார்-(ஸ்ரீக்ருஷ்ணனைக்) கைகூப்பி
வணங்கித்தொழுதார்கள்: அவரோடு – அந்தப்பாண்டவரோடு,-புவனம் ஏழ்உம்
உண்டான் – ஏழுலோகங்களையும் உண்டவனான திருமாலினவதாரமான
ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்,- எண் இசைந்து எண்ணி – ஆலோசனைகளை
மனமொத்திருந்து ஆலோசித்து, உரைத்தக்க உரைகள் எல்லாம் உரைத்தான் –
சொல்லத்தக்க வார்த்தைகளையெல்லாஞ் சொன்னான்; (எ – று.) –
எண்டானவனோடியைந்து என்று பிரதிபேதம்.  தான் – அசை.

சிவன்தன்னை நோக்கிச் சிவேதன் தவம் செய்தவாறும்,
அவன்தன் அருளால் பல ஆயுதம் பெற்றவாறும்,
இவன்தன் பகை செற்றதும், யாவும் இயம்பி, உள்ளம்
கவன்று, அன்பு உறா மன் விராடன்தன் கவற்சி தீர்த்தான்.19.-சிவேதன்செய்கையையெல்லாம் சொல்லி ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்
விராடன்கவலையைப் போக்குதல்.

சிவன் தன்னை நோக்கி – சிவபெருமானைக் குறித்து,
சிவேதன் தவம் செய்த ஆறுஉம் – சிவேதன் தவஞ்செய்த விதத்தையும், அவன்
தன் அருளால் – அந்தச் சிவபெருமானுடைய திருவருளினால், பல ஆயுதம்
பெற்ற ஆறுஉம் – (இந்தச்சிவேதன்) பலபடைக்களலங்களைப்
பெற்றவகையையும், இவன் தன் பகை செற்றதுஉம் – இந்தச்சிவேதன்
தன்பகையை யழித்ததையும், யாவும் – எல்லாவற்றையும், இயம்பி –
(விராடனிடம்) சொல்லி, (வெகுநாளாகச் சிவேதனது பிரிவினால்), உள்ளம்
கவன்று – மனம் வருந்தி, அன்பு உறா – மனக்கசிவு கொள்ளாம லிருந்த, மன்
விராடன் தன் – விராடமன்னவனுடைய, கவற்சி – துன்பத்தை, தீர்த்தான்-;

சிவேதன் முன்னொருகாலத்தில் தேவலோகத்திற் போயிருந்த பொழுது
வசுக்கள் அவனை மயிலென்னும் பறவையாகும்படி சபித்து அவன்பேரெழுதிய
அம்பொன்றை அவன்மே லெறிய, அதுபட்டவுடனே அவன்மயிலாகித்
தந்தையாகிய விராடனிடம் வந்துசேர, அதனையறியாத அவன் கோபித்துத்
துரத்திவிட, மைந்தன் பறந்து சென்று தவஞ்செய்து சிவபிரானருளாற்
சாபவிடைபெற்று வில் முதலிய ஆயுதங்களும் கவசங்களும் பெற்றன
னென்பர். இவன் தன் பகைசெற்ற விவரம் தெரியவில்லை; ஒருசாரார்
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இந்தச்சிவேதனைக்கொண்டு தன்பகையை
யொழித்துக்கொண்டானென்று பொருள் கூறுவர்; அதற்குஉரிய சரித்திரமும்
தெரியவில்லை.  அன்புறாமல் என்று பிரதிபேதம்.

தெவ் மைந்தர் என்னும் களபங்களைச் சிங்க சாப
வெம் மைந்தின் வேறற்கு அமைந்தான் ஒரு வீரன் ஆன
தன் மைந்தனைக் கண்டு, உருகும் திறல் தந்தை தாளில்
அம் மைந்தனும் வீழ்ந்து, உடன் வைகினன், ஆர்வம் மிக்கே.20.-தன் தந்தையின்தாளிற்சிவேதன் வீழ்ந்துபணிதல்.

தெம் மைந்தர் என்னும் களபங்களை – பகைவீரராகிய
யானைக்கன்றுகளை, சிங்கசாபம் வெம் மைந்தின் – சிங்கக்குட்டியின்
வலிமைபோன்ற வெவ்விய வலிமையினால், வேறற்கு –  வெல்லுதற்கு,
அமைந்தான் – பொருந்தினவனாகி, ஒரு வீரன் ஆன – ஒப்பற்ற வீரனான,
தன் மைந்தனை – தன் புத்திரனை, கண்டு -, உருகும் – உருகுகின்ற, திறல் –
வலிமையையுடைய, தந்தை – தமப்பனாகிய விராடனுடைய, தாளில் –
பாதங்களில், அ மைந்தன்உம் – அந்தப்புத்திரனாகிய சிவேதனும், வீழ்ந்து –
பணிந்து, ஆர்வம் மிக்கு – அன்புமிகுந்து, உடன் வைகினன் –
தந்தையுடனேசேர்ந்து தங்கினான்; (எ – று.)

      மைந்து- வீரம், இளமை:  அதனையுடையவன் – மைந்தன்:  எனவே,
வீரன், புதல்வன்என்ற பொருளைக் காட்டும்.  களபம் – யானைக்கன்று:
ஸிம்ஹஸாவெ:-சிங்கக்குட்டி: வடசொற்கள்.  ழுவெம்மைந்தின்
வேறற்கமைந்தோரொருவீரரான, தம்மைந்தரைக்கண்டுருகுந் தந்தையர் கடாளி,
லம்மைந்தரும் வீழ்ந்துடன் வைகினரார்வமிக்கேழு என்று ஒருபாடம்
பதினேழாஞ்செய்யுளின் பாடபேதத்திற்கு ஏற்பக் காண்கின்றது.   

பாஞ்சாலர், போச குல மன்னவர், பாண்டி வேந்தர்,
வாஞ்சா மனத்தின் வய மத்திரர், மாகதேயர்,
பூஞ் சாப வெற்றிக் கொடிக் கேரளர், பொன்னி நாடர்,
தாம் சால்புடன் அப் பதி வந்தனர், தானையோடும்.21.-பாஞ்சாலர்முதலியோர்அங்குச் சேனையோடும் வருதல்.

பாஞ்சாலர் – பாஞ்சாலர்களும், போசகுலமன்னவர் –
போசகுலராஜாக்களும், பாண்டிவேந்தர் – பாண்டியமன்னவரும், வாஞ்சா
மனத்தின் வயமத்திரர் – விருப்பங்கொண்ட மனத்தினையுடைய வலிய
மத்திரதேசத்தாரும்,மாகதேயர் – மகததேசத்தவரும், பூஞ் சாபம் வெற்றி கொடி
கேரளர் – அழகியவில்லை(த் தமது) வெற்றிக்கு அடையாளமாகக்
கொடியிலேகொண்டசேரதேசத்து மன்னவரும், பொன்னிநாடர் – சோழநாட்டு
மன்னவரும், தாம் -(ஆகிய)
 இவர்,தானையோடுஉம் – சேனையுடனே,
சால்புடன்-நிறைகுணத்தோடு, அபதி வந்தனர் – (பாண்டவரிருந்த) அவ்விராட
நகரத்து வந்து சேர்ந்தார்கள்; (எ- று.)

சால்பு- மனவமைதியுமாம்.  பொன்னைக் கொழித்துக்கொண்டு
வருதலால், காவேரிக்குப் பொன்னியென்று ஒருபெயர்.  காவேரியால் மிக்க
வளம்பெற்றது சோழநாடே யாதலால் அது ழுபொன்னிநாடுழு எனப்படும்.

வந்து, ஓகையோடும், இரு பாதம் வணங்கி, வைகும்
கந்தோடு அடர் கைக் கடுங் கோபக் களிற்று வேந்தர்,
‘அந்தோ நெடு நாள் அகன் கானில் அடைந்திர்!’ என்று
நொந்தோரை ஆற்றி, நுவல்வான், அந் நுதி கொள் வேலான்22.-காட்டில் நெடுநாள்வசிக்கலாயிற்றே என்று
பாண்டவரைக் கண்டு வருந்திக் கூறும் நிருபர்க்குத் தருமன்
கூறலுறுதல்.

வந்து-, ஓகையோடுஉம் – சந்தோஷத்துடனே, இரு பாதம்
வணங்கி – (தருமபுத்திரனுடைய) இரண்டு தாள்களிலே கும்பிட்டு, வைகும் –
தங்கிய, கந்தோடு அடர் கை கடுங் கோபம் களிறு வேந்தர் –
கட்டுத்தறியையடர்க்கின்ற துதிக்கையையும் கொடிய கோபத்தையுமுடைய
களிற்றுப்படையையுடைய அரசராகி, ழுநெடுநாள் அகல் கானில் அடைந்திர் –
வெகுநாள் அகன்ற காட்டிலே தங்கி வசித்தீரே:  அந்தோ – ஐயோ,ழு என்று-,
நொந்தோரை – மனம் வருந்தினவரை, ஆற்றி – சமாதானப்படுத்தி, அ நுதி
கொள் வேலான் – அந்தக்கூர்மையான வேற்படையையுடைய தருமபுத்திரன்,
நுவல்வான் – (பின்வருமாறு) சொல்பவனானான்; (எ – று.) – தருமன் சொல்
வதை மேலிற்கவியிற் காண்க.

தேனில் குளித்த சிறை அம்புயச் சேர்க்கை அன்னம்
வானில் பறந்து புலர்த்தும் புனல் மச்ச நாடன்,
வேனில் சிலை வேள், விராடன், புரம் மேய அன்றே,
கானில் திரிந்த பரிதாபம் கழிந்தது’ என்றான்.23.-ழுவிராடநகரில் ஒருவருஷம்வசித்ததனால்
காட்டில் திரிந்த வருத்தமெல்லாம் நீங்கிற்றுழு என்று தருமன்
கூறுதல்.

(தருமன்), ழுஅம்புயம் சேக்கை – தாமரைமலரைப்
படுக்கையாகக்கொண்ட, அன்னம்-, தேனில்-, குளித்த – நனைந்த, சிறை –
(தம்) இறகுகளை,வானில் பறந்து – (ஆகாயத்திலே) பறந்து போய், புலர்த்தும்
– உலர்த்துமாறு(வளம்படைத்த), புனல் – நீரைக் கொண்ட, மச்சநாடன் –
மச்சநாட்டிற்குஉரியவனாகிய, வேனில் சிலை வேள் – வேனிற்காலத்தில்
வில்லையேந்திக்கொண்டு திரிபவனான மன்மதனையொத்த, விராடன் –
விராடராசனுடைய, புரம் – பட்டணத்தை, மேய – வசிக்குமாறு பொருந்திய,
அன்றுஏ – அன்றைய தினமே, கானில் திரிந்த – காட்டிலே
(பன்னிரண்டியாண்டுகள்) திரிந்ததனாலான, பரிதாபம் – துன்பம், கழிந்தது –
நீங்கிற்று, என்றான்-

பண்ணுக்கு உருகிப் பறையால் அகப்பட்ட மான்போல்,
மண்ணுக்கு இறைவன் மொழி தேறி, மகன் செய் வஞ்ச
எண்ணுக்கு அழிந்தேன்; இனிச் செய்வது என்? யாரும் நீவிர்,
கண்ணுக்கு இமைபோல் இருந்தீர், களைகண்கள் ஆக24.-தருமன் அரசர்களைநோக்கித்துரியோதனன் துராலோசனையால்
தான் அழிந்தமை கூறி, நீவிரே களைக ணெனல்

பண்ணுக்கு – (இனிய) சங்கீதத்தைக் கேட்டலால், உருகி –
மனமுருகி, (உடனே), பறையால் – பறைகொண்டடித்தலால், அகம் பட்ட –
(இருந்த) இடத்தில்தானே யிறந்திட்ட, மான்போல் – (அசுணமென்னும்)
மிருகத்தைப்போல, மண்ணுக்கு இறைவன் – பூமிக்குத் தலைவனாகிய
திருதராட்டிரனுடைய, மொழி – வார்த்தையை, தேறி – நம்பி, மகன் –
அவனுடைய குமாரனான துரியோதனன், செய் – செய்த, வஞ்சம் எண்ணுக்கு –
வஞ்சனையான ஆலோசனைக்கு, அழிந்தேன் – தோற்றுவிட்டேன்; இனிச்
செய்வது என்-? நீவிர் யார்உம் – (நண்பரசரான) நீங்கள்எல்லீரும், கண்ணுக்கு
இமை போல் களைகண்கள் ஆக இருந்தீர் – கண்களை இமைகள்காத்து
இருப்பதுபோல் (எங்களைக்காக்கும்) களைகண்களாக இருந்தீர்கள்; (எ – று.)

     களைகண் – துன்பத்தைப் போக்கும் இடம்: எனவே, ஆதரவாயிருப்பது.
“கண்களைக்காக்கின்ற விமையிற் காத்தனர்” என்ற அடி, இச்செய்யுளின்
ஈற்றிலே காணத்தக்கது.  இசையறிவிலங்காகிய அசுணமென்னுங் குறிஞ்சி
நிலப்பிராணிகளைப் பிடிக்கக்கருதிய அந்நிலத்துமாக்கள் செழுமையுள்ள
மலைச்சாரலிலே நிலாவிளங்கும் மாலைப்பொழுதிலே வேய்ங்குழல்
முதலியவற்றால் இனியஇசையைப்பாட அச்சங்கீதத்தை கேட்டு
ஆனந்தமடையவிரும்பி அந்தப்பிராணிகள் அருகில்வந்து அவ்வின்னிசையைச்
செவியிலேற்றுப் பரவசப்பட்டிருக்கிற சமயத்தில் அக்கொலையாளர்பறை
கொட்ட, அக்கொடிய ஓசையைக் கேட்டவுடன் அப்பிராணிகள் இறந்துபடும்
என்பர்:  அசுணமென்ற இதை மிருகமென்று ஒருசாராரும் பறவையென்று
ஒருசாராரும் கூறுகின்றனர். பண்ணுக்குநல்கிஎன்று பிரதிபேதம். 

அரசர்க்கு அடைவே அவையின்கண் அவை அனைத்தும்
முரசக் கொடியோன் நயமாக மொழிந்த போது,
விரை துற்று தார்ச் சல்லியன், முன்பு விளைந்த எல்லாம்
பரசுற்று அகன்றான், பிழை கொன்ற பகடு போல்வான்25.-தருமன் துரியோதனனதுதுராலோசனைச்செயல்களையெல்லாம்
கூறுகையில்,சல்லியன்,துரியோதனன் தன்னையேமாற்றித் தன்
பக்கத்திற்சேர்த்துக்கொண்டதைத் தெரிவித்துச் செல்லல்.

அவையின்கண் – சபையிலே, அரசர்க்கு – (விசாரிக்க வந்த
பாஞ்சாலர்முதலிய) ராஜாக்களுக்கு, அடைவே – முறைமையாக, அவை
அனைத்துஉம் – (துரியோதனனுடைய) அந்தத்துராலோசனைச்
செயல்களையெல்லாம், முரசம் கொடியோன் – முரசவாத்தியத்தைக்
கொடியின்கணுடையவனான தருமபுத்திரன், நயம் ஆக – இனிமை
யாக,
மொழிந்த போது – சொன்னகாலத்திலே,-விரை துற்று தார்சல்லியன் –
நறுமணம் நெருங்கிய மாலையை யணிந்த சல்லிய னென்பான், பிழை கொன்ற
– (தன்) குற்றத்தினால் தீங்கிழைத்த, பகடு போல்வான் – ஆண்யானைபோல்
பவனாகி, முன்பு விளைந்த எல்லாம் – முன்னே நடந்தஎல்லாவற்றையும்,
பரசுற்று – சொல்லிவிட்டு, அகன்றான் – அப்பாற்சென்றான்; (எ – று.)

      தான்முன்னமே யாராய்ந்திருக்க வேண்டியதாகவும் அங்ஙன்
செய்யாமையால், சல்லியனை, ழுபிழை கொன்ற பகடுபோல்வான்ழு என்றது:  இனி
பிழை கொன்ற – அரவக்கொடியோனால் தனக்குமுன்பு நிகழ்ந்ததைத்
தெரிவித்தலால் தன் குற்றத்தைப் போக்கிக் கொண்ட, பகடுபோல்பவனான
சல்லியன் என்று உரைத்தலும் உண்டு. 

கரடக் கட வெங் களி யானை, கவன மான் தேர்,
துரகப் பதாதிப் படைதம்மொடும் சூழ்ச்சியாக
விரகின் புகுந்து, நெறியின்கண் விருந்து செய்த
உரகக் கொடியோற்கு அரும் போரில் உதவி செய்வான்.26.-சல்லியன்துரியோதனனுக்கே உதவிபுரிபவனாதல்.

கரடம் – கரடத்திலே, கடம் – மதநீரையுடைய, வெம் – வெம்
மையான, களி யானை – மதக்களிப்புள்ள யானையும், கவனம் மான் தேர் –
விரைந்துசெல்லும் விலங்காகிய குதிரைபூட்டிய தேரும், துரகம் – குதிரையும்,
பதாதி – காலாளும் ஆகிய, படைதம்மொடுஉம் – நால்வகைச் சேனைகட்கும்,
சூழ்ச்சிஆக – (முன்னமே செய்த) ஆலோசனையின்படி, விரகின் – தந்திரமாக,
புகுந்து – வந்து, நெறியின்கண் – (தருமனைக்குறித்துத் தான்செல்லும்)
வழியிடையே, விருந்து செய்த-, உரகம் கொடியோற்கு – பாம்புக்
கொடியையுடையவனாக துரியோதனனுக்கு, அரும் போரில் – மகாயுத்தத்தில்,
(சல்லியராசன்), உதவிசெய்வான் – துணைபுரிபவனானான்; (எ – று.)

      கரடம்- யானைக்கவுளினின்றும் மதநீர்பாயுந்துளை: யானையின் கவுளில்
மதநீர்பெருகுஞ்சுவடுமாம்.  சேனைகளுடன் தருமனைநோக்கிச் சல்லியராசன்
வாராநிற்கையில் இடைவழியே மிகவும் இளைப்பையடைந்த வேளையில்
இன்னார் உதவிபுரிபவரென்றுதெரியாது விருந்துசெய்துவிட்டுப் பின்னர்த்
துரியோதனன் செய்தவிருந்து என்று தெரிவித்ததனால், ழுவிரகிற்புகுந்து
நெறியின்கண் விருந்து செய்த உரகக்கொடியோன்ழு என்றார்.  படைதம்மொடும்
என்பதை உருபுமயக்கமாகக்கொள்ளாமல் ழுபடைதம்மொடும் புகுந்துழு எனக்
கூட்டியுரைத்தலும் ஒன்று.   

நஞ்சோடு சாலும் அமரின்கண் நமர்கள் என்றும்,
நெஞ்சோடு இயைந்த துணை என்றும், நினைத்தல் செய்யார்;
செஞ்சோறு சால வலிது’ என்று, மண் செப்பும் வார்த்தை
வெஞ் சோரி வேலான் நிலை இட்டனன், மீண்டும், ஈண்டும்.27.-சல்லியன்துரியோதனனுக்கு உதவியாவதைப்பற்றிய
கவிக்கூற்று.

(வீரர்),- ழுநஞ்சோடு சாலும் – விஷத்தோடு ஒப்பிடத்தக்க
[உக்கிரங்கொண்டு கொல்லுந்தன்மையுள்ள], அமரின்கண் – போரிலே, நமர்கள்
என்றுஉம் – (இவர்) நம்மைச்சேர்ந்தவ ரென்றும், நெஞ்சோடு இயைந்த துணை
என்றுஉம் – மனத்தோடுஒத்த நண்பர் என்றும், நினைத்தல் – எண்ணுவதை,
செய்யார்-: (அவ்வீரர்கட்கு), செம் சோறு – செவ்வியசோறு [தக்ககாலத்தி
லளிக்கும் உணவே], சால வலிது – மிக்கவலிமையை யுடையதுழு, என்று-, இ
மண் – இவ்வுலகத்தவர், செப்பும் – சொல்லுகின்ற, வார்த்தை – வார்த்தையை,
வெம் சோரி வேலான் – கொடிய இரத்தம் படியப்பெற்ற வேற்படையை
யுடையவனாகிய சல்லியன், மீண்டுஉம் – மறுபடியும், ஈண்டு – இப்போது,
நிலையிட்டனன் – நிலைப்படுத்தினன்;

     மாமனும் தக்கதுணைவனுமாக இருந்தும், சல்லியன், பாண்டவர்க்குப்
போர்த்துணையாகாது வழியிடையே இளைப்புக்காலத்திற் சோறிட்ட
காரணத்தால் துரியோதனனுக்கே போர்த்துணைவனாவதால், ழுவீரர்க்கு
நமர்துணையென்பது வேண்டா: செஞ்சோறே வலிதுழு என்று உலகத்தார்
சொல்லும்வார்த்தையை இப்போது மீண்டும் நிலையிட்டவனாவன்.

ஓமம் செய் தீயில் பொரி சிந்தலின், உற்ற வாசத்
தூமம் புடை சூழ் புவிவேந்தர் தொடையல் சூழக்
காமன் திருமைத்துனற்கு அன்பொடு அக் கன்னிதன்னை
மா மன்றல் அங்கே புரிவித்தனன், மச்சர் கோமான்.28.-விராடராசன்உத்தரையைஅபிமனுக்கு மணஞ்செய்வித்தல்.

ஓமம் செய் – ஓமஞ்செய்யப்படுகின்ற, தீயின் – அக்கினியிலே,
பொரி சிந்தலின் – பொரியைச் சிந்துவதனால், [லாஜஹோமஞ் செய்வதனால்],
உற்ற – பொருந்திய, வாசம் – வாசனைகொண்ட, தூமம் – புகை, கமழ –
எங்கும் நறுமணம்வீசாநிற்க,- காமன் திருமைத்துனற்கு – காமனுடைய
அவதாரமான பிரத்யும்நனுக்கு மைத்துனனான அபிமந்யுவுக்கு, அ கன்னி
தன்னை – அந்த உத்தரையென்ற கன்னிகையை, வாசம் பல தொடையல் சூட்டி
நறுமணமுள்ள பலமலர்மாலைகளையணிவித்து, அன்பொடு – அன்புடனே, மா
மன்றல் – சிறந்த விவாகத்தை, அங்கே – அவ்விடத்தில், மச்சர் கோமான் –
விராடன், புரிவித்தனன்-; (எ – று.)

     ஸ்ரீக்ருஷ்ணனுக்கு உடன்பிறந்தவளாகிய சுபத்திரைக்கு மைந்தனான
அபிமந்யு அந்தக்ருஷ்ணன்மகனான ப்ரத்யும்நனுக்கு அத்தை மைந்தனாவ
னாதலால், அவனை, ழுகாமன்திருமைத்துனன்ழு என்றார்.  தூமம்புடைசூழ்புவி
வேந்தர் தொடையல்சூழ என்றும் பாடம்.      

முன்னி, சமருக்கு ஒருப்பட்ட முடி மகீபர்,
கன்னிக்கு வேண்டும் கடன் ஆன பலிகள் நல்கி,
வன்னிப் பொதும்பர்வயின் வைத்த வயங்கு சோதி
மின்னின் திகழ் வெம் படை யாவையும் மீண்டு கொண்டார்29.-பாண்டவர்காளிக்குப் பலிகொடுத்து
முன்வன்னிமரத்துவைத்த படைக்கலங்களைமீட்டுங்கொள்ளுதல்.

முன்னி – ஆலோசித்து, சமருக்கு ஒருப்பட்ட – (எந்த வகை
யிலும் சந்திக்கு இணங்காவிட்டால்) போர்செய்யுமாறு சம்மதித்த, முடி – கிரீடங்
களையணிந்த, மகீபர் – அரசர் [பாண்டவர்],- கன்னிக்கு – காளிகாதேவிக்கு,
வேண்டும் – இன்றியமையாத, கடன் ஆன – முறைமையான, பலிகள் –
உயிர்ப்பலிகளை, நல்கி – கொடுத்து,- வன்னி பொதும்பர்வயின் –
வன்னிமரத்தின் பொந்திலே, வைத்த – (அஜ்ஞாதவாசஞ்செய்வதற்கு முன்னே)
வைக்கப்பட்ட, வயங்கு சோதி மின்னின – விளங்குகின்ற ஒளியையுடைய
மின்னலைப்போல, திகழ் – விளங்குகின்ற, வெம் படை யாவைஉம் –
(தம்முடையவான) கொடிய ஆயுதங்களையெல்லாம், மீண்டு – மறுபடியும்,
கொண்டார் – எடுத்துக்கொண்டார்கள்; (எ – று.)

     நாடுகரந்துறைசருக்கத்து 9, 10 – பாடல்களால், காளிகோயிலை யடுத்த
வன்னிமரத்தின்பொதும்பரில் பாண்டவர் தம்படைக்கலங்களைச் சேமித்து
வைத்தமை விளங்கும்.   

சேயோன் விழவு விழைவோடு சிறந்த பின்னர்,
மாயோனும், மற்று அக் குருமைந்தரும், மன்னர் யாரும்,
போய், ஓதை வீதி உபலாவி புகுந்து, தங்கள்
ஆயோதனத்துக்கு உறு நீர்மைகள் ஆயல் உற்றார்.30.-அபிமந்யுவின் விவாகம்முடிந்தபின் க்ருஷ்ணனும்
பாண்டவரும் மற்றையாவரும் உபலாவியத்திற்புகுந்து
போர்க்குவேண்டுவன ஆராய்தல்.

சேயோன்-(அபிமந்யுஎன்ற) குமாரனுடைய, விழவு-கலியாணம்,
விழைவோடு – (யாவரும்) விரும்பும்வண்ணம், சிறந்த பின்னர் – சிறக்க நடந்த
பிறகு,- மாயோன்உம் – ஸ்ரீக்ருஷ்ணனும், அ குரு மைந்தர்உம் – அந்தக்
குருகுல குமாரரான பாண்டவர்களும், மன்னர் யார்உம் – (பின்னும் தமராகவும்
நண்பராகவுமுள்ள) அரசர்யாவரும், போய் – (அவ்விராடநகரத்தை)
விட்டுச்சென்று, ஓதை வீதி – பலவகை யோசைகளையுடைய வீதியைக்
கொண்ட, உபலாவி புகுந்து – உபப்லாவியத்திற்புகுந்து, தங்கள்
ஆயோதனத்துக்கு – தாம்செய்யக் கருதய பெரும்போர்க்கு, உறும் –
வேண்டிய, நீர்மைகள் – தன்மைகளைக் குறித்து, ஆயல் உற்றார் –
ஆராய்தற்குப் பொருந்தினார்கள்; (எ – று.)

     சேயோன் – முருகக்கடவுள்: இச்சொல் – குமரன்என்பதுபோல,
மைந்தனென்ற பொருளைக் காட்டிற்று.  உபலாவி – உபப்லாவ்யம்
என்றவடசொல்லின்திரிபு:  இது, விராடநகரத்துக்கு மிக அருகிலுள்ளதாகும்.
மற்று – அசை.  மாயாக்குருமைந்தரும்என்றும், போயோகையோடும் என்றும்
பிரதிபேதம்.       

———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Leave a Reply