Thiruvonum's Weblog

நல்லதோர் தாமரைப் பொய்கை நாண் மலர் மேல் பனி சோர
அல்லியும் தாதும் உதிர்ந்திட்டு அழகழிந்தா லொத்த தாலோ
இல்லம் வெறியோடிற் றாலோ என் மகளை எங்கும் காணேன்
மல்லரை யட்டவன் பின் போய் மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ–3-8-1-

பதவுரை

நல்லது ஓர் தாமரைப் பொய்கை–அழகிய ஒரு தாமரைக் குளமானது (தன்னிடத்துள்ள)
நாள் மலர் மேல்–அப்போதலர்ந்த பூவின் மேல்
பனி சோர–பனி பெய்ததனால்
அல்லியும் தாதும்–(அம் மலரினது) உள்ளிதழும் புறவிதழும் உதிரப் பெற்று
அழகு அழிந்தால் ஒத்தது–அழகு அழியப் பெறுவது போல
இல்லம்–(இவ்)வீடானது
வெறி ஓடிற்று–வெறிச்சென்றிருக்கிறது;
என் மகளை–என் பெண் பிள்ளையை
எங்கும்–ஓரிடத்திலும்
காணேன் –காண்கின்றிலேன்;
மல்லரை அட்டவன் பின் போய்–மல்லர்களை அழித்த கண்ணபிரான் பின்னே போய்
மதுரைப் புறம்–மதுரைக்கு அருகிலுள்ள திருவாய்ப்பாடியில்
புக்கார்கொல் ஓ–புகுந்தாளாவள் கொல்?.

விளக்க உரை

ஆல், ஓ-இரக்கக் குறிப்பிடைச் சொற்கள். என் பெண்பிள்ளையாலே விடப்பட்ட இவ்வீடு, பனிபெய்த்தனால் தாமரைப்பூக்களிலுள்ள
இதழ்கள் உதிரப்பெற்று அதனால் அத்தாமரைப் பொய்கை அழகழிந்து தோற்றுவதுபோலுள்ளது;
இவள் போனவிடம் இன்னதென்று தெரியவில்லை: ஒருகால் கண்ணபிரானோடு கூடித் திருவாய்ப்பாடிக்குச் சென்றிருப்பாளோ?
என்று திருத்தாயார் தன்னிலே தான் ஐயமுற்றுச் சொல்லுகிறபடி.
இத்திருமாளிகையில் பெண் பிள்ளையிருந்தது ஓரடி நிலத்திலாகிலும் அகம் முழுவதும் அவளேயிருந்ததாகத்
தாய்க்குத் தோற்றிக் கிடந்தபடியால் இல்லம் வெறியோடிற்றாலோ என்கிறாள்.

மதுரைப்புறம்:- மதுரைப் புரம் அன்று புறம்—ப்ராந்தம் எனவே, திருவாய்ப்பாடியாயிற்று.

ஸம்சயங்களெல்லாம் (“குற்றியோமகனோ?” என்றாற்போல) இரண்டு கோடிகளைப் பற்றிப் பிறக்குமாதலால் இங்கு,
கம்ஸனிருப்பிடமான மதுரையிற் புகுந்தாளோ? அன்றி, அதனருகிலுள்ள திருவாய்ப்பாடியிற் புகுந்தாளோ? என்று ஐயமுற்றதாக்க் கொள்க
ஒருவருக்கொருவர் பண்ணுகிற சிருங்கார சேஷ்டைகளினால் இருவரும் மயங்கி மெய் மறந்து
கம்ஸ நகரத்தில் புகுந்தார்களாகில் தீராத் துன்பம் விளையுமே என்ற அதிசங்கை தாய் நெஞ்சினுள் நடமாடுகின்றதென்றுணர்க.

————

ஒன்றும் அறிவொன்றில்லாத உருவறைக் கோபாலர் தங்கள்
கன்று கால் மாறுமா போலே கன்னி யிருந்தாளைக் கொண்டு
நன்றும் கிறி செய்து போனான் நாராயணன் செய்த தீமை
என்றும் எமர்கள் குடிக்கு ஓரேச்சுக் சொலாயிடுங் கொலோ–3-8-2-

பதவுரை

ஒன்றும் அறிவு ஒன்று இல்லாத-பொருந்திய ஞானம் சிறிதுமில்லாதவர்களும்
உரு அறை–ரூப ஹீநர்களுமான
கோபாலர் தங்கள்–இடையரானவர்கள்
கன்று கால் மாறும் ஆ போலே–கண்ணுக்கழகிய கன்றுகளை உடையவர்களறியாமல் களவிலே கொண்டு போவது போல,
கன்னி இருந்தாளை–கன்னிகைப் பருவத்தளாய் எனக்கடங்கி யிருந்த பெண்ணை
நன்றும் கிறி செய்து–நல்ல உபாயங்களைப் பண்ணி
கொண்டு போனான்–(தெரியாமல்) அபஹரித்துக் கொண்டு போன
நாராயணன்–கண்ண பிரான்
செய்த தீமை–செய்த தீம்பானது
எமர்கள் குடிக்கு–எங்கள் குலத்துக்கு
என்றும்–சாச்வதமான
ஓர் ஏச்சு ஆயிடும் கொல் ஓ–ஒரு பழிப்பாகத் தலைக் கட்டுமோ?.

விளக்க உரை

ஆந்த்ர குணம் பாஹ்ய குணம் என்பவற்றில் ஒருவகைக் குணமுமற்ற இடையர், பிறர் தோழத்தில் கட்டி வைத்துள்ள
கன்றுகளைத் திருடிக் கொண்டு போவது போலக் கன்ணபிரான் என் மகளைத் திருடிக்கொண்டு போயினன்;
இவ்வாறான அவனது தீமையானது எங்கள் குலத்துக்குச் சாச்வதமான அவத்யத்தை விளக்குங்கொல்? என்று சங்கித்துச் சொல்லுகிறபடி.
ஒன்றுமறிவு=ஒன்றுதல் –பொருந்துதல். கோபாலர் தாங்கள் என்பது-தங்கள் எனக் குறைந்து கிடக்கிறது.

கன்று கால் மாறுதலாவது:- தீயவையாயுள்ள தங்கள் கன்றுகளை “உங்களுடையவை” என்று பிறர்க்குக் காட்டி,
நல்லவையாயுள்ள அவர்கள் கன்றுகளைத் தங்களுடையன வாக்கிக் கொள்ளுதலும்,
பிறருடைய அழகிய கன்றுகளை உடையவர்களறியாமல் களவு வழியால் நிலை பேர்த்துக் கொண்டு போதலுமாம்;
பிற்பட்ட பொருளே இவ்விடத்துக்குச் சேருமெனக் கொள்ளப்பட்டது.
இங்கு, நன்றுங்கிறி செய்கையாவது-பகலிற் கொண்டு போனால் பலரறிந்து நிஷேதிக்கக் கூடுமென்று,
அனைவரு முறங்கும்போது பார்த்துக் கொண்டு போதல்.
இப்படி இவன் செய்த தீமையானது குற்றமற்ற எங்கள் குடிக்கு ஸ்தாவரமான பழிப்பாகுமோ?
அன்றி, என்பெருமான்றானே வந்து கைக்கொண்டு பொயினனென்று இக்குடிக்கு ஏற்றமாமோ? என்பது
நான்காமடியின் கருத்தாதலால் ஸம்சா லக்ஷணம் அமையுமென்க.

————

குமரி மணம் செய்து கொண்டு கோலம் செய்து இல்லத் திருத்தி
தமரும் பிறரும் அறியத் தாமோதரற்கென்று சாற்றி
அமரர் பதியுடைத் தேவி அரசாணியை வழி பட்டு
துமில மெழப் பறை கொட்டித் தோரணம் நாட்டிடுங் கொலோ–3-8-3-

பதவுரை

குமரி மணம் செய்து கொண்டு–கன்னிகை யவஸ்தையிற் செய்ய வேண்டிய மங்கள விசேஷத்தைச் செய்து
கோலம் செய்து–(ஆடை ஆபரணங்களால்) அலங்கரித்து
இல்லத்து–விவாஹ மந்திரத்தில்
இருத்தி–உட்கார வைத்து
தமரும்–பந்து வர்க்கங்களும்
பிறரும்–மற்றுமுள்ள உதாஸீநர்களும்
அறிய–அறியும்படி
தாமோதரற்கு என்று சாற்றி–“(இவள்) கண்ண பிரானுக்கு (க்கொடுக்கப் பட்டாள்) என்று சொல்லி,
(பிறகு)
அமரர் பதியுடைய தேவி–தேவாதி தேவனான கண்ண பிரானுக்கு மனைவியாகப் பெற்ற என் மகள்
(ஜாதிக்குத் தக்க ஒழுக்கமாக)
அரசாணியை–அரசங்கிளையை
வழிபட்டு–பிரதக்ஷிணம் பண்ண
துமிலம் எழப் பறை கொட்டி–பேரொலி கிளம்பும்படி பறைகளை முழக்கி
தோரணம் நாட்டிடும் கொல் ஓ–மகா தோரணங்களை (ஊரெங்கும்) நாட்டி அலங்கரித்துக் கொண்டாடுவர்களோ?.

விளக்க உரை

கண்ணபிரான், தன் மகளைக் கிறி செய்து கொண்டு போனமையை பற்றி சிந்தித்துப் பயனில்லையென்று
அச்சிந்தையை விட்டிட்டு, புக்ககத்துத் தலைவர்கள், இவளுக்கு விவாஹாங்கமாகச் செய்யவேண்டிய
தோழிப் புழுங்கல் முதலிய மங்கள காரியங்களை அடைவுபடச்செய்து சீர்மை குன்றாமல் அலங்காரங்களையும் அமைத்து,
மண மாளிகையில் ஸகல ஜனங்களையும் அழைத்து விதிப்படி “இவளைக் கண்ணனுக்குத் தேவியாகத் தருகிறோம்” என்று
வெளிப்படையாகச் சொல்லி, பிறகு விவாஹ காலத்தில் சாதிக்கேற்ற ஆசார முறைமையின்படி
அலங்கார பீடத்தின் மேல் நாட்டும் அரசங்கிளையை இவள் வலம் வரும்படி செய்வித்து,
ஊரெங்கும் அலங்கரித்து இவ்வகைகளால் கொண்டாட்டமுங் கோலாஹலமுமாக இருப்பார்களோ?
அன்றி, கொண்டாட்டம் ஏதுக்கு? என்று உபேக்ஷித்திருப்பர்களோ? என்று ஸந்தேஹிக்கிறாள்.

“அரசாணியை வழிபட்டு” என்றது-மற்றுமுண்டான சாதித் தொழில்களுக்கெல்லாம் உபலக்ஷணமென்க.
துமிலம்-பேராரவாரம். தோரணம்-வடசொல்.

————-

ஒருமகள் தன்னை யுடையேன் உலகம் நிறைந்த புகழால்
திருமகள் போல வளர்த்தேன் செங்கண்மால் தான் கொண்டு போனான்
பெருமகளாய்க் குடி வாழ்ந்து பெரும் பிள்ளை பெற்ற அசோதை
மருமகளைக் கண்டுகந்து மணாட்டுப் புறம் செய்யுங் கொலோ–3-8-4-

பதவுரை

ஒரு மகள் தன்னை உடையேன்-–ஒரே மகளை உடையளாகிய நான்
உலகம் நிறைந்த புகழால்–உலகமெங்கும் பரவின கீர்த்தியோடு.
திரு மகள் போல–பெரிய பிராட்டியாரைப் போல்
வளர்த்தேன்–சீராட்டி வளர்த்தேன்;
(இப்படி வளர்ந்த இவளை)
செம் கண் மால்–செந்தாமரைக் கண்ணனான ஸர்வேச்வரன்
தான்–தானே (ஸாக்ஷாத்தாக பந்து)
கொண்டு போனான்–(நானறியாமல்) கொண்டு போனான்;
(போனால் போகட்டும்;)
பெரு மகளாய் குடி வாழ்ந்து–(இடைச்சேரியில்) ப்ரதாந ஸ்த்ரீயாய்க் குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து
பெரும் பிள்ளை பெற்ற அசோதை–பெருமை தங்கிய பிள்ளையைப் பெற்றவளான யசோதைப் பிராட்டியானவள்
மருமகளை-(தன்) மருமகளான என் மகளை
கண்டு உகந்து–கண்டு மகிழ்ந்து
மணாட்டுப் புறம் செய்யும் கொல் ஓ–மணவாட்டிக்குச் செய்யக் கடவதான சீர்மைகளைச் செய்வளோ?

விளக்க உரை

அரிய நோன்புகளை நோற்று அத்விதீயையான பெண் பிள்ளையைப் பெற்ற நான், இவளை
“காவியங்கண்ணி யெண்ணில் கடிமாமலர்ப் பாவை யொப்பாள்” என்றபடி எல்லார்க்கும் வைலக்ஷண்யத்துக்கு உபமாந
பூமியாகச் சொல்லக்கடவளான பிராட்டியோடொக்க, உலகத்தாரெல்லாரும் புகழும்படி வளர்த்தேன்,
இப்படி வளர்ந்த இவளை எம்பெருமான் தானே நேரில் வந்து கைக்கொண்டு போனான்; போகட்டும்,
அதைப்பற்றிச் சிந்தையில்லை;போனவிடத்தில் இவளுக்கு மாமியாரான யாசோதைப்பிராட்டி இவளுடைய ஸெளந்த்ர்யம் வ்யாமோஹம்
முதலிய குணங்களைக் கண்டு “பெறாப்பேறு பெற்றோம்” என மகிழ்ந்து, கல்யாணப் பெண்ணுக்குச் செய்ய வேண்டிய
சீர்மைகளைக் குறையறச் செய்வளோ? அன்றி, லெளகிகத்துக்குத் தக்க வளவு அஹ்ருதயமாகச் செய்து விடுவளோ? என்று ஸம்சயிக்கின்றனள்.

கூரத்தாழ்வான் திருநாட்டுக் கெழுந்தருளிமபோது எம்பெருமானார் இப் பாட்டைச் சொல்லிக் கதறி அழுதார் என்ற ஐதிஹ்யமுணர்க.
புகழால் வளர்த்தேன் என்றது-புகழுண்டாம்படி வளர்த்தேன் என்றவாறு.
[செங்கண்மால் இத்யாதி.] என் மகளை இப்படி ரஹஸ்யமாகக் கைக்கொண்டு போதவற்கு ஸமயம் பார்த்துப்
பல இரவுகளிற் கண்விழித்ததனால் செங்கண்மாலாயினன் என்று விசேஷார்த்தங் கூறலாம்.
திருவாய்ப்பாடியிலுள்ளார்க்கெல்லாம் தலைவரான நந்த கோபருடைய தேவியானமை பற்றி யசோதை பெருமகளெனப்பட்டாள்.
[பெரும் பிள்ளை.] ”என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலோ இவனைப் பெற்ற வயிறுடையாள்” என்றது காண்க. மணாட்புறம்

————

தம் மாமன் நந்த கோபாலன் தழீஇக் கொண்டு என் மகள் தன்னை
செம் மாந்திரே யென்று சொல்லிச் செழுங் கயற் கண்ணும் செவ் வாயும்
கொம்மை முலையும் இடையும் கொழும் பணைத் தோள்களும் கண்டிட்டு
இம் மகளைப் பெற்ற தாயர் இனித் தரியாரென்னுங் கொலோ–3-8-5-

பதவுரை

தம் மாமன்–என் மகள் தனக்கு மாமனாரான
நந்த கோபாலன்–நந்த கோபரானவர்
என் மகள் தன்னை–என் பெண்ணை
தழீஇக் கொண்டு–(அன்புடன்) தழுவிக் கொண்டு
செம்மாந்திரு என்று சொல்லி–(வெட்கத்தாலே தரையைக் கீறி முகங்கவிழ்ந்து நிற்காமல்) செவ்வனே நில் என்று சொல்லி
(பிறகு ஸர்வாங்க ஸெளந்தர்யத்தையுங் காணலாம்படி அவள் ருஜுவாக நிற்க)
செழு கயல் கண்ணும்–அழகிய மீன் போன்ற (அவளது) கண்களையும்
செம் வாயும்–சிவந்த அதரத்தையும்
கொம்மை முலையும்–(கச்சுக்கு அடங்காமல்) பெருத்திருக்கின்ற முலையையும்
இடையும்–இடுப்பினழகையும்
கொழு பணை தோள்களும்–பெருத்த மூங்கில் போன்ற தோள்களையும்
கண்டிட்டு– நன்றாகப் பார்த்து
இ மகளை பெற்ற தாயர்–“இப் பெண் பிள்ளையைப் பெற்ற தாயானவள்
இனி–இவளைப் பிரிந்த பின்பு
தரியார் என்னும் கொல் ஓ–உயிர் தரித்திருக்க மாட்டாள்” என்று சொல்லுவரோ?.

விளக்க உரை

கீழ்ப்பாட்டில், மாமியார் சீரட்டுதலைப்பற்றிச் சங்கித்தாள்; இப்பாட்டில் மாமனார் சீரட்டுதலைச் சங்கிக்கிறாள்; —
என் மகனின் மாமனான நந்தகோபர் இவளை யழைத்து முத்தமிட்டு இவளது சர்வாவய ஸெளந்தர்யத்தையுங் கண்டு மகிழ்ந்து
“இப்படி அழகிற் சிறந்த பெண் பிள்ளையைப் பெற்ற தாய் இவளைப் பிரிந்து உயிர் வாழ்ந்திருப்பது அரிது” என்று
அன்பு தோற்றச் சொல்வாரோ? அன்றி விருப்பமற்று சிறிதும் விகாரமடையாமல் இருப்பாரோ? என சங்கித்தவாறு.
தழீஇ-தழுவி; அளபெடை கொண்ட வினையெச்சம். செம்மாந்திரு-முழுச்சொல். தாயர்-பூஜையிற் பன்மை.

—————

வேடர் மறக்குலம் போலே வேண்டிற்றுச் செய்து என் மகளை
கூடிய கூட்டமே யாகக் கொண்டு குடி வாழுங் கொலோ
நாடும் நகரும் அறிய நல்லதோர் கண்ணாலம் செய்து சாடிறப்
பாய்ந்த பெருமான் தக்கவா கைப்பற்றுங் கொலோ–3-8-6-

பதவுரை

சாடி இற பாய்ந்த பெருமான் சகடாஸுரனை முறித்து தள்ளின திருவடிகளை யுடைய கண்ணபிரான்,
வேடர்-வேடர்களையும்
மறக் குலம் போலே–மறவர் என்கிற நீச ஜாதியரையும் போலே
என் மகளை–(ஸத் குலத்திற் பிறந்த) என் பெண் பிள்ளையை
வேண்டிற்று செய்து– தன் இஷ்டப்படி செய்து
கூடிய கூட்டமே ஆகக் கொண்டு–தம்பதிகளாகிய இருவரும் நெஞ்சு பொருந்திக் கூடின கூடுதலையே விவாஹமாஹக் கொண்டு
குடி வாழும் கொல் ஓ–குடிவாழ்க்கை வாழ்வனோ?
(அன்றி)
நாடும்–ஸாமாந்ய ஜனங்களும்
நகரும்–விசேஷஜ்ஞ ஜனங்களும்
அறிய–அறியும்படி (பஹிரங்கமாக)
நல்லது ஓர் கண்ணாலம் செய்து–விலக்ஷணமானதொரு விவாஹோத்ஸவத்தை (விதிப்படி) செய்து
தக்க ஆ–(ஜாதி தர்மத்துக்குத்) தகுதியாக
கைப்பற்றும் கொல் ஓ–பாணி க்ரஹணம் பண்ணுவனோ?

விளக்க உரை

என் மகளோவென்றாள் வேடரையும் மறக்குலத்தாரையும் போல் தண்ணிய ஜாதியிற் பிறந்தவளல்லள்;
மஹாகுலப்ரஸுதையான இவளைக் கண்ணபிரான் களவுவழியாற் கொண்டு போனானாகிலும் போனவிடத்தில்
விவாஹோத்ஸவத்தையாகிலும் முறை வழுவாமல் லோகாந்தமாகச் செய்தானாகில் ஒருவாறு குறைதீரப்பெறலாம்;
இவளை இங்கிருந்து கொண்டுபோகிறபோது வழியிடையில் இருவரும் நெஞ்சுபொருந்திக் கூடுகையாகிற
காந்தருவ விவாஹந்தன்னையே சாஸ்த்ரோக்தமான விவாஹோத்ஸவமாக நினைத்து வேறு வகையான
விவாஹ ஸம்ப்ரமங்களை வெளிப்படையாகச் செய்யாதொழிவனோ?
அன்றி திருவாய்ப்பாடியிலுள்ளாரையும் அதைச் சேர்ந்த, மதுரை முதலிய நகரங்களிலுள்ளாரையும் வரவழைத்துப்
பலரறியப் பாணி க்ரஹணம் பண்ணிக் கொள்வனோ? என்று ஸம்சயிக்கிறபடி.

அகத்தமிழில், “அறநிலை ஒப்பே பொருள்கொள் தெய்வம், யாழோர் கூட்டம் அரும்பொருள் வினையே,
இராக்கதம் பேய்நிலை என்று கூறிய, மறையோர் மன்ற லெட்டிவை அவற்றுள், துறையமை நல்யாழ்ப் புலமையோர்
புணர்ப்புப் பொருண்மை யென்மனார் புலமையோரே” என்று விவாஹம் எட்டு வகையாக்க் கூறப்பட்டுள்ளது;
தனியிடத்து இருவரும் காம மோஹத்தாலேகூடுகை, யாழோர்கூட்டம் (காந்தர்வ்விவாஹம்) எனப்படும்;
இது ச்ருங்காரரஸமுமாய், ஸ்த்ரீயினுடைய அந்ந்யார்ஹதாரூபமான கற்புக்கும் முதலாகையாலே அகத் தமிழ்மரியாதைக்குப் பிரதானமாய்ப் போரும்.
“அன்பினைந்தினைக் களவெனப்படுவ, தந்தணர்ருமறை மன்றவெட்டினுள், கந்தருவ்வழத்த மென்மனார் புலவர்” என அகத்தமிழிலும் கூறப்பட்டது.
இப்படி சாஸ்த்திரியாய் கற்பதரு முறுப்பான ஸம்பந்த்த்தாலே, ஆழ்வார் தம்முடைய அந்ந்யார்ஸத்வத்தை வெளியிட்டவாறென்க.

[வேடர் இத்யாதி.] “கள்ளர், பள்ளிகள் என்னுமா போலே, வேடர் மறவர் என்கிறதும் தண்ணிய ஜாதியில் அவாந்தரபேதம்”
என்ற வியாக்கியானமறிக. இத்தண்ணியசாதியிற் பிறந்த பெண்களை கொள்வார், கூடிய கூட்டமேயாகக் கொண்டு கூடி
வாழ்வது சாதிவழக்கமென்க. வேண்டிற்றுச் செய்து-இரண்டு தலையிலுமுண்டான குடிப்பிறப்பைப் பாராதே,
ஒரு சாஸ்த்ரமறியாதை யின்றியே தனக்கு வேண்டினபடி செய்து என்றபடி

————–

அண்டத் தமரர் பெருமான் ஆழியான் இன்று என் மகளை
பண்டப் பழிப்புகள் சொல்லிப் பரிசற ஆண்டிடுங் கொலோ
கொண்டு குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து கோவலப் பட்டம் கவித்து
பண்டை மணாட்டிமார் முன்னே பாதுகாவல் வைக்குங் கொலோ–3-8-7-

பதவுரை

அண்டத்து அமரர்–பரம பதத்திலுள்ள நித்ய ஸூரிகளுக்கு
பெருமான்–தலைவனும்
ஆழியான்–திருவாழி யாழ்வானை யுடையனுமான கண்ணபிரான்
என் மகளை–என் பெண் பிள்ளையை
இன்று–இப்போது
பண்டம் பழிப்புக்கள் சொல்லி–பதார்த்தங்களுக்குக் குறை சொல்வது போல் (இவளது) ரூப குணங்களிற் சில குறைகளைச் சொல்லி
பரிசு அற–வரிசை கெடும்படி
ஆண்டிடும் கொல் ஓ–ஆளுவனோ?(அன்றி,)
பண்டை மணாட்டிமார் முன்னே–முன்பே பட்டங்கட்டித் தனக்குத் தேவியாயிருப்பவர்களின் முன்னே
கொண்டு–இவளைக் கொண்டு
குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து–(தனது) க்ருஹ க்ருத்யமெல்லாம் நடத்தி
கோவலர் பட்டம் கழித்து–“இவள் இடைகுலத்துக்குத் தலைவி” என்று (தன் மனைவியானமை தோற்றப்) பட்டங்கட்டி,
பாதுகாவல் வைக்கும் கொல் ஓ–அந்தப்புறக் காவலிலே வைப்பனோ?

விளக்க உரை

உலகத்தில் குற்றமே கண்ணாயிருப்பவர் எப்படிப்பட்ட பதார்த்தங்களிலும் ஏதாவதொரு குறையைக் கூறுவது வழக்கம்;
அதுபோல் கண்ண பிரானும் என் மகளிடத்து ரூப குணங்களில் ஏதாகிலுமொறு குறையைக் கூறித்தாழ்வ நினைத்து
“இவளை வாசல் பெருக்குகிற தொழிலில் விடுங்கள்” என்று புறத் தொழில்களில் நியமித்துவிடுவனோ?
அன்றி, முன்னமே பட்டங்கட்டிக் கொண்டு அந்தப்புர மஹிக்ஷிகளாயிருப்பவர்களோடு சேர்த்து இவள் கருத்தின் படி
ஸகலகாரியங்களையும் நிர்வஹிப்பவனோ? என்று ஸந்தேஹிக்கிறாள்.
“பண்டப் பழிப்புகள் சொல்லி” என்பதில், உபமேயார்த்தம் தொக்கி நிற்கின்றது; “மருத்துவப்பதம் நீங்கினாள்” என்பதிற்போல.

—————-

குடியில் பிறந்தவர் செய்யும் குணமொன்றும் செய்திலன் அந்தோ
நடை யொன்றும் செய்திலன் நங்காய் நந்தகோபன் மகன் கண்ணன்
இடை யிருபாலும் வணங்க இளைத்திளைத்து என் மகள் ஏங்கி
கடை கயிறே பற்றி வாங்கிக் கை தழும்பேறிடுங் கொலோ–3-8-8-

பதவுரை

நங்காய்–பூரணையாயிருப்பவளே;
நந்தகோபான மகன்–நந்தகோபருடைய பிள்ளையாகிய
குடியில் பிறந்தவர் செய்யும் குணம்– உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவர்கள் (குல மர்யாதைக்குத் தக்கபடி) செய்யும் குணங்களில்
ஒன்றும்–ஒருவகைக் குணத்தையும்
செய்திலன்–செய்தானில்லை;
நடை–உலகத்துக்குப் பொதுவான நடத்தைகளிலும்
ஒன்றும் செய்திலன்;
அந்தோ! அஹஹ!
என் மகள்–என் மகளானவள்
(தயிர் கடையும் போது)
இடை–இடுப்பானது
இரு பாலும்–இரு பக்கத்திலும்
வணங்க–துவண்டு போவதனால்
ஏங்கி–மூச்சுப்பிடித்துத் கடைய மாட்டாள்) நடுநடுவே எக்கமுற்று
இளைத்து இளைத்து
மிகவும் இளைத்து
கடை கயிறே–கடைகிற கயிற்றையே
பற்றி வாங்கி–பிடித்து வலித்திழுப்பதனால்
கை தழும்ப ஏறிடும் கொல் ஓ–(தனது ஸுகுமாரமான) கைகள் தழும்பேறப் பெறுமோ?.

விளக்க உரை

திருத்தாயார், தன் மனவருத்தத்தை அண்டை வீட்டிலுள்ள ஒரு ஸ்திரீயிடத்துச் சொல்லுகிறதாய்ச் சொல்லுகிறது இப்பாசுரம்.
நற்குடியிற் பிறந்தவர்கள், பெண்களை முறையிலே வரைந்துகொண்டு வெளியிற் கொண்டு போவதில்லை என்றொரு ஸம்பரதாயமுண்டு;
அங்ஙனஞ்செய்திலன் இக்கண்ணபிரான்; இது செய்யாதொழியிலுமொழிக;
உலகத்தில் ஸாமாந்ய ஜனங்கள் செய்து போருகிற ரதிகள் சில உண்டே, அவையுஞ் செய்திலன்;
(அதாவது- இங்ஙனே பிறர் பெண்ணைக் கனவு வழியிற் கொள்வதையோ ஸாமாந்யருந்தான் செய்கின்றனர்? அதுவுமன்றி,
தன் வீட்டுக்குக் கொண்டு போனதும் போகாததுமாயிருக்க, இவளைத் தயிர் கடையவோ நியமிப்பது?
இவ்வாறு எந்த நாட்டில் நடக்கும்? என்றபட.) இளம் பருவத்தளான என் மகள் இடம்வலங்கொண்டு தயிர்கடைய வேண்டுகையால்
இடைதுவண்டு உடலிணைத்துப் பெருமூச்சுவிட்டு இவ்வகை வருந்தங்களோடு, தொடங்கின காரியம் தலைகாட்டுமளவும்
இடைவிடாமல் கடைகயிற்றையே பிடித்து வலித்திழுத்தால் அவளுடைய தளிர்போன்ற தடக்கைகள்
தழும்பேறாப்பெறாதோ! என வருந்தியவாறு;

வடசொல் மகிழ்ச்சி, இரக்கம், துன்பம் முதலிய பொருள்களில் வருமென்று வடமொழி நிகண்டினால் தெரிகின்றதனால்,
அதன் திரிபாகிய அதோ என்பது இங்கு இரக்கப் பொருளில் வந்த்தென்க.
கடைகயிறு-வினைத்தொகை வாங்கி-வாங்குவதனால் காரணப் பொருட் செயவெனச்சமாகிய என்றதன் திரிபு.
தழும்பேறுதல்,- நாய்ப்புக்காய்த்தல், இதனை வடநூலார், கிணம் என்பர்.

———

வெண்ணிறத் தோய் தயிர் தன்னை வெள் வரைப்பின் முன் எழுந்து
கண்ணுறங்காதே யிருந்து கடையவும் தான் வல்லள் கொலோ
ஒண்ணிறத் தாமரைச் செங்கண் உலகளந்தான் என் மகளை
பண்ணறையாப் பணி கொண்டு பரிசற ஆண்டிடுங் கொலோ–3-8-9-

பதவுரை

என் மகள் தான்–என் மகளானவள்
வெளிவரைப் பின் முன் எழுந்து–கிழக்கு வெளுப்பதற்கு முன்பாக எழுந்திருந்து
கண் உறங்காதே இருந்து– கண் விழித்துக்கொண்டிருந்து
வெள் நிறம் தோய் தயிர் தன்னை–வெளுத்தை நிறுத்தையுடைத்தாய் தோய்ந்த தயிரை
கடையவும் வல்லன் கொல் ஓ–கடையும் படியான சக்தியைத் தான் உடையவனோ?
ஒண் நிறம் செம் தாமரை கண்–அழகிய நிறத்தையுடைய செந்தாமரை மலர் போன்ற கண்களை யுடையவனும்
உலகு அளந்தான்–(திரிலிக்ரமாவதாரத்தில்) உலகளந்தருளினவனுமான கண்ணபிரான்
என் மகளை–என் பெண்ணை
பண் அறையாய் கொண்டு– தர்ம ஹாநியாக இழி தொழில்களைச் செய்வித்துக் கொண்டு
பரிசு அற–(அவளுடைய) பெருமை குலையும்படி
ஆண்டிடும் கொல் ஓ–ஆளுவனோ?

விளக்க உரை

கண்ணபிரான் என் மகளைக் கொண்டுபோய்த் தயிர்கடையகையாகிற தொழிலில் நியமித்துவிட்டானாகில்,
என் மகள் கிழக்கு வெளுப்பதற்கு முன் உறக்கத்தை ஒழித்து எழுந்து தயிர் கடைவதற்கு எங்ஙனே வல்லளாவள்?
என்று சொல்லிச் சற்றுப்போது மூர்ச்சித்துக்கிடந்து, பின்பு தெளிந்து எல்லாரையுங் குளிரச் சேர்க்கும்படியுள்ள கண்கள் படைத்தவனும்,
வஸிஷ்டனோடு சண்டாள ரோடுவாகியற அனைவரையும் தன் திருவடிக் கீழாக்கிக் கொண்டவனுமான கண்ணபிரான்
என் மகளை அதர்மமாக இழிதொழில்களில் ஏவி, அவளது பெருமைகளைக் குலைப்பனோ?
அன்றி, பெருமைக்குத் தக்கவாறு திருவுள்ளம் பற்றுவனோ? என்று ஸந்தேஹிக்கிறாள்-
கண்ணபிரான் திருமாளிகையில் கறவைக் கணங்கள் பலவகையால் அவை அளவற்ற பாலைத்தரும்,
பின்பு அதைத் தோய்த்துத் தயிராக்கிக் கடைவதற்குப் பின்மாலைப் பொழுதிலேயே எழுந்திருக்க வேணுமென்க.
பண்- அமைவு, சீர்,செவ்வை, தகுதி அறை- குறைவு ஆ-ஆக என்பதன் விகாரம்.

—————

மாயவன் பின் வழி சென்று வழியிடை மாற்றங்கள் கேட்டு
ஆயர்கள் சேரியிலும் புக்கு அங்குத்தை மாற்றமு மெல்லாம்
தாயவள் சொல்லிய சொல்லைத் தண் புதுவைப் பட்டன் சொன்ன
தூய தமிழ்ப் பத்தும் வல்லார் தூமணி வண்ணற் காளாரே–3-8-10-

பதவுரை

வழி இடை–போகிற வழியிலே
(அபூர்வ வஸ்துக்களைக் கண்டால் இவை என்?” என்று அவ் விஷயமாக)
மாற்றங்கள் கேட்டு–வார்த்தைகளைக் கேட்டுக் கொண்டு
மாயவன் பின் வழி சென்று–கண்ணபிரான் பின்னே போய்
ஆயர்கள் சேரியிலும் புக்கு–திருவாய்ப்பாடியிலும் சென்று புகுந்த பின்பு
அங்குத்தை மாற்றமும் எல்லாம்–அங்குண்டாகும் செயல்கள் சொலவுகள் முதலிய எல்லாவற்றையுங் குறித்து
தாய் அவள்–தாயானவள்
சொல்லிய–சொன்ன
சொல்லை–வார்த்தைகளை
தன் புதுவைபட்டன் சொன்ன–குளிர் தன்மையை யுடைய ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் அவதரித்த பெரியாழ்வார் அருளிச் செய்தவையாகிய
தூய–பழிப்பற்ற
தமிழ் பத்தும்–தமிழ் பாட்டுக்கள் பத்தையும்
வல்லார்–ஓத வல்லவர்கள்
தூ மணிவண்ணனுக்கு–அழகிய மணி போன்ற நிறத்தையுடைய கண்ணபிரானுக்கு
ஆளர்–ஆட்செய்யப் பெறுவர்.

விளக்க உரை

தனது பெண்பிள்ளையானவள் கண்ணபிரான் பின்னே புறப்பட்டு வழியிடையிலே விரோதமாகப் பேசிக் கொண்டு போய்த்
திருவாய்ப்பாடியேறப் புகுந்தபடியையும், அங்குப் புகுந்தபின்பு, யசோதைப்பிராட்டி, ஸ்ரீநந்தகோபார்,
மருமகப் பிள்ளையான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் பெண்பிள்ளை ஆகிய இவர்கள் தங்கள் தங்களுக்கு அதுகுணமாகச் செய்யுமவற்றையும்
சொல்லுமவற்றையெல்லாம் திருத் தாயார் தன் திருமாளிகையிலேயே இருந்துகொண்டு மகோரத்தித்தும் வருந்தியும்
கிட்டினாரைக் குறித்துச் சொல்லியும் போந்தபடியைக் கூறவதாகிய இத்திருமொழியை ஓதவல்லவர்கள்
பகவத் கைங்கரியாமகிற செல்வத்தைப் பெறுவர் என்று- பலஞ்சொல்லித் தலைகட்டியவாறு.

மற்றொருபடியாகவுங் கருத்துக் கூறுவர்; அதாவது: –
திருத்தாயர் படுக்கையில் பெண்ணைக் காணாமல் கண்ணபிரான்றானிவளைக் கொண்டுபோயிருக்க வேண்டுமென்றறுதியிட்டு,
அவன் போனவழியைத் தொடர்ந்துசென்று, வழியெதிர் வந்தவர்களை
“மதுரைப் புறம்புக்காள்கோலோ?” என்று கேட்டும்,
திருவாய்ப்பாடியில் தோரணம் முதலான தெருக்கோலங்களைக் கண்டீர்களா?
வாத்யகோஷங்கள் செவிப்பட்டனவா?” என்று கேட்டுக் கொண்டு போய்த் திருவாய்ப்பாடியிற் புகுந்து அங்குள்ளவர்களை,
யசோதை ஸ்ரீநந்தகோபர் செய்யும் ஆதா அநாதரங்களையெல்லாம் விசாரிக்க அவர்கள் சொன்ன விசேஷங்களைத்
திருத்தாயார் கூறியவாறாக யோஜிக்கவும்.
இதிற்காட்டும் முந்தின யோஜனையே உசிதமாமென்க.

———

அடிவரவு:- நல்லது ஒன்று குமரி ஒரு தம்மான் வேடர் அண்டக்குடி வெண்ணிறம் மாயவன் என்னாதன்.

———————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ காஞ்சி பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

This entry was posted on May 2, 2021 at 3:45 am and is filed under பெரிய ஆழ்வார் திரு மொழி, பெரியவாச்சான் பிள்ளை, ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள், Periaazlvaar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.