ஸாரீரக ஸாஸ்த்திரத்தில் இரண்டாவது அத்யாயத்தின் நான்காவது பாதம் ப்ராண பாதம் இப் பாதத்தில் எட்டு அதிகரணங்கள் உள்ளன-இவ்வத்யாயத்தில் முதல் இரண்டு பாதங்களில் காரண விஷய -வேத பாஹ்ய மதங்களின் விரோத பரிஹாரம் செய்யப்பட்டது. மூன்றாவது நாலாவது பாதங்களில் கார்யத்தை த்வாரமாகக் கொண்ட ஸ்வ ஸித்தாந்த விரோத பரிஹாரத்தைச் செய்கிறார் ‘” என்று பாத த்விகங்களின் ஸங்கதி – கார்ய விஷய விரோதி பரிஹார பரங்களான பின்புள்ள பாதங்களில் இதர மதத்தைச் சார்ந்தவர்கள் சொல்லும் ப்ரக்ரியை அநுஸரித்து அநுவாதம் செய்து–பூர்வ பக்ஷங்களைச் சொல்லி அவைகளை நிராகரிக்கும் ப்ரக்ரியையாலே ஸ்வ ஸித்தாந்தத்தைச் சொல்லி முடிக்கிறார் –நான்கு பக்ஷங்கள் நிராகரிக்கத் தக்க்கவர்கள் –
ஸாங்கியர்கள் த்ரவ்யம் அத்ரவ்யம் ஸர்வம் நித்யம் என்கிறார்கள். ‘* ஸர்வம் அநித் யம்–க்ஷணிகம் ” என்று சொல்லுமவர்கள். வைபாஷிகாதிகள்–பெளத்தர்கள். எல்லாம் நித்யமாயும் அநித்யமாயும் இருப்பதாகச் சொல்கிறவர்கள் ஸப்த பங்கியைப் படிக்கிறவர்கள் ஜைனர்கள். பதார்த்தங்கள் நித்யங்கள் அநித்யங்கள் என்று இருவகைப்படும் என்பவர்கள் வைசேஷிகர்கள். நம் ஸித்தாந்தத்திலும் பக்ஷத்தை ஒப்புக் கொண்டாலும், அவர்கள் நம்முடைய ஸித்தாந்தத்திற்கு விருத்தமாக நித்யமானத்தை அநித்யம் என்று சொல்லுகிறார்கள். அவ்விதமே ப்ரமாணங்களினால் ஸித்தமான ஈச்வரனுடைய திவ்ய மங்கள விக்ரஹாதிகளை அவர்கள் ஒப்புக் கொள்வதில்லை. அநித்யங்களான ஜாதி வ்யக்திகளுடைய–சரீரி: ஸம்பந்தத்தை–அநித்யமான ஸமவாய ஸம்பந்தத்தை அவர்கள் நித்யம் என்கிறார்கள். ஆக நம் ஸித்தாந்தத்திற்கு மாறுபட்ட ரீதியில் நித்யாநித்யங்களைச் சொல்லுகிறார்கள். இந் நால்வர்களும் ச்ருதியைக் கொண்டே நம்முடைய ஸித்தாந்தத்தை ஆஷேபிக்கிறார்கள் –முன் பாதத்தில் ப்ரஹ்மத்தைத் தவிர்த்து ஆகாசம் முதலானவைகள் யாவும் உத்பத்திமத்துக்கள் ‘ என்று ஸூத்ரத்தில் சொன்னார். இதனால் ஸித்தமானாலும் ஆத்மாதிகரணத்தில் உத்பத்தியானது நிராகரிக்கப்பட்டது. ஜீவ ஸ்வரூபம் ஜ்ஞாதிகரணாதிகளில் -இந்த்ரியங்களுக்கும் முக்ய ப்ராணனுக்கும் உத்பத்தி ப்ரகாரத்தை விசாரிக்கிறார் –ஆக ஆத்மாதி கரணத்திற்கும் ப்ராணோத்பத் யதிகரணத்திற்கும் ஸாக்ஷாத் ஸங்கதி சொல்லப் பட்டதாகிறது-இந்த ப்ராணோத்பத் யதிகரணத்தில் இந்த்ரியங்களின் உத்பத்தியைப் பற்றி விசாரிக்கிறார் –
இந்த்ரியங்களுக்கு உத்பத்தியானது-ஸ்வபாவத்தில் மாறுதலையுடையதா-ஸ்வருபத்திலேயே விகாரத்தையுடையதா 7? என்று ஸம்சயம்- ச்ருதி ப்ரளய காலத்தில் இந்த்ரியங்கள் இருப்பதாகச் சொல்லுகிறது-வேறு ச்ருதியானது இந்த்ரியங்களுக்கு உத்பத்தியைச் சொல்லுகிறது. ஆகையால் ஸம்ஸயம் உண்டாகிறது.ஜீவன்களுக்குச் சொல்லப்படுவது போன்ற உத்பத்தியே ப்ராணன்களுக்கும் சொல்ல வேணடும் ” என்கிறான் பூர்வ பக்ஷி –
இங்கு பார்க்கப்படும் ப்ரபஞ்சமானது ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்–ப்ரளய காலத்தில் இல்லாமல் இருந்தது. இந்த ப்ரபஞ்ச மில்லா விடினும் என்னது தான் அப்பொழுது இருந்தது? என்கிற கேள்வி எழுகிறது, ருஷிகள் அப்பொழுது இருந்தன. ருஷிகள் என்பவை எவை? ப்ராணன்கள் தான் ருஷிகள் -என்று ஸ்ருஷடிக்கு முன் இந்த்ரியங்கள் இருந்தனவாகக் கூறுகின்றன-இங்கு ஸூத்ரத்தில் ப்ராண சப்தவாச்யன் பரமாத்மா என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. ப்ராணன் என்றால் மூச்சுக் காற்றைச் சொல்லும் என்கிறான் பூர்வபஷி . இவ்விதமிருக்க இங்கு ப்ராண ஸுப்தத்தால் இந்திரியங்களைச் சொல்லுவது எங்ஙனம்? என்று சங்கிக்க வேண்டாம்-இந்த ச்ருதியில் உள்ள பஹுவசந ப்ரயோகத்தை நோக்க வேண்டும். ஈச்வரன் ஒருவனே. முக்ய ப்ராணனும் ஒன்றே. ஆகையால் பஹு வசந ப்ரயோகம் அஸங்கதமாகி விடும். மேலும் சரீரத்தினின்றும் வெளிக் கிளம்பும் ஜீவனை அனு ஸரித்து முக்ய ப்ராணம் போகிறது. அதை யநுஸரித்து எல்லா ப்ராணன்களும்–இந்த்ரியங்களெல்லாம் செல்லுகின்றன என்கிற ச்ருதியில் ப்ராண சப்தத்தால் இந்த்ரியங்களைச் சொல்லுவதைக் காண்கிறோம், ஆகையால் இங்கு படிக்கப்பட்டுள்ள ப்ராண ஸப்தமானது இந்தரியங்களையே குறிக்கும் –
இவ் விடத்தில் ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்னமே இந்த்ரியங்கள் இருப்பதாகக் கூறுகின்றன. ஆதலால் நித்யம் என்றே ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்– ச்ருதியானது இந்த்ரியங்களுக்கு உத்பத்தியை ஸ்பஷ்டமாகச் சொன்னாலும் சரீர ஸம்பந்தத்தை இட்டு, ஜீவோத்பத்தியைச் சொல்லும் ச்ருதிக்கு அர்த்த நிர்ணயம் செய்தாப் போல் இங்கும் அர்த்தம் கூற வேண்டும். ஆதலால் இந்த்ரியங்கள் ஜீவனைப் போல் தான் ஸ்வபாவத்தில் மாறுதலை உடையது என்று பூர்வபஷி கூறுகிறான்.-இனி ஸித்தாந்தம் சொல்லப்படுகிறது. வியதாதிகளுக்குச் சொல்லப்படுவது போல்தான் இங்கும் ஸ்வரூப விகாரத்தையே ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும் ஸ்ருஷ்டியைப்பற்றிக் கூறும் வாக்யங்கள், ஸ்ருஷ்டிக்கு முன் ஒன்றே இருந்ததாகக் கூறுகின்றன- ச்ருதி இந்திரியங்களுக்கு உத்பத்தியை ஸ்பஷ்டமாகக் கூறுகிறது. ஆகையால் ஸ்ருஷ்டிக்கு முன் -ப்ரளய காலத்தில் இந்த்ரியங்கள் இருந்திருக்க முடியாது-ஜீவோத்பத்தியைப்போல் இந்த்ரியங்களுடைய உத்பத்தி விஷயத்தில் நிர்வாகம் பண்ணுவதும் முடியாது. ஆத்மோத்பத்தி விஷயத்தில் உத்பத்தி ப்ரதிஷேத ச்ருதி இருக்கிறது. அதைப் போல் இந்த்ரியங்களின் உத்பத்தியை நிஷேதிக்கும் ச்ருதி வாக்யத்தைக் காண வில்லை. பஹுவச௩ ப்ரயோகத்திற்கு மட்டும் ஸூத்ர காரர் நிர்வாஹம் பண்ணப் போகிறார். ஆகையால் மற்ற ஸித்தாந்த யுக்திகள் அர்த்த ஸித்தம் என்று ஸூத்ரகாரரின் அபிப்ராயம், ஸூத்ரகாரரின் அபிப்ரேதார்த்தத்தையே பாஷ்யகாரர் ஸித்தாந்தமாக அருளிச் செய்துள்ளார்.
பிராண சப்தம் பரமாத்மாவினிடத்திலும் ப்ரயோகிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ருஷி சப்தமும் பரமாத்மா பரமாகச் சொல்லுவதும் உசிதமே. ஆகிலும் பஹுவசநாந்தங்களான இவ் விரண்டு சப்தங்களுக்கும் பரமாத்மாவினிடத்தில் அந்வயமானது என்கிற ஆக்ஷேபத்தை பரிஹரிக்கிறார்-2-4-2- அதிகரணத்தில் -பரமாத்மா ஒருவன் தான் ஸ்ருஷ்டிக்கு முன் இருப்பதாக, ஸ்ருஷ்டியைப் பற்றி சொல்லும் ச்ருதிகளில் சொல்லி இருப்பதால் பஹுவசந ச்ருதியானது –மேலுள்ள பஹ*வசநமானது அவயவ பஹுத்வபரமாக–கெளணமாக நிர்ணயம் செய்யப்பட் டதோ, அவ் விதமே ப்ராண ஸப்தோத்தர பஹுவசநத்தையும் கெளணமாக அர்த்தம் கொள்ள வேண்டும்.
அத்ருஷ்ட ஸம்ஸ்கா ரத்தின் ஸ்திதியாகிற கார்யம் இருப்பதைக் காண்பதால் அதன் காரணமான வாஸனை யானது ப்ரளய காலத்திலும் இருக்க வேண்டுமாகையால் அதற்கு ஆதாரமாக ஆத்மாவானது ப்ரளய காலத்தில் இருப்பதாகக் கல்பிக்கிறோம். அதே போல் இந்த்ரிய கார்யங்கள் இருப்ப தாகத் தெரிந்தால் இந்த்ரியங்களையும் ப்ரளய காலத்தில் இருப்பதாகக் கல்பிக்கிறோம்.-பரமாத்ம வ்யதிரிக்தமான ஸர்வ வஸ்து விஷயமான நாமதேயங்கள் அந்தந்த வஸ்துக்களைப் படைத்த பிறகே உண்டாகின்றன–ஏற்படுகிறது.-ஸ்ருஷ்டி காலத்தில் முதலில் ஆகாசாதிகளை ஸ்ருஷ்டித்து அதன் பிறகு அவைகளுக்கு நாம ரூப வ்யாகரணம் செய்ததாகச் சொல்லுகையால் ஆகாசாதிகள் உண்டான போதே அவற்றுக்கு வாசகங்களான நாமங்கள் உண்டு. ப்ரளய காலத்தில் அவைகளில்லாமையால் அவற்றின் நாமங்களு மில்லாமையால், அப்போது ப்ராணன் என்று அப்பொழுதுள்ள பரமாத்மாவையே சொல்லுகிறது.
2-4-4-இந்த்ரியங்கள் வியதாதிகளைப்போல் உத்பத்தியை விகாரத்தை உடையதுகள் என்று நிச்சயிக்கப்பட்ட பிறகு இந்த்ரியங்களின் ஸங்க்யையைப் பற்றி இவ்வதிகரணத்தில் விசாரிக்கிறார்-இந்த்ரியங்கள் ஏழா ? பதினொன்றா ? என்று சம்சயம் உண்டாகிறது-ச்ருதிகளில் மாறுபட்டு சொல்லி இருப்பதால் ஸந்தேஹம் ஏற்படுகிறது-பூர்வபஷி ஏழு இந்த்ரியங்கள் என்கிறான்-ஸ்ரோத்ராதி ஜ்ஞாநேந்த்ரியங்கள் ஐந்தும், மனஸ் புத்தியும் சேர்ந்து ஏழு இந்த்ரியங்கள்:ஜீவன் தூங்கும் சமயம் ஹ்ருதய குஹையில் (பகவானால்) வைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தரியங்கள் ஏழு லோகங்களிலும் ஸஞ்சரிக்கின்றன. அவைகள் ஏழு என்கிற வீப்ஸையானது புருஷ பேதாபிப்ராயத்தால் சொல்லப்பட்டது. [அதாவது ஏழு ஏழு என்று இரட்டித்துப் பேசியது ஒவ்வொரு ஜீவனுக்கும் ஏழு இந்த்ரியங்கள் என்பதாம்] என்று ச்ருதி கூறுகிறது அதாவது ஜீவன் போகுமிடமெல்லாம் ஏழு இந்த்ரியங்கள் ஸஞ்சரிக்கின்றன என்கிறது ச்ருதி. ஆகையாலும்,இந்த சருதியில் ஏழு இந்த்ரியங்களுக்கு கமனம் சொல்லி யிருப்பதால் மட்டும், ஏழு இந்த்ரியங்கள் என்று கூறவில்லை.-ஏழு இந்தரியங்களே உண்டாகின்றன என்று முன்னமே கூறப்பட்டபடியாலும் என்கிறோம். -மேலும் கடவல்லியில் யோகஸ்வரூப நிரூபணம் பண்ணும் போது,ஜ்ஞாநேந்த்ரியங்கள் ஐந்தையும், மநஸ், புத்தியையும் அடக்கினால் மோக்ஷத்தை அடையலாம் என்று விசேஷித்துச் சொல்லுகையாலும் இந்த்ரியங்கள் ஏழே: இந்த ஸூத்ரம் பூர்வ பக்ஷ ஸூத்ரம்
2-4-5-இது ஸித்தாந்த ஸூத்ரம். சஷுராதி இந்தரியங்கள் பார்ப்பது கேட்பது முதலான கார்யங்களால் ஜீவனுக்கு உபகரணமாவது போல் கை கால் முதலான கா்மேந்த்ரியங்களும் கார்யங்களில் உபகரணங்களாகின்றன.-புரோடாசத்தை கையால் எடுக்க வேண்டும். நெல் முதலான த்ரவ பதார்த்தத்தை ஸ்ருவத்தாலும் (கரண்டியால்) மாம்ஸத்தை ஸ்வதிதியினாலும் (கத்தியால்) எடுக்க வேண்டும்] ஆகையாலும், ஜ்ஞாநேந்த்ரியங்களுக்குப்போல் சாத்விகாஹங்காரத்திலிருக்து உண்டான கர்மேந்த்ரி யங்களுக்கும் உண்டாகையாலும் இந்த்ரியங்கள் ஏழு தான் என்று சொல்ல முடியாது.-ச்ருதி ஸ்ம்ருதிகள் பதினோரு இந்த்ரியங்கள் என்று கூறுகின்றன-பதினோரு இந்த்ரி யங்களுக்கும் கமனம் (உத்க்ராந்தி) சொல்லப் பட்டிருக்கிறது –மநோ வருத்தியில் அத்யவஸாயம், அஹங்காரம், சித்தம் இவை மூன்றும் சேர்ந்ததாகையால் இவைகளைச் சேர்த்து பதினான்கு இந்த்ரியங்கள் என்பதை ஒப்புக் கொள்வதற்கில்லை.–யோகத்திலும், கமநத்திலும் ஏழு இந்த்ரியங்களைச் சொன்னது, கர்மேந்த்ரியங்கள் ‘ஜ்ஞாநேந்த்ரியங்களின் அதீனமாகக் கார்யங்களைச் செய்வதால், ஜ்ஞாநேந்தரியங்களைப் ப்ரதானமாகச் சொன்னதத்தனை, மற்ற இந்த்ரியங்களை நிஷேதிக்க வில்லை.-இவ்வதிகரணத்தில் ஸ்ரீபாஷ்யத்தில் ஸித்தாந்த ஸூத்ரத்தில் கர்மேந்த்ரியங் களுக்கும் ஜீவனோடு கமநத்தைத் திருவுள்ளம் பற்றி இவற்றுக்கும் உத் க்ராந்தியை அருளிச் செய்திருக்கிறார்.
ஆனால் வேதாந்த தீபத்தில் ஜ்ஞாநேந்த்ரியங்களே ஜீவனோடு போகின்றன -கர்மேந்த்ரியங்கள் சரீரம் உண்டாகும் போது உண்டாகின்றன. சரீரம் நாசத்தை யடையும் போது அவைகளும் எரிக்கப்படுகின்றன—நசித்துவிடுகின்றன என்பதாம்-இவ்வர்த்தம் ஸ்ரீபாஷ்ய , ஸ்ரீஸூக்திக்கு முரண்பட்டதாகும் ‘” என்கிற கேள்வி எழுகிறது-பதில்-இதற்கு ஸமாதானத்தை ந்யாய ஸித்தாஞ்ஜனத்தில் ஸ்வாமி தேசிகன் அருளிச் செய்துள்ளார். அதாவது– யாதவ ப்ரகாச மத ரீதியாக கர்மேந்த்ரியங்கள் சரீரத்துடன் உண்டாகி நசித்துவிட்டாலும் ஹஸ்தாதிகளுக்கும் இந்த்ரியத்வம் ஸித்திக்கிறது ” என்று யோஜநாந்தரம் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரரின் திரு வுள்ளம். உண்மையில் பதினோரு இந்த்ரியங்களும் வேறு சரீரங்களிலும் போகின்றன என்பதே ஸ்ரீ பாஷ்யகாரரின் அபிப்ராயம் என்று தோன்றுகிறது என்பது பதிலின் சாரம்
2-4-6-கீழ் அதிகரணத்தில் இந்த்ரியங்களுடைய ஸங்க்யை நிரூபிக்கப்பட்டது. இவ்வதி கரணத்தில் இந்த்ரிய ஸ்வரூப பரிமாணம் சிந்திக்கப்படுகிறதுஇந்த்ரியங்கள் விபுவா * அணு பரிமாண-வத்தா ! என்று ஸம்சயம் உண்டாகிறது.-இந்த இந்த்ரியங்களைப் பற்றி இவ்வித பரிமாணத்தை உடையன என்று எங்கும் ஸ்பஷ்டமாகச் சொல்ல வில்லை. ஆகையால் விபு என்கிறான் பூர்வபஷி -ச்ருதியானது ஜீவனை அநுஸரித்து முக்ய ப்ராணன் போகிறது, அதை அநுஸரித்து எல்லா இந்த்ரியங்களும் போகின்றன (தேசாந் தரத்திலிருந்து வரும் போதும் வருகின்றன) என்று சொல்லுவதால் இந்த்ரியங்களை அணுவாகத்தான் சொல்ல வேண்டும். விபுவாக இருந்தால் உத்க்ராந்தி (போவதும், வருவதும்) சொல்ல முடியாது.-இந்த்ரியங்களுக்குச் சொல்லப்படும் அணுத்வமானது ஜீவனுக்குச் சொல்லப் படுவதைப் போன்று அத்யந்த ஸூஷ்மமானதன் று–ஸூக்ஷ்ம பரிமாணத்தை உடையது என்று சொல்லுவதில் நோக்குடையது.-ப்ரகாசமானது ப்ரதிபந்தக மில்லாவிட்டால் * எல்லாவிடங்களிலும் ப்ரகாசிப்பது போல், தடங்கல் இல்லாவிட்டால் இந்த்ரியங்கள் எல்லா வஸ்துக்களையும் க்ரஹிக்க சக்தி யுடையவைகளாக இருப்பதால், ஆநந்த்ய ஸப்தம் ப்ரயோகிக்கப் பட்டிருக்கிறது எனறு கருத்து- உபாஸநத்தில் சொல்லப்பட்ட ஆநந்த்யம், இந்தரியங்களுடைய உபாஸநத்திற்கு அதிக பலன் உண்டு என்பதைச் சொல்லுகிறது-
2-4-7-முக்ய ப்ராணனுக்கும் உத்பத்தி உண்டு-ச்ருதி பரமாத்மாவினிடத்திலிருந்து முக்ய ப்ராணன் உண்டாவதாகச சொல்லுகிறது– முக்ய ப்ராணன் ப்ரளய தசையில் இருப்பதாக சொல்லுவதற் கில்லை-ப்ரளய தசையில் வாயு இல்லை என்று ஏற்படு கிறது. அப்பொழுது (ப்ரளய தசையில்) பெரிய பிராட்டியாரோடு சேர்ந்து பகவான் ஒருவனே இருக்கிறான். இந்திரி யங்களுக்குச்- சொல்லப்பட்ட ந்யாயத்தைக் கொண்டே முக்ய ப்ராணன் விஷயத்திலும் கார்யத்வத்தை–உத்பத்தியைச், சொல்ல முடியுமாகிலும்–ந்யாயாதிதேசம் பண்ணலா மானாலும், இங்கு முக்ய ப்ராணனைப் பற்றி தனியாகச் சொன்னது அடுத்த அதிகாணத்தில் முக்ய ப்ராண ஸ்வரூபத்தைத் தனியாக விசாரிப்பதற்கு ஸங்கதி வேண்டியதற்காக என்று கொள்ள வேண்டும்-
2-4-8-இந்த ஸ்ரேஷ்ட ப்ராணன் என்பது மஹா பூதங்களில் த்விதீயமாக–இரண்டாவதாகப் படிக்கப்பட்ட வாயுவா * வாயுவினுடைய சலிக்கிற க்ரியையா ? அல்லது வாயுவே அவஸ்தா விசேஷத்தை அடைந்திருக்கிறதா ? என்று ஸம்சயம்.-வாயுவே முக்ய ப்ராணன். வாயு மாத்ரத்தில் ப்ராணத்வ ப்ரஸித்தி இல்லை வாயுக் கிரியையில் ப்ராண ஸப்த ப்ரஸிததி இருப்பதால் வயுக்ரியைதான் ப்ராணன் என்னலாம் என்கிறான் பூர்வபஷி – ப்ராணனையும் வாயுவையும் தனித் தனியாகச் சொல்லி இருப்பதால் வாயுவே ப்ராணன் என்று சொல்ல முடியாது. தேஜஸ் முதலானவற்றுக்குத் தனியாக கிரியை சொல்லாததால் வாயுவின் கிரியை என்றும் சொல்லக் கூடாது-வாயு வேறு அவஸ்தையை அடைந்ததாய் ப்ராணன் எனப் படுகிறது. கிரியையை உடைய த்ரவ்யத்தையே ப்ராணன் என்று சொல்ல வேண்டும்.
2-4-9-ப்ராணன் அக்னியைப் போல் வாயுவின் விகாரமாய்க் கொள்வதோ எனில், பூதாந்தரமில்லை என்கிறார்-சக்ஷுராதி கராணங்கள் போல் ஜீவனுக்கு உபகரண விசேஷமாகும்-உபகரண பூதமான இந்த்ரியங்களோடு சாந்தோக்யத்தில் ப்ராண ஸம்வாதத்தில் சஷுராதி இந்த்ரியங்களுக்கும் முக்ய ப்ராணனுக்கும் ஸம்வாதம் நடந்ததாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. அதில் இந்தரியங்களோடு முக்ய ப்ராணனையும் சேர்த்து அதாவது இந்த்ரியங்களுக்குள் விவாதம் நடந்தது என்று படிக்கப்பட் டிருப்பதாலும், இந்த்ரியங்களுக்குள் ப்ராணனுக்கு ஸ்ரைஷ்ட்யம் சொன்னதாலும் பூதாந்தரமில்லை-
2-4-10-ஜீவனுக்கு உபகரிக்கையால் சக்ஷுராதிகள் உபகரணங்களாகின்றன, அவ்விதம் முக்ய பிராணன் உபகரிக்காததால் ப்ராணன் உபகரணமாகாது என்கிற தோஷம்: சொல்ல முடியாது–முக்ய ப்ராணன் ஜீவன் விஷயத்தில் செய்யும் உபகார விஷயத்தை ச்ருதியே சொல்லுகிறது -ப்ராணன் ஸரீரத்தில் இருந்தால் தேஹேந்த்ரியாதிகள் ஸிதிலமாகாமல் இருக்கும்படி காக்கிறது. ப்ராணன் இல்லா விட்டால் இந்த ஸரீரம் பாபிஷ்ட தரமாக ஆகி விடுகிறது” என்று சொன்னதால் ஜீவோப கரணதவம் ஸித்தம், பெயர் வெவ்வேறாக இருப்பதாலும், கார்யங்களும் மாறுபட்டிருப்பதாலும் ப்ராணாபாநாதிகள் தத்வாந்தரங்களாகட்டும்–
2-4-11-ஒரு மனதே காமாதி வருத்தி பேதத்தால் பலவாகுமா போலே ப்ராண வாயுவே ஸமஜ்ஞையை -இடமாற்றத்தால் அடைகிறது. (காமபேத கார்ய பேதத்தால்) தத்வாந் தரமில்லை-ப்ராணனே ஐந்து விதமாக ஆகிறது –
2-4-12-ஜீவன் சரீரத்தை விட்டு தேசாந்தரம் செல்லும் போது முக்ய ப்ராணனும் அதனுடன் செல்வதாக ச்ருதி கூறுவதால் முக்ய ப்ராணன் அணு பரிமாணனாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்று ஏற்படுகிறது-இந்த்ரியங்களுக்குச் சொல்லப் பட்ட ந்யாயத்தைக் கொண்டே முக்ய ப்ரரணன் அணு என்று ஸாதிக்கலாம். இதற்காக ஒரு அதிகரணம் வேண்டியதில்லை. ஆகிலும் ச்ருதிகளின் அர்த்தங்களைப் பராமர்சித்தால் ப்ராணனை விபுவாகச் சொல்ல வேண்டும் என்கிற ஆக்ஷேபம் உண்டாகக் கூடும், இதை அதிகாஸங்கை என்பார்கள். இந்தரியங்களுக்கு அணுத்வத்தை ஸாதித்துள்ள அதிகரணத்தில் பூர்வ பஷி சொன்ன யுக்தியை விட இவ்வாசஙகை யானது அதிகமானது, அதாவது அந்த அதிகரண ஸித்தாந்தததின் மேல் ஆக்ஷேபம் செய்யப் படுகிறது-இவ் வாக்ஷேபம் ஸரியானதில்லை. ப்ராணனுக்கு உத் க்ராந்த்யாதிகள் . சொல்லப் படுவதால், ப்ராணன் அணு பரிமாணன் தான். ஸர்வ ப்ராணிகளும் ப்ராணாயத்த ஸ்திதியை உடையதாக இருப்பதால் எங்கும் வ்யாபித்திருப்பதாக–கெளணமாக ச்ருதியில் சொல்லப் பட்டிருக்கிறது. விபுவாக இருந்தால் உத் க்ராந்தியும், திரும்பி வருவதும் கூடாமல் போகும்–
2-4-13-இவ் வதிகரணத்தில் ஜ்யோதிராதிகளுக்கும் ஜீவனுக்கும் ப்ராணாதி விஷய அதிஷ்டான மானது பரமாத்மாதீகம் என்று ஸாதிக்கிறார். முன் அதிகரணங்களில் முக்ய ப்ராணனுக்கும் இந்தரியங்களுக்கும் உத்பத்தியையும் பரிமாணத்தையும் பற்றி விசாரித்து நிர்ணயித்தார்- ஜீவன் தன்னுடைய போகஸாதனார்த்தம், அதாவது–தான் முன் ஜன்மங்களில் செய்த புண்ய பாப கர்ம பலன்களை அனுபவிப்பதற்காக ஸாரீராதிஷ்டானம் பண்ணுவது யாவரும் அறிந்ததே -இவ்விதமே கூறுகிறது. ஆக இவைகளால் சரீராத்யதிஷ்டானமானது ஜீவனுக்கும், இந்த்ரியாதிஷ்டானமானது அக்ந்யாதி தேவதைகளுக்கும் சொல்லப் பட்டிருககிறது. ஜீவனுக்கும் அக்ந்யாதி தேவதைகளுக்கும் சரீர ப்ராண விஷயமான-இந்த்ரியாதி விஷயமான அதிஷ்டானமானது ஸ்வாயத்மா * பரமாத்மாயத்தமா ? என்கிற ஸந்தேகம் உண்டாகிறது: போக்தாவான ஜீவனுக்கு சரீராத்யதிஷ்டானமும் அக்ந்யாதி தேவதைகளுக்கு சஷுராத்யதிஷ்டானமும் என்று சொலல முடியாது. ஏனென்றால் ஜீவனுக்கும் தேவதைகளுக்கும் ஈாரீராத்யதிஷ்டான விஷயத்தில் ஈச்வரன் ஸ்வாதந்த்ரிய மளித் துள்ளான். ஈச்வரன் பொதுவாக–ஸாமாந்யேந எல்லா ஜீவன்களுக்கும் ஸ்வாதந்த்ரியத்தை அளித்துள்ளான். ஆதலால் பகவானாலே கொடுக்கப்பட்ட ஸ்வாதந்த்ரியத்தை உடைய ஜீவன் கரண களேபராத்யதிஷ்டான விஷயத்தில், தானே–ஸ்வயமே -ப்ரயத்நம் பண்ணுகிறான். ஆகையால் அக்நி யாதி தேவதைகளுக்கும் ஜீவன்களுக்கும் சரீராத்யதிஷ்டாநம் ஸ்வா யத்தம் என்கிறான் பூர்வபக்ஷி, இப் பக்ஷம் ஏனெனில் எல்லா ஜீவன்களும் பரமாத்மாவின் ஸரீரங்கள். ஆகையால் ஜீவன்கள் பரமாத்மாவிற்கு நியமேந ஆதேயமாயும் நியமேந விதேயமாயும், நியமேந சேஷமாயும் இருக்கின்றன. ஆகையால் ஜீவன்கள் எப்பொழுதும் பரதந்த்ரா்க ளாகவே இருக்கிறார்கள். சில விஷயங்களில் ஸாமந்த ராஜாக்களுக்கு–சிற்றரசர்களுக்கு ஸ்வாதந்த்ரியம் இருப்பது போல், ஜீவன் பரமாத்மாதீனனாக இருந்த போதிலும் அவனுக்கு ஸ்வாதந்த்ரியமும் உண்டு என்னலாகாது-எப்பொழுதும் பரதந்தரானாகவே இருப்பதாகச் சொல்லப் பட்டிருப்பதால் ஸ்வாதந்தரிய லேசமும் கிடையாது. ஜீவன் ஜாக்ரத் தசையில் உச்வாஸ நிச்வாஸங்களைப் பண்ணுகிறான். அதே போல் தூக்கத்திலும் உச்வாஸ நிச்வாஸங்கள் இருக்கின்றன. ஸ்வாப தசையிலுள்ள உச்வாஸ நிச்வாஸங்கள் ஜீவனுடைய அதீனமிலலை, பராதீனம் என்று பூர்வ பஷியான நீயும் ஒப்புக் கொள்ளுகிறாய். அதே போல் எல்லா விஷயத்திலும் எப்பொழுதும் பரமாத்மாவிற்கு –
ஆகையால் ஜ்யோதிராதீநாம் அதிஷ்டாநம் பரமாத்மாதீனம் என்று ஸித்திக்கிறது-பராயத்தாதி கரணத்தில் கூறிய ஸித்தாந்தத்தையே இவ் வதிகரணத்தில் நினைவு படுத்துகிறார்.
2-4-15-ஜீவன் ‘இச் சரீரத்தினின்றும் வெளிக் கிளம்பும் போது– முக்ய ப்ராணனோடு எல்லா ப்ராணன்களுக்கும் உத் கராந்தி சொல்லி இருக்கிறது. இந்த ச்ருதியில் ப்ராண ஸப்தத்தால் சொல்லப்பட்டவை எல்லாம் இந்த்ரியங்களா ? அல்லது முக்ய ப்ராண வ்யதிரிக்தங்களே இந்த்ரியங்கள் எனச் சொல்லப் படுகின்றனவா ? என்று ஸம்சயம் உண்டாகிறது-ஸ்ரேஷ்ட ப்ராணனும் இந்த்ரியம் தான். இந்த்ரியங்களைப் போல் முக்ய ப்ராணனும் ஜீவனுக்கு அதிகமாக உபகரிப்பதாலும், இந்த்ரியங்களுக்குள் முகயமான தாகையால் முக்ய ப்ராண்ன் என்று பெயர் பெற்றிருப்பதாலும், தேஹத்தினினறும் உத் க்ராந்தியை அடையும் ஸமயத்தில் ஜீவனுக்கு ப்ராண ஸஹாயமானது ப்ரத்யக்ஷமாகப் பார்க்கப் படுவதாலும் முக்ய ப்ராணனும் இந்தரியங்களுள் சேர்ந்ததே ” என்று பூர்வபஷி கூறுகிறான்-பூர்வபஷியின் இம் மூன்று யுக்திகளும் ஸரியில்லை என்று ஸித்தாந்தி கூறுகிறார், ஸ்ரேஷ்ட ப்ராண வ்யதிரிக்த ப்ராணன்களே இந்த்ரியங்கள்: ஏனெனில்–(கீதை) வாக்யமானது சஷுஸ் முதலான பத்து இந்திரியங்களையும். மனத்தையுமே இந்த்ரியங்களாகக் கூறுகிறது. மேலும் ஸ்ருஷ்டியைச். சொல்லும் ச்ருதியில் ப்ராணனுக்கும், இந்த்ரியங்களுக்கும் தனித் தனியாக உத்பததியைச் சொல்லி யிருப்பதால் இந்த்ரியங்கள் வேறு முக்ய ப்ராணன் வேறு என்று ஏற்படுகிறது-இங்கு ஒரு ஸந்தேஹம் உண்டாகலாம். அதாவது ஸ்ருஷ்டி ப்ரகரணத்தில் ப்ராணனையும் இந்த்ரியங்களையும் தனியாகச் சொல்லி. இருப்பதால் ப்ராணன் இந்த்ரியங்களில் . சேர்ந்ததில்லை என்று சொல்லுவது யுக்தமில்லை. மனத்தைக் கூடத் தான் தனியாகப் படித்திருக்கிறது. மனத்தை இந்த்ரியத்தில் சேர்த்திருக்கிறோமே அது எங்ஙனம் -உண்மையே, கீதையில் மனஸ்ஸை இந்த்ரியமாக ஸ்பஷ்டமாகச் சொல்லி யிருக்கிறார் கண்ணன. மனது எல்லா இந்த்ரியங்களுக்கும் உபகார மாக இருப்பதால் அதன் மஹிமையைத் தெரிவிப்பதற்காக ஸ் தியில் தனியாகப் படிக்கப் பட்டுள்ளது.ப்ராணன் இந்தரியமாகாது என்பதற்கு மற்றொரு காரணம் கூறுகிறார். ஸாத்விகா ஹங்காரத்திலிருந்து பதினோரு இந்த்ரியங்களே உண்டாவதாக ஸாஸ்த்ரம் கூறுகிறது, அவைகளுடன் முக்ய ப்ராணன் (ஸாத்விகாஹங்காரத்திலிருந்து) உண்டாவதாகக் கூறவில்லை-ப்ராணனுக்கு இந்த்ரியங்களைக் காட்டிலும் வைலக்ஷண்யம் தெரிகிறது. அதாவது ஸுஷுப்தி தசையில்–தூங்கும் போது ப்ராணனுடைய வ்யாபாரமான உஸ்வாஸ நிச்வாஸ மானது இருப்பது தெரிகிறது. சஷுராதி இந்த்ரியங்களின் வ்யாபாரமானது காணப்பட வில்லை-மற்றும் மனஸுடன் கூடிய இந்த்ரியங்கள் ஜ்ஞாநத்தை உண்டு பண்ணுகின்றன ப்ராணனோ சரீரத்தை தரிப்பதை மட்டும் செய்கிறது. ஆகையால் இவைகளின் கார்யங்களிலும் மாறுபாட்டைக் காண்கிறோம் முக்ய ப்ராணாதீன ஸ்திதியை உடையதாக இருப்பதால் இந்த்ரியங்களையும் ப்ராணன் என்று கூறுகிறோம்-ஆகை யால் முக்ய ப்ராணன் இந்தரியங்களில் சேர்ந்ததில்லை-நாம ஸாம்யாத் முக்ய ப்ராணனும் இந்தரியங்களில் சேர்ந்தது என்றால் அக்ஷம் என்றால் இந்திரியங்களுககும் சொக்கட்டான் காய்களுக்கும் பெயர். அதனால் சப்த ஸாம்யாத் சொக்கட்டான் காய்களையும் இந்த்ரியங்கள் என்று சொல்லி விட முடியுமா 7 இந்த்ரியம் என்று வ்ருஷ விசேஷத்திற்குப் பெயர் உண்டு. அதனால் இந்த்ரியங்களை வ்ருக்ஷ விசேஷம் என்று கூறலாமா ? ஆதலால் ப்ராணன் இந்த்ரியத்தில் சேர்ந்ததில்லை.
2-4-17-மூன்றாம் பாதத்தில் ஸமஷடி ஸ்ருஷ்டியும் ஜீவன்களுடைய கர்த்ருத்வமும் பர ப்ரம்மத்தினிடத்திலிருந்து உண்டானதாகச் சொல்லப்பட்டது. ஜீவன்களுக்கு தன்னுடைய இந்த்ரியாத் யதிஷ்டானமும் ‘பரமாத்மாதீனம் என்று ஜ்யோதிராத் யதிஷ்டாநாதிகரணத்தில் அருளிச் செய்தார். அதாவது பராயத்தாதிகரணத்தில் நிர்ணயம் செய்வதையே நினைவு படுத்தினார் .
மூன்றாவது பாதம் முதல் இவ்வதிகரணம் வரையிலுள்ள பதினான்கு அதிகரணங்கள் ஒரு பேடிகை. அதில் பூதேந்த்ரியங்களின் ஸமஷ்டி ஸ்ருஷ்டியானது சொல்லப்பட்டது. இவ் வதிகரணத்தில் வ்யஷ்டி ஸ்ருஷடியைக் கூறுகிறார் என்று பேடிகா ஸங்கதி -இப்பொழுது நாம ரூப வ்யாகரணாத்மிக ப்ரபஞ்ச ஸ்ருஷ்டியான து –வ்யஷ்டி ஸ்ருஷ்டியானது , ஸமஷ்டி ஜீவனான ஹிரணய கர்ப்பனுடையதா ? அல்லது ஹிரண்ய கர்ப்ப சரீரகனான பரமாதமாவினுடையதா? என்று விசாரிக்கிறார் -வயஷ்டி ஸ்ருஷ்டி என்பது ஜீவன்களுக்கு அதன் உபகரணங்களை -ஸரீர இந்த்ரியாதி களைச் சேர்த்து ஸ்ருஷ்டிப்பதாகும்-வ்யஷ்டி ஸ்ருஷ்டியானது ஸமஷ்டி ஜீவனான சதுர்முக ப்ரம்மாவினால் செய்யப்படுகிறது என்று பூர்வபஷி சொல்லுகிறான். ஏனென்றால் -ஸ்ருதியானது நாம ரூப வ்யாகரணத்தை ஜீவன் செவ்வதாகச் சொல்லுகிறது. ஆகையால் வ்யஷ்டி ஸ்ருஷ்டியை சதுர்முகன் தான் செய்கிறான்.
இதற்கு முன்புள்ள வாக்யத்தில் என்றிருப்பதால் பர ப்ரஹ்மம் தான் உண்ன்ற னான் க௱சனாரிரிர ளோ என்று சொல்லிவிட முடியாது-ஆதலால் ஸமஷ்டி ஜீவன் தான் ஸங்கல்பிக்கிறான். ச்ருதி ஸ்பஷ்டமாகச் சொல்லி இருப்பதால் நாம ரூப வ்யாகரண கர்த்ருத்வம் ஜீவனுடையதே, இதற்கு ஒரு உதாஹரணத்தைச் சொல்லுகிறேன்-சத்ரு ஸைந்யத்தில் புகுந்து பர பலத்தை ஸங்கலனம் செய்பவன் சாரன், ஆகிலும் முக்யமானது சாரனிடத்திலும், அரசனிடத்திலும் சொல்லப்படுகிறது. அதே போல் ஜீவ கர்த்ருக நாம ரூப வ்யாகரணமானது ப்ரம்மனிடத்தில் கெளணமாகச் சொல்லப்பட்டதாகிறது- தேவதை யன்றோ நாமரூப வ்யாகரணம் செய்கிறது-இதே ந்யாயத்தாலே பரமாத்மாவுக்கே நாம ரூப வ்யாகரணத்தைச் சொல்ல வேண்டாவோ * என்று சங்கிக்க ‘வேண்டாம். லெளகிக வாக்யத்தில் சொல்லப்பட்ட சாரனும் நர பதியும் வெவ்வேறானவர்கள். இவ் விடத்தில் அவ்விதமில்லை – ஜீவனுக்கும் ஈச்வரனுக்கும் என்றே இருப்பதால் இவர்களை வெவ்வேறாகச் சொல்ல முடியாது. ஆகையால் பரமாத் மாவின் அம்ஸ பூதனான ஜீவன் தான் நாம ரூப வ்யாகரணத்தைச் செய்கிறான் என்றால். பரமாத்மா செய்கிறான் என்றே தாத்பர்யம் கொள்ள வேண்டும்-ஏன் இவ்விதம் க்லிஷ்ட கல்பனம் பண்ண வேண்டும்? பாணினி ஸூத்ரத்தைக் கொண்டு இவ்விடத்தில் அர என்று ஜீவ ஸப்தோத்தரம் த்ருதீயா விபக்தி வந்திருப்பதாகச் சொல்லலாமே: அவர்களில் தகப்பன் ப்ரதானன். புத்திரன் அப்ரதானன. ஆகையால் புத்திரனுடன் தகப்பன் வந்தான் என்று சொல்லப் படுகிறது. அதே போல் ஜீவனுடன் கூட பகவான் நாம ரூப வ்யா கரணம் செய்கிறான் என்றால் பகவானுக்கு ப்ராதான்யமும் ஜீவனுக்கு அப்ராதான்யமும் சொல்லுவதுடன், இரண்டு பேர்களும் நாம ரூப வ்யாகரணம் செய்கிறார்கள் என்று தேர்கிறது-இந்த பக்ஷம் ஸரியல்ல-உப பத விபக்தியைச் சொல்லும் போது மேலும் சில பதங்கள் சேர்ந்திருந்தால் தான் அவைகளுடன் சேர்ந்த பதத்திற்கு திருதியா விபக்தி வரும். காரக விபகத்தியான து அவ்விதமன் று. கர்த்ரு அர்த்தத்திலும் கரணார்த்தத்திலும் வரும் த்ருதீயா விபக்தி யானது இதர நிர பேஷமாக உடனே வருமாகையால் காரக விபக்தியானது பலீயஸீ.-இங்கு கரணார்த்தத்தில் திருதீயா விபக்தி வந்ததாகச் சொல்ல முடியாது, இது காரக விபக்தியே யாகிலும எது ஸாதகதமாகிறதோ அது தான் கரணமாகும்.
இவ்வாக்ஷேபம் ஸரியல்ல. இப் பக்ஷத்தில் சாரகர்த்ருக ஸங்கலனத்தில் அரசனுக்குப் போல, ஜீவ கர்த்ருகமான வ்யாகரண கர்த்ரர்த்தத்தில் த்ருதீயா விபக்தி சொன்னால் அநுபபத்தி வரும் ஜீவனுக்கு அநு ப்ரவேசத்தில் தான் கர்த்ருத்வம், ஈச்வரனுக்கே வ்யாகரண கர்த்ருத்வம், ஆதலால் ஈச்வரனுக்கே-ஆகையால் ஈச்வரனுக்கு கரியாபிஹிதத்வம் சொன்னால் ஜீவனுக்கும் சொன்னதாகிறது. அதனால் கர்த்ரர்தத்தில் த்ருதீபை சொல்லமுடியாது.-ஆகையால் ஹிரண்ய கர்ப்ப கர்த்ருகம் நாம ரூப வ்யாகரணம் என்றே சொல்ல வேண்டும்-இவ் விதமே சொல்ல வேண்டும் என்பதை ஸ்ம்ருதியும் கூறுகிறது, அதாவது ஹிரண்யகர்ப்ப ஸ்ருஷ்டி ப்ரகரணத்தில், நாம ரூப வ்யாகரணத்தை அவனே செய்கிறான் என்று ஸ்பஷ்டமாகச் சொல்லுகிறது.இதற்கு மேல் ஹிரண்ய கர்ப்ப: ஸரீரக பரமாத்மாவே நாம ரூப வ்யாகரணத்தைச் செய்வ தாக ஸித்தாந்தி கூறுகிறார். திருவருத்தக் கரணம் செய்தவனே நாம ரூப வ்யாகரணம் செய்வதாக ச்ருதி கூறுகிறது -ஆகையால் த்ருவ்ருத் கரணம் அண்டாந்தர்வர்த்தியான ஹிரண்யகர்ப் பனால் செய்திருக்க முடியாது, த்ருவ்ருத் கரணம் செய்யாமல் தனித் தனியாக உள்ள் பஞ்ச பூதங்களால் ப்ரம்மாண்டத்தை ஸ்ருஷ்டித்திருக்க முடியாதாகையால், ஸ்ரீமந் நாராயணனே த்ருவ்ருத் கரணத்தைச் செய்து ப்ரம்மாண்டத்தை ஸ்ருஷ்டத்தான், த்ருவருத் கரணத்தைச் செய்தவனே நாம ரூப வ்யாகரண கர்த்தா: ச்ருதியில் பரப்ரம்மமே நாம ரூப வ்யாகரணத்தைச் செய்கிறது-பிரம்மாண்டத்தை ஸ்ருஷ்டித்த பிறகு, அதில் உண்டானவனான ஹிரண்ய கர்ப்பன் த்ருவ்ருத் கரணம் செய்ததாகச் சொல்ல முடியாது, அதனால் நாமரூப வ்யாகரண கர்த் ருத்வம் ஹிரண்ய கர்பபனுக்கு ஸம்பவிக்காது,
ஸ்ம்ருதியில் சதுர்முக கர்த்ருகமாகச் சொல்லி இருக்கிறதே எனில்-மற்ற ப்ரமாணங்களை அனுஸரித்து சதுர்முக ஸுரீரக ப்ரஹ்மமே அவைகளைச் செய்வதாகச் சொல்ல வேண்டும். இதனால் ஒருவித பாதகமும் இல்லை,-க்ஷேத்ரத்திலும், சரீரத்திலும், இந்தரியத்திலும் கரண ஸப்த ப்ரயோகம் இருக்கிறது.-கரண ஸப்த ப்ரயோகம் இருப்பதால் கரணார்த்தத்தில் த்ருதீவை சொல்வதில் யாதொரு தோஷமும் இல்லை.-ஆகையால் ச்ருதி வாக்யத்திற்கு இவ்விதமே அர்த்தம் சொல்ல வேண்டும். நநு த்ருவ்ருத்கரணம் செய்பவனே நாம ரூப வ்யாகரணம் செய்கிறான் என்று ஒப்புக் கொண்டாலும் பரமாத்மாவே நாம ரூப வ்யாகரணம் செய்வதாகச் சொல்ல முடியாது. த்ருவ்ருத்கரணத்தை ஜீவனும செய்யலாம். ஏனென்றால், அண்ட ஸ்ருஷ்ட்யநந்தரம் சதுர்முக ஸ்ருஷ்டி. ப்ரகரணத்தில் த்ருவ்ருத் கரணமானது சொல்லப்படுகிறது. அதாவது நாம ரூப வ்யாகரணாபந்தரம். த்ருவ்ருத்கரணம் சொல்லப் பட்டிருக்கிறது. ஆகையால் சதுர்முகனே நாம ரூப வ்யாகர்ணத்தையும் த்ருவ்ருத் கரணத்தையும் செய்கிறான் என்று சொல்ல வேண்டும் ‘ என்று ஆஷேபம்வர பதில் கூறுகிறார். த்ருவ்ருத் கரணத்தை சதுர்முகன் செய்கிறான் என்பது ஸரியல்ல.-மாம்ஸமும் மனஸ்ஸும் புரீஷத்தைக் காட்டிலும் அணுவாகவும் அணிீஸ்யஸாயும் இருப்பதாகச் சொல்லி இருப்பதால் இவைகளுக்குக் காரணமான ப்ரிதிவீ பாகம் அதிகம் என்றும், அப்பின் பாகமும், தேஜஸ்ஸின் பாகமும் குறைந்திருக்கின்றன என்றும் சொல்லுகிறது. புரீஷ, மாம்ஸ, மநஸ் மூன்றும் பெளமமே.பூ ஸம்பந்தியே-ச்ருதியில் சொல்லியபடி. விகாரம் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும், ஆக “*புரீஷம், மாம்ஸம், மகஸ் இம் மூன்றும் ப்ருதிவீ விகாரங்கள். மூத்ர லோஹித ப்ராணன்கள் அப்பின் விகாரங்கள். அஸ்தி, மஜ்ஜா, வாக் தேஜோ விகாரங்கள் ‘” என்று அறியத் தக்கது. இல்லாவிட்டால் வாக்ய சேஷத்திற்கு விரோதம் வரும். ஆகையால் த்ருவ்ருத்கரண ப்ரகாரமானது சொல்லப் படவில்லை, முன்பே த்ருவ்ருத்கரணம் செய்யப்பட்ட அங்காதிகள் புருஷனை அடைந்து ஒவ்வொன்றும் மூன்று விதமாகப் பரிணமிக்கின்றன் என்றே வாக்யங்கள் சொல்லுகின்றன அண்டல ஸ்ருஷ்டிக்கு-முன்பே த்ருவ்ருத் கரணம் செய்யப் பட்டிருக்க வேண்டும். அத்ருவருத் க்ருதமான அவைகள் அண்ட ஸ்ருஷடி ரூப கார்யத்தைச் செய்ய ஸமர்த்தங்களாகா. ஒன்றுக் கொன்று சேர்ந்தால் தான் கார்யத்தைச் செய்ய முடியும், மூன்றும் சேர்ந்திருந்தால்தான் த்ருவ்ருத்கரணம் என்று சொல்ல முடியும். ஸ்ம்ருதியும் இதையே தான சொல்லுகிறது.
நாம ரூப வ்யாகரணாந்தரம் தானே த்ருவ்ருத்கரணம் சொல்லி இருக்கிறது. அதனால் த்ருவருத் கரணம் சதுர்முகனால் தான் செய்யப்படுகிறது என்று எண்ண வேண்டாம். பாட க்ரமத்தைக் காட்டிலும் அர்த்த க்ரமம் பலீயஸானதால் பாட க்ரமத்தை அர்த்த க்ரமம் பாதிக்கிறது. அதனால் நாம ரூப வ்யாகரணத்திற்கு முன்பே த்ருவ்ருத் கரணம் செய்யப் பட்டுள்ளது. அந்த திருவ்ருதகரணம் அண்டத்தை ஸ்ருஷ்டிப்பதற்கு முன்பே செய்யப்பட்டது – அண்டாந்தர்வாத்தியான சதுர்முகனால் செய்யப்பட்டிருக்க முடியாதாகையால், ஸ்ரீமந் நாராயணனே தானே திருவ்ருத்கரணத்தை செய்துள்ளான, அவனே நாம ரூப வியாகரணத்தைச் செய்கிறான் என்பது ஸர்வம் உபபந்நம்-நநு த்ருவ்ருத் க்ருதமானது ப்ருதிவீ, அப், தேஜஸ் என்று எப்படி பேசப்படுகிறது. அதாவது மூன்றும் சேர்ந்துள்ளதை தனித்தனி பெயரிட்டு எப்படிச் சொல்லுகிறது ?
2-4-19- த்ருவ்ருத் கரணத்தினால் ஒவ்வொன்றிலும் மூன்றும் சேர்ந்திருந்தாலும் ஒவ்வொன்றினுடைய ஆதிக்யத்தால் ப்ருதிவீ, அப், தேஜஸ் என்று சொல்லப்படுகிறது- இரண்டு தரம் சொன்னது அத்யாயத்தின் முடிவைக் காட்டுகிறது.
—
ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ.வே. வித்வான் அபிநவ தேசிக உத்தமூர் தி. வீர ராகவாசார்ய ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
Leave a Reply