Thiruvonum's Weblog

“ஸஹஸ்ரசீர்ஷா புருஷ: ஸஹஸ்ராக்ஷ: ஸஹஸ்ராபாத்” என்று எம்பெருமானைப் பற்றி புருஷஸுக்தமானது (தைத்ரியோ உபநிஷத்) தெரிவிக்கிறது

ஆழ்வார் தானும் எம்பெருமானைத் “தோள்களாயிரத்தாய் முடிகளாயிரத்தாய் துணைமலர்க் கண்களாயிரத்தாய் தாள்களாயிரத்தாய் பேர்களாயிரத்தாய் தமியனேன் பெரியவப்பனே” (8.1.10) என்று பாடியுள்ளார்.

——

பலவிதமாக எம்பெருமானை நிரூபணம் செய்த உபநிஷத்து பகவான் ரஸஸ்வரூபம் என்றும் நிரூபிக்கிறது.  (ரஸோ வை ஸ:) இந்தக் கருத்தை விளக்கும் காலத்தில் ரஸத்தை அடைந்து அநுபவித்தால் தான் ஆனந்தம் உண்டாகிறது என்றும் உபநிஷத்து கூறுகின்றது.  (ரஸம் ஹி ஏவ அயம் லப்த்வா ஆனந்தீ பவதி) ரஸஸ்வரூபமாக எம்பெருமானைச் சொல்வது எம்பெருமானுடைய போக்யத்வத்தை வெளியிடுகிறது.

எம்பெருமானை அனுபவிப்பதால் ஏற்படும் ஆனந்தம் நித்தியமானது நிரதிசயமானது.  அருங்கரும்பினை கனியை, அமுதப் பொதியின் சுவையும் (பெரிய திருமொழி 7-10-1), பாலும் தேனும் கன்னலும் அமுதுமாகி (திருவாய்மொழி 4-3-10) என்றும் எம்பெருமானை அனுபவிக்கிறார்கள். அம்ருதமாக எம்பெருமானை அனுபவிக்கும் ஆழ்வார்கள் வேத சம்பந்தத்தோடு அந்த அமிருதத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்.  வேதியர் முழுவேதத் தமிர்தத்தை (நம்மாழ்வார் 2-5-4), அந்தணர்தம் அமிர்தத்தினை (பெரியாழ்வார் 5-4-11), நால்வேதக் கடல் அமுதத்தை (பெரியாழ்வார் 4-3-11) என்று வேத சம்பந்தத்தோடு எம்பெருமானை அமிருதமாக அனுபவிக்கின்றனர்.  அமிருதம் கடலைக் கடைந்து எடுக்கப் பட்டது.  அவ்விதமே வேதமாகிற கடலிலிருந்து எம்பெருமானாகிய அமிருதம் கடைந்து எடுக்கப் பட்டது என்று கூறுகிறார்.

———–

அன்னப்பக்ஷி உருவத்திலும் ஹயக்ரீவ உருவத்திலும் பகவான் உபதேசம் பண்ணுகிறான் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன.  ஆழ்வார்களும் அதைப் பின்பற்றியே பேசுகிறார்கள்.

(அன்னமாய் அங்கு அன்று அருமறை பயந்தான் [பெரியதிருமொழி 5-7-3] அன்னமாய் நிகழ்ந்த அமரர் பெருமானை [112-1-107])

                   அவ்விதமே ஹயக்ரீவ அவதாரம் பண்ணி உபதேசம் செய்ததையும் ஆழ்வார்கள் குறிப்பிடுகின்றார்கள்.  பரம்பின கலைகளை உடைத்தான நால்வகைப் பட்டுள்ள வேதங்களுடைய அர்த்தத்தையெல்லாம் ஹயக்ரீவ மூர்த்தியாய் அருளிச் செய்தான் என்று திருமங்கை மன்னன் அருளிச் செய்கிறார்.  (“பன்னு கலை நால்வேதப் பொருளையெல்லாம் பரிமுகமாய் அருளிய எம்பெருமான் காண்மின்” 7-8-2.)

மக்களில் பெரும்பாலோர் நமக்குச் சோறில்லையே, தண்ணீரில்லையே, துணிமணியில்லையே!’ என்று குறைபடுவார்களேயொழிய தமக்கு ஆன்மீக ஞானம் இல்லையே என்று குறைபடுவதில்லை.

அதனாலேயே கண்ணபிரான் உலகமெல்லாம் அறியும்படி அர்ச்சுனனை வ்யாஜமாக்க்கொண்டு पार्थो वत्सः सुधीर्भोक्ता दुग्धं गीतामृतं महत् என்று பார்த்தனுக்குமட்டுமல்லாமல், அறிவினால் தமக்கு குறைவு இருக்கிறது என்ற ஞானமும் இல்லாத உலக மக்களுக்கு நெறியெல்லாம் சொல்லி பகவத் கீதையை அவர்கள் உஜ்ஜீவிக்க உபதேசித்தான். அறிவினால் குறையில்லா அகல் ஞாலத்தவர் அறிய,
நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்த நிறை ஞானத்து ஒரு மூர்த்தி,
குறிய மாண் உருவாகி, கொடுங் கோளால் நிலங்கொண்ட
கிறி அம்மான் கவராத கிளர் ஒளியால் குறையிலமே.– திருவாய்மொழி 4.8.6

————-

read over good books in vacation– vibgyor — -violet indigo blue green yellow orange red –infra red ultraa violet-கீழும் மேலும் பார்க்கும் சக்தி கண்ணுக்கு இல்லை
20-20000 hz -கீழும் மேலும் கேட்க முடியாதே
பார்ப்பான் –அனைத்தும் பார்க்கும் தன்மை உள்ளவன் பஸ்யகன் காஸ்யபோ பவதி -மாற்றி பெயர் வைத்தாராம்-முதல் seer -ஜீயர் காஸ்யப முனிவர்
ரிஷிகள் தெய்வீக கண்ணால் பார்த்து கேட்டு வேதங்களை வெளியிட்டார்கள்–மந்த்ர த்ரஷ்டா ரிஷிகள் -மனனம் பண்ணி முனி -வெளியிட்டு கவி -நம்மாழ்வாரே ரிஷி முனி கவி
ஸாஸ்த்ர யோனித்வாத் -ஸநாதன தர்மம் -அறம் பொருள் இன்பம் வீடு நான்கு புருஷார்த்தங்களுக்கும் வழிகள் சொல்லும் வேதம்-அநாதி அபவ்ருஷேயம்

வேதம் கொண்டே ஸ்ருஷ்ட்டி -வேத ஒலி -ப்ரவாஹ நித்யத்வம் –அத்யயனம் பண்ணி வேதம் படித்தவரை ரக்ஷிப்பதே வேத ரக்ஷணம்
பிரமனுக்கு மீண்டும் நாராயணன் உபதேசித்து -முன் போலவே அதே வரிசையில் சொல்லும்படி
பழமை வேதம் -இளமை யும் வேதம் -கிருத யுகம் போல் கலியுகத்திலும் ஓதுகிறோம்-

யதா யதா ஹி –தர்ம ஸம் ஸ்தாபன அர்த்தமாக தானும் அவதரித்து -ரிஷிகள் ஆழ்வார்களும் அவதரிப்பிக்கிறான்

ஸநாதன தர்மம் -அனைத்து ஜீவர்களும் வாழ வைக்க வந்தது -கோழிகளுக்கும் காலையில் கூவ
இது ஒன்றுமே எங்கும் நிறைந்து இருந்ததால் தனியாக பெயர் வைக்க வேண்டாம்
கிமு 1300-egypt மித்ரா வருணன் சாக்ஷியாக agreement
mexio -விநாயகர் சிலை australiya நெற்றிக் கண் தரித்து சிவா நாட்டியம் பழங்குடி மக்கள்
thaaland திருப்பாவை திருவெம்பாவை மார்கழி மாதம் கொண்டாடுகிறார்கள்
மரம் இரண்டு பறவை -ஜீவன் சரீரம் பரமாத்மா -adam eve -தத்வம் இல்லாமல் கதையை மட்டும் எடுத்து
வேற மதங்கள் ஸ்தாபித்த பின்பு ஸநாதன தர்மத்தை ஹிந்து பெயர் அப்புறம் வந்தது –சிந்து நதி -கடந்து உள்ளோர் வந்து வைத்த பெயர் -moon போல் ஸாத்விகம் என்பர்

பால காண்டம் 25-17- ராஜ்ய ஏஷ தர்மம் சதானதன் -அரசன் பிரஜைகளை குழந்தைகளைப் போல் ரக்ஷிப்பதே தர்மம்
அயோத்யா காண்டம் 21-48-பிதுர் அப்பா சொல்படி நடப்பது சனாதன தர்மம்
4-138 மனு ஸ்ம்ருதி சத்யம் பிரியம் பேசுவது சனாதன தர்மம்
விஷ்ணு தர்மம் -ஷமா சத்யம் தமம் தூய்மை தானம் இந்திரிய நிக்ரஹம் அஹிம்சா குரு சிஷ்ருஷா தீர்த்த யாத்திரை தயா ஆர்ஜவம்
லோப சூன்யத்வம் தேவ பூஜை பொறாமை படாமல் வாழ்வது உயர்ந்த தர்மம்
ஞான தானமே உயர்ந்த தானம் -மனு-அனைவருக்கும் எப்பொழுதும் பொருந்தும்

——–

மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்ற ஆழ்வார்கள் எம்பெருமானுடைய அபிநவ தசாவதாரமாகப் போற்றப் படுகிறார்கள்.
எம்பெருமானிடம் அடங்காக் காதல் கொண்டு, பல படிகளில் அவனை அனுபவித்து தங்கள் பாசுரங்களில் அவர்கள் பேசுகிறார்கள்.
தன்னையே தான் பாடும் நோக்கத்தோடு எம்பெருமான் ஆழ்வார்களாக அவதாரம் செய்துள்ளான்.
அவனுடைய பெருமையை அவனால் தான் வெளியிட முடியும்.
எம்பெருமானின் ஸ்வரூப, ரூப, குண, விபூதி, ஐச்வர்ய லீலைகளை அனுபவிக்கப் புகுந்த ஆழ்வார்கள்
இவ்வித அனுபவத்தை தாரக, போஷக, போக்யங்களாக கொண்டுள்ளார்கள்.
அதனால் அவர்களுடைய ஜன்ம விருத்தாந்தங்கள் தனிச் சிறப்போடு விளங்குகின்றன.
அவர்களுடைய பகவதனுபவம் தான் தோன்றியாக அமையவில்லை.
வேதம் போன வழியிலேயே அவர்களுடைய அனுபவம் செல்வது அவர்களின் அருளிச் செயல்களுக்கு தனிச் சிறப்பைத் தருகிறது.

நம்மாழ்வாருடைய அருளிச் செயல்களை ஆழ்ந்து அவகாஹித்துப் பேசும் மதுரகவியாழ்வார்
அருள் கொண்டாடும் அடியவர் இன்புற அருளினான் அவ்வருமறையின் பொருள்,
அருள்கொண்டு ஆயிரம் இன் தமிழ் பாடினான்,
மிக்க வேதியர் வேதத்தின் உட் பொருள்……என் நெஞ்சுள் நிறுத்தினான் (கண்ணினுண் சிறுத்தாம்பு 8-9) என்றருளிச் செய்கிறார்.
இங்கு அருமை வாய்ந்த மறையின் பொருளை அருள் கொண்டு இன் தமிழால் பாடினான் என்று அருளிச் செய்வது
வேத பிராமாண்யத்தில் ஆழ்வாருக்கு உள்ள பிராவண்யத்தைத் தெரிவிக்கின்றது.
வேதத்தின் உட்பொருள்களை “நெஞ்சுள் நிறுத்தினான்” என்பதும் வேதத்தில் உள்ள ஈடுபாட்டைத் தெரிவிக்கின்றது

சுத்தமான வைதிக மார்கத்தை அவர்கள் பின்பற்றினார்கள்.
“மிக்க வேதியர்” “நன்மையால் மிக்க நான் மறையாளர்கள்” (மதுரகவியாழ்வார்)
“ மிக்கார் வேத விமலர்” (திருவாய்மொழி 2-9-8) என்ற சொற்றொடர்கள் அழகான கருத்தை வெளியிடுகின்றன.

“வேதநூல் ஓதுகின்றது உண்மை அல்லதில்லை மற்று உரைக்கின்றேன் “ என்று திருமழிசைப்பிரான் (72) ஸ்பஷ்டமாக இதை அருளிச் செய்கிறார்.
இவ்விதம் வேதப் பிரமாண்யத்திலும், வேத மார்கத்திலும் நிஷ்டர்களாக இருந்து ஆழ்வார்கள் பேசுவது
வேதத்தின் பெருமையை பல வழிகளிலும் உணர்ந்து இருப்பதை எடுத்துக் காட்டுகிறது.
இதைத் திரு வுள்ளத்தில் கொண்டு பெரிய ஜீயரும் ஆத்யஸ்யந: குலபதே; என்ற ஸ்ரீஸூக்திக்கு “வைதிக ஸந்தான கூடஸ்தர்” என்று பொருள் சொல்லுகிறார்.
நம்மாழ்வாரை வைதிக ஸந்தான கூடஸ்தராக அனுபவிப்பதில் தனி ஆனந்தத்தைக் காண்கிறார்.

எம்பெருமானைத் தங்களுடைய சிந்தனையில் கற்பிக்கப்பட்டவனாகக் கொள்ளாமல்
வேதியர் முழு வேதத்தின் அமிர்தமாக அநுபவிப்பது வேதியர் வேதம் இவர்கள் இடத்திலுள்ள ஆதராதிசயத்தை தெரிவிக்கிறது.
மறையோர் மறையோர் செஞ்சொல் (பெரிய திருமொழி) லின் கருத்து மறைகளுக்குள்ள பெருமையை வெளியாக்குகிறது.

(யதோ வாசோ நிவர்தந்தே) ஆழ்வார்களும் இந்த வழியில் நின்றே இறைநிலை உணர்வரிது என்று கூறுகிறார்கள்.
வேதங்களும் எம்பெருமானைப் பூரணமாகச் சொல்ல முடியாது என்ற கருத்தை மனதில் கொண்டு
திருமங்கை ஆழ்வாரும் நான்மறையும் தொடராத பாலகனாய் என்றும் (4-1-8)
நான்மறைகளும் தேடிக் காணமாட்டாச் செல்வன் (4-8-7) என்று குறிப்பிடுகிறார்

வேதம் தானாக விளங்குவது அதற்குள்ள தனிச் சிறப்பு.  இந்தப் பெருமையை அனுபவிக்கும் நம்மாழ்வார் “சுடர்மிகு சுருதி” என்று குறிப்பிடுகிறார்,
பூர்வ பூர்வ உச்சாரண கிரமத்தைப் பற்றி உத்தரோத்தர உச்சார்யமாணத்வத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு சுருதி என்று சொல்லப் படுகிறது.
சுடர் என்ற சொல் பிரகாசம் என்ற பொருளைக் கொண்டிருப்பதால் ஸம்சய விபரியயங்களறக்
கருத்துக்களை வேதங்கள் வெளியிடுவது குறிப்பிடப் படுகிறது.
சுருதியின் ஒளி மங்கா ஒளி.-எம்பெருமான் வேத விளக்கு–வேதம் ஸ்வத: ப்ரமாணமானது.

மறையாய் விரிந்த விளக்கை (8-9-4)
வேத நல்விளக்கை (4-3-8) (திருமங்கை மன்னன் )–
வேதாந்த விழுப்பொருளின் மேலிருந்த விளக்கை (பெரியாழ்வார் 4-3-11)
நந்தா விளக்கு என்ற சொற்றொடர் வேதத்தைக் குறிப்பிடுவதாக பெரிய ஜீயர் உள்ளிட ஆசார்யர்கள்
திருவுள்ளம் பற்றுவதற்கு எம்பெருமான் வேத விளக்காக விளங்குவதே காரணம்.

பகவான் போல் அநாதி யானது வேதம்.  பிரளய காலத்தில் வேதம் மறைந்து விடுகிறது.
மறுபடியும் ஸ்ருஷ்டிக்கும் காலத்தில் பகவான் ப்ருஹ்மாவிற்கு அதை உபதேசம் பண்ணுகிறான் என்று இதிஹாஸ புராணங்கள் கூறுகின்றன.
அன்னப் பக்ஷி உருவத்திலும் ஹயக்ரீவ உருவத்திலும் பகவான் உபதேசம் பண்ணுகிறான் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன.
ஆழ்வார்களும் அதைப் பின்பற்றியே பேசுகிறார்கள்.

(அன்னமாய் அங்கு அன்று அருமறை பயந்தான் [பெரியதிருமொழி 5-7-3]
அன்னமாய் நிகழ்ந்த அமரர் பெருமானை [112-1-107])

அவ்விதமே ஹயக்ரீவ அவதாரம் பண்ணி உபதேசம் செய்ததையும் ஆழ்வார்கள் குறிப்பிடுகின்றார்கள்.
பரம்பின கலைகளை உடைத்தான நால்வகைப் பட்டுள்ள வேதங்களுடைய அர்த்தத்தையெல்லாம்
ஹயக்ரீவ மூர்த்தியாய் அருளிச் செய்தான் என்று திருமங்கை மன்னன் அருளிச் செய்கிறார்.
(“பன்னு கலை நால் வேதப் பொருளை யெல்லாம் பரி முகமாய் அருளிய எம்பெருமான் காண்மின்” 7-8-2.)

மறையில் கூறப்படும் பொருள்களாக பகவான் ஆகிறான்.

பகவான் வேதத்தைப் பார்த்துத் தான் அந்தந்த பதார்த்தங்களைப் படைக்கிறான்.
ஸத் ரூபமாயும் அஸத் ரூபமாயும் உள்ள பதார்த்தங்கள் நிறைந்த உலகத்தை வேதத்தைக் கொண்டு தான் படைத்தான் என்று வேதமே கூறுகிறது.
மனுவும் இந்த வழியிலேயே நின்று பேசுகிறார்.-வேதசப்தேப்ய ஏவாதௌ ப்ருதக் ஸம்ஸ்தாஞ்ச நிர்மமே
ஆக உலகப் பொருள்களெல்லாம் வேதத்தில் சொல்லப் பட்டவைகள் தான்

(பன்னு நான்மறை பலப் பொருளாகிய 3-1-2,
எழில் வேதப் பொருள்களுமாய் 4-1-2) என்று திருமங்கை மன்னன் அருளிச் செய்கிறார்.
ஒவ்வொரு பொருளிலும் அந்தர்யாமியாக பகவான் இருந்து வருவதால் எல்லாப் பொருள்களும் பகவானாகவே ஆகின்றன.
இதையும் வேத சம்பந்தத்தோடு ஆழ்வார்கள் அநுபவிக்கிறார்கள்.

வேதப் பிரதிபாத்யத்துவம் எம்பெருமானுக்கு தனி யேற்றத்தைக் கொடுக்கிறது.
நித்யமாயும் நிர் தோஷமாயும் உள்ள வேதத்தின் பெருமையை உணர்ந்த ஆழ்வார்கள்
எம்பெருமானுக்குள்ள வேத பிரதி பாத்யத்துவத்தைப் பெருமையுடன் பேசுகிறார்கள்.
எம்பெருமான் மறையின் பெரும் பொருள் என்று பேசுகிறார்கள்.

ஏலு மறைப் பொருளே (பெரியாழ்வார் 1-9
வேதப் பொருளே 2-9)
நான் மறையின் பொருளாய் (நாச்சியார் திருமொழி 1-4-10),
சாம வேத கீதன் சக்கரபாணி (14) வேத கீதன் (117) (திருமழிசைப்பிரான்),
நங்கோது நால் வேதத்திலுள்ளான் (மூன்றாம் திருவந்தாதி11)
நால் வேதத்திலுள்ளான்(31)
மறைப் பெரும் பொருளை (திருமங்கை ஆழ்வார் 4-3-2)
அங்கமாறு வேத நான்குமாகி நின்று அவற்றுளே தங்குகின்ற தன்மையாக (15 திருச்சந்த விருத்தம்)
மறையாய நால் வேதத்திலுள்ள மலர் சுடரே (திருவாய்மொழி 3-1-10).
இவ்விதம் எம்பெருமானை வேதப் பிரதிபாத்யனாகச் சொல்லி ஆழ்வார்கள் அநுபவிப்பதைப் பார்க்கிறோம்.

வேத முதல்வன்:–
வேதங்களில் பல பொருள்கள் சொல்லப் படுகின்றன. இவையெல்லாம் உருவமுள்ளவை.
ஸ்ருஷ்டி காலத்திலேயே இவை உருவைப் பெறுகின்றன.  எம்பெருமான் ஒரு உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு முதலில் ஸ்ருஷ்டிப்பதால்
அவன் படைப்பின் ஆரம்ப காலத்தில் முதல்வனாக நிற்கிறான் என்று வேதமே கூறுகிறது. (ப்ரதமஜா ருதஸ்ய)
இதையும் ஆழ்வார்கள் மனதிற்கொண்டு வேத முதல்வன் என்று எம்பெருமானை அநுபவிக்கிறார்கள்.
வேத முதல்வனை (திருவாய்மொழி 3-5-5)
வேத முதல்வர் (நாச்சியார் திருமொழி 1-10-2).
வேத சம்பந்தத்தோடு எம்பெருமானை அநுபவிப்பதில் இதுவும் ஒரு வழி.

(ரஸோ வை ஸ🙂 இந்தக் கருத்தை விளக்கும் காலத்தில் ரஸத்தை அடைந்து அநுபவித்தால் தான் ஆனந்தம் உண்டாகிறது என்றும் உபநிஷத்து கூறுகின்றது.
(ரஸம் ஹி ஏவ அயம் லப்த்வா ஆனந்தீ பவதி) ரஸ ஸ்வரூபமாக எம்பெருமானைச் சொல்வது எம்பெருமானுடைய போக்யத்வத்தை வெளியிடுகிறது.
ஞான நிஷ்டையில் நின்று எம்பெருமானை சிலர் அறிந்து கொண்டால் போதுமென்று நினைக்கிறார்கள்.
எம்பெருமானை அனுபவிக்க சிலர் விரும்புகிறார்கள்.  ஆழ்வார்கள் எம்பெருமானை அனுபவிக்க முற்பட்டு நிற்கின்றனர்.
பலவழிகளில் எம்பெருமானுடைய போக்யத்வத்தை வெளியிடுகிறார்கள்.
எம்பெருமான் சத்திய, ஞான, அனந்த, ஆனந்த, அமல, ஸ்வரூபனாக இருப்பது போல் ரஸ ஸ்வரூபமாக இருப்பது
அவனுடைய அனுபவத்தில் ஈடுபடச் செய்கிறது.  இந்த வழியில் இறங்கிய பக்தர்கள் எந்தெந்த வஸ்துக்கள்
போக்கியமாக உலகத்தில் காணப்படுகின்றனவோ அந்தந்த வஸ்துக்களாக எம்பெருமானை அனுபவித்துப் பேசுகிறார்கள்.
உலக வஸ்துக்களை அனுபவித்தால் ஏற்படும் ஆனந்தம் அநித்தியமானது, குறைவுள்ளது.
ஆனால் எம்பெருமானை அனுபவிப்பதால் ஏற்படும் ஆனந்தம் நித்தியமானது நிரதிசயமானது.

அருங்கரும்பினை கனியை, அமுதப் பொதியின் சுவையும் (பெரிய திருமொழி 7-10-1),
பாலும் தேனும் கன்னலும் அமுதுமாகி (திருவாய்மொழி 4-3-10) என்றும் எம்பெருமானை அனுபவிக்கிறார்கள்.
அம்ருதமாக எம்பெருமானை அனுபவிக்கும் ஆழ்வார்கள் வேத சம்பந்தத்தோடு அந்த அமிருதத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்.

வேதியர் முழுவேதத் தமிர்தத்தை (நம்மாழ்வார் 2-5-4),
அந்தணர் தம் அமிர்தத்தினை (பெரியாழ்வார் 5-4-11),
நால் வேதக் கடல் அமுதத்தை (பெரியாழ்வார் 4-3-11) என்று
வேத சம்பந்தத்தோடு எம்பெருமானை அமிருதமாக அனுபவிக்கின்றனர்.

வேதம் ரிக், யஜுர், ஸாம, அதர்வண ரூபமாக நான்கு வகையாக நிற்கின்றது.
அவ்விதமே மந்திரம் பிராம்மணம், கர்ம பாகம், ஞான பாகம் என்று பலவிதமாகப் பிரிந்து நிற்கிறது.
மந்திர பாகம் பகவானுடைய ஸ்வரூபாதிகளை வெளியிட்டுப் புகழ்ந்து பேசி பிரார்த்தனையை வெளியிடும் இடம்.
பிராஹ்மண பாகம் பகவதாராதனாத்மகமான கர்ம ஸ்வரூபத்தை வெளியிடுவது.
இவைகளில் ஞான பாகம் சித், அசித், ஈச்வரன் என்ற தத்துவத்திரயங்களைக் நிரூபித்து பகவானை அடையும் உபாயங்களைக் கூறுவது.
இவ்விதம் ஒரே வேதம் பல நோக்கத்தோடு பல வழிகளில் பிரிந்திருப்பதால் சில பாகங்களுக்கு எம்பெருமானோடு
சம்பந்தம் இருக்குமோ இல்லையோ என்ற சந்தேகம் வர அதற்கு இடமில்லாமல் செய்ய எல்லா வேத பாகமும்
ஏதாவதொரு வழியில் எம்பெருமானைத்தான் பிரதிபாதனம் பண்ணுகிறது.
வேதம் முழுவதும் எம்பெருமானைச் சொல்லுவது தான் என்பதைக் காண்பிக்க முழு வேதத் தமுதத்தை என்று பேசுகின்றனர்.
வேதங்களின் மந்திரங்கள் ரிக், யஜுர், ஸாம, அதர்வணாத்மகமாக இருந்தாலும் எல்லா வேதங்களும் முடிவில்
எம்பெருமானைத்தான் கூறுகின்றன என்பதைக் காண்பிக்க நால் வேதக் கடல் அமுதத்தை என்று கூறப்படுகின்றது.

(வேதமாகி, வேள்வியாகி, [திருச்சந்தவிருத்தம்] வேதம் ஆழ்வார்களுடைய அருளிச் செயல்களில் தனி இடத்தைப் பெற்று விட்டது.
வேதம் போன வழியே ஆழ்வார்களுடைய அனுபவம் இருந்து வருகிறது.

லோக ரக்ஷண வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டுள்ள பகவானுக்கு பலவிதமான அவதாரங்கள் செய்வது அவசியமாகிறது.
வேதமாக அவதாரம் பண்ணுவதும் இவைகளுள் ஒன்று.
உலகத்திலுள்ள பதார்த்தங்களில் அனுப்பிரவேசம் பண்ணி அந்தந்த பதார்த்த ரூபமாக பகவான் ஆகிறான்.
வேதமாகிற அவதாரம் அவ்விதமே இல்லை.  தனி நோக்கம் கொண்டது.  ஜீவாம்சத்தை அதிஷ்டிக்காது.  நேரில் செய்யப்பட்ட அவதாரம்.
விஷ்ணு புராணத்தில் பகவான் வேதமாகவும் வேள்வியாகவும் அவதாரம் செய்கிறான் என்று பராசர பகவான் ஸ்பஷ்டமாக கூறுகிறார்.  [
வேத யஜ்ஞமயம், ரூபம் அசேஷ ஸ்திதௌ ஜகத:]

இதைப் பின்பற்றித்தான் ஆழ்வார்களும் பகவானை வேதமாகி நிற்கிறான் என்று அருளிச் செய்கிறார்கள்.
“நான்மறையாய் வேள்வியாய்” (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-9-5)
“மறையானான்” (பெருமாள் திருமொழி 1-4-8),
“ வேத நான்குமாகி” (திருமழிசைப்பிரான் 15),
“ வேதமாகி வேள்வியாகி (34),
“இருக்கலந்த வேத நீதியாகி நின்ற நிர்மலா” (103),
“வேதத்தை” ( திருமங்கை மன்னன் 2-3-2)
“ அருமறையும் அவையுமானாய் (4-6-9),
நான்மறையானவனே (6-1-6),
“ ஓதல் செய் நான்மறை ஆகியும்” (6-1-9),
“ வேதமும் வேள்வியும் ஆனான் “ (9-4-9),
“வேத நான்காய்” (திரு நெடுந் தாண்டகம்) மன்னு மறையும் நான்குமானானை

தனக்கென்று தனியாக ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ளாமல் உலகத்தோடு ஒன்றாகி உலகத்தினுடைய யோக க்ஷேமத்தை கவனிக்க பிராஹ்மணம் ஏற்பட்டது.
பிராமணன் என்ற சொல் வேதத்தோடு பிரிக்க முடியாதபடி இணைந்து நிற்பது.
பிரஹ்ம என்ற சொல்லால் வேதம் சொல்லப்படுகிறது.  அன என்ற சொல் மூச்சு விடுவதைக் குறிப்பிடுகிறது.
வேதத்தை ஜீவக்களையாக உடையவன் பிராமணன்.
வேதத்தை அத்யயநம் பண்ணி, பிறருக்கு உபதேசம் செய்யும் அதிகாரத்தையும் பிராமணனிடத்தில் வேதம் கொடுத்து விட்டதால்
பிராமணனை நம்பியே வேதம் நிற்கிறது என்று ஓதப்படுகிறது.
வேதத்தைப் பாதுகாப்பவன் என்ற முறையிலும் வேத வேள்விகளை செய்பவன் என்ற முறையிலும் அவன் தனி இடத்தில் இருந்து வருகிறான்.
பகவான் பிரம்மண்ய தேவன்.  “பிராம்மணர்களுக்கு ஹிதம் செய்வதற்காக ஏற்பட்டுள்ளான்” என்று குறிப்பிடப் படுகிறது.
அதுமட்டுமல்ல, பிராஹ்மணனே பகவான்தான் என்றும், இதுவும் ஒரு அவதார விசேஷம் என்றும் வேதம் கூறுகிறது.
இதைப் பின்பற்றியே ஆழ்வார்களும் வேதியன் பகவானுடைய அவதாரமே என்று பல இடங்களில் பேசுகின்றனர்.
வேதம் பூமியிலுள்ள பிரத்யக்ஷமான பிருஹ்மமானது ஒன்றும், பிரத்யக்ஷமான தேவர்கள் என்றும் கூறுகிறது.
[பிரும்ம பிராஹ்மண ஆத்மநா ஏதேவை தேவா: ப்ரத்யக்ஷம்”
ஆழ்வார்களும் “நிலத்தேவர்” என்று குறிப்பிடுவார்கள்.

சிறுமறையோன் (குலசேகரர் 1-10-9),
வேங்கட வேதியனை (திருமங்கை மன்னன் 1-9-10),
புலம் புரி நூலவனைப் பொழில் வேங்கட வேதியனை (9-9-9),
வெண் புரி நூலனை (திருவிருத்தம் 79),
தாமரைக் கண்ணும் வைதிகரே (திருவிருத்தம் 94),
வெறி கொண்ட தண்டுழாய் வேதியனை (திருவிருத்தம் 95),
மெய்ஞான வேதியனை (திருவாய்மொழி 3-1-11),
மறைவாணனை (திருவாய்மொழி 4-6-10),
வினயேனுடை வேதியனே (திருவாய்மொழி 7-1-2)
என்பது போன்ற இடங்களில் ஆழ்வார்கள் பகவானைவேதியனாகவே அனுபவிக்கிறார்கள்.

வேதியர்கள் பகவானிடம் பக்தியுள்ளவர்களே . தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் தனக்கு பக்தி இல்லை
அருள் வேண்டும் என்று யாசிக்கும் காலத்தில் நைச்யாநு ஸந்தானம் பண்ணுகிறார்.
அப்பொழுது “குளித்து மூன்றனலை யோம்பும் குறிகொளந்தணமை தன்னை ஒளித்திட்டேன் “ (திருமாலை 25)
என்று அருளிச் செய்வது மறைமுகமாக ப்ராஹ்மண்யத்தின் பெருமையை விளக்குகிறது.

வேத மந்திரங்கள் பெரிய உருவில் அமைந்து எம்பெருமானின் சொரூபங்களை இதர நிரபேக்ஷமாக
பெரிய அளவில் பிரதிபாதனம் பண்ணுவதால் பெரிய அளவில் சுலபமாக வேதங்களைக் கொண்டு பகவதனுபவம் பண்ண முடிகிறது.
இந்தக் கருத்தைத் திருவுள்ளத்தில் கொண்டு பெரியாழ்வார் “கண்ணா நான்முகனைப் படைத்தானே” (5-1-6) என்ற பாசுரத்தில்
“ஓவாதே நமோ நாரணா என்று எண்ணா நாளும்”
“ருக், யஜுர்,சாம வேத நான்மலர் கொண்டு உன்பாதம் நண்ணா நாளும்”  என்று தனித்தனியாகப் பிரித்துப் பேசுகிறார்.
இந்தப் பாசுரத்தில் கண்ணா நான்முகனைப் படைத்தவனே, கரியாய் அடியேனுக்கு உண்ணா நாளில் பசியொன்று என்பதும் இல்லை
மாறாதே நமோ நாராயணா என்று எண்ணா நாளுமே ருக்,யஜுர், சாம வேத நான்மலர் கொண்டு உன்னை
நண்ணா நாளும் கூடுமாகில் அதுதான் எனக்கு உபவாச தினம் என்று அருளிச் செய்கிறார்.

கண்ணா! நான்முகனைப் படைத்தானே! காரணா! கரியாய்! அடியேன் நான்
உண்ணா நாள் பசியாவதொன்றில்லை ஓவாதே ‘நமோநாரணா!’ என்று
எண்ணா நாளும் இருக்கெசுச் சாம வேத நான்மலர் கொண்டுன் பாதம்
நண்ணா நாள் அவை தத்துறு மாகில் அன்றெ னக்கவை பட்டினி நாளே. (5-1-6)

“திருமந்திரம் சங்க்ரஹமும் வேதம் விவரணமாயிறே இருப்பது” என்று அருளிச் செய்கிறார். அதுமட்டுமல்ல,
“நமோ நாரண என்றது போராமே பெரும் திருப்பாவாடையிலே மண்டுகிறார்” என்று அருளிச் செய்வதும் கவனிக்கத் தக்கது.
அரும்பதக்காரர் திருநாமம் சிறிய திருப்பாவாடை வேதம் பெரிய திருப்பாவாடை என்று வர்ணிக்கிறார்.
உலகத்தில் பசிக்குத் தகுந்தாற்போல் உணவை உட்கொள்வதைப் பார்க்கிறோம்.
சிறிய அளவில் பசி உள்ளவன் சிறிய திருப்பாவாடையில் உள்ள உணவை உட்கொண்டு திருப்தியடைகிறான்.
பெரிய பசி உள்ளவன் பெரிய திருப்பாவாடையில் உள்ள உணவை உட்கொண்டு திருப்தியடைகிறான்.
பெரிய ஆசை உள்ளவன் பெரிய திருப்பாவாடையில் உள்ளதை அனுபவித்து உத்ஸாஹத்துடன்
ஈடுபடுகிறான் என்பதைக் கண்டார்கள் மண்டுகிறார் என்று கூறப் படுகிறது.
இதனால் சிறிய அளவில் பகவதனுபவம் பண்ண நினைப்பவர்களுக்கு திருநாமம் போதுமானதென்றும்
பெரிய அளவில் பகவதனுபவம் பண்ண வேதங்களையே நாட வேண்டும் என்றும் ஆழ்வார்கள் திருவுள்ளம் பற்றுவது வெளியாகிறது.

திருநாமங்களைக் காட்டிலும் வேத மந்திரங்களுக்குள்ள ஏற்றம் தெளிவாக வெளியாகிறது.
ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் “இருக்கார் மொழியால்” திருவிருத்தப் பாசுரத்தில் இந்த அபிப்பிராயத்தை நன்கு வெளியிட்டுள்ளார்.

“பூஸுரர்களான ப்ராம்ஹணர்கள் ரிக்குகளால் பூர்ணமான மந்திரங்களால் பகவதாராதன ரூபமான பரம தர்மத்தைச்
செய்து உலகளந்த எம்பெருமானின் திருவடிகளை வணங்குகின்றனர்.
அவ்வித வேத மந்திரங்களாகிற ஸாதனம் இல்லாமலிருக்கும்  நானும் பகவானும் சேரவொட்டாமல் செய்கிற பாபத்தோடும்,
அதை அனுஷ்டித்த என்னோடும் நொந்து பழமில்லாமையாலே பசுங்காயைக் கடிப்பாரைப் போல்
திருநாமச் சொல் கற்றனம்.” ( இருக்கார் மொழியால் நெறி இழக்காமை உலகளந்த திருத்தாளிணை நிலத்தேவர் வணங்குவர்.
யாமும் அவா உருக்கா வினையோடும் எம்மோடும் நொந்து கனியின்மையில் கருக்காய் கடிப்பார் போல்
திருநாமச் சொல் கற்றனமே” (திருவிருத்தம் 64) என்றருளிச் செய்கிறார்.

மிகச் சிறியதாக அமைந்துள்ள திருநாமத்தில் உள்ள எழுத்துக்களுக்கு அர்த்தம் கூறுவது கஷ்டமானது.
பல ப்ரமாணங்களுடைய ஸாஹஸ்யம் இங்கு அபேக்ஷிதமாக உள்ளது.
தாமதித்து ரஸானுபவத்தை உண்டு பண்ணுவது வேதங்களைக் கொண்டு அநுபவிக்கும் காலத்தில் இவ்வித பரிச்ரமத்திற்கு ஆவச்யகதை கிடையாது.

எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூபம் குணம் விபூதி ப்ரதிபாதக பதங்களும் வாக்கியங்களுமிருப்பதால்
இதர ப்ரமாணங்களின் அபேக்ஷை இல்லாமலே விளம்பமில்லாமல் பகவதனுபவ முண்டாகிறது.
வேதத்தைக் கொண்டு பகவதனுபவம் பண்ணுபவர்களுக்கு இது மிகவும் லகுவான மார்கம்.

இங்கு ஆழ்வார் ரிகாதி வேதமந்திரங்களைக் கொண்டு பகவதனுபவம் பண்ணுவதை பழத்தை புஜிப்பதோடும்
திருநாமம் கற்று பகவதனுபவம் பண்ணுவதை கருக்காய் கடிப்பதோடும் ஒப்பிட்டுப் பேசுகிறார்.
ஸ்வத:ப்ரமாணமாயும்,  எம்பெருமானின் ஸ்வரூபாதிகளை நேரிலேயே காட்டித் தரவல்ல விலக்ஷண ப்ரமாணமாயும் வேதம் இருப்பதால்
வேத மந்திரங்களைக் கொண்டு பகவதநுபவம் பண்ணுவது பழத்தைப் புஜிப்பது போலாகிறது.
திருநாமம் பகவத் வாசகமானாலும் ஸர்வவர்ண ஸாதாரணமான அது வேத வாக்யமாக ஆக முடியாததால்
வேதம்போல் திருநாமம் நேருக்கு நேராக பகவதநுபவத்தை உண்டு பண்ண முடியாது.
அதனால் அது காலக்ரமத்தில் பழுத்து ரஸானுபவத்தை உண்டு பண்ண வேண்டிய கருக்காய் ஸ்தானத்தில் இருந்து வருகிறது.
மேலும் இங்கு ஆழ்வார் பூஸுரர்களான ப்ராமணர்கள் வேதங்களைக் கொண்டு பகவதனுபவம் பண்ணும் பாக்கியம் பெற்றுள்ளார்கள் என்றும்
தன்னுடைய பாபம் காரணமாக தனக்கு அந்த பாக்கியம் கிடைக்கவில்லை என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.
தனக்குக் கிடைத்துள்ள திருநாமமும் வேதம் போல் பூர்ணமாக உடனே ரஸானுபவத்தை உண்டு பண்ணவில்லை என்றும் திருவுள்ளம் பற்றுகிறார்.
இதனால் வேதங்களைக் கொண்டு பகவதநுபவம் பண்ணுவதற்கு விரோதியான பாபமில்லாதவர்கள் பழம் போலுள்ள வேதங்களைக் கொண்டே
பகவதநுபவம் செய்ய வேண்டுமென்றும் வேதங்களைக் கொண்டு பகவதநுபவம் பண்ணமுடியாத பாபமுள்ளவர்கள் திருநாமத்தைக் கொண்டு
பகவதநுபவம் பண்ண வேண்டுமென்றும் ஏற்படுகிறது.

எப்பொழுதும் வேதத்தை செவ்வையாய் அத்யயனம் செய்து ஞானமாகிற பூட்டை தொடுத்து ஐவகையான இந்திரியங்களைத் தொடுத்து
தமக்குள் அடக்குகையாகிற வலிய கதவை அடைத்து நன்றாய் பகவானை அறிய வல்லவர்கள் அழகிய கடல் நிறத்தனான
ஸர்வேச்வரன் வகையை பிரதி தினமும் அறிவார்கள்”

“அறிவென்றும் தாள் கொளுவியைம்புலனும் தம்மில்
செறிவென்னும் திண்கதவம் செம்மி மறை என்றும்
நன்கோதி நன்குணர்வார்கள் காண்பரே நாடோறும்
பைங்கோதவண்ணன்படி” (மூன்றாம் திருவந்தாதி 12)

இங்கு ஞானிகளாக உள்ள பெரியோர்களுக்கு வேதமாகிற ஸாமக்ரியும் கூட இருந்தால் அவர்கள் எப்பொழுதுமே
பகவதநுபவம் பண்ணலாமென்று ஆழ்வார் திருவுள்ளம் பற்றுவது நன்கு வெளியாகுகிறது.

பகவத் ஸ்வரூப ரூப குண விபூதி பிரதிபாதகமாய் எம்பெருமானுடைய வடிவழகையும் வெளியிடக் கூடியது மாயுள்ள
பரம பாவனமான  வேத ருக்குகளைக் கொண்டு ஞானவிதி  தப்பாதபடி புஷ்பத்தோடு கூடின தூபதீபம் சந்தனம் நீர் இவைகளை
பூர்ணமாக உடையதாய்க் கொண்டு அச்சுதனை அநந்யப் ப்ரயோஜனனாய் ஆச்ரயிக்கும் அடியாரும்
அவனுடைய ஞான சக்த்யாதி குணானு ஸந்தானத்தால் வித்தரான முனிகளும் உலகில் நிறைந்துள்ளார்கள்.அவர்களைக் கிட்டித் தொழுது நீங்கள் உஜ்ஜீவியுங்கள்.

(“மேவித் தொழுதுய்ம்மினீர்கள் வேதப் புனித விருக்கை
நாவில் கொண்டச்சுதன் தன்னை ஞானவிதி பிழையாமே
பூவில் புகையும் விளக்கும் சாந்தமும் நீரும் மலிந்து
மேவித் தொழு மடியாரும் பகவரும் மிக்கதுலகே” திருவாய்மொழி 5-2-9)

இங்கு ஆழ்வார் நாம் உஜ்ஜீவிப்பதற்கு ஆச்ரயிக்க வேண்டிய பெரியோர்களைக் குறிப்பிடுகின்றார்.
அங்கு பகவதாராதனம் செய்யும் அடியார் என்று பொதுவாகக் குறிப்பிடாமல் வேத மந்திரங்களால் பகவதாராதனம் செய்யும் அடியார் என்று குறிப்பிடுகிறார்.
இதனால் நாம் ஆச்ரயிக்க வேண்டிய பெரியோர்கள் வேதங்களைக் கொண்டு பகவதாராதனம் செய்பவர்களாக
இருக்க வேண்டுமென்று ஆழ்வார் திருவுள்ளம் பற்றுவது வெளியாகுகிறது.
அவ்விதப் பெரியார்கள் கிடைப்பார்களோ கிடைக்க மாட்டார்களோ என்ற ஸந்தேஹம் வேண்டாம்.
அவர்கள் உலகில் மிக்க இருக்கிறார்கள் என்றும் ஆழ்வார் கூறுகிறார்

வைதிகரே அஞ்சனத்தின் ஸ்வபாவமுடைய உன் திருமேனியையும், உன் செந்தாமரைக் கண்களையும் ஸேவித்து
உன் திருவடியை உள்ளபடியே சூடும் ஸ்வபாவமுள்ளவர்கள்.
ஊருக்கு வெளியில் மேய்ந்து திரும்பும் காலத்தில் மாட்டு மந்தையிலுள்ள கண்ணுள்ள பசுக்கள் ஊரைக் கண்டதும்
கனைக்க அதைக் கேட்டு குருட்டுப் பசுவும் எப்படி கனைக்குமோ, அப்படியே யானும் சொன்னேன்.
அடியேன் மற்று எதைச் சொல்லுவேன்”

(“ மைப்படி மேனியும் செந்தாமரைக் கண்ணும்
மைப்படியால் உன் திருவடி சூடும் தகைமையினார்
எப்படி யூராமிலைக்கக் குருட்டா மிலைக்கு மென்றும்
அப்படி யானும் சொன்னேன், அடியேன் மற்று யாதென்பனே 94 “)

வைதிக ஸமூக அமைப்பில் பிராம்மணன் தலைமை ஸ்தானத்திலிருப்பதையே வேதங்களும் ஸ்ம்ருதிகளும் அறுதியிட்டுச் சொல்லுகின்றன.
தலைமையான ஸ்தானத்தை பிராம்மணன் வஹிப்பதற்கு வேதம் அவனிடமிருப்பதே காரணம். வேதாத்யயனத்தால்
நிர்மலமாயுள்ள அவனுடைய அந்தக்கரணத்தில் தோன்றுபவை அடங்கலும் வைதிகமென்று வேதமே கூறுகிறது.
இதனால் வைதிக ஸமூஹம் அவர்கள் காட்டிய வழியிலேயே செல்லுகிறது.
இந்த உண்மையைப் பின்பற்றி ஆழ்வாரும் இங்கு பிராம்மணர்களான வைதிகர்கள் போகும் வழியிலேயே தானும் போவதாகத் தெரிவிக்கிறார்.
தன்னைக் குருட்டுப் பசுவாகப் பேசும் ஆழ்வாருக்கு வைதிகர்களிடத்திலுள்ள அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும், ஆழ்ந்த பக்தியும் நன்கு வெளியாகுகிறது.

நால்வகை வேதங்களை அத்யயனம் பண்ணி ஐந்து வேள்விகளையும் அனுஷ்டித்து ஆறு அங்கங்களையும் அதிகரித்து
மேலுலகத்தின் தேவதைகளைக் காட்டிலும் அதிசயித்தவர்களாய் ஸ்ருஷ்டி காலம் துடங்கி கழனிகளையுடைய
திருப்பேர் செங்கண் மாலோடு வாழ்பவர்களாயும் ஸௌசீல்யம் முதலிய ஆத்ம குணங்களோடு சிலாக்யமான தவத்தையுமுடைய
பிராம்மணர்களுடைய ஹிருதயத்தை வாஸஸ்தானமாக கொண்டு ஆளுபவன் என் ஹிருதயத்தில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிறான்.

“நால்வகை வேதம் ஐந்து வேள்வி ஆறு அங்கம் வல்லார்
மேலை வானவர் மிக்க வேதியராதிகாலம்
சேலுகள் வயல் திருப்பேர் செங்கண் மாலோடும் வாழ்வார்
சீல மாதவத்தர் சிந்தையாளி என் சிந்தையானே! திருமொழி 5-9-9–என்றருளிச் செய்கிறார்.

அவ்விதமே கானங்களில் சிராவ்யமான சொல்லை உடைத்தான வீணைகளின் தந்திகளில் உண்டான “பாலை” என்னும் ராகம் போல்
மிக இனியனாய்க்கொண்டு என் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து என் மனஸ்ஸையும் வாக்கையும் இருப்பிடமாக அங்கீகரித்தான்.
இப்படி அங்கீகரித்த பிறகு பிராம்மணர்களுடைய மனஸ்ஸை வாஸஸ்தானமாக உடையவனாய் நித்யஸூரிகளுக்கு ஸ்வாமியாய்,
எனக்கு நிர்வாஹகனாய், விருத்தி அடைந்துள்ள ஜலத்தை உடைய மீன்கள் விளையாடும் ஸமுத்ரம் போல் வர்ணத்தை உடையவனாய்
நீலமணியின் ஸ்வபாவத்தை உடையவனாய் எனக்கு ஸ்வாமியாயுமுள்ள எம்பெருமானுடைய வர்ணத்தை ஒழிய வேறு ஒன்றையும் என் வாக்குச் சொல்லாது.
(பண்ணி நின் மொழியாய் நரம்பில் பெற்ற பாலையாகி இங்கே புகுந்து என்
கண்ணும் நெஞ்சும் வாயுமிடங் கொண்டான் கொண்டபின்
மறையோர் மனந் தன்னுள் விண்ணுளார் பெருமானை எம்மானை வீங்கு நீர் மகரம் திளைக்கும்
கடல் வண்ணன் மாமணி வண்ணன் எம் அண்ணல் வண்ணமே அன்றி வாயுரையாதே) திருமொழி 7-3-7 என்றுமருளிச் செய்கிறார்.

இங்கு எம்பெருமானுடைய ஏற்றத்தை பல வழிகளில் பேசும் ஆழ்வார் பிராம்மணர்களுடைய ஹிருதயத்தில் வஸிப்பதையும் குறிப்பிடுகிறார்.
இதனால் எம்பெருமானுக்கு ஓர் ஏற்றமேற்படுவதை ஆழ்வார் அனுபவித்துப் பேசுவதாகவே ஆகிறது.

பிராம்மணர்களின் ஆனுகூல்ய விருத்தியைப் பெற திருக்குடந்தையில் எம்பெருமான் கண் வளருகின்றான்

மேலும் பிராம்மணர்களிடம் உள்ள பக்தி காரணமாக (திருமங்கையாழ்வார் திருவெழுகூற்றிருக்கையில்) பிராம்மணர்கள் வணங்கும் பகவானைக் கண்டு களிப்பது

பிராம்மணோத்தமர்கள் வணங்கும் எம்பெருமானையே தான் கண்டு களித்ததாக கீழ்க்கண்ட பாட்டில் திருமங்கை மன்னன் அருளிச் செய்கிறார்.

ஸர்வாதிகனாயும், இந்திரன், பிரமன், ருத்திரன் இவர்கள் அறிவதற்குக்கூட துர்லபனாயும் திருவழுந்தூர் பிராம்மணர்களால்
ஸேவிக்கப் பட்டவனாயும் நீல வர்ணத்தை உடையவனுமான எம்பெருமானை அடியேன் கண்டு களித்தேன்.
(பெரியானை யமரர் தலைவர்க்கும், பிரமனுக்கும்,
உரியானை உகந்தானவனுக்கும் உணர்வதனுக்
கரியானை அழுத்தூர் மறையோர்களடி பணியும்
கரியானை அடியேன் கண்டு கொண்டு களித்தேனே  திருமொழி 7-6-6)
இங்கு தான் கண்டு களித்த எம்பெருமானுடைய ஏற்றத்தைப் பலவாறாகப் பேசும் பொழுது
அழுந்தூர் மறையோர்கள் அடிபணிவதையும் குறிப்பிடுவதால் இதனாலும் எம்பெருமானுக்கு ஏற்றம் ஏற்படுவதைக் குறிப்பிடுகிறார்.

வேத நாவர் வணங்கும் பத்மநாபன்

அவ்விதமே திருமழிசைப்பிரான் வேதோச்சாரணத்தினால் பரிசுத்தர்களான பிராம்மணர்கள் எம்பெருமானை ஆச்ரயிக்கிறார்கள்
என்று பிராம்மணர்கள் வணங்குவதால் எம்பெருமானுக்கு ஓர் ஏற்றத்தை திருச்சந்தவிருத்தத்தில் வெளியிடுகிறார்.

வெளுத்த நிறத்தை உடைய ஓர் ஸிம்ஹமாய், வளர நின்றுள்ள ஒளியை உடைய பற்களை உடையவனாய்
ஹிரண்யனுடைய சரீரத்தின் மர்மத்தில் நகங்களுடைய பிரதேசத்தை அழுத்தினவனே! ஸர்வலோக பிரஸித்தமான பிராம்மண்யத்தை உடைத்தாய்,
உதாத்தானுதாத்தஸ்வரித ப்ரசய ரூபமான நாலு வகைப்பட்ட ஸ்வரத்தை உடைய வேதத்தை நாவிலே உடையவர்கள்
நல்ல உபாயத்தினால் ஆச்ரயியாநிற்கிற பால்நிறக் கடலில் கிடந்த பத்மநாபனல்லயோ

வானி றத்தோர் சீயமாய் வளர்ந்த வாளை யிற்றவன்
ஊனிறந்து உகிர்த்தல மழுத்தினாயுலாய சீர்
நால் நிறத்த வேதநாவர் நல்ல யோகினால் வணங்கு
பால் நிறக்கடல் கிடந்த பத்மநாபனல்லயோ  –23-என்றருளிச் செய்கிறார்.

இங்கு பிராம்மணர்கள் எம்பெருமானை வணங்குவதைக் குறிப்பிடுவதால் அதனால் எம்பெருமானுக்கு
ஒரு ஏற்றம் உண்டாகிறதென்று ஆழ்வார் திருவுள்ளம் பற்றியது வெளியாகுகிறது.
தத்துவ ஹித புருஷார்த்தங்களை அனுமானாதிகளால் நிர்ணயிக்காமல் வேதங்களைக் கொண்டே பிராம்மணர்கள் நிர்ணயிக்கிறார்கள்.
வேதங்கள் பகவானுக்கு பரமாந்தரங்கமானவை. இதனால் பிராம்மணர்களுக்கு ஏற்றம் ஏற்படுகிறது.

வேதத்தினிடத்திலும், வேதங்காரணமாக பிராம்மணர்களிடத்திலும் உள்ள பிரதிபத்தி காரணமாக
ஸ்ரீ திருமங்கை மன்னன் திருவெழுகூற்றிருக்கையில் எம்பெருமான் பிராம்மணர்களுடைய வேத கானத்தைக் கேட்டு கண் வளர்ந்து அருளுகிறான் என்று கூறுகிறார்.
நிரவதிக ஸம்பத்தையும் யோக்யதையையுமுடைய திருக்குடந்தையில் பிராம்மணர்கள் மந்திர மொழியுடன் வணங்க
விகஸிதமான பணாமண்டலங்களையுடைய திருவனந்தாழ்வான் படுக்கையில் ஜகத்ரக்ஷணத்தில் ஈடுபட்டவனாய்க் கொண்டு
எம்பெருமான் கண் வளர்ந்து அருளுகிறான்.
செல்வம் மல்கு தென் திருக்குடந்தை அந்தணர் மந்திர மொழியுடன் வணங்க, ஆடரவமளியில் அரிதுயில் அமர்ந்த பரம –திருவெழுகூற்றிருக்கை
இங்கு திருக்குடந்தை எம்பெருமான் ஜகத் ரக்ஷணத்தில் அவஹிதனாய்க் கொண்டு திருக்கண் வளருவதற்கு
அங்குள்ள பிராம்மணர்கள் வேத மந்திர மொழிகளால் அவனை வணங்குவதே காரணம் என்று ஆழ்வார் திருவுள்ளம் பற்றுகிறார்.
பிராம்மணர்கள் மந்திர மொழியால் வணங்குவதால் எம்பெருமானுக்கு மிகவும் உயர்ந்த ஏற்றம் ஏற்பட்டிருப்பதை பரம என்ற விசேஷணத்தால் குறிப்பிடுகிறார்

மஹா பிராம்மணர்களுக்கு மணிவண்ணன் அருளாலே மோக்ஷத்தைக் கொடுக்கிறான்.
பிராம்மணர்களுக்கு அருளால் எம்பெருமான் மோக்ஷம் கொடுப்பதை கீழ்க்கண்ட இடத்தில் பூதத்தாழ்வார் குறிப்பிடுகிறார்.

புருஷார்த்தமென்ற புத்தியால் தேவலோகம் ப்ரவேஸிப்பதற்கு யத்தனிக்கக் கூடாது.-எம்பெருமான் அருளாலே மோக்ஷத்தைக் கொடுப்பான்.
மஹா ப்ராம்மணர்களுக்கு அருளாலே மோக்ஷத்தைக் கொடுத்தவனும் மணிவண்ணனுமான எம்பெருமான்
திருவடிகளை நெஞ்சே நீ மறவேல். அவற்றையே நினைப்பாயாக.
(பொருளால் அமருலகம் புக்கியலாகாது, அருளாலரமருளுமன்றோ நீ மறவேல் நெஞ்சே நினை — இரண்டாம் திருவந்தாதி 4)
இங்கு எம்பெருமான் திருவடிகளை மறக்காமல் தியானம் பண்ணு என்று நெஞ்சைப் பார்த்து ஆழ்வார் சொல்லுகிறார்.

எம்பெருமான் அருளாலே மோக்ஷத்தைக் கொடுப்பான் என்று அறுதியிட்டுப் பேசி பிராம்மணர்களுக்கு அவன் அருளாலேயே மோக்ஷம் கொடுத்ததையும் குறிப்பிடுகிறார்.

எம்பெருமான் பிராம்மணர்கள் ஆச்ரயிக்கத் தகுந்தவன்

பிராம்மணர்கள் ஆச்ரயிப்பதால் எம்பெருமானுக்கு ஏற்றம் ஏற்படுவதை திருவெழுகூற்றிருக்கையில் திருமங்கை மன்னன் பின்வருமாறு அநுஸந்திக்கிறார்.

உன்னுடைய திருவடிகளில் சரணம் புகுந்தேன், அனுபவிக்கைக்கு விரோதியை போக்கி அருள வேண்டும்
என்று பிரார்த்திக்கையில் எம்பெருமானைப் பலவிதமாக அனுபவித்துப் பேசுகிறார்.

அங்கு நான்கு வேதங்களையும் அத்யயனம் செய்து அக்னி ஹோத்ராதி ஸகல கர்மாக்களுக்கும் அபேக்ஷிதங்களான
ஆஹவனீயம், கார்ஹபத்தியம், தக்ஷிணாக்னி என்ற மூன்று அக்னிகளையும் ஆதானமூலம் பெற்று
பஞ்சமஹா யக்ஞங்களையும் அனுஷ்டித்து யஜனம் முதலிய ஆறு கர்மாக்களில் எப்பொழுதுமே ஈடுபட்டுள்ள
பிராம்மணர்களுக்கு ஆச்ரயிக்கத் தகுந்தவனாக எம்பெருமான் இருப்பதை
(முத்தி நான்மறை ஐவகைவேள்வி அறுதொழிலந்தணர் வணங்கும் தன்மையை) அனுபவிக்கிறார்.
இதனால் நான்கு வர்ணங்களிலும் உத்கிருஷ்ட வர்ணமாய் நல்ல வழியே போகக் கடவதாயுமிருக்கும் பிராம்மண ஜாதிகளுடைய
ஆச்ரயணீயினாயிருப்பது எம்பெருமானுக்கு மிகுந்த ஏற்றத்தை கொடுக்கிறதென்பது வெளியாகுகிறது

———————————–

ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களில் வேத பத பிரயோகங்கள் 

வேத பயன் கொள்ள வல்ல விட்டுசித்தன் சொன்ன மாலை - நாலாயி:201/3

வேத பொருளே என் வேங்கடவா வித்தகனே இங்கே போதராயே - நாலாயி:207/4

எண்ணா நாளும் இருக்கு எசு சாம வேத நாள்மலர் கொண்டு உன் பாதம் - நாலாயி:438/3

மெய்க்கொண்டு வந்து புகுந்து வேத பிரானார் கிடந்தார் - நாலாயி:443/3

வேத வாய் தொழிலார்கள் வாழ் வில்லிபுத்தூர் மன் விட்டுசித்தன்-தன் - நாலாயி:523/3

மேல் தோன்றும் சோதி வேத முதல்வர் வலம் கையில் - நாலாயி:598/2

பொன் பெற்றார் எழில் வேத புதல்வனையும் தம்பியையும் பூவை போலும் - நாலாயி:737/1

வேத_வாணர் கீத வேள்வி நீதியான கேள்வியார் - நாலாயி:760/3

சாம வேத கீதனாய சக்ரபாணி அல்லையே - நாலாயி:765/4

நால் நிறத்த வேத நாவர் நல்ல யோகினால் வணங்கு - நாலாயி:774/3

விலங்கு நூலர் வேத நாவர் நீதியான கேள்வியார் - நாலாயி:807/3

மாது தங்கு கூறன் ஏறது ஊர்தி என்று வேத நூல் - நாலாயி:823/3

கற்ற பெற்றியால் வணங்கு பாத நாத வேத நின் - நாலாயி:838/3

இரு கலந்த வேத நீதி ஆகி நின்ற நின்மலா - நாலாயி:854/2

நச்சு நாகனை கிடந்த நாதன் வேத கீதனே - நாலாயி:868/4

வேத நூல் பிராயம் நூறு மனிசர் தாம் புகுவரேலும் - நாலாயி:874/1

நீதி ஆகிய வேத மா முனியாளர் தோற்றம் உரைத்து மற்றவர்க்கு - நாலாயி:1196/3

யாவருமாய் யாவையுமாய் எழில் வேத பொருள்களுமாய் - நாலாயி:1249/1

மின் திகழ் குடுமி வேங்கட மலை மேல் மேவிய வேத நல் விளக்கை - நாலாயி:1275/2

இசை கொள் வேத நூல் என்று இவை பயந்தவனே எனக்கு அருள்புரியே - நாலாயி:1369/2

வேத வாய்மொழி அந்தணன் ஒருவன் எந்தை நின் சரண் என்னுடை மனைவி - நாலாயி:1425/1

செம் மொழி வாய் நால் வேத வாணர் வாழும் திருநறையூர் மணிமாட செங்கண்மாலை - நாலாயி:1507/1

பன்னு கலை நால் வேத பொருளை எல்லாம் பரி முகமாய் அருளிய எம் பரமன் காண்-மின் - நாலாயி:1619/2

வேத முதல்வன் விளங்கு புரி நூலன் - நாலாயி:1679/1

செம் தொழில் வேத நாவின் முனி ஆகி வையம் அடி மூன்று இரந்து பெறினும் - நாலாயி:1986/2

விண்ணகத்தாய் மண்ணகத்தாய் வேங்கடத்தாய் நால் வேத  பண்ணகத்தாய் நீ கிடந்த பால் - நாலாயி:2149/3,4

மெய்ப்பொருள் தான் வேத முதற்பொருள் தான் விண்ணவர்க்கு - நாலாயி:2394/3

ஆவனவும் நால் வேத மா தவமும் நாரணனே - நாலாயி:2453/3

பாட்டு என்னும் வேத பசும் தமிழ்-தன்னை தன் பத்தி என்னும் - நாலாயி:2819/2

பேதையர் வேத பொருள் இது என்று உன்னி பிரமம் நன்று என்று - நாலாயி:2848/1

கொண்ட நல் வேத கொழும் தண்டம் ஏந்தி குவலயத்தே - நாலாயி:2854/3

முது வேத முதலவனுக்கு - நாலாயி:2955/2

வேத நீரனே - நாலாயி:2985/4

நாரணன் முழு ஏழ்_உலகுக்கும் நாதன் வேத மயன் - நாலாயி:3076/1

மிக்கார் வேத விமலர் விழுங்கும் என் - நாலாயி:3106/3

பால் என்கோ நான்கு வேத பயன் என்கோ சமய நீதி - நாலாயி:3159/1

வேத முதல்வனை பாடி வீதிகள்-தோறும் துள்ளாதார் - நாலாயி:3169/3

பா இயல் வேத நல் மாலை பல கொண்டு - நாலாயி:3244/1

மிக்க ஞானமூர்த்தி ஆய வேத விளக்கினை என் - நாலாயி:3306/3

மேவி தொழுது உய்ம்-மின் நீர்கள் வேத புனித இருக்கை - நாலாயி:3360/1

தேறு ஞானத்தர் வேத வேள்வி அறா சிரீவரமங்கல நகர் - நாலாயி:3410/3

செந்தொழிலவர் வேத வேள்வி அறா சிரீவரமங்கல நகர் - நாலாயி:3413/3

பாடும் நல் வேத ஒலி பரவை திரை போல் முழங்க - நாலாயி:3431/2

வேத வேள்வி ஒலி முழங்கும் தண் திருவண்வண்டூர் - நாலாயி:3452/2

விடல் இல் வேத ஒலி முழங்கும் தண் திருவண்வண்டூர் - நாலாயி:3454/2

வெள்ள சுகம் அவன் வீற்றிருந்த வேத ஒலியும் விழா ஒலியும் - நாலாயி:3583/3

அறிந்தன வேத அரும் பொருள் நூல்கள் - நாலாயி:3805/1

வேத நாவர் விரும்பும் திருக்கண்ணபுரத்து - நாலாயி:3888/3

வேத நல் வாயவர் வேள்வி உள்மடுத்தே - நாலாயி:3983/4
---------

வேத_வாணர் கீத வேள்வி நீதியான கேள்வியார் - நாலாயி:760/3
----------

பண்டு ஆய வேதங்கள் நான்கும் ஐந்து வேள்விகளும் கேள்வியோடு அங்கம் ஆறும் - நாலாயி:1096/3

பண் தரு வேதங்கள் பார் மேல் நிலவிட பார்த்தருளும் - நாலாயி:2845/3
---------

வேதத்தான் வேங்கடத்தான் விண்ணோர் முடி தோயும் - நாலாயி:2226/3

வேதத்தான் வேங்கடத்தான் விண்ணோர் முடி தோயும் - நாலாயி:2295/3  
-------
மிக்க வேதியர் வேதத்தின் உட்பொருள் - நாலாயி:945/1

வேதத்தை வேதத்தின் சுவை பயனை விழுமிய முனிவரர் விழுங்கும் - நாலாயி:1069/1

ஓதிய வேதத்தின் உட்பொருளாய் அதன் உச்சி மிக்க - நாலாயி:2875/1

 
நன்கு ஓதும் நால் வேதத்து உள்ளான் நறவு இரியும் - நாலாயி:2292/1

நாகத்தான் நால் வேதத்து உள்ளான் நறவு ஏற்றான் - நாலாயி:2312/3

வேதியர் முழு வேதத்து அமுதத்தை - நாலாயி:3147/3

எழுந்த நல் வேதத்து ஒலி நின்று ஓங்கு தென் திருப்பேரெயில் வீற்றிருந்த - நாலாயி:3586/3
------

மறை ஆய நால் வேதத்துள் நின்ற மலர் சுடரே - நாலாயி:3130/1
--------

வேதத்தை வேதத்தின் சுவை பயனை விழுமிய முனிவரர் விழுங்கும் - நாலாயி:1069/1
-----

தேவகாரியம் செய்து வேதம் பயின்று வாழ் திருக்கோட்டியூர் - நாலாயி:360/2

அங்கம் ஆறும் வேதம் நான்கும் ஆகி நின்று அவற்றுளே - நாலாயி:766/1

புள்ளது ஆகி வேதம் நான்கும் ஓதினாய் அது அன்றியும் - நாலாயி:770/1

வேதம் ஆகி வேள்வி ஆகி விண்ணினோடு மண்ணுமாய் - நாலாயி:785/3

அமர ஓர் அங்கம் ஆறும் வேதம் ஓர் நான்கும் ஓதி - நாலாயி:914/1

முனிவன் மூர்த்தி மூவர் ஆகி வேதம் விரித்து உரைத்த - நாலாயி:1065/1

வெம் திறல் வீரரில் வீரர் ஒப்பார் வேதம் உரைத்து இமையோர் வணங்கும் - நாலாயி:1119/1

வெம் சுடர் ஆழியும் சங்கும் ஏந்தி வேதம் முன் ஓதுவர் நீதி வானத்து - நாலாயி:1121/3

மேவி எப்பாலும் விண்ணோர் வணங்க வேதம் உரைப்பர் முந்நீர் மடந்தை - நாலாயி:1125/1

வாய் ஓது வேதம் மலிகின்ற தொல்சீர் மறையாளர் நாளும் முறையால் வளர்த்த - நாலாயி:1159/3

நா மனத்தால் மந்திரங்கள் நால் வேதம் ஐந்து வேள்வியோடு ஆறு அங்கம் நவின்று கலை பயின்று அங்கு - நாலாயி:1244/3

நல்ல வெம் தழல் மூன்று நால் வேதம் ஐ வேள்வியோடு ஆறு அங்கம் - நாலாயி:1259/3

நால் வகை வேதம் ஐந்து வேள்வி ஆறு அங்கம் வல்லார் - நாலாயி:1436/1

படையான் வேதம் நான்கு ஐந்து வேள்வி அங்கம் ஆறு இசை ஏழ் - நாலாயி:1514/3

எங்கும் மலி நிறை புகழ் நால் வேதம் ஐந்து வேள்விகளும் கேள்விகளும் இயன்ற தன்மை - நாலாயி:1618/3

தொண்டு ஆனேற்கு என் செய்கின்றாய் சொல்லு நால் வேதம்  கண்டானே கண்ணபுரத்து உறை அம்மானே - நாலாயி:1738/3,4

அங்கம் ஆறு ஐந்து வேள்வி நால் வேதம் அரும் கலை பயின்று எரி மூன்றும் - நாலாயி:1748/3

மின் இவர் வாயில் நல் வேதம் ஓதும் வேதியர் வானவர் ஆவர் தோழீ - நாலாயி:1758/2

திருவின் ஆர் வேதம் நான்கு ஐந்து தீ வேள்வியோடு அங்கம் ஆறும் - நாலாயி:1813/3

என் இது வந்தது என்ன இமையோர் திசைப்ப எழில் வேதம் இன்றி மறைய - நாலாயி:1989/2

மின் உருவாய் முன் உருவில் வேதம் நான்காய் விளக்கு ஒளியாய் முளைத்து எழுந்த திங்கள் தானாய் - நாலாயி:2052/1

காட்டிய வேதம் களிப்புற்றது தென் குருகை வள்ளல் - நாலாயி:2844/2

வேதம் முன் விரித்தான் விரும்பிய கோயில் - நாலாயி:3119/2

வணங்கீர்கள் மாய பிரான் தமர் வேதம் வல்லாரையே - நாலாயி:3292/4

வேதம் வல்லார்களை கொண்டு விண்ணோர் பெருமான் திருப்பாதம் - நாலாயி:3293/1

பண்பு உடை வேதம் பயந்த பரனுக்கு - நாலாயி:3510/1

----------
கலைகளும் வேதமும் நீதி நூலும் கற்பமும் சொல் பொருள் தானும் மற்றை - நாலாயி:1122/1

விண்ணும் மலையும் வேதமும் வேள்வியும் ஆயினான் - நாலாயி:1478/3

வேதமும் வேள்வியும் விண்ணும் இரு சுடரும் - நாலாயி:1786/1

திருந்து வேதமும் வேள்வியும் திரு மா மகளிரும் தாம் மலிந்து - நாலாயி:3502/1

---------
முறையால் வளர்க்கின்ற முத்தீயர் நால் வேதர் ஐ வேள்வி ஆறு அங்கர் ஏழின் இசையோர் - நாலாயி:1221/3

-----------------------------

-------------------------------

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-

This entry was posted on January 19, 2024 at 4:09 am and is filed under அருளிச் செயலில் அமுத விருந்து -, Vetham. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.