குத்ருஷ்டி குஹநா முகே நிபதத: பர ப்ரம்ஹண:
கர க்ரஹவிசக்ஷண: ஐயதி லக்ஷ்மணோ $யம்முநி : ”
அநேகவித ஆச்சர்யங்களைத் தன்னுள் கொண்ட இப் புண்ய பாரதத்தில் எல்லா வற்றிலும் தலையான ஆச்சர்யம் இதன் * அத்யாத்ம சாஸ்திரம் ‘. இதை ப்ரதிபாதிப்பன ப்ரஹ்ம ஸூத்ரங்கள் நான்கு அத்யாயங்களையும், பதினாறு பாதங்களையும், நூற்று ஐம்பத்தாறு அதிகரணங்களையும் , ஜந் நூற்று நாற்பத்தைக்து ஸூத்ரங்களையும் உட் கொண்ட இங்த சாஸ்திரத்தில் முக்யமானது எது? என்றால் , ஒவ்வொருவர் ஒவ்வொரு விதம் மறு மொழி சொல்லலாம். ஆலை உண்மையில் ‘ உபய லிங்க பாதம் ” என்கிற மூன்றாம் அத்யாயத்தின் இரண்டாம் பாதங் தான் இந்த சாஸ்திரத்தின் முக்யமான ஸாரமான பாகமாகும்
பர ப்ரஹ்மம் என்கிற பரமாத்மாவைப் பற்றி ஆயிரம் சர்ச்சை செய்யலாம், பதினாயிரம் வாதங்கள் புரியலாம். ஆனால் நாம் அதனால் அடையும் பயன் யாது? என வினவினால்-உபய லிங்க பாத மின்றி மறு மொழி கூற வியலாது. பகவானின் மஹிமை ஓராயிரம் இருப்பினும் *உபய லிங்கம் * என்கிற இந்த அம்சம் இன்றி நமக்கு அவனால் ஒரு உபயோகமும் ஆவது ஸாத்யமில்லை -ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வ்ம் ‘, * கல்யாண குணாகரத்வம் ‘ இவை தான் உபய லிங்கங்கள். தோஷங்களுக்கு நேர் எதிரானவன் பரம புருஷன். அவ்வளவு மட்டுமல்லாது அனந்த கல்யாண குணாணாகரன். இவ் விரண்டு தர்மமும் பரமாத்மனிடம் இல்லா விடில் நாம் அவனிடமிருந்து எந்தப் பயனை எவ்விதம் அடைய முடியும் ! அவனும் நம் போல் ஒரு சேதன னாகில் , கோப தாபாதிகளுக்கு வசமானவனாகில் அவனால் நாம் என்ன பயன் பெற முடியும், அவன் குறை யொன்றுமில்லாத கோவிந்தன். குணக் கடல். ஆகையால் நாம் அவனை அண்டி கரை சேர முடியும்- இந்த விசுவாசத்தை நமக்கு அளித்து நம்மை உஜ்ஜீவிக்கச் செய்யும் பரமாத்ம குணங்களில் இவையே பிரதானமானவை –
அதிலும், ‘ ஹேய ரஹிதன் * என்று நம் ஆசார்யர்கள் கூறாமல் ‘ஹேய ப்ரத்யனீகன்’ என்று கூறுவதிலுள்ள அழகையும் கவனிக்க வேண்டும். ஹேய ரஹிதன் என்றால் அவித்யாதி தோஷமற்றவன் என்று பொருளாகும். முக்தாத்மாக்களும், நித்ய ஸூரிகளும் அவித்யை இல்லாதவரே. பகவான் இவ்விதமல்ல, அவன் ஸ்வரூபமே தோஷத்திற்கு எதிர் தட்டானது. இதர ஆத்மாக்களின் ஸ்வரூபம் ஹேய ப்ரத்யனீகமன்று. நித்ய, முக்தர்களின் ஸ்வரூபமும் அத்தகைய தன்றென்று ஆசாரியர்கள் நிரூபித்துள்ளனர். பகவானின் ஸத்ய ஸங்கல்பத்தால் அவர்கள் அவித்யை விலகினவரே தவிர, தானாக அதற்கு விலக்கான வர்களன்று. இங்ஙனம் பகவானின் ஸ்வரூபமே தோஷத்தை அண்ட விடாது என்று சொல்வதால், நமக்கும் அவனுக்கும் இருக்கும் வைலக்ஷண்யத்தைக் கூறின படியாகிறது. இதனால் அவன் நம்மை ரஷிக்கக் கூடியவன், நம் போலல்லவவன் என்கிற விசுவாசம் பிறந்து உதவுகிறது. தோஷமற்றவனாயினும், க்ரூர ஸ்வபாவத்தானாயின், அல்லது உதாஸீன ஸ்வபாவத்தானாயின், அவனால் யாதொரு பயனும் விளையாது. அதற்காக அவனை அனந்த கல்யாண குணகண ஸாகரன் ” என்றது.- * ஆச்ரித வாத்ஸல்யைக ஜலதே ‘ * அனாலோசித விசேஷாசேஷ லோக சரண்ய ‘ ‘ப்ரணதார்த்திஹர ‘ என்று முதலான ஆக்ரந்தநங்களைக் கேட்ட போது மயிர்க் கூச்சலெறிவது சகஜம். இவை யெல்லாம் பகவானிடம் நிறைந்திருப்ப தால் தான் நாம் கரை யேற முடியும்.
ஆக ஹேய ப்ரத்யனீகன், கல்யாண குணாகரன் என்கிற உபய லிங்கம் தான் நமக்கு ரக்ஷ்யமான பகவத் ஸ்வரூபங்கள். இவைகளை ஸ்தாபிக்குமது ! உபய லிங்காதி கரணத்தை’ உட் கொண்ட :* உபயலிங்க பாதம் ‘தான். இது வேதாந்த சாஸ்திரத்தின் உயிர் நாடி. இதை உலகில் எடுத்துக் காட்டி, அதன்படி பகவானின் குணாநுபவங்களில் ஈடுபட்டு வாழ்ந்து காட்டிய வள்ளல் நம்மிராமாநுஜன். குத்ருஷ்டி குஹனாமுகே–இத்யாதி ஸ்லோகத்தில் இதைத் தான் ஆசாரியர் அநுஸந்தித்து உகக்கிறார்-இந்த ஸ்லோகம் தங்களைக் குறிப்ப தாக எண்ணி ஒரு சிலர் குறை கூறுவது உண்டு. பகவானின் விக்ரஹ விபூத்யாதிகளையும், அவனுடைய கல்யாண குணங்களையும் எதிர்ப்பவனுக்காகவே ‘குத்ருஷ்டி” என்ற பதம் வந்துள்ளதே தவிர யாதொரு வ்யக்தியையும் அது குறிப்பதல்ல. அது நாத்திகர்களைக் குறிப்பதாகும். *ஆதிகர்த்தா நாராயண:…… ஞான ஐச்வர்ய சக்தி பல வீர்ய தேஜோபி; ஸதா ஸம்பன்ன: ‘ என்று ஸ்ரீ ஆதிசங்கரர் நாராயணனைக் கொண்டாடுகிறார். * தோஷ ஹீனம், குணபூயிஷ்டம் ப்ரஹ்ம” என்று அவர் வழிவந்த மகா பண்டிதரான விவரணகாரர் கூறுகிறார். ஆகையால் பகவானின் இந்த உபய லிங்கங்களை எந்த ஆஸ்திகரும் எதிர்ப்பதில்லை. அனந்தர காலத்தில் வந்த சில சூன்யவாதி வாசனையுள்ள பண்டிதர்கள் தலை யெடுத்து பகவானின் குண, விக்ரக, விபூதிகளை யழிக்கப் புறப்பட்டபடியால் அவ் விதம் சொல்ல வேண்டி வந்தது.-ராமானுஜ தர்சனத்தின் உயிர் நாடியே இதில் தான் அடங்கி யுள்ளது அவன் உபய விபூதி நாயகன். எல்லாம் அவன் விபூதிகள். அவனுடைய கல்யாண குணங்களில் ஈடுபட்டவனுக்கு இவ்வுலகின் ௧ண் த்வேஷ ப்ரஸக்தியே இராது. *வைகுண்டவ : ஸே5பி நமே$ பிலாஷ:’ என்று கோஷிக்கத் தோன்றும். இத்தகைய நிலையை நாம் அடையச் செய்யும் குணங்களில், இந்த இரு குணங்களே தலையாயவை. ஆகவே தான் இந்த பாதத்தின் பெயரே இதன் மூலம் விளங்குவதாகியது.-இந்த பாதத்தில் நாற்பது ஸூத்ரங்களும். எட்டு அதிகரணங்களும் உள்ளன-இவற்றின் அர்த்தத்தை -(அதிகரண ஸாராவளீ 3–2–32) ஸங்க்ரஹித்துள்ளார்-
கனவில் காணும் விசித்ரப் பொருள்களை ஸ்ருஷ்டிப்பவன் பகவான். தாய் குழந்தையைத் தன் மடியிலிட்டுத் தூங்கச் செய்து காப்பது போல், நித்ராதி அவஸ்தைகளில் நம்மை தன்னுடன் வைத்துக் கொண்டு காப்பாற்றி, சமயத்தில் விழிப்பைக் கொடுத்து காப்பாற்றுவன். அனந்த கல்யாண குண ஸம்பன்னன். உலகை யெல்லாம் தன்னுடம்பாகக் கொண்டு ஸர்வாந்தர்யாமியாக யிருப்பவன், ஒப்புயர் வற்றவன். ஸர்வபலப்ரதன், மோக்ஷம் ஒன்றை மட்டும் கொடுப்பவனல்லன். வேண்டியதை கொடுக்கும் கல்ப விருக்ஷம். இங்ஙன மெல்லாம் அறிவதன் நோக்கம், பக்தியை பெருக்கிக் கொள்வது தான். பர பக்தி பர ஞான பரம பக்தி–என்று பக்தியில் எத்தனையோ படிகள். பகவானின் குணங்களை உணர உணரத் தான் இந்த பக்தி வளரும், *ஸததம் கீர்த்தயந்தோமாம் ” என்கிறது பகவத் கீதை: இந்த பகவதநுபவத்தை உலகுக்குக் காட்டிக் கொடுத்த ஆழ்வார்களின் வழி வந்த நம்மிராமாநுசன் நிச்சயமாக நாத்திகர்களான குத்ருஷ்டிகளின் கண்பட்டு–எதற்கும் உபயோகமாகாதபடி ஒரு நிலை யடைந்த பகவானின் ஸகல விபூதிகளையும் மீட்டுக் கொடுத்து உலகைக் காப்பாற்றிய மஹா புருஷன் என்கிறதை ஆழமாக உணர்ந்து தன்யனாவதே நம் பாக்கியம்.
—
ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ.வே. கொத்த மங்கலம் வரதாசார்ய ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
Leave a Reply