முன்பு இரு அத்யாயங்களில் ப்ரஹ்ம தத்வத்தை நன்று தெளியச் செய்து அதை அடைவதற்கு வேண்டிய உபாயமான உபாஸனம் முதலிய ஹிதத்தை மூன்றாவது அத்யாயத்தில் நிருபிக்க வேண்டி இந்த 3வது அத்யாயத்தின் 2 பாதங்களில், ஜீவாத்மாக்கள் தோஷமுள்ள வர்களானபடியால் அவர்களை உபாசிக்கத் தகாது என்பதையும், பர ப்ரம்ஹம் குண பூர்ணமாயும் தோஷமற்றது மானபடியால் அதுதான் உபாஸ்யம் (தியானத்திற்கு யோக்யம்) என்பதை விளக்கி, மூன்றாவது பாதமான இப் பாதத்தில் உபாஸன விசாரத்தைச் செய்ய, பகவான் வியாஸர் முற்படுகின்றார். இப் பாதத்திற்கு குண உப ஸம்ஹார பாதம் என்று பெயர்.-அதனுடைய பொருள், உபநிஷதங்களில் சொல்லப்பட்ட வெவ்வேறு உபானைங்களில் வெவ்வேறு இடங்களில் சொல்லப்பட்ட குணங்களையும் உபாசனம் ஒன்றேயாயின் அனுசந்தானம் செய்வது என்பதாம்-
முதல் அதிகாரணத்தில் வேதாந்தங்களில் உபனிஷத்துக்களில் அநேக இடங்களிலே கூறப்பட்ட தஹர உபாஸனம் வைஸ்வாநர உபாஸனம் முதலிய உபாஸனங்கள் ஒவ்வொன்றும் வேறுபட்டவையா அல்லது ஒன்றேதானா என்று ஸந்தேஹம் ஏற்படின் எல்லாம் ஒன்றே தான், ஒரே சொல்லால் விதிக்கப்படுவதாலும், பலன் பெயர் இவை முதலியவை ஒன்றேயாக இருப்பதாலும் வேறு என்று சொல்ல இயலாது-அனேக இடத்தில் சொல்லப் பட்டுளளதால் வேறாகத் தான் வேண்டும் இல்லா விடில், பல தடவை கூறுவது பயனற்றதாகுமே எனில் ;அந்தந்த சாகை(பாகம்)யை அத்யயனம் செய்பவர்கள் வேறாக உள்ளபடியால், அவர்களுக்காக ஆங்காங்கு ஓதப்பட்டுள்ளன என்று கொள்ளுதலால் முன்பு சொன்ன ஆஷேபம் சரியாகாது-ஆனாலும் சிரோ வ்ரதம் (அக்னியை தலையில் தரித்துக் கொள்வது) என்கிற ஸம்ஸ்காரம் உள்ளவர்களுக்குத் தான் ப்ரம்ஹ வித்யோபதேசம் என்றுள்ளதால், உபாஸனம் வேறாகலாமே எனில், அது வேதாத்யயனற்திற்கு மாத்ரமே அங்கம் என்று அங்கு கூறப் பட்டுள்ள படியால் உபாஸநத்திற்குச் சேர்ந்தது ஆகாது -ஆகையால் தோஷமில்லை –
2-முன்பு வைஸ்வானர வித்யை ஒன்று தான் என்று நிச்சயிக்கப்பட்டது. ஆனால் அதே ரீதியில் முன்பு சொன்ன பயன் ரூப விதி இவைகள் இருக்கிறபடியால் உத்கீத வித்யை (உபாஸநம்) ஒன்றே என ஆஷேபித்து பரிஹாரம் செய்கிறார் இந்த அதிகரணத்தில்-சாந்தோக்ய உபநிடதத்திலும், ப்ருஹதாரண்யகத்திலும் உத்கீத (௭) உபாஸனம் கூறப்பட்டுள்ளது இது வெவ்வேறா அல்லது ஒன்றே தானா என்று ஸந்தேகிக்க, பெயர் முதலியவை ஒன்றே யாக உள்ளபடியால் முன் அதிகரணத்தில் சொல்லியபடி ஒன்றே தான் என்று பூர்வபக்ஷம் (ஆஷேபம் ) எழுந்தால் சரியில்லை —ரூப பேதம் உள்ளபடியால் உபாஸநமும் வேறு தான், ஒரு உப நீடதத்தில் உத்கானம (ஸாம கானம்) பண்ணுபவனை ப்ராணன் என்று நினைக்கச் சொல்லியது. மற்றொரு உபகிடதம் ஸாமததை (உத்கீதத்தை)யே ப்ராணன் என உபாஸிக்கச் சொல்லியது, அப்படியே உத்கீதத்தையே முழுவதுமாக உபாசிக்க வேண்டியது என ஒரு உபநிடதம் கூறினால், மற்றொரு உபகிடதம் உத்கீதமெனும் ஸாமத்தின் அவயவமான ப்ரணவத்தை உபாஸிக்கக் கூறுகிறது. இப்படி பூர்ணமான ஸாமமே ஓரிடத்தில் உபாசிக்க வேண்டி யுள்ளது. அதன் அவயவமான ஓங்காரத்தை ஓரிடத்தில், ஆகையால் உபாஸனங்களை வேறாகவே தான் கொள்ள வேண்டும் என்பது ஸித்தாந்தம்-பர ப்ரம்ஹத்தையே விசாரிக்க வேண்டி யுள்ள இந்த சாஸ்திரத்தில், வேறு பலத்துக்கு ஹேதுவான உத்கீத விசாரம் எப்படிப் பொருந்தும் என்று சந்தேகம் சிலருக்கு எழலாம், சத்துருக்களை அழிப்பதை பலமாகக் கொண்டதாயினும் உத்கீத உபாஸனம்; ப்ரம்ஹோபாஸ னத்திற்குத் தடைகளை நீக்கி ப்ரம்ஹோபாஸனத்தை சரிவரச் செய்ய உபகரிப்பதால் இங்கு விசாரிக்கத் தடை யில்லை, அல்லது ப்ரம்ஹோபாஸனத்திற்கு அங்கமான கர்மங்களை வீர்ய முள்ளதாக உத்கீத உபாஸனம் செய்யுமென வேத வாக்யம் கூறுவதால், இங்கு விசாரம் செய்வது யுக்தமே –
3-சாந்தோக்ய, வாஜஸநேயக-கெளஷீதகீ உபநிடதங்களில் உள்ள ப்ராண வித்யை (உபாஸநம்) “ஒன்றா வெவ்வேறா என்று இந்த அதிகரணத்தில் விசாரம் செய்யப்படுகிறது. கெளஷீதகீயத்திலும், சாந்தோக்யத்திலும், வாஜஸநேயத்திலும் ப்ராணனுக்கு ஜ்யைஷ்ட்யம் (முதன்மை) ( கார்யாரம்பத்தில் ப்ராணனுக்குத் தான் முதன்மை) ச்ரைஷ்ட்யம் (மேன்மை-குணம் நிரம்பி யுள்ள படியால்) சொல்லப் பட்டுள்ளது, கெளஷீதகத்தில் இவை இரண்டையும் கூறி, வஸிஷ்டத்வம் எனும் ஒரு அதிகமான குணமும் கூறப் படவில்லை, அது சாந்தோக்ய வாஜஸேநேயகங்களில் மாத்திரமே உள்ளது. ஆகையால் ப்ராண வித்யை (உபாஸனம்) வெவ்வேறு ஆகுமென பூர்வ பக்ஷம் (ஆக்ஷேபம் )-இது சரி யில்லை. ஏனெனில் —ப்ராணனுக்குள்ள மேன்மை முதலிய குணங்கள் … இயற்கை என்பதாயும், மற்ற இந்திரியங்களுக்கு அக் குணங்கள் ப்ராணனை முன்னிட்டு. வந்தவை என்பது எல்லா இடத்திலும் ஸமமாக உள்ளபடியால் உபாஸன பேதம் சொல்ல வழியில்லை–
4-இந்த அதிகரணத்தில் பர ப்ரம்ஹத்தை தெரிந்து கொள்வதற்கு மிகவும் முக்யமான படியால் ஸ்வரூப நிரூபகம் எனப்படும், ஆனந்தம் முதலிய ஐந்து குணங்கள் எல்லா உபாஸநங்களுக்கும் சேர்ந்தவை என சொல்லப் படுகின்றது. ஸ்ரீ வியாஸர் உபானைங்கள் குணங்கள் வேறாக உள்ளபடியால் அனேகமானவை என்கிறபடியால் ஒரு உபானைத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள குணங்கள் வேறோர் உபாஸனத்திற்குச் சேராது என்று தேறும். ஆகையால் (1) ஸத்யத்வம் (2) ஞானத்வம் (3) அநந்தத்வம் (4) அமலத்வம் (5) ஆனந்தம் எனப்படும் ஐக்து குணங்களும், மநோ மயத்வம் முதலிய மற்ற குணங்கள் மாதிரி, எங்கு கூறப்பட்டனவோ அந்த உபாஸநத்திற்கே உரியன வாகும். எல்லா உபாஸனங்களிலும் சேர்க்க இயலா என ஆஷேபம் (பூர்வபக்ஷம்).
ஸமாதானம் (சித்தாந்தம்) உலகில் குணங்கள் இரு வகைப்படும் -1-ஒரு வஸ்துவை தெரிந்து கொள்வதற்கு உபாயமானவை -2-வஸ்துவை தெரிந்து கொண்ட பிறகு அதன் மஹிமையை வெளிப்படுத்தக் கூடியவை, என்று முதல் வகுப்பில் உள்ளவை வஸ்துவிட்டு வேறாக இல்லாதபடியால் வஸ்து உடன் கட்டாயம் தோன்றவே செய்யும் , முன் சொன்ன ஐந்து குணங்களும், பரப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபத்திற்கே சேர்ந்தபடியால் , ஆனந்தாதிகள் ஐந்தும் ப்ரதானமான பிரம்ஹம் எங்கும் உபாஸனங்களில் ஒன்றானபடியால் எல்லா உபாஸநங்களிலும் அநுஸந்திக்கத் தக்கவை.-ஆனால் ப்ரியசிரஸ்த்வாதி குணங்களும் எங்கும் வருமா எனில ப்ரிய-மோத ப்ரமோதாதிகள் எங்கும் உண்டு -ஸ்வரூ பத்துககுச் ‘சேர்ந்தபடியால்.. சிரா புச்சம் முதலியவைகள் நிரம்சமான ப்ரஹ்மத்தில் சேராத படியால் அவைகள் உபாஸனங்களுக்கு சேரா –
5-வாஜஸநேய உபநிடதத்தில், – இது ப்ராண உபாஸனத்தில் உள்ளது.- இங்கு போசனத்திற்கு முன்பும் பின்பும் இவ் வுபாஸனத்தில் ஆசமனம் அங்கமாக விதிக்கப் பட்டுள்ளது, எனச் சொல்ல வேண்டும்- இது ஸாதாரணமாக ஸ்ம்ருதியினால் சொல்லப்பட்ட ஆசமனத்தைக் காட்டிலும் வேறு ஆகையால் இரண்டு ஆசமனங்களும் அனுஷ்டிக்கத் தக்கவை என ஆஷேபம் (பூர்வ பக்ஷம்)-சித்தாந்தம், ஸ்ம்ருதி, ஆசாரம் முதலிய ப்ரமாணங்களால் ப்ராப்தமான ஆசமனத்தில் இந்த வாக்யம் ப்ராணனுக்கு அவை (ஆசமனம்) வஸ்த்ரம் எனத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் எனக் கூறுமே தவிர புதியதாக ஆசமன விதானமில்லை. வேறு வழியில் தெரியாத விஷயங்களை விதித்தால் தான் வாக்யம் ஸபலமானபடியால் இங்கும் ஆசமனம் ப்ரணானுக்கு வஸ்த்திரம் எனப்படும் தெரியாத விஷயத்தைச் சொல்லுவதாம் –
6-வாஜயநேயகத்தில் (சதபதப்ராம்ஹணம்) உள்ள அக்நி ரஹஸ்யத்தில் சாண்டில்ய உபாசனம் கூறப்பட்டுள்ளது-அதன் முடிவு பாகமான ப்ருஹதாரண்யகத்திலும் சாண்டில்ய உபாசனத்தைக் கூறி உள்ளது இங்கு உபாஸனம் வெவ்வேறா – ஒன்றே தானா ? என ஐயமுண்டாளால், வசித்வாதி குணங்கன் வேறாக உள்ளபடியால் உபாஸனமும் வேறு தான் என பூர்வபக்ஷம் தோன்றும்-ஆனால் குணங்கள் இரண்டிடத்திலும் ஒன்றேயாக உள்ளபடியால் குணங்கள் வேறாகக் கூறப்பட்டவை, ஸத்ய ஸங்கல்பம் எனப்படும் முன் சொல்லப்பட்ட குணத்தின் விரிவானபடியால், உபாஸன பேதம் எனச் சொல்லுவது சரியாகாது என்பது சித்தாந்தம் –
7-ப்ருஹாதாரண்யகத்தில் வாக்யக்தில் கூறப் பட்டுள்ள உபாஸநங்கள் ஒன்றேயாம், அங்கு ஸத்ய சப்தத்தினால் சொல்லப்பட்ட ப்ரம்ஹத்திற்கு வ்யாஹ்ருதி சரீரம் – என்பது தலை- என்பது கைகள்-என்பது கால்கள்) முதலிய குணங்கள் ஒன்றாகவே உள்ளபடியால் மற்ற முதலியவைகளும் ஒன்றேயான படியால் இரண்டு உபானைங்களும் ஒன்றேயாம் என்று பூர்வ பக்ஷம்-இது சரியல்ல. ஓரிடத்தில் ஸூர்ய மண்டலலம் , ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்தானமாகச் சொல்லப் பட்டுள்ளது. மற்றோரிடத்தில் கண் ஸ்தானமாகச் சொல்லப் பட்டுள்ளது. ஆகையால், ஸ்தான மாறுபாட்டால் உபாஸனமும வேறாகத் தான் இருக்க முடியும் என்பது ஸித்தாந்தம் –
8-தைத்திரீயத்திலும், ஸாம வேதத்திற்குச் சேர்ந்ததான ராணாயநீயகிலத்திலும் ப்ரஹ்மத்தில் எல்லா சக்திகளும் கூடி இருக்கை (ஆகாசம் முதலிய இடத்திலும் பரவி இருத்தல்) முதலிய குணங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன, இவைகள், ஒரு உபாஸன சமீபத்திலும் சொல்லப்படாத. படியால், எல்லா உபாஸநங்களுக்கும் சேரலாம் என பூர்வ பக்ஷம் ( ஆக்ஷேபம்) எழ-சித்தாந்தம் –ஹ்ருதயம் முதலிய சிறிய இடங்களில் ப்ரஹ்மோபாஸனம் செய்யும்படி சில இடங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது. அங்கு முதலிய குணங்கள் சேராதாகையால் அவ்வித உபாஸனங்கள் தவிர மற்ற இடங்களில் தான் குணங்களை உபாசிக்க வேண்டுமென்பதாம். – [ குணத்தோடு சேர்த்து சொல்லப்பட்டுள்ள படியால் -எனும் குணமும் எங்கு சேருமோ அங்கு தான் சேரும் –
9-தைத்திரீய உபரிடதத்திலும் சாந்தோக்யோபநிடதத்திலும் புருஷ வித்யை சொல்லப்பட்டுள்ளது- ஒரே பெயரைப் பெற்றுள்ளபடியால் ஒன்றே தான் என பூர்வ பக்ஷம்-இரண்டு இடங்களிலும் யஞ்ஞாகார கல்பனம் வேறாக உள்ளது. தைத்தரீயத்தில் மாலை, காலை, நடுப்பகல் இவைகளை யஞ்யத்தில் வரக் கூடிய ஸவனமாகச் சொல்லியது தைத்திரீயத்திற்கு மாறாக சாந்தோக்யத்தில் மூன்றாக வகுக்கப்பட்ட புருஷனுடைய ஆயுஸ்ஸை ஸவனமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது, ஆகையால் ரூப பேதம் உள்ளது. மேலும், தைத்திரீயத்தில் உள்ள புருஷ வித்யை, அதே ப்ரகரணத்தில் முன் சொல்லப்பட்ட ப்ரம்ஹ வித்யைக்கு அங்கம் என்றும், அங்கத்திற்குத் தனிப்பட்ட பலம் ஏதுமில்லையான படியால் அங்கியான் ப்ரம்ஹ வித்யைக்கு எது பலமோ (முக்தி) அதே பயன் என்றும் சொல்லுகிறது. சாந்தோக்யத்தில் உள்ள புருஷ வித்யைக்கு பூர்ண மான ஆயுள் பலமென்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆக (பல சம்பந்தம் வேறாக) உள்ள படியாலும் வித்யா (௨பாஸன) பேதம் தான் சரியாகும் என சித்தாந்தம் –
10-முதலிய மந்திரங்கள் முதலியவைகள் உபாஸனங் களுக்கு அங்கம் எனத் தகுமா ? தகாதா? என ஐயம் தோன்றிப் பூர்வ பக்ஷம்-உபாஸனங்களின் சமீபத்தில் சொல்லப் பட்டுள்ளபடியால் ப்ரம்ஹோபாஸனங்களுக்கு அங்கமாகத் தான் கொள்ள வேண்டும் என்பதாம். சித்தாந்தம்–முன்னம் சொல்லப்பட்ட மந்திரங்களில் அர்த்த ஸாமர்த்யம் என்பதை யோசித்தால், சத்துருக்களை அழித்தலுக்கும், வேதாத்யயன ஆரம்பத்திற்கும்; அவை சேர்ந்தவை எனத் தெரிகின்றபடியால் (சமீபத்தில் படிக்கப்பட்டுள்ளது) எனும் ப்ரமாணத்தைக் காட்டிலும் ப்ரபலமான (அர்த்தசாமர்த்யம்) இம் மந்த்ரங்களை அபிசாரம், வேதாத்யயனம் முதலிய கர்மஙகளுக்கு அங்கமாகத் தான் நிர்ணயிக்கும். ஆன _ படியால், முன் சொன்ன மந்திரங்கள் ப்ரம்ஹோபாஸநத்திற்கு அங்கமாகா –
11-சாந்தோக்யத்திலும், முண்டக உபநிஷத்திலும், முக்தன் தன்னுடைய புண்ய பாயம் இவைகளை குதிரை தன் மயிரை உதறுவது மாதிரி விட்டு விடுகிறான் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ் சாட்யாயனர்கள்—ப்ரம்ஹ ஞானியின் புண்ய பாபங்கள் முறையே ப்ரியாப்ரிய புத்திரர் களில் சேரும் எனக் கூறுவர்- இங்கு விடுவதைக் கூற வில்லை: கெளஷீக் எனும் உபநிடதம் புண்ய பாபங்களின் விடுதலையையும் அவை, ப்ரிய அப்ரியர்களில் போய் சேரும் விதத்தையும் கூறும் -வேறு இடத்தில் சேருதல் எனும் உபாயனம் மட்டும், சில உபநிடதங்களில் இரண்டும் கூறப்பட்டுள்ள படியால், விகல்ப்பித்து வாக்யார்த்தம் கொள்ள வேணும். அதாவது, விடுதல் அல்லது வேறு இடத்தில் சேர்வது இவைகளில் ஒன்றை மட்டும் உபாஸனத்திற்கு அங்கமாகக் கொள்ள வேணும் என பூர்வ பக்ஷம் எழ, சித்தாந்தம், எங்கும் இரண்டையும் (புண்ய பாபங்களின் விடுதலை அது போய் சேர்தல்) அனுசந்திக்க வேண்டும். விட்ட புண்ய பாபங்கள் தான் வேறு இடத்தில் சேர முடியுமான படியால், உபாயனம் மட்டும் சொல்லப் பட்டாலும் அங்கும் “விடுதலை கூறப்பட்டது தான் ஆகும் –
12-கர்மங்களை (புண்ய பாபங்களை) ப்ரம்ஹ ஜ்ஞானி விடுகின்றது எப்பொழுது, சரீர வியோக (மரணம்)காலத்திலா? அல்லது, கொஞ்சம் தேஹ வியோக காலத்திலும், கொஞ்சம் வழியிலுமா ? என்பதை இங்கு விசாரிக்கிறார் – உபநிடத்தில் மரண சமயத்திலேயே சர்வ கர்மங்களும் தொலைகின்றன எனக் கூறியது. கெளஷீதகியில் வழியில் புண்ய பாபங்களில் கழிகின்றன என்று சொல்லப் படுகிறது. ஆகையால் உபநிடதங்களுக்கும் ஸமரஸமாக சில பாபங்கள் வழியிலும் என்றே சொல்ல வேணும் என பூர்வ பக்ஷம்-இங்கு சித்தாந்தமாவது. ப்ரம்ஹே௱பாஸனம் அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் செல்லக் கூடிய முக்தனுக்கு, புண்யா புண்ய கர்மங்களால் ஆக வேண்டிய பயன் ஏதுமில்லாமையால், எல்லா கர்மங்களும் மரண காலத்திலேயே நீங்குகின்றன என்பதாம். உபாஸனத்தின் மஹிமையால் மோக்ஷ வழியில் செல்லுதலும் கூடுமானபடியால் அதற்காகவும் கர்மங்கள் தேவையில்லை, ஆக எல்லாக் கர்மங்களும் தேஹ வியோக காலத்திலேயே நீங்குகின்றன-ஆனலும், ப்ரஹ்ம ஞானிக்கு எல்லா கர்மங்களும் இங்கேயே மரண சமயத்திலேயே நீங்கின், அப்பொழுதே அவன் முக்தனாகி விட்டபடியால் அர்ச்சிராதி மார்க கமனம் வீண் தானே, அர்ச்சிராதி கதி தேவை யில்லை எனக் கூறுவதும் தகாது- அர்ச்சிராதி வழியில் சென்றே ப்ரஹ் த்தை அடைய வேணு மென்கிற வாக்கியம் அவ் வழியில் சென்று தான் மோக்ஷம் அடைய வேணும் எனக் கூறுகிறதே என ஆஷேபம் எழ, சுக துக்கங்களுக்குக் காரணமான கர்மங்கள் எல்லாம் தேக வியோக காலத்திலேயே நீங்கின, ஆனாலும், சுருதி வாக்கியம் உள்ளபடியால் ஜ்ஞான ஸங்கோசத்திற்குக காரணமான ஸூஷ்மமான கர்ம சேஷம் மட்டும் உள்ளது என வேத வாக்கிய பலத்தால் அங்கீகரித்தே ஆக வேண்டும். இதின் அதிக விசாரத்தை ச்ருத ப்ரகாசிகா முதலிய கிரந்தங்களில் காணலாம் –
13-அர்ச்சிராதி மார்க்க சிந்தனம் எங்கு சொல்லப் பட்டுள்ளதோ உபகோஸல வித்யாதிகளில், அந்த உபாஸனத்திற்கு மாத்திரம் தான் அது அங்கமான படியால் மற்ற உபாஸனங்களில் (வித்யைகளில்) அது தேவை இல்லை என பூர்வ பக்ஷம்: பஞ்சாச்னி வித்யையில் எல்லா உபாஸனங் களுக்கும் அர்ச்சிராதி கதியைக் கூறி யுள்ள படியால் எல்லா உபாளைங்களுக்கும் அது சேரும்-என சித்தாந்தம், பகவத் கீதையிலும் இதை முக்கியமாக பகவான் வெளி யிட்டருளினான் –
14-ப்ருஹதாரண்யக உபநிடதத்தில் மைத்ரேயீ ப்ராம்ஹணத்தில் ஓதப் பட்டுள்ளது. இங்கு அக்ஷர சப்தத்தால் சொல்லப்பட்ட பர ப்ரஹ்மத்திற்கு (பருமனற்றது, குட்டையல்ல, நீளமல்ல) முதலிய குணங்கள் (உலகின் வேறுபாடு) சொல்லப் பட்டன. இது எந்த உபாஸனத்தின் சமீபத்தில் சொல்லப் பட்டதோ. அங்கு தான் – அனுசந்திக்க வேண்டுமா அல்லது எல்லா உபானங்களுக்கும் சேருமா? என ஸந்தேகம் வரில், பூர்வபக்ஷம்—எந்த உபாஸ்னத்தின் பக்கத்தில் உள்ளது. அங்கு தான் சேர வேண்டும் என பூர்வ பூக்ஷம்-“சித்தாந்தம் – முன்பு 4வது அதிகரணமான ஆனந்தாத் யதிகரணத்தில் ஸத்யத்வம், ஞானத்வம், அனந்தத்வம், ஆனந்தம். முதலிய குணங்கள் ப்ரம்ஹத்தை தெரிந்து கொள்வதற்கு முக்யமானபடியால் ப்ரஹ்மம் எந்த விதம் எல்லா உபாஸனங்களிலும் முக்கியமோ அவ் விதமே இக் குணங்களும் எல்லா உபாஸனங்களில் சேரும் என சொல்லப் பட்டது. அவ்விதமே வாக்யத்தால் சொல்லப் படுகிற அமலத்வமும் பர ப்ரம்ஹத்தை ப்ரபஞ்ச விலக்ஷணம் எனக் காட்டுகிற படியால் எல்லா உபாஸனங்களிலும் சேரும்-பர ப்ரம்ஹத்தை ஜீவன், அசேதனம் இவைகளைக் காட்டிலும், வேறு எனத் தெரிந்தால் தான் அஸாதாரணமாகத் தெரிந்தபடி யாகும். அதற்கு உபயோகப் படக்கூடியது, முக்கியமாக அமலத்வம் இத்யாதி வாக்யத்தால் சொல்லப்படுவது. முன்பு சொன்ன குணங்கள் ஜீவனுக்கும் பொது வாகலாம். ஆகையால் வேறுபாடு ப்ரம்ஹத்துக்குத் தேறாது. அதற்காக இக் குணமும் முக்கியமாக எல்லா உபாஸனங்களிலும் சேர வேண்டியது. பர ப்ரஹ் ம ஸ்வரூபத்தை தெரிந்து கொள்வதற்கு ஸத்யத்வாதி குணங்கள் என்றும், ப்ரஹ்மம் மற்றவைகளை காட்டிலும் மிகவும் விலக்ஷணமானது எனத் தெரிய வேண்டி சுருதி வாக்யமும் என பாகுபாட்டைக் கொள்ளில், வாக்யங்கள் இரண்டும் ஸார்த்தகமாம் –
15-ப்ருஹதாரண்யகத்தில். உஷஸ்த ப்ரசனத்தில் கேள்வி எழ அதற்கு பதில் உள்ளது. அதே கஹோள ப்ரச்னத்தில் கேள்வியும் பதிலும் உள்ளது. [இங்கு தனித் தனியாக இரண்டு உபாஸனங்கள் கொள்ள வேணும். ஏனெனில், கேள்வி கேட்கிறவர்கள் வேறான படியாலும், ஓரிடத்தில் (உஷஸ்தி ப்ரச்னத்தில்) ப்ராணன் முதலியவைகளுக்கு கர்தாவானவன் ஸர்வாத்மாவாக கூறப்பட்டுள்ளான். மறு இடத்தில் (கஹோள ப்ரச்னத்தில் )பசி , தாகம், சோகம், மூப்பு, பிணி, மரணம் இவைகள் இல்லாதவன் ஸர்வாத்மா எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளான். ஆகையால் பதிலும் வேறாகவே உள்ளது. எனவே இரண்டு இடங்களிலும் வெவ்வேறு உபாஸனம் தான் சரி என பூர்வபக்ஷம் எழுகின்றது-சித்தாந்தம், இரண்டு இடங்களிலும் ப்ரம்ஹத்தைப் பற்றிய கேள்வியே உள்ளபடியால் உபாஸனம் ஒன்றேயாம். (முதலாவதில்) ப்ராணாபானங்களுக்குக் கர்த்தாவானவன் ஜீவனாக முடியாது. தூக்கத்தில் ஜீவனுக்கு எவ் விதமான கர்த்ருத்வமும் சொல்ல முடியாது. ப்ரஹ்மம் தான் ஆக வேணும். இரண்டாவதிலும், பசி தாகம் முதலியவைகள் இல்லாமை என்பதும். அமலத்வமெனும் ப்ரம்ஹ குணத்தில் சேர்ந்ததான படியால், –பர ப்ரஹ்மத்தைத் தான் சொல்ல வேணும். ஆகையால் இரண்டு இடங்களிலும் கேள்வியும் சமாதானமும் ஒன்றேயாக உள்ள படியால் உபாஸனமும் ஒன்றேயாம்-எப்படி. ஸத் வித்யை எனும் உபாஸனத்தில், கேள்விகளுக்கும் ஸமாதானங்களுக்கும் அனேக முறை ஆவ்ருத்தி இருந்தாலும் உபாஸன பேதம் கிடையாதோ, அதே மாதிரி இங்கும் கொள்ள வேணும் –
16-சாந்தோக்யத்தில் தஹர வித்யையில் ஆகாசத்தை உபாசிக்கச் சொல்லியது, ப்ருஹாதரண்யகத்தில் தஹர வித்யா ப்ரகரணத்தில் ஆகாசத்தில் உள்ள புருஷனை உபாஸிக்கச் சொல்லுகிறது. ஆக இரண்டு இடங்களிலும் உபாஸ்யம் (தியானிக்க வேண்டியது) வெவ்வேறாக உள்ளபடியால் வித்யா பேதம் (உபாஸன பேதம்) கட்டாயம் தேறுமென பூர்வ பக்ஷம் ( ஆஷேபம்) வர உபாஸனங்கள் ஒன்றே தான்--பர ப்ரஹ்மத்தையே ஆகாச மென்றும், ஆகாசத்தில் உள்ள தென்றும் சொல்ல வேணும்: ஏனெனில் இரண்டிடத்திலும், ஹ்ருதயாயதனத்வம் (இதயத்தை இருப்பிடமாக உடைமை) ப்ரபஞ்ச தாரணம் முதலிய குணங்கள் சமானமாக உள்ளது, முன்பு முதலத்யாயத்தில் தஹராதிகரணத்தில் சர்ந்தோக்ய வாக்யம் பரமாத் மாவையே சொல்லும் என்று நிச்சயித்திருக்க, வாஜஸனேயகத்தில் (ப்ருஹதாரண்யகத்தில்) ஆகாசத்தில் உள்ளவனுக்கு குணங்கள் சொல்கிறபடியால், குணமுள்ளவன், பர ப்ரம்ஹம் என்று தேறும். அவனுக்கு இதயம் ஆயதனம் என்பதால் இரண்டு உபநிடதங்களிலும் ஒரே அர்த்த மென உபாஸனங்கள் ஒன்றே தான் என சித்தாந்தமாம்-ஆனாலும் சாந்தோக்யத்தில (பாப சம்பந்தமின்மை) முதலிய எட்டு குணங்களுடன் கூடிய ப்ரம்ஹம் உபாஸ்யம், ப்ருஹதாரண்யகத்தில் குணங்களுடன் கூடிய ப்ரஹ்மம் உபாஸ்யமாகையால் உபாஸன பேதம் வரலாமே எனில்? ப்ருஹதாரண்யகத்தில் சொல்லப்பட்ட வசித்வாதி குணங்கள். சாந்தோக் யத்தில் சொல்லப்பட்ட ஸத்ய ஸங்கல்ப குணத்தின் விஸ்தாரமே யாதலால் இரண்டு இடங்களில் வேற்றுமை இல்லை எனத் தெரியவும் –
17-உத்கீதமெனும் ஸாமத்தின் உபாஸனம் கட்டாயம் எல்லா கர்மங்களிலும் உண்டா இல்லையா, என இங்கு விசாரம் செய்யப் படுகிறது. இங்கு பூர்வ பஷமாவது-! (பலாச மரத்தால் ஜூஹூ'(மரக் கரண்டி.) செய்க என்று விதிக்கப்பட்ட பர்ணதை (பலாச மரம்) எப்படி எல்லா யஜ்ஞங்களுக்குமே சேருமோ. அப்படி உத்கீத உபாஸனமும் எங்கும் உண்டு என்பதாம்-சித்தாந்தம் (பால் கறக்கும் பாத்திரத்தினால்) பசுக்களைப் பயனாக அபேக்ஷிக்குமவன் ஜலத்தைக் கொணர வேணும்) எனும் வாக்யத்தால் சொல்லப் பட்ட பசு கறக்கும் பாத்திரம், பயனில் அபேஷிதிக்கு மவர்களுக்கு மட்டும் எப்படி ப்ரணயன சாதனமென ஸ்வீகரிக்கப் படுகின்றதோ, அதே ந்யாயத்தை முன்னிட்டு உத்கீத உபாஸனமும் அந்தந்த கர்மங்களின் பயனைத் தவிர அதிகமான பயனை எதிர்பார்க்கிறவர்களால் மட்டும் செய்ய வேணும். ஆகையால் இது நித்யமல்ல என்பதேயாம். (இந்த அதிகரணம். இப் பாதத்தில் முக்கியமல்ல -ப்ராசங்கிக்கமாகவே வந்தது )-
18-தஹர வித்யையில் குணங்களின் உபாஸனம் விதிக்கப் பட்டுள்ள து, இங்கு குணங்களுடன் குணியான (ஆஸ்ரயமான) ப்ரஹ்மத்திற்கும் உபாஸனம் உண்டா * இல்லையா என ஐயமெழில் , முன் சொல்லப்பட்ட குணியான ப்ரஹ்மத்திற்கு (தஹராகாசத்திற்கு) உபாஸனம் சொல்லப் பட்டுள்ளதால், அதே ப்ரஹ்மமே இங்கு சொல்லப்படுகின்ற குணங்களுக்கும் ஆஸ்ரயமாதலால் தனியாக ப்ரஹ்மத்திற்கு உபாஸனம் இங்கு (குணங்களின் உபாஸனத்தில்) தேவை இல்லை என பூர்வ பக்ஷம்-சித்தாந்தமாவது, அபஹத பாப்மதவம் (பாபமின்மை) முதலிய குணங்களுடன் கூடிய ப்ரஹ்மத்தை உபாஸிக்கும் பொழுது, குணங்களுடன் கூடிய தன்மையும் வெவ் வேறாக ஆகின்றபடியால் ப்ரஹ்மத்திற்கும் உபாஸனம் அவஸ்யம் வேண்டும் –
19-தைத்தரீயத்தில் ‘ அனுவாகத்தில் சொல்லப்படும் நாராயண ரூபமான பர ப்ரஹ்மம், முன் சொல்லப்பட்ட தஹர வித்யைக்கு மட்டும் உபாஸ்யமாகுமா * அல்லது எல்லா உபாஸனங்களுக்கும் உபாஸ்யமா ? என சந்தேஹம் வரில் இவ் வனுவாகத்தில் ஓதப்பட்டுள்ளது தஹர வித்யையை நினைவூட்டும் ஆகையால், இவ் வாக்யத்தில் சொல்லப்பட்ட நாராயணன் தஹரோபாஸனத்தில் மட்டும் தான் உபாஸ்யம் என பூர்வ பக்ஷம். இதே அனுவாகத்தில், மற்ற உபாஸனங்களில் சொல்லப்பட்ட, அக்ஷரம், சிவன்,சம்பு, பரப்ரஹ்மம், பரஞ்சோதி, பரதத்வம், பரமாத்மா இவைகளையும் கூறி, அவ் வுபாஸநங்களை ஞாபகப்படுத்தி, அச் சப்தங்களால் சொல்லப் பட்டவன் நாராயணனே என்று சொல்லுகிறபடியால் எல்லா உபாஸனங்களிலும் உபாஸ்யன் ஸ்ரீமந் நாராயணனே யாம் என ஸித்தாந்தம் –
20–ப்ருஹதாரண்யகத்தில் ஓதப்பட்டுள்ள வாக்வத்தில் ஜ்ஞான ரூபமான மனஸ்சிதாதிகள் அக்நிகள் (யஜ்ஞயத்தில், ஆஹவனீயாக்கிக்கு ஆதாரமாக செங்கற்களால் நிர்மாணம் செய்யப்பட்ட மேடை அக்நி சப்தத்தால் சொல்லப்படும்) செங்கற்களால் செய்யப்பட்ட மேடைகளின் ஸ்தானத்தில் சொல்லப் பட்டுள்ளதால், இவைகளும் அவைகள் போன்று, யஜ்கயத்திற்கே (கிரியைக்கு) அங்கமாமென பூர்வபஷம் தோன்ற ச்ருதியாலும், வாக்யங்களாலும், லிங்கத்தாலும் உபாஸன ரூபமான வித்யைக்குத் தான் இவைகள் சேர்ந்தவையாம். (இதன் விரிவை பாஷ்யத்தில் காண்௧) ப்ராஸங்கிகமானது இது –
21-உபாஸனங்களில்’பர ப்ரஹ்மத்தை (உபா ஸ்யத்தை) தியானிப்பது போல் உபாஸகனான ஜீவ ஸ்வரூபத்தையும் அனுஸந்திக்க வேணும் என முன்பே (1-4-6) என்று தீர்மானிக்கப் பட்டது. அஜ் ஜீவனுக்கு, கர்த்ருத்வம், போக்த்ருத்வம் முதலியவை ஸம்ஸார தசையில் உள்ளன. அவைகளுடன் உபாஸிக்க வேண்டுமா ? அல்லது மோக்ஷ ஸமயத்தில் வரும் அபஹத பாப்மத்வம் (பாபமின்மை’ முதலிய குணங்களுடன் கூடிய தன்மையுடனா ?என ஐயமெழில்--உபாஸன ஸமயத்தில் உள்ளதான கர்த்ருத்வாதி தர்மங்களுடன் கூடியவனாகத் தான் உபாஸிக்க வேண்டும். உபாஸன ஸமயத்தில் மனதில் அவைகளுக்கு மட்டும் ஸ்மரணம் உள்ளது என்பதை எல்லோரும் அறிவர் என்பது பூர்வ பக்ஷம்-உபாஸனம் செய்யும் ஜீவனுக்கு சுத்தம், அசுத்தம் எனும் இரண்டு ரூபங்கள் உள்ளன. அவைகளில் சுத்தமான ரூபம் மோக்ஷ தசையில் பயனாகவும் கருதக் கூடியது யாதோ அதையே தான் உபாஸிக்க வேண்டும். தத் க்ரது ந்யாயத்தின் (எப்படி உபாஸனமோ அதே மாதிரி பலம் வரும்) தீர்மானமும் அது தான் ஆகையால் நிர்மலமான ஆகாரத்துடன் கூடிய ஜீவ ப்ராப்தியே பலமென்பது உபநிஷத் ஸம்மதம். ஆனால் ரூபத்திற்கு உபஸ்திதி எப்படி எனில், பயனைக் கருதியே உலகில் மனிதனுக்கு ஒரு செயலில் ப்ரவ்ருத்தி ஏற்படுவதால் முதலில் பயனுக்கே உபஸ்திதியாம். இங்கு சுத்த ரூபமான அபஹத் பாப்மத் வாதிகள் பயனேயான படியால், அவைகளுக்கு உபஸ்திதி உண்டு. ஆகையால், சுத்த ஸ்வரூபத்துடன் கூடிய ஜீவனே உபாஸ்யன் என சித்தாந்தமாகும் –
22-ஸ்ருதி வாக்யங்களால் விதிக்கப்பட்ட உத்கீதாத் யுபாஸனங்கள் எந்த சாகைகளில் சொல்லப் பட்டுள்ளனவோ, அங்கு மட்டும் தானா ? எல்லா சாகைகளிலும் உள்ள உத்கீதங்களுக்கும் உண்டா என சந்தேகம் வரில்,எங்கு ஓதப்பட்டுள்ளதோ, கிட்டி யுள்ள படியால் அந்தந்த சாகைகளில் மட்டும் உத்கீத உபாஸனம் சேரும் என பூர்வ பஷம் வர, ஸித்தாந்தம்- ஸர்வ ஸாகா ந்யாயத்தாலும் -ஓர் இடத்தில் ஓதப் பட்டிருந்தாலும் எல்லா சாகைகளிலும் அன்வயிக்கலாம்). உத்கீத உபாஸநம் எனும் ச்ருதி (சப்தம்) ப்ரமாணத்தாலும், துர்பலமான, கிட்டுதல் எனும் ப்ரமாணம் பாதிக்கப்படலாம். ஆகையால் எங்கும் உத்கீத உபாஸனம் உண்டு என்பதாம்-
23-சாந்தோக்ய உபநிடதத்தில் ஸ்ருதி ஆரம்பித்து வைஸ்வாநர வித்யை ஓதப் பட்டுள்ளது. அதில் பரமாத்மா (பர ப்ரஹ்மம்) எல்லா உலகங்களையும் தன் சரீரமாகக் கொண்டுள்ளான் என உபாஸிக்க வேணும் எனவும் சொல்லப் பட்டுள்ளது. தியொள- ஸ்வர்கம் பரமாத்மாவின் தலை, சூர்யன் -கண், வாயு ப்ராணன், ஆகாசம் – இடை, நீர்- துடைகள், பூமி- திருவடி எனவும் கூறப்பட்டுள்ளது. இங்கு, தனித் தனியாக ஒவ்வொரு அவயவங்களாக உபாஸனம் செய்ய வேணுமா அல்லது உலகங்கள் எல்லாம் பகவானின் சரீரம் எனச் சேர்த்து உபாஸனம் செய்ய வேண்டுமா என ஸந்தேஹம் எழுந்தால் ஸ்ருதிகளிலேயே முதலில் உள்ள வாக்யங்களில் ஒவ்வொரு அவயவ உபாஸனத்திற்கும் பயன் ஓதப் பட்டிருக்கிற படியால் தனித் தனியாகவே உபாஸனம் தான் தகும் என பூர்வ பக்ஷம் ( ஆக்ஷேபம்)-ஸித்தாந்தம்-ஸ்ருதிகளிலேயே அனேக வாக்யங்களால் தனி உபாஸனங்களில் தோஷங்கள் கூறியுள்ள படியால் எல்லாம் சேர்த்து ஓரே சரீரமாகத் தான் உபாஸிக்க வேணும்-
24-எல்லா வித்யைகளும் (உபாஸனங்களும்) ஒன்றே தானா அல்லது வெவ்வேறா என இங்கு விசாரிக்கப் படுகிறது. கீழ் ஸூத்திரத்தில் சொல்லப்பட்ட காரணங்கள் ஒரே உபாஸனம் என ஸாதிப்பதற்கு, வேத்யம் ப்ரஹ்மம் ஒன்று, பலமும் ப்ரஹ்மம் ஒன்று. ப்ரம்ம வித்யை எனப் பெயரும் ஒன்று விதி ப்ரமாணமும் ஒன்று. உள்ளபடி உபாஸனங்கள் எல்லாம் ஒன்றே தான் என பூர்வ பக்ஷம்–ஸத் வித்யை, தஹர வித்யை, வைஸ்வாநர வித்யை என பெயர்கள் வெவ்வேறாக உள்ள படியால் உபாஸனங்கள் வேறாகவே கொள்ள வேண்டும். மேலும், அந்தந்த வித்யா, (உபாஸன ) ப்ரகரணத்தில் சொன்ன குணங்கள் வேறாக உளளபடியால் உபாஸ்ய ஸ்ரூபமும் வேறாம் மத்வாதி வித்யைகளில் மிச்ரமான பலம், இதர வித்யைகளில் சுத்தமான ப்ரம்ஹ ப்ராப்தி பலம்: ஆகையால் பல பேதமும் கொள்ள வேண்டியது, ஆக, உபாஸன பேதம் தவிர்க்க முடியாதது என ஸித்தாந்தம்-இங்கு சுருத ப்ரகாசிகையில் – பாஷ்யத்தில் உள்ள ஆதி சப்தத்திற்கு (சரணாகதி) என விவரணம் உள்ள படியால் சரணாகதி மோக்ஷ ஸாதன மென்பதில் பாஷ்யகார ஸம்பிரதாயஸ்த்தர்க்கு விவாதம் எழக் காரணமே இல்லை. அதை மறுக்கில் ச்ருத ப்ரகாசிகை ஸ்ரீபாஷ்யாதிகளூக்கு விரோதம் தவிர்க்க முடியாதது –
25-25-எல்லா வித்யைகளையும் (௨பாஸனங்களை) ஒரே புருஷன் செய்யலாமா (ஸமுச்சயமா) அல்லது ஏதாவது ஒன்று தானா ? என்று ஐயமெழில், ஜ்யோதிஷ்டோமம், தர்ச பூர்ணமாஸம், அக்நி ஹோத்திரம் முதலிய ஸ்வர்க ஸாதனமான கர்மங்களை எப்படி ஒரே புருஷன் செய்யலாம் என ஸித்தாந்தமோ அப்படியே எல்லா வித்யைகளையும் ஒருவனிடத்தில் சேர்க்கலாம் என பூர்வ பக்ஷம்-சரீரம் முடியும் வரை ஒரே உபாஸனம் தான் செய்ய வேணும் என சொல்லப்பட்ட படியால் இதர உபாஸனங்களுக்கு அவகாசம் இல்லாத படியால் விகல்பமேயாம். ஏதாவது ஒரு உபாஸனம் தான் என்பது ஸித்தாந்தம்.–
26-‘ஸ்ருதி வாக்யங்களால் சொல்லப்பட்ட உபாஸனங்கள் க்ரதுக்களில் உத்கீதம் போல் கட்டாயம் செய்யப்பட வேண்டியவையா அல்லது வேறே ஸ்ருதியில் சொல்லப்பட்ட கோதோஹனம் (பால் கறக்கும் பாத்திரம்) போன்று பலத்தில் ஆசை யிருந்தால் செய்யலாம், இல்லை எனில் தேவை இல்லை என விகல்பமா என சந்தேஹம் வரில்-கோதோஹனத்தில் தன் வாக்யத்திலேயே பயனும் சொல்லப் பட்டுள்ளபடியால் விகல்பம் தரும், உத்கீத வாக்யத்தில் அது இல்லை. மேலும் கோதோஹனத் திற்கு விதானம் உண்டு. இங்கு அதில்லை. இன்னும் சில காரணங்களால் உத்கீத உபாஸனம் புருஷார்த்தமாகா, ஆகையால் கட்டாயம் செய்ய வேணும் என பூர்வ பக்ஷம்
(ஆஷேபம்) ஸித்தாந்தம், கோதோஹனம் போல் தன் வாக்யத்தில் பயனை ஓதாமலிருந்தாலும் ஸ்ருதி வாக்யத்தில் த்ருதீயா விபக்தியால் பல காரணத்வம் ஸ்பஷ்டமாக சொல்லப் பட்டுள்ளது. ஆகையால் உத்கீத உபாஸனமும் புருஷார்த்தமேயாம் ஆகையால் பலாபேக்ஷை இல்லை எனில் இதை செய்ய வேணும் எனக் கட்டாயம் இல்லை. ஆகையால் விகல்பம் (செய்தால் பலம் உண்டு. பயனில் ஆசை யில்லை எனில் விட்டு விடலாம்) என்பதாம்-ஆக இந்த பாதத்தில் மோக்ஷ்த்திற்கு ஸாதனமான உபாஸன ந்யாஸாதிகளைச் சொல்லி, ப்ரஹ்மத்தின் குணங்களையும் பரக்கப் பேசியுள்ள படியால், ஸாதனத்தின் அனுஷ்டான மில்லை எனில் மோக்ஷமில்லை என்பதையும் ப்ரஹ்மம் நிர்குணமன்று என்பதையும் ஸ்ரீவியாஸரும் ஸ்ரீபாஷ்யகாரரும் அழகாக ஸித்தாந்தம் செய்தருனினார்கள்-
—
ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே
ஸ்ரீ உ.வே.வரதாசார்ய ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
Leave a Reply