Thiruvonum's Weblog

உத்க்ராந்தி பாதார்ந்த ஸங்க்ரஹம் –
ஆத்ம உஜ்‌ஜீவநத்திற்காக அவஸ்யம்‌ அறிய வேண்டியவை பரம தத்வ ஹித புருஷார்த்தங்களாகும் – இவ்வர்த்தத்தில்‌ -வேதோகிலோ தர்ம மூலம்‌ ” என்கிறபடியே வேதமே ப்ரமாணம்‌: அந்த வேதம்‌ பூர்வ பாகம் , உத்தர பாகம்‌ என்று இருவகையாகப்‌ பிரிக்கப்பட்டன – பூர்வ பாகம் கர்ம காண்டம்‌ எனப்படுகிறது. உத்தர பாகம்‌ (அதாவது உபநிஷத்துக்கள்‌) ப்ரஹ்ம காண்டம் எனப் படுகிறது -கர்ம காண்டம் பகவத் ஆராதன ரூபம் -உத்தர காண்டம் ஆராத்ய ப்ரஹ்மம் பற்றியது -இவற்றுக்கு வியாக்யானம் பூர்வ மீமாம்ஸை சாரீரிக மீமாம்ஸை -மூன்றாம் காத்யாயத்தில் -4 பாதங்களால் சாங்கமான உபாசனம் நிரூபிக்கப் பட்டது –கீழ் ஆவ்ருத்தி பாதத்தில் முதல் ஆறு அதிகரணம் வரையில் உபாசனத்தையே பற்றிய விசாரித்து -ஏழாவது அதிகரணம் தொடக்கமாக ப்ரஹ்ம வித்யாபலம்‌ (அதாவது ப்ராப்தி விரோதியான பாபத்தைப்‌ போக்‌கடிப்பது) பற்றிய விசாரம்‌ பண்ணப் படுகிறது. பலாத்யாயத்தின்‌ முதலில்‌ ப்ரஹ்ம வித்யையைப் பற்றி விசாரிப்பதன் மூலம்‌, ப்ரஹ்ம வித்யையை உபாஸநமாக இருந்த போதிலும்‌ அது ப்ரஹ்ம விஷயமான படியால்‌ ஸ்வாதுதமமான (மிக இனியதான) பலமாகவும்‌ இருப்பது என்னும்‌ அர்த்தத்தைக்‌ காட்டுகிறார்‌. ஆக இவ்வளவால்‌ ஸ்தூல ஸரீரம்‌ இருக்குமளவில்‌ ஏற்படும்‌ வித்யா பலத்தை நிரூபித்தாராயிற்று. நாலாவது அத்தியாயம்‌ முதற்பாதமீறாக. இதற்கு மேல்‌ இரண்டாம்‌ பாதத்தில்‌ பலனில்‌ சேர்ந்ததான -(அர்ச்சிராதி) கத் யுபக்ரமத்தை சிந்திக்க ஆரம்பிக்கிறார்‌. கத் யுபக்ரமமாவது உத்க்ராந்தி தசையாகும்‌. இது பற்றியே இப் பாதத்திற்கு உத்க்ராந்தி பாதம்‌ என்று பெயருள்ளது.

அதிகரணம்‌–1-ஜீவன்‌ ஸ்தூல சரீரத்திலிருந்து கிளம்பும் போது முதலில்‌ ஜீவனுக்கு உபகரணமாயுள்ள 1। இந்த்ரியங்களில்‌ ஜ்ஞாநேந்த்ரியம்‌ 5, கர்மேந்த்ரியம்‌ 5 ஆக 10 இந்த்ரியங்கள்‌ 11-வதான மனமாகிற இந்த்ரியத்தில்‌ ஒடுங்குகின்றன -மனத்தில்‌ பத்து இந்த்ரியங்கள்‌ ஒடுங்குவதாவது–லயம்‌ எனப்பட மாட்டாது. மண்‌ உருண்டையிலிருந்து மண்‌ குடம்‌ தோன்றி, மறுபடியும்‌ அழியும் போது மண்‌ உருண்டையாகவே ஆகி விடுவது போல்‌, இங்கு மனமாகிய இந்த்ரியத்திலிருந்து இந்தப்‌ பத்து இந்த்ரியமும்‌ தோன்றி அதிலேயே மறைகின்றன என்று பொருள் கொள்ள முடியாது ; இந்த்ரியங்கள்‌ பதினொன்றும்‌ அஹங்காரத்திலிருந்து உண்டானவை யாகையாலே. ஆகையாலே, மனஸ்ஸூடன்‌ இந்தப் பத்து இந்த்ரியங்களும்‌ சேர்ந்து நிற்கின்றன என்றே பொருள்‌ கொள்ளவேண்டும்‌. இதைத் தான்‌ கூறுகிறது ” வாங் மநஸி ஸம்பத்யதே ” என்னும்‌ வேத வாக்யம்‌-இனி ஓராக்ஷேபம்‌ :–இந்த வேத வாக்யத்தில்‌ *வாக்‌’ என்னும்‌ ஸப்தம்‌ மேற்கூறியபடி வாக்‌ இந்த்ரியத்தைக்‌ குறிக்காமல்‌ அதனுடைய வியாபாரத்தையே சொல்லுகிறது ; அது மனஸ்ஸூக்கு அதீனம்‌. ஆக, வாக்‌ எனும்‌ இந்த்ரியம்‌ மனஸ்ஸில்‌ அடங்குகிறது என்றால்‌ வாக் வ்ருத்தி மனஸ்ஸில்‌ அடங்குகிறது என்று பொருள்‌ கொண்டால்‌ என்ன எனில்‌ : அப்படிக் கொண்டால்‌ இரண்டு அஸ்வாரஸ்யங்கள்‌ ஏற்படுகின்றன: அதாவது வாக்‌ ஸப்தத்திற்கு முக்கியமான (இந்த்ரியம்‌ என்னும்‌) பொருளை விட்டு விட்டு, வாக் வ்ருத்தியை அர்த்தமாகக்‌ கொள்வது ஒரு அஸ்வாரஸ்யம்‌. *ஸம்பத்தி’ ஸப்தார்த்தம்‌ அமுக்யமாகக்‌ கொள்ளப் படுவது இரண்டாவது அஸ்வாரஸ்யம்‌, வாகிந்த்ரியம்‌ மனத்தில்‌, ஒடுங்கி விடுகிறது என்று கொள்ளும்‌ ஸித்தாந்தார்த்தத்தில்‌ ஒரே அஸ்வாரஸ்யம்‌, ஸம்பத்தி ஸப்தத்தில்‌ முக்யார்த்தம்‌ கொள்ள முடியாத தொன்றே அஸ்வாரஸ்யம்‌, உத்க்ராந்தி தசையின்‌ முதல் நிலை இது:

அதிகரணம்‌–2–அடுத்தபடியாக * மந ; ப்ராணே ‘ என்னும்‌ இரண்டாவது நிலை உபபாதிக்கப் படுகிறது. பத்து இந்த்ரியங்களுடன்‌ கூடிய மனஸ்ஸு ப்ராணனில்‌, ஒடுங்குகிறது. இது இரண்டாவது நிலை, இங்கு பூர்வ பஷம்‌ மனத்தில்‌ இந்த்ரியங்கள்‌ ஒடுங்குகின்றன என்ற விடத்தில்‌ ‘ஸம்பத்தி’ ஸப்தத்திற்கு முக்யார்த்தம்‌ கொள்ள முடிய வில்லை. ஆயினும்‌, மனஸ்ஸூ ப்ராணனில்‌ ஒடுங்குகிறது எனினும்‌ -இந்த விடத்தில்‌ ‘ஸம்பத்தி! ஸப்தார்த்தம் முக்யமானது என்றே கொள்ளலாம்‌. எப்படி? எனில்‌ : அந்ந மயம்‌ ஹி ஸோம்ய மநா ” என்னும்‌ வாக்யத்தில்‌ *அந்ந * ஸப்தார்த்தமான ப்ருதிவியினுடைய கார்யம்‌ மனம்‌ என்று ஏற்படுகிறது. *தா அந்நமஸ்ருஜந்த’ என்னும்‌ வாக்யத்தின் படி ஜல கார்யம்‌ ப்ருதிவீ என்று ஏற்படுகிறது. *அம்மய: ப்ராண: ‘ என்ற வாக்யத்தால்‌ ஜலத்தின்‌ கார்யம்‌ ப்ராணன்‌ என்று ஏற்படுகிறது. ப்ராண ஸப்தத்தின்‌ அரத்தமான வாயு விஸேஷத்தின்‌ காரணம்‌ ஜலம்‌ என்றபடி. ஆக மனஸ்ஸு ப்ராணனில்‌ லயிப்பது என்பது மனத்திற்குக்‌ காரணமான ப்ருதிவியின்‌ காரணமான ஜலத்தில்‌ லயிக்கிறது என்றவாறு. நேரே காரணத்தில்‌ லயிக்‌காமல்‌ காரண காரணத்தில்‌ லயிக்கிறது என்றதாயிற்று. ஆக முன்போலில்லாமல்‌ இவ்‌ விடத்தில்‌ லயப் பொருளை முக்யமாகக்‌ கொள்ளலாமே என்பது பூர்வ பக்ஷம்‌. இது தவறு. அந்ந மயலம் ஹி ஸோம்ய மந :’ ‘அம்மய: ப்ராண:’ என்ற விடங்களில்‌ கார்ய காரணத்‌ தன்மையைக்‌ கூறவில்லை . இந்த்ரியங்கள்‌ அஹங்காரத்திலிருந்து உண்டானவை என்று ப்ரஸித்தம் அன்றோ . ஆகையால் ‘*அந்நத்தால்‌ மனம்‌ போஷிக்கப்படுகிறது ‘, ‘*ஆகாஸத்தின்‌ வாஸ்யமான வாயு விசேஷமான பிராணன் அப்புக்களால்‌ போஷிக்கப்படுகிறது ” என்றே பொருள்‌ கொள்ள வேண்டும் . ஆகையால்‌ இங்கும்‌ ஸம்பத்தி ஸப்தார்த்தம்‌ முன்‌ போலவே கொள்ள வேண்டும் –

அதிகரணம்‌–3-இனி உத்க்ராந்தி தஸையின்‌ மூன்றாவ்து நிலை விவரிக்கப்படுகிறது. இந்த்ரியங்களோடு கூடிய பிராணன் ப்ராணஸ்‌ தேஜஸி ‘ என்ற வாக்கியத்தின் படி, தேஜஸ்ஸோடு சேருகிறது என்று சொல்ல வேண்டி யுள்ளது என்பது இங்கு பூர்வ பக்ஷம்‌. இது சரி யல்ல; ஏவ மேவ இமம் ஆத்மாநம் அந்தகாலே ஸர்வே ப்ராணா: அபிஸமாயந்தி ” **தம்‌ உத்க்ராமந்தம் பிராணோர்த்தர் ஸ்ராமதி தஸ்மிந்‌ உத்க்ராந்தோ பவிஷ்யாமி ?தாஸ்மிந்‌ வாப்ரதிஷ்டிதே ப்ரதிஷ்டாஸ்மி ? ” என்று ஜீவனோடு ப்ராணனுக்கு உத்க்ராந்தியும்‌, ப்ரதிஷ்டையும்‌ அந்தக்காலத்தில் எல்லாப் ப்ராணன்களும்‌ ஜீவனோடு செல்லுகின்றன என்ற சேர்த்தியும்‌ கூறப்பட்டுள்ளபடியால் இங்கும்‌ தேஜஸ்ஸோடு சேருவதற்கு முன்‌ ஜீவனோடு சேருகிறது என்று கொள்ள வேண்டும்‌. : ப்ராணன்‌ தேஜஸ்ஸில்‌ சேருகிறது ‘ என்று ஸ்ருதி இருக்க ஸ்ம்ருதியாதிகளைக் கொண்டு ‘ஜீவனோடு சேருகிறது’ என்று ஒப்புக் கொண்டால்‌ முரண் படாதோ எனில்‌- யமுனை நேராக ஸமுத்ரத்தில்‌ சேரவில்லை என்றாலும்‌, கங்கையில்‌ சேர்ந்து கங்கையோடு சமுத்ரத்தில்‌ சேருகிறது என்பதைக் கொண்டு ‘ யமுநை ஸமுத்‌ரத்தில்‌ என்பது எப்படி முரண்படாதோ அப்படியே இங்கும்‌ ‘ப்ராணன்‌ ஜீவனேடு சேர்ந்து சேருகிறது’ என்பதை உட் கொண்டு, ‘ ப்ராணன்‌ தேஜஸ்ஸில்‌ சேருகிறது என்பது முரண் படாது –

அதிகாணம்‌–4— ப்ராணன்‌ தேஜஸீ ‘ என்று ஜீவனேடு கூடிய ப்ராணனுக்கு தேஜஸ்ஸில்‌ ஸம்பத்தி சொல்லப்பட்டிகுக்கிறது… இந்த ஸம்பத்தி ‘தேஜஸி’ என்று தேஜஸ்ஸை மட்டும்‌ குறிப்‌பதால்‌ தேளுஸ்ஸில்‌ மட்டும்‌ ஸம்பத்தி என்று கொள்ளக் கூடாது. எல்லா பூதங்களிலும்‌ தான்‌ ஸம்புத்தி என்று ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்‌: ஏனெனில்‌, ஒரு பூதம் மட்டும்‌ கார்யகரமாகாது என்று ப்ரமாணங்களில் பரக்கப்‌ பேசி யிருப்பதால்‌. * நாநா வீர்யா ப்ருதக் பூதா-ததஸ்தே ஸம்ஹதிம்‌ விநா। நாஸக்நுவந் ப்ரஜா: ஸ்ரஷ்டும்‌ அஸமாகம்ய க்ருத்ஸ்நா :। ஸமேத்யாந்யாயோந்ய ஸம்யோகம்‌ பரஸ்பர ஸமாஸ்ரயா: । மஹதாத்யா விஸேஷாந்தா ஹ்யண்டமுத்பாதயந்தி தே | என்றன்றோ பேசப்பட்டுள்ளது. இப்படியாக உத்க்ராந்தி தலையின்‌ நாலாவது நிலை விவரிக்கப்பட்டது –

அதிகரணம்‌–5-இது வரையில்‌ உத்க்ராந்த நிலைகள்‌ கூறப்பட்டன, இத்தகைய உத்க்ராந்தி அவித்‌ வானுக்கு மட்டுமல்ல, வித்வானுக்கும்‌ உண்டு: (இங்கு வித்வான்‌ என்பது உபாஸகனைக்‌ குறிக்கும்‌; அல்லாதவன்‌ அவித்வான்‌) ‘*ஸதம்‌ சைகா ச ஹ்ருதயஸ்ய நாட்யஸ்தாஸாம்‌ மூர்த்தாநமபிநி: ஸ்ருதைகா। தயோர்த்வ மாயந் நம்ருதத்வமேதி விஷ்வங்ஙந்யா உத்க்ரமணே பவந்தி (‘”ஹ்ருதயத்திலிருந்து 101 நாடிகள்‌ பரவி யுள்ளன. அவைகளுள்‌ ஒரு நாடி தலையின்‌ உச்சியை நோக்கிச் சென்று பரவி யுள்ளது. அந்த நாடி. வழியாக மேல் நோக்கிச்‌ செல்பவன்‌ மோக்ஷத்தைப்‌ பெறுகிறான்‌. மற்ற நாடிகள்‌ நாற் புறமும்‌ பரவி யுள்ளன. அவை வழியாக மற்றவர்கள்‌ செல்லுகிறார்கள்‌.] என்கிற ஸ்ருதியின்படி வித்வானுக்கும்‌ உத்க்ராந்தி, அர்ச்சிராதி மார்க்க கமனம்‌ இவைகள்‌ உண்டு என்பது ஸ்பஷ்டமாகத்‌ தெரிகிறதன்றோ. உத்க்ராந்தி வரையில்‌ வித்வானுக்கும்‌, அவித்வானுக்கும்‌ ஒரே மாதிரியான நிலை. பிறகு நாடியில்‌ பிரவேசிக்கும் போது வித்வானுக்குள்ள விஸேஷம்‌ கூறப்பட்‌ டுள்ளது. இங்கு ஓராக்ஷேபம்‌ :–இங்கேயே அம்ருதத்வத்தை அடைகிறான்‌ ; இங்கேயே ப்ரஹ்மத்தை அநுபவிக்கிறான்‌ ” என்று வித்வானைக்‌ குறித்துப்‌ பேசி யிருக்கிற படியால்‌, வித்வானுக்கு உத்க்ராந்தி கிடையாது என்றன்றோ தெரிகிறது எனில்‌ இது தவறு: மூர்த்தந்ய நாடி வழியாகக்‌ கிளம்பி, அர்ச்சிராதி வழியாகச்‌ சென்று, தேஸ விஸேஷத்தை அடைந்த பிறகு தான்‌ வித்வானுக்கு மோக்ஷம்‌ உண்டு என்‌று நிச்சயமாகத்‌ தெரிகிறபடியால்‌ இங்கு எடுத்த வாக்யங்களுக்கு அர்த்தம்‌ வேறு என்று நிர்வஹிக்க வேணும்‌. அதாவது ** உபாஸகனுக்கு உபாஸனம்‌ கை வந்த பிறகு பூர்வ பாபங்கள்‌ நசித்து விடுகின்றன. உத்தர பாபங்கள்‌ ஒட்டுவதில்லை ” என்னும்‌ அம்ருதத்வத்தைப்‌ பெறுகிறான்‌ என்றும்‌, “*உபாஸன தளையில்‌ அநுபவிக்கும்‌ ப்ரஹ்மாநுபவத்தைத் தான்‌ ‘ அத்ர ப்ரஹ்ம . ஸமச்நுதே ‘ என்பது குறிப்பிடுகிறது ” என்றும்‌ நிர்வஹிக்க வேண்டும்‌ என்றபடி, மேலும்‌ முக்யமாக ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி ஏற்படும்‌ வரையில்‌, அதாவது, ஸம்ஸார பந்தம்‌ அடியோடு கழியும்‌ வரையில்‌, இவனுக்கு ஸம்ஸார பந்தம்‌ விடுபடவில்லை என்பது *தஸ்ய தாவதேவ சிரம்‌ யாவந் ந விமோக்ஷ்யே ” என்ற வாக்யத்தின்படி தேறுகிறபடியால்‌ வித்வானுக்கு உத்க்ராந்தி உண்டு என்பது நிச்சயம்‌: மேலும்‌ வித்வானுக்கு அர்ச்சிராதி மார்க்கமாகப்‌ போகும் போது விரஜை வரையில்‌ ஸூக்ஷ்ம தேஹம்‌ தொடருகிறது என்பது ஸ்ரூதி ஸித்தம்‌. அதாவது:–‘ தம்‌ ப்ரதி ப்ரூயாத்‌………ஸத்யம்‌ ப்ரூயாத்‌ ‘” என்று சந்த்ரனைக் குறித்துப்‌ பேசுகிறான்‌ என்பதால்‌ ஸுக்ஷ்ம தேஹம்‌ விரஜை வரையில்‌ பின் தொடர்வதாக ஏற்படுகிறது, ஆகையால்‌ வித்வானுக்கு இங்கேயே மோக்ஷம்‌ கிடைக்கிறது என்பது தவறு. ஆக (அத்ர ப்ரஹ்ம ஸமஸ்நுதே’ என்ற வசநம்‌ ஸம்ஸார நிலையில்‌ வரும்‌ தலையைத் தான்‌ குறிக்கிறது என்று தேறுகிறது. மேலும்‌ ஸ்தூல தேஹத்திலிருந்து ஸுஷ்ம தேஹம்‌ எடுக்கப்பட்டுக் கிளம்பும் போது, சிற் சில இடங்களிலே காணப்படும்‌ ஒளஷண்யம்‌ அந்த ஸுஷ்ம ஸரீரத்தினுடையதே என்று ஏற்படுவதால்‌ வித்வானுக்கும்‌ உத்க்ராந்தி உண்டு என்று நிச்சயிக்கப் படுகிறது–

வித்வானுக்கு உத்க்ராந்தி கிடையாது ‘ என்று பலமான ஓர்‌ ஆக்ஷேபத்தைக்‌ கிளப்பி ஸமாதானம்‌ கூறுகிறார்‌ மேல்‌, முதலில்‌ அவித்வானுக்கு உத்க்ராந்தியைக்‌ கூறி விட்டு, பிறகு கல்யாண தமமான (வேறொரு ஸரீரத்தை எடுத்துக் கொள்கிறான்‌ என்று தேஹாந்தர பரிக்கிரஹத்தைக்‌ கூறி புண்ய பாப பலாநுபவத்தைப்‌ பண்ணி, கர்மம்‌ ஸம்பாதிப்‌ பதற்காக மறுபடியும்‌ திரும்பி வருகிறான்‌ என்று அந்த அவித்வானைப் பற்றிக்‌ கூறி விட்டு, பிறகு வித்வானைப் பற்றிக கூற ஆரம்பித்து, ”வித்வானுக்கு ப்ராணன்கள்‌ வெளியேறுவ தில்லை. ப்ரஹ்மமாக இருந்து கொண்டு ப்ரஹ்மத்தையே அடைகிறான்‌ ” என்று வித்வானுக்கு உத்கராந்தி கிடையாதென்று நிஷேதிக்கப் பட்டுள்ளது. ஆர்த்த பாக ப்ரஸ்நத்திலும்‌ வித்வானுக்கு உத்க்ராந்தி கிடையாதென்று நிஷேதிக்கப் பட்டுள்ளதாகக்‌ காணப் படுகிறது: இப்படியாக வித்வானுக்கு உத்க்ராந்தி கிடையாது என்பதாக வசனங்கள்‌ காணப்படும் போது, அவனுக்கு உத்கராந்தி உண்டு என்பது எப்படிப்‌ பொருந்தும்‌ ? எனில்‌–இதற்குப்‌ பின்‌ வருமாறு ஸமாதானம்‌. ஸ்ருதி வாக்யத்தில்‌ ஸாரீரனிடமிருந்து ப்ராணன்களுக்கு உத்க்ராந்தி கிடையாது என்று கூறி யிருக்கிறதே தவிர ஸாரீரத்திடமிருந்து ப்ராணோத்‌க்ரமணம்‌ கிடையாதென்று கூறப்படவில்லை. ‘* நதஸ்ய ப்ராணா: உத்க்ராமந்தி ‘” என்னு மிடத்தில்‌ தச் சப்தத்தினலே *அத அகாமயமாந : * என்று முன்‌ குறிப்பிடப்பட்ட ஸாரீரன்‌ எனப்படும்‌ ஜீவனே எடுக்கப் படுகிறானே தவிர, இங்கு ப்ரஸ்துதமல்லாத ஸரீரம்‌ எடுக்கப்‌ படவில்லை. ப்ராணன்‌ கிளம்புவதில்லை என்றால்‌ எதனிடமிருந்து என்று கேள்வி எதுகிறது. இதைத் தான்‌ *அபாதாநாபேகைஷ ‘ என்பர்‌. இந்த அபேஷையைப்‌ பூர்த்தி பண்ணுவதற்கு கீழ் ப்ரஸ்துதமானதையே தச் சப்தத்தினால்‌ எடுப்பது பொருந்துமே பொழிய அப்ரஸ்துத மான ஸாரீரத்தை எடுப்பது பொருந்தாது. மேலும்‌ மாத்யந்தின ஸாகையில்‌ ஸாரீரன்‌ எனப்படும்‌ ஜீவனே அபாதாகமாக எடுத்துக் காட்டப் பட்டுள்ளான. *ஸாரீரனிடமிருந்து ப்ராணன்‌களுக்கு உத்க்ராந்தி ப்ரஸங்கம்‌ இல்லை யாகையால்‌, உத்க்ராந்தி கிடையாதென்று நிஷேதம்‌ பண்ணுவதற்கு இடமில்லையே ‘ எனில்‌—இதுவும்‌ தவறு. * தஸ்ய தாவதேவ சிரம்‌ ‘ என்று வித்வானுக்கு ஸாரீர வியோக காலத்தில்‌ ப்ரஹ்ம ஸம்பத்தி ஏற்படுகிறது என்று கூறுகிறபடி யால்‌ ஸாரீரனான வித்வானிடமிருந்து அக் காலத்தில்‌ ப்ராணன்‌ வெளியேற ப்ரஸங்கம்‌ உண்டு. அப்படி வெளியேறினால்‌ அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தால்‌ ப்ரஹ்ம ஸம்பத்தி ஏற்பட மாட்டாது. ஆகையால்‌ ப்ராணோத்க்ரமணம்‌ கிடையாது என்று கூறப்படுகிறது. ஆர்த்தபாக ப்ரஸ்நமும்‌ உண்மையில்‌ ப்ரஸ்ந ப்ரதி வசனங்களில்‌ ப்ரஹ்ம வித்யையைப் பற்றிப்‌ பேச்சே இல்லாமையால்‌ அவித்வத்‌ விஷயமே யாகும்‌. ஆக, ! ஊர்த்தவம்‌ ஏக: ஸ்திதஸ்‌ தேஷாம்‌ யோ பித்வா ஸூர்ய மண்டலம்‌ ப்ரஹ்மலோக மதிகரம்ய தே யாதி பராங்கதிம்‌ ‘ என்று ஸ்ம்ருதியும்‌ வித்வானுக்கு மூர்த்தந்ய நாடி வழியே உத் க்ராந்தி உண்டு என்று கூறி யிருப்பதால்‌, வித்வானுக்கும்‌ உத்க்ராந்தி உண்டு என்பது திண்ணம்‌.

அதிகரணம்‌–6-இது வரையில்‌ இந்த்ரியங்களோடு கூடியவனும்‌, ப்ராணனோடு கூடியவனுமான ஜீவாத்மா உத்க்ராந்தி வேளையில்‌ பஞ்ச பூதங்களோடு சேருகிறான்‌ என்று கூறி, இந் நிலைகள்‌ வித்வானுக்குக்‌ கிடையாது என்று ஆஷேபித்து, அதற்குப்‌ பரிஹாரம்‌ கூறப்பட்டது, இனி இவைகளுக்குப்‌ பரமாத்மாவிடத்தில்‌ ஸம்பத்தி கூறப்படுகிறது. உபகரணங்களோடு கூடிய ஜீவன்‌ பூத ஸுக்ஷமங்களோடு சேர்ந்து, பரமாத்மாவினிடத்தில்‌ ஸம்ஸ்லேஷ விசேஷத்தை (நெருக்கமான ஸம்பந்தத்தை) அடைகிறான்‌. “தேஜ: பரஸ்யாம்‌ தேவதாயாம்‌” என்றன்றோ ஸ்ருதி கூறுகிறது. ஸ்ருதி கூறிவிட்ட படியால்‌ பரமாத்ம ஸம்பத்திக்கு ஒரு ப்ரயோஜனம்‌ உண்டு என்று ஏற்படுகிறது. ஸுஷுப்தி நிலையிலும்‌, ப்ரளய நிலையிலும்‌ பரமாத்மாவோடு ஏற்படும்‌ ஸம்ஸ்லேஷ விஸேஷத்துக்கு ஸூக துக்கங்களை அநுபவிப்பதால்‌ ஏற்படும்‌ ஸ்ரமத்திற்குப்‌ பரிஹாரம்‌ எப்படி ப்ரயோஜனமாக ஆகின்றதோ அதே போல்‌ மரணத்தில்‌ ஏற்படும்‌ ஸ்‌ரமத்திற்குப்‌ பரிஹாரம்‌ இங்கு ஏற்படும்‌ பரமாத்ம ஸம்பத்திக்கு ப்ரயோஜனமாகக்‌ கொள்ள வேண்டியது.–

அதிகரணம்‌–7-உபகரண விஸிஷ்டனான ஜீவன்‌ பரமாத்மாவினிடத்தில்‌ ஒடுங்குகிறான்‌ என்று கீழே கூறப்பட்டது. அந்த ஸம்பத்தியை ஸாஷாத்‌ லயம்‌ என்றே கூறலாம்‌, உலகத்திற்கே பரமாத்மா காரண பூதனாகையால்‌ அவனிடத்தில்‌ இந்த ஜீவனுக்கு ஏற்படும்‌ ஸம்பத்தியை லயம்‌ என்றே கூறலாமல்லவா ? எனில்‌ ; கூற முடியாது: * தேஜ: பரஸ்யாம்‌ தேவதாயாம்‌’ என்ற வாக்யத்தில்‌ வாங் மநஸி ஸம்பத்யதே ‘ என்ற விடத்திலுள்ள ஸம்பத்தி ஸப்தத்தைக்‌ கூட்டிக் கொண்டு பொருளுரைக்க வேண்டும்‌. அப்படி உரைக்குமளவில்‌ ஸம்பத்தி ஸப்தத்‌ துக்கு அங்கு என்ன பொருள்‌ கொண்டோமோ அதே பொருளைத் தான்‌ இங்கும்‌ கொள்ள வேண்டு மாகையாலும்‌, லயம்‌ என்று கொள்ளும்‌ பக்ஷத்தில்‌ ப்ரயோஜனமில்லை யாகை யாலும்‌ ஸம்ஸ்லேஷ விசேஷம்‌ என்றே பொருள் கொள்ள வேண்டும்‌. ஆக உபகரணாதி விஸிஷ்டனான ஜீவன்‌ பரமரத்மாவினிடத்தில்‌ ஒரு வகையான ஸம்யோகத்தை யடைகிறான்‌ என்று தேறுகிறது.–

அதிகரணம்‌–8-உத்க்ராந்தியில்‌ வித்வானுக்கும்‌. அவித்வானுக்கும்‌ பொதுவான நிலை இது வரையில்‌ கூறப்படடது. இதற்கு மேல்‌ வித்வானுக்குள்ள விஸேஷம்‌ கூறப்படுகிறது. இங்கு ஆஷேபமாவது :–‘* ஸதம்‌ சைகா ச ”” என்ற ஸ்ருதியின் படி 101வதான மூர்த்தந்ய நாடி வழியாகவே வித்வான்‌ வெளியேறுகிறான்‌ என்று ஏற்படுகிறது. ‘* நாடிகள்‌ அதி ஸூஷ்மமா யுள்ளவை யாகையாலே முமுக்ஷுவான இவனுக்கு அந்த நாடியைக்‌ கண்டு பிடிக்க முடியா தாகையாலே, நியமேந அந்த நாடி வழியாக வெளியேறுகிறான்‌ என்று சொல்ல முடியாது ” என்பது. இது தவறு. வித்வான்‌ அநுஷ்டிக்கும்‌ பகவத்‌ விஷயமாய்‌, அத்யந்த ப்ரீதி ரூபா பந்நமாயிருக்கும்‌ பக்தி யோகத்தின்‌ மஹிமையாலும்‌, அந்த பக்தி யோகத்துக்கு அங்கமாக அநுஷ்டிக்கப்படும்‌ கதி சிந்தனப்‌ பெருமையாலும்‌ ஹ்ருதய குஹையில்‌ எழுந்தருளி யிருக்கும்‌பரமனால்‌ அநுக்ரஹிக்கப் பட்டவனான இவ் வதிகாரி, தன்‌ ஸ்தானமான ஹ்ருதய கமலத்திற்கு மேல் பிரதேசத்தில்‌ ,பிரகாலம்‌ ஏற்பட்டு, அதனால்‌ 101வதான மூர்த்தந்ய நாடியில்‌ புகும் பிரதேசமான த்வாரம்‌ நன்கு விளங்கப் பெற்றவனாய்‌, அந்த மூர்த்தந்ய நாடி வழியாகவே வெளியேறுகிறான்‌. ஆக, நியமேந வித்வான்‌ மூர்த்தந்ய நாடி வழியாகவே தான்‌ வெளி யேறுகிறான்‌ என்றவாறு.–

அதிகரணம்‌ -9-இப்படி மூர்த்தந்ய நாடி. வழியாக வெளியேறும்‌ வித்வான்‌ ஸூர்ய கிரணங்களைப்‌ பின் பற்றி ஸூர்ய மண்டலத்தை யடைகிறான்‌ என்று ஸ்ருதி உள்ளது. இதில்‌ ஓர்‌ ஆஷேபம்‌–‘ இரவில்‌ வித்வான்‌ மரித்தால்‌, அப்போது ஸூர்ய கிரணம்‌ இல்லையாகையால் அதை அநுஸரித்து ஸூர்ய மண்டலத்தை வித்வான்‌ அடைகிறான்‌ என்பது பொருந்தாது. ஸ்ருதியில்‌ சொல்லி யிருப்பதற்கு என்ன கருத்து ? எனில்‌: அகஸ்மாத்தாக ஓரிரு அதிகாரிகள்‌ அவ்வழி சென்றதைப் பற்றியது எனறு கருத்து ” என்று. இதற்குப்‌ பின் வருமாறு ஸமாதானம்‌—இரவில்‌ ஸூர்ய கிரணங்கள்‌ இல்லை என்பது தவறு. வெய்யில்‌ காலத்தில்‌ இரவிலும்‌ தாபம்‌ இருப்பதை நாம்‌ அநுபவிக்கிறோ மன்றோ குளிர் காலத்தில்‌ பனி விஞ்சி யிருப்பதால்‌ தாபம்‌ தெரிவதில்லை, மேகாவ்ருத்தமான பகலில் கூட தாபம்‌ தெரிவதில்லை யன்றோ, மேலும்‌ நாடிகளுக்கும்‌, ஸூர்ய கிரணங்களுக்கும்‌ எப்போதுமே ஸம்பந்தம்‌ உண்டு என்பதாக ஸ்ருதியில்‌ கூறப்பட்டுள்ளது. *அமுஷ்மாத்‌ ஆதித்யாத்‌ ப்ரதாயந்தே – தா ஆஸு நாடீஷுஸ்ருப்தா: | ஆப்யோ நாடீப்வ: ப்ரதாயந்தே, தே5முஷ்மிந் நாதித்யே ஸ்ருப்தா: “” என்ற இந்த ஸ்ருதியில்‌ இவ்வர்த்தம் ஸ்பஷ்டம்‌. ஆகையால்‌ இரவில்‌ மரித்‌தாலும்‌ ஸூர்ய கிரணங்களைப்‌ பின்பற்றி வித்வான்‌ செல்லுகிளான்‌ என்பதில்‌ எக் குறைவுமில்லை-

அதிகரணம்‌- 10-ஸூர்யகிரணங்கள இருப்பதால இரவில் மரித்த வித்வானுக்கும் ப்ரஹ்ம ப்ராப்தியில்‌ குறையில்லை என்று கீழே கூறப்பட்டது -ஸூர்ய கிரணங்களில் இரவில் இருக்கிறபடியால் ப்ரஹ்ம பிராப்தியில் குறையில்லையே யாகிலும் -திவா ச ஸூக்ல பக்ஷஸ் ச உத்தராயணம் ஏவ ச முமூர்ஷதாம்‌ ப்ராஸ்தாநி விபரீதந்து கர்ஹிதம்‌1*” என்று ஸாஸ்த்ரங்களில்‌ இரவில்‌ மரணத்தை நிந்தித்திருக்கிற படியால்‌, இரவில்‌ மரித்த வித்வானுக்கும்‌ பாஹ்ம ப்ராப்தி கிடையாது என்று ஏற்படுகிறது ‘* எனபது இவர்‌ ஆக்ஷேபம்‌. இதுவும்‌ தவறு. வித்வானுக்குக்‌ கர்ம ஸம்பந்தம்‌ எது வரை உள்ளதோ அதுவரையில் தான்‌ இந்த ஸம்ஸார பந்தம்‌ இருக்கும்‌. கர்ம ஸம்பந்தம்‌ தீர்ந்து விட்டால்‌ ஸரீரஸம்பந்தம்‌ இருக்கக்‌ காரணமில்லை யாகையால்‌ உடனே ப்ரஹம ப்ராப்தி ஏற்படுகிறது. ‘*தஸ்ப தாவதேவ சிரம்‌!” என்ற ஸ்ருதியில்‌ ஸரீரம்‌ இருக்கும்‌ வரையில் தான்‌ ப்ரஹ்ம ப்ராப்திக்கு விளம்பம்‌. சரம ஸரீரம்‌ நீங்கிய வுடன்‌ விளம்ப மில்லாமல்‌ உடனே ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி என்று கூறப்பட்டுள்ளது. :’திவா ச ஸூக்லபக்ஷஸ் ச” என்று முன்னெடுத்த வசனம்‌ அநுபாஸகன்‌ விஷயம்‌. ஆகையால்‌ வித்வானுக்கு எப்பொழுது மரித்தாலும்‌ ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி ஏற்படுவது நிச்சயம்‌.–

அதிகரணம்‌–11-இரவில்‌ மரித்த வித்வானுக்கு ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி உண்டு என்று எக் காரணத்தை யிட்டுக்‌ கூறினோமோ அதே காரணத்தினால்‌ தஷிணாயனததில்‌ மரிதத வித்வானுககும்‌ ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி உண்டு என்று ஏற்பட்டு விடுமாகையால்‌ தனியாகச்‌ சொல்ல வே ண்டிய அவசியமில்லையாயினும்‌,’ இரு காரணங்களை யிட்டு, இங்கு அதிகப்படியாக ஸ்ங்கை ஏற்படு கிறது. அதாவது–“அதயோ தஷிணே ப்ரமீயதே பித்ருணாமேவ மஹிமாநம்‌ கத்வா சந்த்ரமஸஸ் ஸாயுஜ்யம்‌ கச்சதி ‘* என்று தஷிணாயனத்தில்‌ மரித்தவனுககு சந்த்ரலோக ப்ராப்தி கூறப்பட்டுள்ளது, இப்படி சந்த்ரனை யடைந்தவனுக்கு *தேஷாம்‌ யதா தத்‌ பர்ய வைதி ‘, அதைத மேவாத்வாநம்‌ புநர் நிவர்த்தந்தே ‘ என்று புநராவ்ருத்தி கூறியுள்ளபடி யாலும்‌, ப்ரஹ்ம வித்யா நிஷ்டர்களான பீஷ்மர்‌ முதலானாருக்கும்‌ உத்தராயண கால பரதீக்ஷை இருந்தபடியாலும்‌ தஷிணாயனத்தில்‌ மரித்த வித்வானுக்கும்‌ ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி கிடையாது என்று ஏற்படுகிறது” என்று. இதற்குப்‌ பின் வருமாறு ஸமாதானம்‌ –தூமாதி மார்க்கமாகப்‌ பித்ரு லோகத்தை அடைந்து, பிறகு சந்த்ர லோகத்தை யடைந்தானாகில்‌ அத்தகைய அதிகாரிக்கே புநராவ்ருத்தி உண்டு, தூமாதி மார்க்கமாகச்‌ சந்த்ர லோகத்தை யடையாமல்‌ அர்ச்சிராதி மார்க மத்யத்தில்‌ சந்தர லோகத்தை அடைந்தால்‌ அந்த சந்த்ர லோக ப்ராப்தி ஸ்ரம பரிஹாரார்த்தமாக வல்லது பலாநுபவத்திற்காக வல்ல என்பது தஸ்மாத்‌ ப்ரஹ்மணோ மஹிமாந மாப்நோதி ” என்று தைத்திரீயத்தின்‌ கடைசியில்‌ வாக்ய ஸேஷத்தால்‌ ஏற்படுகிறது. மேலும்‌ வாக்ய ஸேஷம்‌ இல்லா விட்டாலும்‌ முன் கூறியபடி பந்த ஹேதுவான ஸர்வ கர்மங்களும்‌ கழிந்த பிறகு அந்த அதிகாரிக்கு சந்த்ரனை அடைந்‌தாலும்‌ ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி அவசியம்‌ கிடைத்தே தீரும்‌, பீஷ்மர்‌ முதலானாருடைய உத்தராயண கால ப்ரதீக்ஷணம்‌ யோக மஹிமையாலும்‌, ஸ்வச் சந்த மரண ஸக்தியாலும்‌ தர்ம ப்ரவர்தநத்திற்காக, உத்தராயண கால ப்ராஸஸ்த்யத்தைக்‌ காட்டுவதற்காக என்று பொருந்‌தி விடும்–

பகவத்கீதையில்‌ “* யத்ர காலே த்வநா வ்ருத்திமாவ்ருத்திஞ்சைவ யோகி: ” என்று தொடங்கும்‌ ஸ்லோகங்களால்‌ முமூர்ஷுவான (மரணமடையும்‌ நிலையிலுள்ள) வித்வானைக்‌ குறித்து புநராவ்ருத்தி அபுநரா வ்ருத்திகளுக்குக்‌ காரணமான கால விஸேத்தை விதிப்பதாகக்‌ காண்கிற படியால்‌ தஷிணாயன மரணத்தில்‌ வித்வானுக்கும்‌ ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி கிடையாது என்று ஏற்படுகிறதே எனில்‌, இது தவறு. கீதா ஸ்லோகங்களுக்கு அவ் வர்த்தத்தில்‌ நோக்கில்லை. பக்தி யோக நிஷ்டர்கள்‌ பக்தி யோகத்துக்கு அங்கமாகச்‌ சிந்திக்க வேண்டியதாக தேவயான பித்ருயான மார்க்கங்கள்‌ கூறப்படுகின்றன. கால விஸேஷத்தைக்‌ குறிப்பதாக இருக்கும்‌ பக்ஷத்தில்‌ *அக்நிர்‌ ஜ்யோதி:’ *தூமோராத்ரி:’ ஸூக்ல க்ருஷ்ணே கதீஹ்‌ யேதே ‘ என்கிற வசனங்கள்‌ காலத்தைக்‌ சூறிப்பவை யல்லவாகையால்‌ பொருந்த மாட்டா. “யத்ர காலேது” என்றவிடத்தில்‌ *கால” ஸப்தம்‌ காலாபிமாநி ஆதி வாஹிக தேவதா விஸேஷ பரம்‌. ஆகையால்‌ “*தே5ர்ச்சிஷம்‌ அபி ஸம்பவந்தி’” என்ற ஸ்ருத்யர்த்த ப்ரத்யபிஜ்ஜஞை யாலே பக்தி யோக நிஷ்டர்களைக்‌ குறித்து பக்தி யோக அங்கமாக அநு தினம்‌ சிந்திக்க வேண்டியதாகக்‌ கூறுவதாக ஏற்படுகிறபடியால்‌ கீழே எடுத்த கீதா ஸ்லோகங்கள்‌ பொருந்தி விடுகின்றன.

ஆக வித்யா நிஷ்டனுடையவும்‌, அல்லாதவனுடையவும்‌ கத் யுபக்ரமத்துக்கு முன் வரையிலுள்ள (நாடீ ப்ரவேஸத்துக்கு முன் வரையிலுள்ள) பொதுவான சில நிலைகளைக்‌ கூறி விட்டு, நாடீ ப்ரவேஸம்‌ ஆரம்பித்து வித்வானுக்கு வித்யாபலமாக ஏற்படும்‌ சில விஸேஷங்களை நிரூபித்து, இந்த உத் க்ராந்தி பாதம்‌ உப ஸம்ஹரிக்கப் பட்டது,

வாகாம்ருதவர்ஷீ’ என்ற அந் வர்த்தமான பிருதாலங்க்ருதராய்‌ விளங்கும்‌ வேளுக்குடி ஸ்ரீ உ.வே. வரதாசார்ய ஸ்வாமியின்‌ இந்த ஷஷ்ட்யப்த பூர்த்தி மஹோத்ஸ வத்தில்‌ ஏதாவது ஒரு வகையில்‌ பகவத் பாகவத கைங்கர்யத்தில்‌ தாஸனுக்கு அந்வயம்‌ ஏற்பட வேணுமென்று திருவுள்ளத்தினாலே அவகாஸம்‌ ஏற்படுத்திக் கொடுத்த ஸ்வாமி திறத்தில்‌ மிகமிக க்ருதஜ்ஞனாக இருக்க ப்ராப்தம்‌. அந்த நியமனத்தைச்‌ சரிவர நிறை வேற்றுவதற்கு தாஸனுக்கு புத்தி ஸக்த்யாதிகள்‌ இல்லை என்பது நிச்சயமாக ஏற்பட்‌டிருந்தும்‌, நியமனத்தையே பலமாகக் கொண்டு உத்க்ராந்தி பாதத்தைப் பற்றி ஏதோவொரு ப்ரக்ரியையில்‌ எழுதப் பட்டுள்ளது. இதில்‌ பலவகையிலும்‌ பிழைகள்‌ நேர்ந்திருக்கக் கூடும்‌. குற்றம்‌ நீக்கி, குணங்கொள்ளப்‌ பிரார்த்திக்கிறேன்‌. ஷஷ்ட்யப்தபூர்த்தி உத்ஸவம்‌ கண்டருளும்‌ வேளுக்குடி வரதாசார்ய ஸ்வாமிக்கு இதோப்யதிகமாகப்‌ பெருமைகள்‌ ஏற்பட வேண்டுமென்றும்‌, ஸ்தாபிஷேகம்‌ முதலான மஹோத்ஸவங்களை அனுபவிக்க வேண்டு மென்றும்‌ எல்லாம் வல்ல ஸர்வேஸ்வரனைப்‌ பிரார்த்திக்கிறோம்

—

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே
ஸ்ரீ உ.வே. வித்வான்‌ கோழியாலம்‌ ரங்கநாதாசார்ய ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்

This entry was posted on October 1, 2026 at 5:10 am and is filed under ஸ்ரீ பாஷ்யம். You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.