Thiruvonum's Weblog

மூன்றாம் பாதம் கதி பாதம் -மோக்ஷத்தைப் பெறப்போகும் ஜீவாத்மா செல்லும் வழி இதில் நிரூபிக்கப்படுகிறது -பல உபநிஷத்துக்களில் இது சொல்லப்பட்டது ஆனால்‌ எல்லாம்‌ ஒரே விதமாக இல்லை , ஒன்றுக்கொன்று வ்யத்யாஸம்‌ காணப் படுகின்றது. அதனால்‌ அதனை விசாரம் பண்ணி நிர்ணயம்‌ பண்ண வேண்டிய அவசியம்‌ ஏற்படுகிறது. இந்த மூன்றாம் பாதம்‌ அதைச் செய்கிறது-இதில் ஐந்து அதிகரணங்கள்‌ உள்ளன. இவற்றிலுள்ள ஸூத்ரங்களின்‌ எண்‌ணிக்கை- முதல்‌ அதிகரணம்‌ ” அர்ச்சிராத்யதிகரணம்‌ ” என்பது; ஸித்தாந்த ஸூத்ரமொன்றே இதிலுள்ளது.-பூர்வபக்ஷத்தை நாமே ஊஹித்துக் கொள்ள வேண்டும் -நாராயணன் கோவிலுக்கு நாலுபக்கம் வாசற்படி -என்றாலும் சரணாகத ரக்ஷக சீலன் எந்தப்பக்கம் கூக்குரல் வருமோ என்று எதிர்பார்த்து இருக்க-உபநிஷத்துக்களில் கூறியுள்ள வழிகள் அனைத்துமே ஏதேனும் ஒன்றால் ப்ரஹ்ம ஞானி ஸ்ரீ வைகுண்டம் செல்லலாம் என்பதே பூர்வ பக்ஷம்–

இது சரியில்லை என்பது சித்தாந்தம்‌. ஒரே வழியினால் தான்‌ பிரஹ்ம ஜ்ஞானி வைகுண்டத்தை யடைகிறான்‌. – இதற்குப்‌ பல வழிகள்‌ பொருந்தா. நம்மால்‌ அறிந்து கொள்ள முடியாத விஷயமிது என்பதுண்மையே. இதைப்‌ பேசும்‌ வேதம்‌ தனித் தனியாகப்‌ பல வழிகளைச சொலலுவதாகக்‌ கொள்வது தவறு, பல உபநிஷத்துக்களும் ஒரே வழியையே பேசுகின்றன. சிறு மாறுபாடு இதில்‌ காணப்படுவதுண்மையே. ஆனாலும்‌ ஊன்றிக்‌ கவனித்தால்‌ எல்லாம்‌ ஒன்றே என்பது புலனாகும்‌, ப்ரத்யபிஜ்ஞை தான்‌ இதற்காதாரம்‌. அதாவது–பொருத்தமான அடையாளங்களால்‌ :* இதுவும்‌ அதுவும்‌ ஒன்றே ” என்னும்‌ உணர்வு. -இங்கு .அது தெளிவாக இருப்பதனால்‌ .வழிகள்‌ பல இல்லை, ஒன்றே தான்‌. “நாராயணன்‌ கோவிலுக்கு………!” என்பது உண்மையே. ‘* அவனே ‘* ஓடோடியும்‌ வந்து காப்பதற்கு ஆயிரங்கோடி வழிகள்‌ இருக்கலாம்‌. இங்கு அது விஷயமில்லை, பாஞ்ச பெளதிகமான இந்த சரீரத்தில் அடை பட்டுக்‌ கிடக்கும்‌ ஜீவாத்மாவானது இதனின்றும்‌ வெளிக் கிளம்பி இவ் விருள் தரு மா ஞாலத்தைக்‌ கடந்து ஒளி மயமான வைகுண்ட லோகம்‌ சேருவது இங்கு விஷயம்‌. இதற்கு, ஒரே ஒளி மயமான வழி ஒன்றை இறைவன்‌ ஏற்படுத்தி யிருக்கிறான்‌. ** அர்ச்சி; ‘* என்பது * ஒளி ” என்னும்‌ பொருளுள்ள சொல்‌, இதளையே முதலில்‌ பற்றிக் கொண்டு தொடர்ந்து பயணம்‌ செய்கிறான்‌ பிரஹ்ம ஜ்ஞானியான ஜீவன்‌. அதனால்‌ இவ் வழிக்கு * அர்ச்சிராதி மார்கம்‌ ” என்பதே பெயராக அமைந்தது. இதைத்‌ தொடர்ந்து வரும்‌ மற்றவைகளும்‌—பகல்‌, சுக்ல பக்ஷம்‌, உத்தராயணம்‌, வருஷம்‌, ஸூரியன்‌, மின்னல்‌ என்றிப்படி ஒளி மயமாகவே அமைந்துள்ளமையைக்‌ காணலாம்‌. அதனால்‌ வைகுந்தம்‌ போகும்‌ வழி ஒன்றே–அர்ச்சிராதிமார்கமே– அது-சிசுபாலன்‌, புண்டரீகன்‌, பீஷ்மர்‌, அயோத்தியில்‌ வாழ்ந்த சராசரங்கள்‌, நான்முகன்‌ , அவருடைய பிள்ளைகளான ஸனகர்‌ முதலானவர்கள்‌– இப்படிப்பட்ட பலரும்‌ எம்பெருமானை ‘அடைந்த வாலாறு புராணங்களிலும்‌, பாஞ்சராத்ர கிரந்தங்களிலும்‌ சொல்லப்பட்டுள்ளது. அது இந்த அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தினின்றும்‌ வேறு பட்டதாகத்‌ தெரிகின்றது. இதன்‌ தத்துவத்தை அறிவாளிகள்‌ ஆழ்ந்து சிந்தித்து முடிவு காண வேண்டும்‌. ப்ரஹ்ம ஸூத்ர ஸித்தமான ந்யாயம்‌, இதிஹாஸ புராணங்கள்‌ இவ் விரண்டும்‌. முரண்படாதவாறாக ஒரு நிர்வாஹத்தை இதில்‌ காண வேண்டும்‌-

இரண்டாவது அதிகரணம்‌ ”வாய்வதிகரணம்‌ ‘”ஒரே ஸூத்ரம்‌ இதிலுள்ளது. இது ஸித்தாந்த ஸூத்ரம்‌. இதிலும்‌ இதற்கடுத்த ‘*வருணாதிகரண”‘த்திலும்‌, முதல்‌ அதிகரணத்தில்‌ சொல்லப்பட்ட விஷயம்‌-“ஒரே மார்கம்‌ ” என்பது மீமாம்ஸா ந்யாயங்களின்‌ துணை யுடன்‌ உறுதிப் படுத்தப்படுகிறது. இதற்கு ஒரு முன்னுரை வேண்டும்‌–பிரஹ்ம ஜ்ஞாநி யானவன்‌ வைகுண்டம்‌ போகும் வழி மூன்று உபநிஷத்துக்களில்‌ சொல்லப்பட்டுள்ளது. (1) சாந்தோக்யம்‌ (2) ப்ருஹதாரண்யகம்‌ (3) கெளஷீதகி. இவை மூன்றும்‌ வேதமே யாகையாலும்‌, ஒரே விஷயத்தைப்‌ பேசுகிற படியாலும்‌, வஸ்து தத்வம்‌ விதமாக இருக்க முடியாதாகையாலும்‌, இவற்றில்‌ கூறப்படும்‌ விஷயம்‌ ஒன்றே தான்‌ என்று நிர்ண்யிக்கப் படுகிறது. அவற்றில்‌ உள்ளதை உள்ளபடியே காண்மின் –

சாந்தோக்யம்‌ –
(1) அர்ச்சி;(2) அஹ: (3) சுக்ல பக்ஷம்‌-(4) உத்தராயணம்‌-(5) வருஷம்‌-(6) ஆதித்யன்‌-(7) சந்திரன்‌ (8) வித்யுத்‌ (9) அமானவ புருஷ
ப்ருஹதாரண்யகம்‌
(1) அர்ச்சி: (2) அஹ: (3) சுக்ல பக்ஷம்‌ (4) உத்தராயணம்‌ -(5) தேவ லோகம்‌ (6) ஆதித்யன்‌-(7) வைத்யுதன்‌ (8) மானஸ புருஷ:
கெளஷீதக
(1) அக்நி லோகம்‌ (2) வாயு லோகம்‌ (3) வருண லோகம்‌ (4) ஆதித்ய லோகம்‌. (5) இந்த்ர லோகம்‌ (6) ப்ரஜாபதி லோகம்‌ (7) ப்ரஹ்ம லோகம்‌
சாக்தோக்யந்தில்‌ ஒன்பது, ப்ருஹதாரண்யகத்தில்‌ எட்டு, கெளஷீதகியில்‌ ஏழு, ஆக மொத்தம்‌ இருபத்து நாலாகிறது. ஆனால்‌ பன்னிரண்டு தான்‌ உண்மையில்‌ . இங்குள்ளது, ஒரு உபநிஷத்தில்‌ சொல்லப் பட்டதே மற்றொன்றிலும்‌ சொல்லப் பட்டுள்ளது. ஆதலால்‌ அதைத தனியாக எண்ணக் கூடாது, ஒன்றில்‌ சொல்லப் படாதது மற்றொன்றில்‌ சொல்லப்‌ பட்டிருப்பதும்‌ இங்குண்டு, அதை மட்டும்‌ தனியாக எண்ண வேணும்‌, இப்போது பன்னிரண்டு தான்‌ தேறுகின்றது. இந்த நிர்ணயத்தையே இவ்வதிகரண்யமும் இதற்கடுத்த அதிகரணமும்‌ செய்கின்றன–

முதலாவதாக ! அர்ச்சி: ** என்பதே முதல்‌ இரண்டு உபநிஷத்துக்களிலும்‌ கூறப்பட்‌ டுள்ளதனால்‌, மூனறாவது உபகிஷத்தில்‌ முதன்மையாகக்‌ கூறப்பட்டுள்ள ‘ அக்நிலோகம்‌ ‘* என்பதும்‌ ** ஒளிவடிவ’மாக இருப்பதை ஆதாரமாகக் கொண்டு இந்த * அர்ச்சிஸ்‌” தான் என்று எளிதில்‌ கண்டு கொள்ளலாம்‌.
இரண்டாவது உபநிஷத்தில்‌ ஒரு இடத்தில்‌ ‘ வாயு ” முதலானதாகவும்‌, மற்றொரு இடத்தில்‌ ** தேவ லோகம்‌ ‘ என்பது ஐந்தாவதாகவும்‌ கூறப் படுகிறது. மூன்றாம்‌ உப நிஷத்தில்‌ இரண்டாவதாக ” வாயு லோகம்‌ ‘ என்பது இடம்‌ பெற்றுள்ளது. முதல்‌ உபநிஷத்தில்‌ இவ் விரண்டும்‌ இல்லவே இல்மை. :’தேவ லோகம்‌ வாயு லோகம்‌ என்னும்‌ இவை இரண்டும்‌ வெவ்வேறு வஸ்துக்களா ! அல்லது ஒரே பொருளா ? வரிசையில இவற்றின இடம்‌ எது !”‘ என்னும்‌ விஷயம்‌ இவ் வதிகரணத்தில்‌ நிர்ணயிக்கப் படுகிறது-வாயு லோகம் தேவ லோகம் இரண்டுமே ஒன்று தான் -தனித்தனியாக இரண்டு இல்லை -பெயர்களில் தான் வாசி -முதல் உபநிஷத்தில் ஐந்தாவதாக வருஷம் என்பதை இடம் பெற்றுள்ளது –அதற்கு அடுத்ததான ஆதித்யனுக்கு முன்னர் இதன் க்ரம பிராப்தமான இடம் என்பது ஸித்தாந்தம் -தேவ லோகம் -ஆறாம் வேற்றுமைத் தொகை -தேவர்களின் இருப்பிடம் -என்னும்‌ பொருள்‌ இதற்கு. **வாயு லோகம்‌ ” என்பது பண்புத் தொகை, ‘*வாயு வடிவமான. லோகம்‌” என்பது இதன்‌ பொருள்‌– வேத ப்ரஸித்தி யினால்‌ வாயுவே தேவ லோகம்‌ என்பது ஊர்ஜிதமாகிறது. தேவ லோகம்‌ என்னும்‌ சொல்‌ பொதுவான பெயராகவும்‌, வாயு லோகம்‌ என்னும்‌ சொல்‌ சிறப்பான பெயராகவும்‌ அமைந்துள்ளது. இவ்வளவு தான்‌. இரண்டு சொற்களிலும்‌ ஆறும்‌ வேற்றுமைத்‌ தொகையையே வைத்துப்‌ பேசினால்‌, இரண்டும்‌ ஒரே பொருள்‌ என்பது தேறாது. தனித் தனியாகி விடும்‌, ஒன்றைப்‌ பண்புத் தொகையாக்கினால்‌ இரண்டும்‌ ஒரே பொருள்‌ ‘” என்பது தேறும்‌. தொகையில்‌ இவ் வாறாக வ்யத்யாஸம்‌ மேற் கொள்ளப் படுவதேன்‌ ? என்னும்‌ கேள்வி இங்கு எழுகின்றது. மீமாம்ஸாந்யாயம்‌ இதற்குப்‌ பதிலளிக்கிறது-நிஷதாதஸ்தபத் யதிகரண ந்யாயம்‌ என்பது ஒரு பூர்வ மீமாம்ஸாந்யாயம்‌. (பூர்வமீமாம்ஸா தர்சநம்‌ 6-1-13) இரு விதமான தொகைகளுக்கும்‌ வாய்ப்புள்ள இடங்களில்‌ வேற்றுமைத்‌ தொகையை விலக்கிப்‌ பண்புத்‌ தொகையையே ஏற்க வேணும்‌ ‘” என்று இது அறுதி யிடுகின்றது. அதனால்‌ ** வாயுலோகம்‌” என்னுமிடத்தில்‌ பண்புத் தொகையே ஏற்கப்பட்டது. அப்படியானால்‌, “தேவ லோகம்‌ ” என்னுமிடத்திலும்‌ இதையே ஏற்கலாமே? ஏன்‌ அங்கு மட்டும்‌ வேற்றுமைத்‌ தொகை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது? என்னும்‌ கேள்வி எழும்‌. மீமாம்ஸா ந்யாயப்படி இது தான்‌ தகும்‌, ஆனாலும்‌ இங்கு நாம்‌ இதை ஏற்க வில்லை. காரணம்‌? வேதமே வேற்றுமைத்‌ தொகையைத்‌ தழுவிச்‌ செல்கின்றதே! இதை நாம்‌ மாற்ற முடியாது. அது தான்‌ காரணம்‌-வாயு லோகம்‌ ” என்னுமிடத்தில்‌ அப்படி யொன்று மில்லை. அதனால்‌ மீமாம்ஸா ந்யாயப்படியே பொருள்‌ கொள்ளப் பட்டது, இரண்டும்‌ ஒன்றே என்பது தேறிற்று.–

இந்த ‘*வாயு “வை ஆதி வாஹிகர்களின்‌ வரிசையில்‌ ஆறாவதாக வைக்க வேணும்‌. ஒன்றில்‌ இரண்டாவதாகவும்‌, மற்றொன்றில்‌ முதலாவதாகவும்‌, ஐந்தாவதாகவும்‌, வேத பாடத்தில்‌ இது இடம் பெற்றுள்ளது. அவ் விடங்களை ஏற்காமல்‌ எதிலும்‌ சொல்லப்‌ படாத ஆறாவது இடத்தை இதற்கு எவ்வாறு ஏற்படுத்தலாம்‌? என்னும்‌ கேள்வி இங்கு எழும்‌. பூர்வ மீமாம்ஸா ந்யாயமே இதற்கும்‌ பதில்‌ தருகின்றது. ” பாட க்ரமத்தைக்‌ காட்டிலும்‌, அர்த்த க்ரமமும்‌, ச்ரெளத க்ரமமும்‌ ப்ரபலமானவை, (பூர்வ மீமாம்ஸா தர்‌சநம்‌ 5-4-1.) என்றொரு ந்யாயமுளது: அதுவே இந்த இடமாற்றத்துக் காதாரம்‌, இங்கு ஆதி வாஹிகர்களின்‌ வரிசையில்‌ கால ரூபமான வஸ்துக்கள்‌ அடைவே கூறப் படுகின்றன -ஒன்றைக் காட்டிலும்‌ மற்றொன்று பெரிதாகவும்‌ அமைந்துள்ளன. இவற்றின்‌ நடுவில்‌ கால வடிவமில்லாத ‘*வாயு'”வை அமைப்பது பொருத்தமற்றது. அதனாலேயே, அர்ச்சி;–பகல்‌, சுக்ல பஷம் , உத்தராயணம்‌, வருஷம்‌ என்னுமிவைகளுக்குப்‌ பிறகு வாயுவுக்கு இடம்‌ அமைக்கப்பட்டது. வேத பாட க்ரமம்‌ மாறிப் போனாலும்‌ குற்றமில்லை. பொருத்ததமாகவே அநுஷ்டராம்‌ பண்ணவேணும்‌. பொருத்தமற்றதாக அனுஷ்டாநம்‌ செய்யக் கூடாது என்பதையே மேற்படி மீமாம்ஸா ந்யாயம்‌ அறுதி யிடுகின்றது. அதன்படியே ஆறாவது இடம்‌ வாயுவுக்கு ஏற்பட்டது. ஸ்ரெளதமான க்ரமழும்‌ இங்கு இந்த நிர்ணயத்தையே ஊர்ஜிதப்‌ படுத்துகிறது. அதனால் “ஸம்வத்ஸர ”த்துக்குப்‌ பிறகு ‘ ஆதித்ய ”னுக்கு முன்‌ *’ வாயு” வுக்கு இடம்‌ என்பது தேறுகின்றது. இரண்டாவது உபநிஷத்தில்‌ மற்றொரு இடத்தில்‌ * வாயு ” முதலிடம்‌ பெற்றிருப்பதையும்‌ மேற்படி மீமாம்ஸா ந்யாயத்தினால்‌ * ஆறாவதாக ** மாற்றி யமைக்க வேணு மெனறவாறு –

வருணாதிகரணம்‌–3 – ஒரே ஸுத்ரமுள்ளது இவ்வதிகரணம்‌. இதுவும்‌ ஸித்தாந்த ஸூத்ரமேயாகும்‌. “தடித்‌”– என்பது “வித்யுத்‌!” மின்னல்‌’” எனப்படும்‌ பொருளே யாம்‌. !’அதி’” என்பதற்கு “மேலே” என்பது பொருள்‌. ஆதலால்‌ ‘“மின்னலுக்குப்‌ பிறகு வருணன்‌ இடம் பெற வேணும்‌” என்பது இதன் கருத்து, ”ஸம்பந்தாத்‌”” என்னும்‌ பதம்‌ இப்படிச்‌ சொல்லுவதற்கான காரணத்தைக்‌ காட்டுகிறது. “மின்னலும்‌ வருணனும்‌ நெருங்கிய தொடர்புள்ளமையே இதன்‌ காரணம்‌’ என்றபடி.

ஏற்கனவே கூறியவாறு, மூன்றாவது உபநிஷத்தில்‌ உள்ளவைகளான “வருண லோகம்‌” *இந்த்ர லோகம்‌”‘ “ப்ரஜாபதி லோகம்‌” என்னும்‌ மூன்‌றுக்கும்‌, இந்த ஆதி வாஹிகர்களின்‌ வரிசையில்‌ :*இடம்‌ எது ‘” என்பது இவ் வதிகரணத்தில்‌ விளக்கப் படுகிறது-இதிலும்‌ ““பாட க்ரமத்தை” ஆதாரமாகக் கொண்டு பூர்வ பக்ஷமும்‌, ” அர்த்த க்ரமத்தை'” அனுஸரித்து ஸித்தாந்தமும்‌ பண்ணப் படுகிறது. வருணன்‌”! “இந்த்ரன்‌” *ப்ரஜாபதி” ஆகிய மூவரும்‌ முதலிரண்டு உபநிஷத்துக்களிலில்லை. மூன்றாவது உபநிஷத்தில்‌ மட்டும்‌ காணப் படுகின்றனர்‌. மற்றைய உபநிஷத்துக்‌களில்‌ உள்ளவைகளான, *’அர்ச்சி:’” முதலான அனைத்தும்‌, தக்க ஆதாரத்தின்‌ மூலம்‌ ஒருவாறாக வரிசைப் படுத்தப் பட்டுள்ளன. அவற்றின்‌ இடையே எங்கும்‌ இந்த ”வருணன்‌’” முதலான மூன்றுக்கும்‌ இடம்‌ கிடைக்காது, இம் மூன்றும்‌ வேதத்தில்‌ சொல்லப் பட்டிருப்‌பதனால்‌ ஏதாவதொரு இடம்‌ இவற்றுக்கும்‌ கொடுத்தாக வேணும்‌. இல்லையேல்‌ இவற்றை இந்தப் ப்ரகரணத்தில்‌ சொல்லியது பயனற்றதாகும்‌. அது பெருந் தவறு. அதனால்‌ இந்த வரிசையில்‌ இம் மூன்றுக்கும்‌ ஏதாவதொரு இடம்‌ ஏற்படுத்த வேணும்‌. இம் மூன்றும்‌ ஒன்றன் பின்‌ மற்றொன்றாக வரிசையாக இல்லை. ‘*வாயு’*வுக்‌ கடுத்தாற் போல்‌ “வருணன்‌! சொல்லப் பட்டிருக்கிறான்‌. **இந்திரனும்‌’” ‘“ப்ரஜாபதி””யு ம்‌ ஆதித்யனுக்‌ கடுத்தாற்‌ போல்‌ இடம்‌ பெற்றிருக்கின்றனர்‌. அதனால்‌, வாயு”‘வின்‌ பின்‌ வருணன்‌” படிக்கப்பட்‌ டிருப்பதை அப்படியே கொள்ள வேணும்‌. இதனால்‌ “’வாயு”வுக்‌ கடுத்தாற் போல்‌ “ ஆதித்யன் (ஏற்கனவே) ஏற்படுத்தப்பட்ட இடம்‌ *வருணனால்‌ இடையிடப்பட்டு மாறி விடுகிறது. இப்படி ஒரு விதமான மாறுதல்‌ தவிர்க்க முடியாததாகி விடுகையால்‌, “இந்திரனை” யும்‌ “ப்ரஜாபதியை”யும்‌ ”வருண”னுக்‌ கடுத்தாற் போல்‌ வைத்து விடலாம்‌ அதனால்‌ ”வாயு”வுக்கும்‌ ‘*ஆதித்ய”னுக்கும்‌ இடையில்‌– இம் மூவருக்கும்‌ இடம்‌ ஏற்படுத்‌தப் படுகிறது. இவர்களை இந்த ப்ரகரணத்தில்‌ சொல்லி யிருப்பதற்கும்‌ இப்போது ப்ரயோஜனம்‌ உண்டு. பாட க்ரமமும்‌ அனுஸரிக்கப் பட்டதாகிறது என்பது இங்கு பூர்வ பக்ஷம்‌. ஸித்தாந்தம்‌ இதற்கு நேர்மாறானது, இவ் விஷயத்தில்‌ பாட க்ரமத்தை ஆதாரமாகக்‌ கொள்ளக்‌ கூடாது. அதனால்‌ பூர்வ பக்ஷத்தில்‌ சொன்ன வரிசைக்‌ கிரமம்‌ சரியில்லை. **பாட க்ரம’த்தைக்‌ காட்டிலும்‌ “அர்த்த க்ரமம்‌” ப்ரபலமானது. (பூர்வமீமாம்ஸா தர் சநம்‌ 59 -4–1) மின்னல்‌–வருணன்‌ இவ் விரண்டும்‌ நெருங்கிய தொடர்புள்ளவை. மேகத்தில்‌ தான்‌ மின்னல்‌ தோன்றுகிறது. மேகம்‌ என்பது ஜலத்தைத்‌ தன்னுள்ளே வைத்திருப்பது -ஜலத்தின் அதிபதி வருணன்‌ என்பது இதிஹாஸ புராணங்களிலும்‌ வேதங்களிலும்‌ ப்ரஸித்தம்‌. அதனால்‌, ‘*வாயு'”வுக்‌ கடுத்ததாக ‘*வருணன்‌”‘ பாட க்ரமத்தினால்‌ இடம்‌ பெறுவதை விலக்கி, அவனை மின்னலுக்குப்‌ பிறகு வைக்க வேணும்‌. இப்போது “மின்னலுக்கும்‌ அமாகவ புருஷனு’க்கும்‌ இடையில்‌ வருணன்‌ இடம் பெற்று விட்டான்‌. அதனால்‌ அவ் விரண்டும்‌ ஒன்றன் பின்‌ மற்றொன்றாக இடைவெளி யில்லாமலே இருக்கும்‌ நிலை பாதிக்கப் பட்டு விட்டது. ஆதலால்‌ *:இந்திரன்‌”’ “ப்ரஜாபதி” ஆகிய இவ் விருவரையும்‌ “வருண”‘னுக்‌ கடுத்தாற் போல்‌ வைக்க வேணும்‌. இவ் விருவரும்‌ *ஆகந்து”(வங்தேறிர்கள்‌. திட்டமிடப்பட்டு வருபவர்களில்லை. அதனால்‌ கடைசியான இடமே இவர்களுக்குத்‌ தகும்‌, (வந்தேறிகளுக்கு இடம்‌ முடிவில் தான்‌) என்பது மீமாம்ஸா ந்யாயம்‌ (5–3–4 பூர்வ மீமாம்ஸாதர்சநம்‌) இதன் படி இந்திரனுக்கும்‌ ப்ரஜாபதிக்கும்‌ கடைசி இடமே கிடைக்கும்‌. அவர்களிருவருக்கும்‌ பிறகு *அமாநவ புருஷனுடைய இடம் .

ஆதிவாஹிகாதிகரணம்‌–4 “ இரண்டு ஸுத்ரங்களுள்ளது இவ் வதிகரணம்‌. இர்ண்டுமே ஸித்தாந்த ஸூத்ரங்களேயாம்‌.
“அர்ச்சி:” முதலானவைகள்‌ ப்ரஹ்ம ஜ்‌ஞானி யானவன்‌ வைகுண்டம்‌ செல்வதற்குக்‌ காரணமாகக்‌ கூறப்பட்டுள்ளன. மூன்று விதமாக இதை நிர்வஹிக்கலாம்‌ :–
1-நீண்ட யாத்திரை செய்து வைகுண்டத்தை யடையப் போகிற ப்ரஹ்ம ஞானிக்கு இவை வழியின்‌ பகுதியைக்‌ காட்டும்‌ அடையாளக்‌ கற்கள்‌ போன்றவை,
2-தூரப் பிரயாணம்‌ செய்யுமிவனுக்கு ஆயாஸம்‌ ஏற்படாமல்‌ இருப்பதற்காக இடையிடையே சிறிது காலம்‌ தங்கி இளைப்பாறுவதற்காக ஏற்பட்ட ஸுகானு பவத்திற்கான லோகங்களே இவை.
3-எம்பெருமானால்‌ தனதிடம்‌ வந்து சேரும்படி பிரஹ்ம ஜ்ஞானியை அழைத்துச்‌ கொண்டு வருவதற்காக நியமிக்கப்பட்ட ”ஆதிவாஹிகர்‌”களே இவர்கள்‌
என்றிப்படி மூன்று பக்ஷங்கள்‌ இங்கு தோன்றுகின்றன. இவற்றுள்‌ முதலிரண்டும்‌ பூர்வ பக்ஷங்கள்‌, மூன்றாவது ஸித்தாந்தம்‌.
ஒரு ஊரிலிருந்து மற்றொரு ஊருக்குப்‌ புதிதாகச்‌ செல்கிறவர்களுக்கு, சரியான வழி தெரிவதற்காகவும்‌, வழியில்‌ கடந்து போன பாகம்‌, இனி கடக்க வேண்டிய பாகம்‌ இவை திட்டமாகத்‌ தெரிவதற்காகவும்‌, அவ் விரண்டு ஊர்களுக்கு மிடையிலுள்ளதான மரங்கள்‌, காடுகள்‌, மலைகள்‌, ஆறுகள்‌ முதலியவற்றை அடையாளமாகக் கூறி வழி யனுப்புவார்கள்‌. அவற்றைப்‌ பார்த்துக் கொண்டே, பிரயாணம்‌ செய்கிறவர்‌ தவறாமல்‌ சேர வேண்டிய இடத்‌துக்குப்‌ போய்ச்‌ சோந்து விடுவார்‌. இது உலகியற்கை. இந்த ரீதியிலேயே இம் மண்ணுலகிலிருந்து வைகுந்தம்‌ போகிற ப்ரஹ்ம ஜ்ஞானிக்கு, இடையில்‌ வரும்‌ அடையாளங்களாக அர்ச்சி’ராதிகள்‌ கூறப்பட்டுள்ளன என்பது முதல்‌ பூர்வ பக்ஷம்

அவ்விதமான அடையாளங்கள்‌, ஆங்காங்கு நிலைத்திருக்கும்‌ பொருள்களாகவே இருக்கும்‌. இங்கேயோ வெனில்‌–பகல்‌, சுக்ல பக்ஷம்‌, உத்தராயணம்‌, வருஷம்‌ இப்படி, காலங்களின்‌ பல பிரிவுகளே கூறப் படுகின்றன. அதனால்‌ இவை வழியின்‌ அளவைக்‌ காட்டும்‌ அடையாளங்களாக இருக்க முடியாது. அதலை நெடுந் தூரம்‌ பயணம்‌ செய்யும்‌ பிரஹ்ம ஜ்ஞானிககு இடையிடையே சுக வாழ்வுக்கான இடங்களே இந்த :’அர்ச்சி”ராதி யெல்லாம்‌. “ ”லோகம்‌” என்னும்‌ சொல்‌ உபயோகிக்கப்‌ பட்டிருப்பதுவும்‌ இந்த பக்ஷததிற்கே அநு கூலமானது என்பது இரண்டாவது பூர்வபக்ஷம்‌.

இவ் விரண்டு பக்ஷங்களும்‌ சரியில்லை. ஏனெனில்‌ இவை நமது லோகானுபவத்தினால்‌ ஏற்பட்ட கற்பனைகளேயாம்‌. வேதமே இங்கு ஒரு விஷயத்தை ஸ்பஷடமாகச்‌ சொல்லுகிறது. அதையே நாம்‌ ஏற்க வேண்டும்‌-வேத வாக்யம்‌, அமானவ புருஷன்‌ இந்த ப்ரஹ்ம வித்துக்களை எம்பெருமானிடம்‌ சேரும்படி செய்கிறான்‌’ என்று, இந்த வரிசையில்‌ முடிவிலுள்ள அமானவ புருஷனுக்கு “ஆதி வாஹிகத்வ”த்தைச்‌ சொல்லுகிறது. அத்னால்‌ “அர்ச்சி:” – முதலானவர்களும்‌ அப்படிப்பட்டவர்களே என்று நிர்ணயிக்க வேண்டியதாகிறது.- பூர்வமீமாம்ஸா ந்யாயம்‌ (பூர்வமீமாம்ஸாதர்சநம்‌ |–4–19) இவ்வாறு நிர்ணயம்‌ செய்வதற் காதாரமா யுள்ளது, அதில்‌ ‘*அமானவ புருஷன்‌ “‘தான்‌ ப்ரஹ்ம வித்துக்களை எம்‌ பெருமானிடம்‌ சேர்ப்பிக்கிறான்‌. **அர்ச்சி:” முதலானவர்கள்‌ அவனுக்குத்‌ துணையாக இருப்பவர்கள் -“அர்ச்சி:” முதலான சொற்கள்‌ ப்ராக்ருதமான பொருள்களையே சொல்லுவதாகத்‌ தோன்றினாலும்‌, உண்மை அவ்வாறில்லை. அவ்வோ பொருள்களின்‌ அபிமானியான-சேதனனாகிய நித்ய ஸூரிகளான தேவதைகளையே இச் சொற்கள்‌ கூறிப்பிடுகின்‌றன.

5-கார்யாதிகரணம்‌-–பத்து ஸூத்ரங்களுள்ளது இவ் வதிகரணம்‌. இவற்றில்‌ முதல்‌ ஐந்து ஸூத்ரங்கள்‌ பூர்வ பக்ஷத்தைக்‌ குறிப்பவை. *’பாதரி” மஹர்ஷியின்‌ மதமாக இது கூறப்படுகிறது. பிந்திய ஐந்து ஸூத்ரங்கள்‌ ஸித்தாந்தத்தைக்‌ கூறுபவை. அதிலும்‌ கடைசியிலுள்ள பாதராயணருடைய மதமாகக்‌ கூறும்‌ இரண்டு ஸூத்ரங்களே பரம ஸித்தாந்தம்‌. அதற்கு முன்‌ ஜைமிநி மதமாகக்‌ கூறப்படும்‌ மூன்‌று ஸூத்ரங்கள்‌ பரம ஸித்தாந்தமாக மாட்டா .

பாதரி மகரிஷியின்‌ மதம்‌-ஆதிவாஹிகர்கல்‌ பரம் பொருளான எம்பெருமானை வைகுந்தத்துக்கு அழைத்துச்‌ செல்கின்றன ரென்பது பொருந்தாது. எங்கும்‌ வியாபித்துள்ள இறைவனை அவரவர்‌ தமது இருப்பிடத்திலேயே அடையலாமே ! இதற்காக ஒரு இடம்‌ விட்டு மற்றோரிடம்‌ போவது அவசியமில்லை. அதனால்‌ இந்த ஆதி வாஹிகர்கள்‌, “ப்ரம்மாவை” (நான்முகனை) உபாஸநம்‌ பண்‌ணுமவர்களையே அவருடைய லோகத்திற்கு அழைத்துச்‌ செல்கின்றனர்‌ என்று கூற வேணும்‌. இது பொருத்தமானது. நான்முகன்‌ எங்கும்‌ நிறைந்தவனில்லை. தனக்கென்று நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒரு இடத்தில் மட்டுமே இருப்பவன்‌. அவனைத்‌ த்யானம்‌ பண்ணுபவர்களை அவனது இருப்பிடமாகிய ப்ரஹ்ம லோகத்திற்கு ஆதி வாஹிகர்‌ அழைத்துப்‌ போவதென்பது நடக்கக் கூடியதொன்றாகும்‌. இக்கருத்தையே வேத வாக்கியங்களும்‌ தெரிவிக்கின்றன. பரம் பொருளாகிய எம்பெருமானுக்கு வெகு ஸமீபத்தில்‌ நான்முகன இருக்கிறான்‌. அதனால்‌ ஒன்றன்‌ பாலாகிய சொல்லாலேயே–பரம் பொருளாகவே–நான்முகன்‌ சொல்லப்பட்‌டிருக்கிறான்‌. இது தவறில்லை. ”ப்ரஹ்ம லோகம்‌ சேர்ந்தவர்கள்‌ இந்த ஸம்ஸாரத்திற்கு மீண்டும்‌ திரும்பி வருவதில்லை’* என்று உபநிஷத்து கூறுகிறது. ‘“ப்ரம்ம லோகம்‌”” என்பது நான்முகனுடைய லோகமாகக் கொள்ளப்படின்‌ இது பொருந்தாது. இரண்டு “பரார்தம்‌” கழிந்தவுடன்‌ இந்த ப்ரம்ம லோகம்‌ அழிந்து விடும்‌. அதன் பிறகு அவ்விடம்‌ சென்‌றிருப்பவன்‌ திரும்பியேயாக வேண்டுமே *? என்ன வேண்டா.- அதில்‌ வீற்றிருந்த நான்முகன்‌, ஏற்கனவே திட்டமிட்டுள்ளபடி. வைகுண்டம்‌ செல்வார்‌. அவருடன்‌ கூடி. இந்த உபாஸகனும்‌ வைkuந்தமே சென்று சேருவான, இங்கு திரும்ப மாட்டான்‌-இந்த பக்ஷத்திற்கு விரோதமான தில்லை. ச்ருதி ஸ்ம்ருதிகளிலும்‌ இதே கருத்து கூறப் பட்டுள்ளது என்பதாம்‌.

ஜைமிநி மஹரிஷியின்‌ மதம்‌ : * ப்ரஹ்மம்‌” என்னும்‌ சொல்‌ ‘*பரம் பொருளை”யே முக்கியமாகக்‌ குறிப்பிடும்‌. இதை நான்முகனைக்‌ குறிப்பதாகச்‌ சொல்வது தவறு. –ப்ரஹ்மம்‌’ பரம்‌ பொருளே. நான்‌ முகனில்லை. ஆதி வாஹிகர்கள்‌ உபாஸகனை அந்தப்‌ பரம்பொருளிடமே அழைத்துச்‌ செல்கிறார்கள்‌ என்று கூறுவது தான்‌ சரி. இதனால்‌ உபாஸனமும்‌” பரப்ரஹ்ம விஷயகமாகவே இருக்க வேணு மென்பதும்‌ தேறுகின்றது-எங்கும்‌ நிறைந்த பரப்ரஹ்மத்தை உபாஸகன்‌ தனது இருப்பிடத்திலேயே அடையலாமே! அதற்காக இவனைப்‌ பலர்‌ வந்து வேறு ஒரு இடத்திற்கு அழைத்துக் கொண்டு … போக வேண்டிய அவசியமே இல்லையே ! என்பது இதில்‌ ஒரு ஆக்ஷேபம்‌. மிக்க வலிமை யுள்ளதான அஜ்ஞாநம்‌ இவனைச்‌ சூழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. “அதிலிருந்து விடுபட்டால்‌ தான்‌ இவனுக்குப்‌ பரப்ரஹ்மம்‌ புலனாகும்‌. அந்த ‘“பூர்ண அஜ்ஞாந நிவ்ருத்தி’” வைகுந்தம்‌ சென்று சேர்ந்த பிறகு தான்‌ ஏற்படுகிற தென்று சாஸ்திரங்களே கோஷிக்கின்றன. அதற்காக உபாஸகன்‌ வைகுந்தம்‌ சென்றே யாக வேணும்‌. அழைத்துச்‌ செல்பவர்களும்‌ அவசியமே என்பது இதற்கு பதில்‌– வேத வாக்கியம்‌ பாதரி மகரிஷியின்‌ மதத்திற்கு ஆதாரமாகாது. *ப்ரஹ்மாவினுடைய லோகம்‌” என்று வேற்றுமைத்‌ தொகை யன்றோ அப்போது வேண்டி யிருக்கிறது ? ”ப்ரஹ்மமேயான லோகம்‌’” என்று பொருள்‌ கொள்வதானால்‌ பண்புத் தொகையாகுமே! பிந்தியதே சிறந்த தென்பது பூர்வமீமாஸா ந்யாயம்‌. (பூர்வ மீமாம்ஸாதர்சநம்‌ 6–1–13) இது ஏற்கனவே விளக்கப் பட்டுள்ளது.-வேதவாக்கியம்‌ இந்த “ஜைமினி” மதத்திற்குப்‌ பொருந்‌ தாது: பரப்ரஹ்மம்‌ ஒன்றே. அதற்கு “ஒரு லோகம்‌”! தானே இருக்க முடியும்‌ ? ‘ பன்மை யன்றோ இங்குளது! நான்முகன்‌கள்‌ பல பேருண்டாகையால்‌ ”பாதரி’”யின்‌ மதத்திற்கே இந்தச்‌ சொல்‌ பொருந்தும்‌ என்பது இதில்‌ மற்றொரு ஆஷேபம்‌.-ஒன்றையே பன்மையிலும்‌ சொல்லலாம்‌, வேதத்திலேயே இதற்கு ஆதாரமுளது. அக்நீ ஷோமிய பசு யாகத்தில்‌ ஒரே ஒரு பசுவுள்ளது. அதன்‌ கயிற்றை அவிழ்த்து விடுவதற்கான மந்திரம்‌ ஓன்றுளது. ஒரு பசுவுக்கு ஒரே கயிறு தனே ! பன்மை எவ்வாறு பொருந்தும்‌ ? என்னும்‌ கேள்வி எழுந்ததிங்கு . “ஒன்றையே பன்மையிலும்‌ சொல்லலாம்‌ ‘? என்று பதில்‌ கூறப்பட்டிருக்கிறது பூர்வ மீமாம்ஸையில்‌ (பூர்வமீமாம்ஸாதர்சநம்‌ 9–3–5, பாசாதிகரணந்யாயம்‌) அதுவே இதற்கும்‌ பதிலாகும்‌, மேலும்‌ எம்பெருமானுக்குப்‌ பல.லோகங்களிருப்பதும்‌ பொருத்தமே. “வேத வாக்கியமும்‌ இதே கருத்தைத்‌ தருகின்றது. -வேத வாக்கியம்‌ ** ப்ரஜாபதி” என்றும்‌ நான்‌ முகனின்‌ பெயராலேயே அவனைச்‌ சொல்லி அவனது இருப்பிடத்தை உபாஸகன்‌ அடைவ தாகச்‌ சொல்லுகின்றதே! என்பதும்‌ ஒரு ஆக்ஷேபம்‌. இதில்‌ அடுத்தாற் போல்‌ தொடர்ந்து வரும்‌ வாக்ய சேஷத்தில்‌ ‘*அழிவற்ற சாச்வதமான ப்ரஹ்ம லோகத்தை, ஸகல விதமான பந்தங்களினின்றும்‌ விடுபட்டு நான்‌ *சென்றடைவேன்‌”‘ என்று வருவதனால்‌ இவன் நான்முகனில்லை, பரப்ரஹ்மமே என்று தேறுகின்றது.

பாதராயண (வேதவ்யாஸ)ருடைய ஸித்தாந்தம்‌ : மேற் கூறிய இரண்டு மதங்களிலும்‌, சிற் சில வேத வாக்கியங்களின்‌ தாத்பர்யத்துக்குப்‌ பொருத்த மில்லை. “*தத் க்ரது” ந்யாயமும்‌ இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டியதாக உளது. அதனால்‌ *’அப்ரதிகாலம்பநர்‌”களையே ஆதி வாஹிகர்கள்‌ வைகுண்டத்துக்கு அழைத்துச்‌ செல்கின்றனர்‌ என்று முடிவு பண்ண வேண்டும்‌. “ப்ரதீகம்‌’” என்பது ‘*அவயவம்‌”‘, பிரபஞ்சம்‌ முழுதும்‌ இறைவனது வடிவமாதலால்‌, அதில்‌ ஏக தேசமான ஒரு பொருளை-காம-ப்ராணன்‌ . இத்யாதியை–உபாஸிப்பவர்கள்‌ ”ப்ரதீகாலம்பநர்கள் -அப்படி யில்லாமல் முழு அவயவியான பரப்பிரஹ்மத்தையே உபாஸிப்பவர்களையும்‌–ப்ரக்ருதி யிலிருந்து விடு பட்டவனும்‌ பரப்ரஹ்மத்தையே தனக்கும்‌ ஆத்மாவாக (உயிருக்குயிராக) உணர்ந்து அந்‌ நிலை யிலுள்ள ஸ்வாத்மாவையே உபாஸிப்பவனு மாகியவனையும்‌– ஆதி வாஹிகர்கள்‌ அழைத்‌துச்‌ செல்கின்றனர்‌ என்பது தான்‌ சரியான முடிவாகும்‌-தத் க்ரது ந்யாயமும்‌ இந்த பக்ஷத்திலேயே பொருந்துகிறது- வேத வாக்கியமே மேலே எடுத்துக் காட்டிய விசேஷத்தைப்‌ பேசுகிறது- இவ் வுலகில்‌ ஒருவன்‌ உபாஸநம்‌ பண்ணுவதற்‌ கேற்றதாகவே மறுமையில்‌ பலமுமுண்டாம்‌. ஆதியும்‌ அந்தமுமுடையவைகளை, உள்ள படியே– அல்லது–”ப்ரஹ்ம”மென்னும்‌ நோக்கால்‌–உபாஸிப்பவர்களுக்கு சாச்வதமான ப்ரஹ்ம லோகம்‌ கிட்டாது. அவர்களை ஆதி வாஹிகர்கள்‌ அழைத்துப் போக வேணுமென்பதும்‌ அவசியமில்லை. சாச்வதமான பரப்ரஹ்மத்தை–அல்லது –ப்ரக்ருதியிலிருந்து விடுபட்ட ஸ்வாத்மாவையே பரமாத்மாவின்‌ சரீரமாக (பரமாத்மாவை ஆத்மாவாக உடையதாக) உபாஸிப்பவர்களுக்கே ப்ரஹ்மலோகம்‌ கிடைக்கும்‌. ஆதி வாஹிகர்கள்‌ அழைத்துச் செல்‌வதும்‌ அவர்களுக்கே, இதில்‌ மேலும்‌ அவசியமாகச்‌ சொல்லப்பட வேண்டிய விஷயங்கள்‌ மிக வுண்டு. விரிவைத்‌ தவிர்க்க வேண்டி அவை விடப்பட்டன. ச்ருத ப்ரகாசிகாசார்யா சார்யருடைய ஸ்லோகம்‌ இந்த கதி பாதத்தின்‌ விஷயத்தை ஒரு “ஆர்யா” வருத்தத்தில்‌ சுருக்கிக்‌ கூறுகிறது. ஸ்ரீமந் நிகமாந்த மஹா தேசிகனுடைய ஒரு அதிகரண ஸாராவளீ ஸ்லோகமும்‌ (ஸ்ரக்தரா வ்ருத்தம்‌) அப்படியே உள்ளது –

—

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே
ஸ்ரீ உ.வே. வித்வான்‌ நாவல்பாக்கம்‌ தேவநாதாசார்ய ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்

This entry was posted on October 1, 2026 at 1:22 pm and is filed under ஸ்ரீ பாஷ்யம். You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.