அவதாரக்ரமம்‌
கலியுகாதிவருஷமான பிரமாதி! வைகாசி விசாகத்தில்‌ நம்‌மாழ்வார்‌ திருவவதாரம்‌.
கலி 9688-வது சோபகிருதுஷ்‌ூ ஆனி ௮னுஷத்தில்‌ ஸ்ரீமந்‌ நாதமுனிகள்‌ திருவவதாரம்‌.
கலி 4119-வது பிங்கள சித்திரை திருவாதிரையில்‌ எம்‌ பெருமானார்‌ திருவவதாரம்‌.
கலி 4104-வது அபகிருதுஷ்‌்‌ வைகாசி அுனுஷத்தில்‌ பட்டர்‌. திருவவ தாரம்‌.
கலி 4109-வது பிலவங்கஹூூ ஐப்பசி பூராடத்தில்‌ திருக்குருகைப்பிரான்பிள்ளான்‌ திருவவதாரம்‌,

கலி 4808-வது வியஹ ஆனி ஸ்வாதியில்‌ எங்களாழ்வான்‌திருவவதாரம்‌,
கலி 4267-வது பார்த்திவ ஹ சித்திரை சித்திரையில்‌ நடாதூர்‌ அம்மாள்‌ திருவவ தாரம்‌.
கலி 4309-வது பிரபவஷு கார்த்திகை கர்த்திகையில்‌ நம்‌பிள்ளை திருவவதாரம்‌,
கலி 4929-வது சர்வசித்து ஆனி ஸ்வாதிபில்‌ வடக்குத்‌ திருவீதிப்பிள்ளை திருவவதாரம்‌, |
கலி 4999-வ.து சர்வசித்துஷ்‌ ஆவணி ரோஹிணிபில்‌ பெரிய வாச்சான்பிளளை திருவவதாரம்‌, :
கலி 4861-வது குரோதன வருஷம் ஐப்பசி திருவோணத்தில்‌ பிள்ளைலோகாசார்யர்‌ திருவவ தாரம்‌.

கலி 4892-வது விக்ரமேஷ) சித்திரை திருவாதிரையில்‌ ௮ப்‌புள்ளார்‌ திருவவதாரம்‌,
கலி 4871-வது சுக்ல வருஷம் புரட்டாசி திருவோணத்தில்‌ வேதாந்த தேசிகர் திருவவதாரம்‌,
கலி 4448-வது வருஷம் கார்த்திகை ரோஹிணியில் கிடாம்பி நயி னார்‌ திருவவ தாரம்‌.

கலி 4472-வது சாதாரண ஐப்படி மூலத்தில்‌ மணவாள மாமுநிகள்‌ திருவவதாரம்‌,

கலி 4431-வ.த சுக்லஹி சித்திசைமீ’ புநர்பூசம் நக்ஷத்திரத்தில்‌ கோயிலிலே 4ஸ்ரீமான்வேங்கடகாதார்ய? என்கிற ஸ்லோகம்‌ ௮வதரித்தது.
அன்றுமுதல்‌ சுதர்சனபட்டர்‌ நியமனத்தால்‌ ௮நு சந்தித்திக் கொண்டு வருகிறார்கள்‌,
கலி 4440-வது வெகுதான்யஹூ ஆவணிமீ” ஹஸ்த நக்ஷத்திரத்தில் திருநாராயணபுரத்தில்‌ *ராமாநுஜ.தயாபாத்ரம்‌” திருவவதாரம்
.கலி 4450-வது சர்வதாரிஹஷே மார்கழிமீ’ திருவத்பயன உத்ஸவத்தில்‌ ௮தை வாழித்திருநாமத்தோடு அநுஸந்‌ திக்கும்படி.
அழகிய மணவாளன்‌ நியமித்துச்‌ திருச்செவிசாத்‌தி யருளினார்‌.
கலி 4472-வது சாதாரண கார்த்திகை மாதம் திருக் கார்த்திகைக்குப்‌ பின்பு தஞ்சைமாநகரத்தில்‌ நீலமேகப்பெருமாள்‌ நாலாயிர. தனியன்களையும்‌,
தேசிக ப்ரபந்தங்களையுங்‌ கேட்டருளினது .
மே. வ பங்குனி உத்திரத்திருகாளில்‌ ௮ழகிய மணவாளன்‌ தேசிக ப்‌ரபந்தங்களைத்‌ திருச் செவி சாத்தி யருளி
அன்றுமுதல்‌ திவ்யதேல்ங்களிலும்‌, திருமாளிகைகளிலும்‌, எம்பெருமானார்‌ நியமனப்படிக்கு நயினார் ஆச்சார்யர் நியமனத்தால்‌ அவைகளைச்‌ சேவித்துக்‌
கொண்டு வருகிறார்கள்‌.

———–

ஸ்ரீ திருக் குருகைப்பிரான் பிள்ளான் (குருகேசர்)

இந்த ஸ்வாமி திருமலையில் (திருப்பதியில்) ஸ்ரீமுக வருஷம்  ஐப்பசி மாதம் பூர்வாஷாடா நக்ஷத்திரத்தில் சடமர்ஷண கோத்திரத்தில் திருமலை நம்பி குமாரராய் அவதரித்து எம்பெருமானாருக்குப் பிறகு, ஞாந புத்திரரான இந்த ஸ்வாமி தனக்குத் தாயபாகமாகக் கிடைத்த ஸ்ரீலக்ஷ்மீ ஹயக்ரீவனை ஆராதித்துக்கொண்டு ஸம்பிரதாய ப்ரவசநம் செய்து வந்தார்.

பிள்ளானுக்குப் பிறகு சடமர்ஷண வம்சத்தவர்களான (1)புண்டரீகாக்ஷ தேசிகர் (2) சடகோப தேசிகர் (3) பத்மாக்ஷ தேசிகர் இவர்கள் வரையில் புத்ர பௌத்ர க்ரமமாய் வந்த ஹயக்ரீவனை – பத்மாக்ஷ தேசிகர் தன் குமாரரான திருமலை ஸ்ரீநிவாஸாசாரியாரை (ப்ரபந்தநிர்வாஹ க்ரந்த கர்த்தா)யும் லக்ஷ்மீ ஹயக்ரீவனையும் ஸ்வாமி தேசிகனிடம் ஒப்படைத்து ரக்ஷணம் பண்ணும்படி நியமித்தார். இவர் அருளிய க்ரந்தம்; பகவத் விஷயம், ஆறாயிரப்படி.

விக்யாதோ யதிஸார்வ பௌம ஜலதே: சந்த்ரோப மத்வேத ய:
ஸ்ரீபாஷ்யேண யதந்வயா ஸ்ஸுவிதிதா: ஸ்ரீவிஷ்ணு சித்தாதய:|
வ்யாக்யாம் பாஷ்யக்ருதாஜ்ஞயோபநிஷதாம் யோ த்ராவிடீநாம் வ்யதாத்:
பூர்ணம் தம் குருகேச்வரம் குருவரம் காருண்ய பூர்ணம் பஜே||

திருநக்ஷத்ரம்: ஐப்பசி பூராடம் (ஆவணி மிருகசீர்ஷம் என இவருடைய தனியன் ஒன்றிலிருந்து தெரிய வருகிறது)

அவதார ஸ்தலம்: ஆழ்வார் திருநகரி-ஆசார்யன்: எம்பெருமானார்

அருளிச்செய்தவை: திருவாய்மொழி 6000 படி வ்யாக்யானம்

பிள்ளான், பெரியதிருமலை நம்பியின் சிறப்பு வாய்ந்த திருக்குமாரர் ஆவார்.  குருகேசர், குருகாதிநாதர் என்றும் இவர் அறியப்படுகிறார். எம்பெருமானாரே இவருக்கு இந்தத் திருநாமத்தைச் சாற்றி, திருவாய்மொழிக்கு முதல் வ்யாக்யானத்தை எழுதுமாறு பணித்தார். இதுவே ஆறாயிரப்படி என்று பிரசித்தி பெற்று விளங்குகிறது.

எம்பெருமானார்  குருகைப்பிள்ளானை, தன் மானஸ  புத்திரராக  (அபிமான  – அன்புக்குப்பாத்திரமான குமாரராக) கருதினார். ஒருமுறை எம்பெருமானாரின் சிஷ்யர்கள் பிள்ளானை எம்பெருமானரிடம் சென்று திருவாய்மொழிக்கு வ்யாக்யானம் எழுதும்படி கேட்கச் சொன்னார்கள். பிள்ளானும் எம்பெருமானரிடம் தண்டன் சமர்ப்பித்து  “தேவரீர் ஸ்ரீபாஷ்யம் எழுதியுள்ளீர் , எல்லா இடத்திற்கும் யாத்திரை மேற்கொண்டு விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தத்தை நிலை நிறுத்தியுள்ளீர், நாங்கள் இப்பொழுது தேவரீரை ஆழ்வாரின் பாசுரத்திற்கு  வ்யாக்யானம் எழுதி (மற்றவர்கள் அதைத் தவறாக அர்த்தம் செய்யாமல் இருப்பதற்கு)  மற்றும் அதை பாதுகாக்கும்படி ப்ரார்த்திக்கிறோம்” என்று விண்ணப்பித்தார்.

அதற்கு எம்பெருமானார் “இது மிக அவசியமே, ஆனால், அதை நான் எழுதினால், வித்வான்கள் அல்லாதவர் ஆழ்வாரின் அருளிசெயல்கள் அவ்வளவே என்று கருதலாம் மற்றும் மற்றவர்கள் இதற்கு மேலும் வ்யாக்யானம் செய்யத் தயங்கலாம். இது ஆழ்ந்த அர்த்தங்கள் பொதிந்த ஆழ்வாரின் சிறந்த அருளியச்செயலுக்கு குற்றமாகிவிடும். ஏனென்றால் பிற்காலத்தில்  அதிகார பூர்வமான பல ஆசார்யர்களால் சிறந்த வ்யாக்யானங்கள் வழங்கப் படவிருக்கலாம். ஆகையால், திருவாய்மொழியின் முதல் வ்யாக்யானத்தை ஆறாயிரம் ச்லோகம் உடைய விஷ்ணு புராணத்திற்கு இணையாக இருக்கும்படியான வ்யாக்யானம் அருளிச் செய்வதற்கு அடியேன் உமக்கு அனுமதி அளிக்கிறேன்” என்று கூறினார். இவ்வாறு எம்பெருமானாரின் அனுமதியுடன் பிள்ளான் ஆறாயிரப்படி வ்யாக்யானத்தை அருளிச்செய்ய, பின்னர்  இதையே பட்டர் நஞ்சீயருக்கு உபதேசத்தருளினார்.

பிள்ளான் ஸ்ரீபாஷ்யம் மற்றும் பகவத் விஷயத்திலும் மிகவும் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தார். பிள்ளான்  ஒருமுறை சிறுப்புத்தூரில் இருக்கும்போது, சோமாசியாண்டான்  இவரிடம் மூன்று முறை ஸ்ரீபாஷ்யத்தை கற்றுக் கொண்டார். சோமாசியாண்டான் பிள்ளானிடம் தனக்கு சிறந்த அறிவுரையை  உபதேசிக்குமாறு விண்ணப்பித்தார். பிள்ளான் சோமாசியாண்டான்க் குறித்து  நீர் “ பட்டர் பிரபாகர மீமாம்ஸைபோன்ற பிற ஸித்தாந்தங்களை விளக்க வல்லவர், ஸ்ரீபாஷ்யத்திற்கு ப்ரவர்த்தகர் என்று மேன்மை பாராட்டித் திரியாதே  எம்பெருமானார் திருவடிகளே தஞ்சமென்றிரும்” என்று அருளினார்.

எம்பெருமானார் திருநாட்டிற்கு எழுந்தருளும்போது, எம்பெருமானார் கிடாம்பி ஆச்சான், கிடாம்பி பெருமாள், எங்களாழ்வான், நடாதூராழ்வான் ஆகியோரை அழைத்து, பிள்ளானிடம் சரணடையும் படியும்,  அதே சமயத்தில் பிள்ளானிடம் இவர்களை வழி காட்டும் படியும் சொன்னார். மேலும் எம்பெருமானார் தன் காலத்துக்குப்பின் பட்டரை ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தை தலைமை வகித்து பிள்ளான் உட்பட எல்லோருக்கும் வழி காட்டியாக இருக்கச் சொன்னார். பிள்ளான் எம்பெருமானாரின் அபிமான குமாரர் ஆதலால் சரம கைங்கர்யத்தை அவரே முன்னின்று நடத்தினார்.

நமது வ்யாக்யானங்களில், திருக்குருகைப்பிரான் பிள்ளானின் சிறப்பை  சில ஐதிஹ்யங்களில்  காணலாம். அவற்றில் சிலவற்றை இப்போது நாம் காண்போம்.

• நாச்சியார் திருமொழி 10.6 – பெரியவாச்சான் பிள்ளை வ்யாக்யானம் – ஆண்டாள் இங்கு கிருஷ்ணனைப் போல நடனம் ஆடுகின்ற மயிலை வணங்குகிறாள். இதைப் போல அம்மணி யாழ்வான் என்ற ஆசார்யர் தனது சிஷ்யர் ஒருவரை தண்டன் சமர்ப்பித்து வணங்குவார். இதற்கு அவர், நாம் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களைச் சேவிப்பது நம்முடைய சம்பிரதாயத்தில் உள்ளது, ஆகையால் சிஷ்யர் ஒருவர் தகுந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவராக இருப்பதால் அவரைச் சேவிப்பது முறையே என்றார். இதற்கு நஞ்சீயர், சிஷ்யர்கள் போதிய ஞானம் அடையாமல் இருக்கும்போது அவர்களை  வணங்கினால் அவர்களுக்கு அஹங்காரம் மேலிட்டு  அதனால் அவர்கள் ஆன்மீக வளர்ச்சியில் குறை உண்டாகலாம் என்று வாதிட்டார். பிள்ளான் இதற்கு “ஒரு சிஷ்யர் அம்மணியாழ்வான் போன்ற  ஆசார்யரால் அனுக்ரஹிக்கப்பட்டபின் அவர்  இயல்பாகவே களங்கமற்றவராகி விடுவார், அதனால் ஆசார்யர் செயல் சரியே” என்று விளக்கினார்.
• அம்மணி ஆழ்வான் -ஒருவனுக்கு ஹிதத்தைச் சொல்லி அவன் காலிலே தண்டனாகக் கிடக்குமாம்
  நாம் ஒருவனை வைஷ்ணவன் என்று அன்றோ ஆதரிக்கிறது -நம் நெஞ்சு அறிந்த வைஷ்ணவன் அன்றோ இவன் -என்றுஅத்தை நஞ்சீயர் கேட்டருளி-அது அவன் செய்தானே யாகிலும் சிஷ்யனுக்கு அநர்த்தம் என்றாராம் –இவன் தண்டன் இடாத வன்றாக அவன் இன்னாதாகத் தொடங்கும் இறே அவிவேகியாகையாலே –
  அது என் –இவன் விவேகியாய் யன்றோ தன்னை அவனுக்கு இஷ்ட விநியோஹ அர்ஹம் ஆக்குகிறது –
  அவனுடைய விநியோக பிரகாரம் கொண்டு கார்யம் என் நமக்கு -என்று தன்னை அங்கே நிவேதித்து அன்றோ வைப்பது
  என்றானாம் திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் –மடக்கிளியை கை கூப்பி வணங்கினாளே-திரு நெடும் தாண்டகம் –14-என்னா நின்றது இறே –
  அஹங்காரம் இல்லாததது என்று அறிந்து -திருமங்கை ஆழ்வார் வணங்கினாரே –

  பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் பட்டர் சில வார்த்தை அருளிச் செய்யக் கேட்டு –
  இற்றைக்கு முன்பு ஒரு ஆசார்யர் பக்கலிலும் இவை கேட்டு அறியோம் -என்றாராய்-
  பிள்ளாய் -முன்பு இவ்வார்த்தை சொன்னார் உண்டு காணும் –
  ஒரு திர்யக்கைத் திரு நாமத்தைக் கற்பித்து பின்னை
  அதின் வாயிலே கேட்டு அதின் காலிலே விழுந்தாரும் உண்டு காணும் -என்று அருளிச் செய்தாராம் –

• தன் குடிக்கேதும் தக்கவா நினையாள்–பெரிய திருமொழி 2.7.6 – பெரியவாச்சான் பிள்ளை வ்யாக்யானம் – திருமங்கை ஆழ்வார் தன்னைப் பெண்ணாக பாவித்து (எங்களுடைய  குடும்பம் என்று சொல்லாமல்)  பரகால நாயகியின் குடும்பம் என்று சிறப்புடன் கூறுவதை இங்கு பிள்ளான் எப்படி நம்பெருமாள் நம் ஸம்ப்ரதாயத்தை எம்பெருமானாரின் தரிசனம் என்று பெயரிட்டு எல்லா ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களையும் ராமானுசருடையார் (ராமானுஜ சம்பந்தம் பெற்றவர்) என்றும்,  எம்பெருமான் அவருடைய பக்தர்களை நேராக தன்னிடம் அடைவதை விட  ராமானுஜரின் சம்பந்தம்  பெற்ற பின் தன்னை அடைவதை விரும்புகிறார்.    எப்படி ஒரு அழகான சங்கிலியின் நடுவில் ஒரு கல் வைத்திருந்தால் அச்சங்கிலி எப்படி மேலும் அழகாக தோன்றுமோ அப்படித்தான் நம்முடைய ஸ்ரீவைஷ்ணவ குருபரம்பரை என்னும்  சங்கிலித் தொடரும்  எம்பெருமானார்  நடுவில் இருப்பதால்  மேலும் அழகாக இருக்கின்றது.
• தன் குடிக்கேதும் தக்கவா நினையாள்-
  ஜனகானாம் குலே -என்கிறபடியே இவள் பிறந்த பின் யாயிற்று
  இக் குடியில் முன்பு இல்லாத ஏற்றம்  எல்லாம் உண்டாயிற்று –ஒரு நாள் பட்டர் இனிதாக வாசித்த படியைக் கேட்டருளி
  எம்பார் எழுந்து இருந்து நின்று
  கண்ண நீரை விழவிட்டு
  சிதிலாந் தரகரணராய்-பட்டரைக் காட்டி –
  ஜனகானாம் குலே கீர்த்தி மகாரிஷ்யதி மே ஸூதா -என்று
  அருளிச் செய்தாராம் –
• திருவாய்மொழி 1.4.7 –  நம்பிள்ளை ஈடு வ்யாக்யானம் – நம்பிள்ளை தனது ஈடு வ்யாக்யானத்தில் நம்மாழ்வார் தாம் எம்பெருமானிடமிருந்து பிரிந்த சோகத்தில், எம்பெருமானை “அருளாத திருமாலார்” என்று அழைக்கின்றார் என்று கூறியுள்ளார். இதன் அர்த்தம் என்னவென்றால் ஸ்ரீமந் நாராயணன் இரக்கமற்றவர் என்றும்  (இதற்கு முரண்பாடாக எம்பெருமான் பிராட்டியுடன் உள்ள போது மிகவும் இரக்கமுள்ளவராக இருப்பார் என்றும்) அர்த்தம் விளக்கியுள்ளார். நஞ்சீயரும் இதற்கு “மிகவும் இரக்க குணமுள்ள பிராட்டியுடன் நீங்கள் இருந்தாலும் நீங்கள் அடியேனுக்கு அருள மறுக்கின்றீர்கள்” என்று ஆழ்வார் கூறியுள்ளதாக வ்யாக்யானம்  அருளியுள்ளார்.  இதை வேறு ஒரு கோணத்தில் “எம்பெருமான் பிராட்டியுடைய  திருமுகம் கண்டு மயக்கத்தில் உள்ளதால் எனக்கு அருளாமல் இருக்கின்றான் ” என்று  ஆழ்வார் கூறியுள்ளதாக  பிள்ளான் வ்யாக்யானம் அருளியுள்ளார்.
• திருவாய்மொழி 6.9.9 – நம்பிள்ளை ஈடு வ்யாக்யானம் – ஆழ்வார் எம்பெருமானிடம்  ஸம்ஸாரம் என்ற துன்பக் கடலிலிருந்து தன்னை விடுவித்து திருவடித் தாமரையின் கீழ்  சேர்த்துக் கொள்ளும்படி ஏங்கினார். பிள்ளான் தன் இறுதி நாட்களில் ஆழ்வாருடைய இந்த ஏங்கலைத் தானும் எம்பெருமானிடம் பிராத்திக்க,  இதைக்கண்ட  நஞ்சீயர் மனம் வருந்தி  அழுதார். அதற்குப் பிள்ளான்  நஞ்சீயரைப் பார்த்து உயர்ந்த பரம பதத்தில் கிடைக்கும் சிறப்பான வாழ்க்கை, இந்த பூலோகத்தின் வாழ்க்கையை விடத்  தாழ்ந்தது என்று எண்ணி நீர் வருந்துகிறீரோ என்று கேட்டு அவரை “வேதனைப்படாமல் சந்தோஷமாய் இரும்” என்றார்.

சரமோபாய நிர்ணயத்தில் பின் வரும் நிகழ்வு விவரிக்கப்பட்டுள்ளது –  உடையவர் திருவாய்மொழியின் அர்த்தத்தை  தன் அபிமான புத்ரனாகிய திருக்குருகைப்பிரான் பிள்ளானுக்கு உபதேசிக்கும்பொழுது  “பொலிக பொலிக”  என்ற பாசுரத்தை கேட்கும்பொழுது,   அதைக் கேட்ட பிள்ளான் உணர்ச்சி மேலீட்டால் பரவசத்துடன் காணப்பட்டார். இதைக் கண்ட உடையவர் எதனால் உணர்ச்சி வயப்படுகிறீர் என்று வினவினார். அதற்குப் பிள்ளான்  “ஆழ்வாரின் கலியும் கெடும் கண்டு கொண்மின் என்று உற்சாகமாக கூறிய பாசுரத்தில் ஆழ்வார் திரு உள்ளத்தில்  தேவரீருடைய  அவதாரத்தினால் கலி அழிந்துவிடும் என்பதை நினைத்துத்  தான் உணர்ச்சி வசப்பட்டதாக கூறினார்.  தேவரீரும் எவ்வளவு சிறப்புடையவர் என்பதை ஒவ்வொரு முறையும் தாங்கள் உபதேசிக்கும்பொழுது என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் உணர்ச்சி வசப்படுகிறேன்.  மேலும்,  தேவரீரின் திருவாயால் திருவாய்மொழியின் அர்த்தத்தை கேட்க  நான் மிகவும் பாக்கியம் பெற்றேன்” என்றார். இதைக் கேட்ட உடையவர் மிகவும் திருப்தி அடைந்தார். அன்று இரவு பிள்ளானை அழைத்து,தனது  திருவராதனப்பெருமாளின் முன்பு நிறுத்தித் தன் திருவடியைப்  பிள்ளான் தலையில் வைத்து “எப்பொழுதும் இந்தத் திருவடித்தாமரைகளே கதி என்று  இரும், உன்னைச் சரண் அடைந்தவர்களுக்கும் இவ்வழியையே காட்டும்” என்றார்.  உடையவர் , மறுநாளே பிள்ளானை திருவாய்மொழிக்கு   ஆறாயிரப்படி வ்யாக்யானம் எழுத ஆரம்பிக்கும்படி சொன்னார் (விஷ்ணுபுராணத்தின் எழுத்து எண்ணிக்கைப்படி). இவ்வாறு உடையவர்  தன் அபிமான புதல்வரான திருகுருகைப் பிள்ளானுக்கு தனது உத்தாரகத்வத்தை வெளியிட்டார்.

ஸ்ரீவசனபூஷண திவ்ய சாஸ்திரத்தில்  பிள்ளை லோகாசார்யார் நம் ஸம்ப்ரதாயத்திற்குப் பிள்ளான் சில முக்யமான கொள்கைகளை அருளியுள்ளார் என மேற்கோள் காட்டி அவரை வெகுவாகக் கொண்டாடியுள்ளார். அவற்றில் சிலவற்றை இப்போது நாம் காண்போம்:

• சூத்திரம் 122 – பக்தியோகத்தின் குறைகள் – சுத்தமான நீர் நிறைந்த பொற்குடத்தில்  சிறிதளவு மது சேர்ந்தாலும் எப்படி அதை அருந்த முடியாதோ, அது போல ஜீவாத்மா (என்ற குடத்தில்) சுத்தமான நீரைப் போல பக்தியில் சிறிதளவு மது போன்ற அஹங்காரம் என்ற விஷம் சேர்ந்தால் அது ஸ்வரூப  விரோதத்திற்கு இட்டுச்செல்லும்.   அஹங்காரம் இல்லாத பக்தி விரும்பப்படுகிறது. ஆனால் இது சாத்தியமாகாது ஏனென்றால், பக்தி யோகம் என்பது  பக்தி செய்பவன் மனதில் பகவானை த்ருப்திப் படுத்த நாம் இதைச் செய்கிறோம் என்ற மனப்பான்மை கொள்கிறான்.  அதற்குப் பிள்ளான், ஜீவாத்மாவிற்கு, பக்தி யோகம் என்பது  இயற்கையிலேயே வரும் சுபாவாமல்ல, ப்ரபத்தி  ஒன்றே (சரணாகதி – எம்பெருமான் ஒருவரே உபாயம்) என்று ஏற்றுக்கொள்வதே ஜீவாத்மாவிற்கு உய்யும் வழி என்கிறார்.
• சூத்திரம் 177 – பரகத ஸ்வீகாரத்தின் சிறப்பு – எம்பெருமான்    காரணமின்றி  செய்யும் உபகாரத்தினால் தான் நாம் உய்வடைகிறோம் (கைங்கர்ய ப்ராப்தி அடைகிறோம்). எம்பெருமானை யொழியத் தான் தனக்கு நன்மை தேடிக் கொள்வது தவறு; எம்பெருமானே நமக்குத் தேடித்தரும் நன்மைதான் கைக்கொள்ளத் தக்கது என்ற கருத்தை உள்ளடக்கிப் பிள்ளான் அருளிச்செய்யும் வார்த்தை ஒன்றுண்டு – “தன்னால் வரும் நன்மை விலைப்பால்போலே; அவனால் வரும் நன்மை முலைப்பால்போலே“. தன் முயற்சியாலே தான் தனக்கு உண்டாக்கிக்கொள்ளும் நன்மையானது விலைகொடுத்து வாங்கின பால் போலே ஒளபாதிகமுமாய் விரஸமுமாய்  அப்ராப்தமுமாய் இருக்கும். ஸ்வாமியான  எம்பெருமான் தானே  “இவனுக்கு இது  வேணும்” என்று விரும்பி உண்டாக்கும் நன்மையானது  முலைப்பால் போலே நிருபாதிகமுகமாய் ஸரஸமுமாய் ப்ராப்தமுமாயிருக்கும் என்றபடி.

மணவாள மாமுனிகளின் உபதேச ரத்தின மாலையில் (பாசுரம் 40 – 41) திருவாய்மொழியின் ஐந்து வ்யாக்யானங்கள் இல்லையென்றால்  திருவாய்மொழியின் அர்த்தத்தை நாம் அறிந்து கொள்ள இயலாது என்னும் கருத்தை அருளுகிறார். மாமுனிகள் “தெள்ளாறும் ஞானத் திருக்குருகைப்பிரான் பிள்ளான்” என்று சிறப்பித்துச் சொல்லியிருப்பதிலிருந்து பிள்ளான் பகவத் விஷயத்தில் தெளிந்த ஞானம் பெற்றவராய் இருந்தார் என்பது தெரிய வருகிறது. மேலும் திருவாய்மொழியின் தெய்வீக அர்த்தங்களை “பிள்ளான்  மிகவும் ப்ரேமையுடனும்   இனிமையாகவும்  விளக்குவார்” என்று  மணவாளமாமுனிகள் புகழ்கிறார். இதன் பின்னர் பட்டரின் ஆணைப்படி  நஞ்சீயர் 9000 படியும், நம்பிள்ளையின் 36000 படி  காலக்ஷேபத்தை வடக்குத்திருவீதிப்பிள்ளை பதிவு செய்துள்ளபடியையும், நம்பிள்ளையின் ஆணைப்படி பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய 24000 படியும் மற்றும் வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் அருளிச்செய்த 12000 படியிலும் திருவாய்மொழியின் பாசுரங்களின் வார்த்தைக்கு வார்த்தை அர்த்தத்தை விளக்கியுள்ளனர்.

திருக்குருகைப்பிரான் பிள்ளானின் தனியன் (பகவத் விஷய காலக்ஷேபத்தில் பாராயணம் செய்வது)

த்ராவிடாகம ஸாரக்யம்  ராமானுஜ  பதாச்ரிதம் |
ஸுதீயம் குருகேசார்யம் நமாமி சிரஸாந்ஹவம் ||

————

எங்களாழ்வான் (ஸ்ரீவிஷ்ணு சித்தர்)

இந்த ஸ்வாமி ஸ்ரீரங்கத்திற்கு ஸமீபமான திருவெள்ளறை திவ்யதேசத்தில் கீலக வருஷம்  வைகாசி மாதம் சுவாதி நக்ஷத்திரத்தில் அவதரித்து ஸம்பிரதாய ப்ரவசநம் செய்து வந்தார். இவர் அருளிச் செய்த க்ரந்தம் : விஷ்ணுபுராண வ்யாக்யா, ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்தீயம்.

 ஸ்ரீவிஷ்ணுசித்த பதபங்கஜ ஸங்கமாய
    சேதோ மம ஸ்ப்ருஹயதே கிமத: பரேண |
நோசேந் மமாபி யதிசேகரபாரதீநாம்
   பாவ: கதம் பவீதுமர்ஹதி வாக்விதேய:||

திருநக்ஷத்ரம் : சித்திரை ரோஹிணி

அவதார ஸ்தலம் : திருவெள்ளறை

ஆசார்யன் : எம்பெருமானார், திருக்குருகைப் பிரான் பிள்ளான்

சிஷ்யர்கள் : நடாதூர் அம்மாள்

பரமபதம் அடைந்த தேசம் : கொல்லன் கொண்டான் (மதுரை அருகில்)

க்ரந்தங்கள் : சாரார்த்த சதுஷ்டயம் (வார்த்தா மாலையின் ஒரு பகுதி), விஷ்ணு சித்தீயம் (விஷ்ணுபுராண வ்யாக்யானம்)

திருவெள்ளறையில் பிறந்த எங்களாழ்வானுக்கு அவருடைய பெற்றோர் விஷ்ணு சித்தர் என்று திருநாமமிட்டனர். பின்னர் இவர் எம்பெருமானாரின் சிஷ்யரானார். இவர் பகவத் விஷய காலஷேபமும் ஸ்ரீபாஷ்ய காலஷேபமும் திருக்குருகைப்பிரான் பிள்ளான் திருவடியில் அதிகரித்துக்கொண்டார். ஞானம், பக்தி, ஆசார்ய நிஷ்டை முதலியவை கூரத்தாழ்வானைப் போலவே  இவரிடம் குடி கொண்டிருந்ததால் எம்பெருமானார் இவருக்கு “எங்களாழ்வான்” என்று திருநாமம் சூட்டியதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

நடாதூர் ஆழ்வானின் (எம்பெருமானாரின் சிஷ்யர்) சிஷ்யரான நடாதூர் அம்மாள் (வாத்ஸ்ய வரதாசார்யார்) எங்களாழ்வானின் ப்ரதான சிஷ்யராவார். நடாதூர் அம்மாள் தன் பாட்டனாரான நடாதூர் ஆழ்வானிடம் ஸ்ரீபாஷ்ய காலஷேபம் செய்ய ஆசைப்பட்டபோது அவர் மிகவும் வயது முதிர்ந்த நிலையில் இருந்ததால் பேரனாரை எங்களாழ்வானிடம் சென்று கற்குமாறு அனுப்பினார். நடாதூர் அம்மாள் எங்களாழ்வான் திருமாளிகைக்குச் சென்று கதவைத் தட்டினார். எங்களாழ்வான் “வாசலில் நிற்பது யார்?” என்று கேட்டார். அதற்கு அம்மாள் “நான் வரதன்” என்று பதில் கூறினார். அதற்கு ஆழ்வான் “நான்” செத்த பிறகு இங்கு வரவும் என்று அவரைத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டார். அம்மாள் வீட்டிற்கு சென்று தன் பாட்டனாரிடம் நடந்த விஷயத்தைக் கூறி அதன் அர்த்தத்தைக் கேட்டார். ஆழ்வார் தன் பேரனிடம் “நாம் எப்பொழுதும் நம்மை ‘அடியேன் (தாஸன்)’ என்றே மிகவும் அடக்கத்துடன் அறிமுகம் செய்து கொள்ளவேண்டும். நாம் எப்பொழுதும் ‘நான்’, ‘என்னுடைய’ என்பது போன்ற அஹங்காரத்தை விளைவிக்கும் வார்த்தைகளை உபயோகப்படுத்தக்கூடது” என்று கூறினார். “நாம் எல்லோரும் எப்பொழுதும் எம்பெருமானார்க்கும் அவன் அடியவர்களுக்கும் அடியவர்” என்று உணர்ந்துகொண்ட நடாதூர் அம்மாள் எங்களாழ்வான் திருமாளிகைக்குச் சென்று அவரிடம் “அடியேன் வரதன் வந்துள்ளேன்” என்று கூறினார். இதனைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்த எங்களாழ்வான் அம்மாளை ஆசையுடன் வரவேற்று அவருக்கு எல்லா ரஹஸ்ய க்ரந்தங்களையும் காலக்ஷேபம் செய்வித்து அருளினார். பின்னர் நடாதூர் அம்மாள் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்ப்ரதாயத்தின் மிகப்பெரிய இவரின் ஆசார்யரானபடியால், எங்களாழ்வான் “அம்மாள் ஆசார்யன்” என்றே அறியப்பட்டார்.

எம்பெருமானார் தன் அந்திம காலத்தின் போது எங்களாழ்வானை அழைத்து அவரைத் திருகுருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிவாரத்தில் இருக்குமாறு அருளினார்.

நம் வ்யாக்யானங்களில் எங்களாழ்வானின் மேன்மையைப்  பறைசாற்றும் சில ஐதிஹ்யங்கள் (சம்பவங்கள்) இடம் பெற்றுள்ளன. அவற்றை இங்கே காண்போம்:

• பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.9.10 – திருவாய்மொழிப் பிள்ளை வ்யாக்யானம் – இந்தப் பாசுரத்தில் பெரியாழ்வார் கண்ணனுக்கு நாவல் பழத்தின் மீதுள்ள ஆசையை எடுத்துரைக்கிறார். இப்பாசுர வ்யாக்யானத்தில் எங்களாழ்வானும் நஞ்சீயரும் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு சம்பவம் கூறப்பட்டுள்ளது. எங்களாழ்வான் இரவு படுத்து உறங்கியதும் பாதி உறங்கிய நிலையில் அவர் கனவில் ஒரு சிறுவன் தோன்றி, தனக்குக் கொஞ்சம் நாவல் பழங்களைக் கொடுக்குமாறு கேட்டான். எங்களாழ்வான் அச்சிறுவனை “நீ யார் ?” என்று கேட்க, “நான் ஆயர் தேவு – நஞ்சீயரின் பிள்ளை” (ஆயர் தேவு என்பது நஞ்சீயரின் திருவாராதனப் பெருமாளின் திருநாமமாகும்) என்று பதில் கூறினான். உடனே எங்களாழ்வான் நஞ்ஜீயரிடம் சென்று உங்கள் திருவாராதனப் பெருமாள் என்னிடம் நாவல் பழங்களைக்கேட்டு என்னைத் தூங்கவிடாமல் செய்கிறார் என்று கூற நஞ்சீயரும் திருவாராதனை செய்யும் அறைக்குச் சென்று எங்களாழ்வானைத் தொந்திரவு செய்யாமல் இருக்கும்படி எம்பெருமானை ப்ரார்த்தித்துக் கொண்டார்.
• முதல் திருவந்தாதி 44 – நம்பிள்ளை / பெரியவாச்சான் பிள்ளை வ்யாக்யானம் – இந்தப்  பாசுரத்தில் பொய்கையாழ்வார் எம்பெருமான் எப்படித் தன் பக்தர்கள் ஆசைப்பட்ட உருவத்தையும் பெயரையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்பதை நிலை நாட்டுகிறார். முன்பு கூறப்பட்ட திருவாய்மொழிப் பிள்ளையின் பெரியாழ்வார் திருவாய்மொழி வ்யாக்யானத்தில் கூறப்பட்ட ஐதிஹ்யத்தையே வேறு கோணத்தில் எடுத்து கூறுகிறார். எம்பெருமான் எங்களாழ்வான் கனவில் சென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளும் போது “ஆயர் தேவு” என்று நஞ்சீயர் சூட்டிய திருநாமத்தைச் சொல்லியே தன்னைக் கூறிக்கொள்கிறார். இதை எங்களாழ்வானிடமிருந்து அறிந்து கொண்ட நஞ்சீயர் தாம் சூட்டிய பெயரைக்கொன்டே எம்பெருமான் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டதால் மிகவும் பரவசமடைந்தார்.

வார்த்தா மாலையில் எங்களாழ்வான் சம்பந்தப்பட்ட சில ஐதிஹ்யங்களைக் (நிகழ்வுகளை) காண்போம் :

• 17 – அம்மங்கி அம்மாள் என்பவர் எங்களாழ்வானிடம் சென்று ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிராதயத்தைப் பற்றிய ஞானத்தை தனக்கு விவரிக்குமாறு பிரார்த்தித்துக் கொண்டார். எங்களாழ்வான் அவருக்கு சாரார்த்த சதுஷ்டயத்தை விவரித்துரைக்கிறார். (சாரார்த்த சதுஷ்டயம் என்பது 4 அடிப்படைக் கொள்கைகளும் 4 மிக முக்கியமான கொள்கைகளும்). அவையாவன :
  • ஸ்வரூப ஞானம் (ஜீவாத்மாவுக்குத் தான் யார் என்பதைப் பற்றிய அறிவு) தன்னைப் பற்றிய ஞானமானது, தான் பகவானுக்கு அடிமை என்று அறிதலும், தான் எப்பொழுதும் பகவான் இட்ட வழக்காக அவர் விரும்பும் கைங்கர்யங்களைச் செய்வதும் ஆகும்.
  • ஸ்வரூப யாதாத்ம்ய ஞானம் (ஜீவாத்மவுக்கு தான் யார் என்பதைப் பற்றிய உயர்ந்த ஞானம்) – தான் எம்பெருமானுக்கு மட்டும் அடியவன் என்ற எண்ணம் இல்லாமல் அவனுடைய அடியவர்களுக்கும் தான் அடிமை என்ற ஞானம் உடையவராய் இருத்தல்.
  • விரோதி ஞானம் – (விரோதியைப்பற்றிய அறிவு) – அடியவர்களைப் பிரிந்திருக்கும் பொழுது அதனைப் பொறுக்க மாட்டாமல் தவிப்பது.
  • விரோதி யாதாத்ம்ய ஞானம் – (விரோதியைப் பற்றிய முதிர்ந்த ஞானம்)  எம்பெருமானின் அடியவர்களை (பாகவதர்களை) அடைந்து அவர்களுடன் இருக்கும் காலத்தில் அவர்களிடம் எந்த குற்றமும் இருப்பதாக நினைக்கக் கூடாது.
  • பல ஞானம் – (இலக்கைப்பற்றிய ஞானம்) அடியவர்களின் கட்டளைகளை சிறிதும் யோசிக்காமல் செயல்படுத்துவது.
  • பல யாதாத்ம்ய ஞானம் – (இலக்கைப்பற்றிய முதிர்ந்த ஞானம்) இவ்வுலகத்தில் உள்ள எம்பெருமானின் அடியவர்களுக்கு தான் அவர்கள் ஆசைப்பட்ட சேவையைச் செய்வதினால், பரமபதத்தை அடையும் வாய்ப்பு கிடைக்காமல் போனாலும் அவர்கள் ஆசைப்பட்டதை நிறைவேற்றுவது.
  • உபாய ஞானம் (எம்பெருமானை அடையும் வழிமுறை பற்றிய ஞானம்) எம்பெருமானுக்கும் ஜீவாத்மாவுக்கும் உள்ள சம்பந்தத்தைப் பற்றித் தெளிவாக அறிந்துகொண்டு அதற்கு ஏற்றார் போல நடந்துகொள்வது (இதற்கு மிகவும் விரிவான விளக்க உரை உள்ளது).
  • உபாய யாதாத்ம்ய ஞானம் – (எம்பெருமானை அடையும் வழிமுறைகளைப் பற்றிய முதிர்ந்த ஞானம்) எம்பெருமானே எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்மா (சரீரீ) எல்லா ஜீவாத்மாக்களும் அவனுக்கு சரீரம் என்பதை அறிந்தும், எம்பெருமான் தன்னுடைய உகப்பிற்காகவே எல்லாக் காரியங்களையும் செய்கிறான் என்ற ஞானம் பெற்று, மற்ற எல்லா உபாயங்களிலும் மேலுள்ள பற்றுதலை விட்டு எம்பெருமானை அடைய எம்பெருமானே உபாயம் என்ற ஞானத்தைப் பெறுதல்.
• 118 – எங்களாழ்வான் நடாதூர் அம்மாளுக்குச் சரம ச்லோகத்தின் அர்த்த விசேஷங்களை விரித்து உரைத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது “ஸர்வதர்மான் பரித்யக்ஞ” என்ற இடத்தை எங்களாழ்வான் விவரிக்கும்போது, நடாதூர் அம்மாளுக்கு எல்லா சாஸ்த்ரங்களையும் படைத்த எம்பெருமானே எப்படி ஸர்வ ஸ்வதந்த்ரனாய் எல்லா தர்மங்களையும் (உபாயம்) விட்டுவிடும்படிக் கூறுகிறான் என்று ஆச்சர்யம் உண்டாயிற்று. அதற்கு எங்களாழ்வான் பகவானானவன் ஒருவனே எவராலும் குலைக்கமுடியாத நிரங்குச ஸ்வாதந்திரியத்தை உடையவன். அதுவே அவனுடைய உண்மையான ஒரு குணமும் ஆகும். அதனால் அவன் ஒருவன் மட்டுமே “எல்லா தர்மங்களையும் விட்டு என் ஒருவனையே சரணமாகப் பற்று ” என்று கூறத் தகுதியுடையவன் ஆவான் என்று பதில் உரைத்தார். மேலும் ஒரு ஜீவாத்மாவின் தன்மையானது, வேறு எந்த உபாயத்திலும் கை வைக்காது “எம்பெருமானே உபாயம்” என்றிருப்பதாகும். எல்லா ஜீவாத்மாக்களும் எம்பெருமானின் அடியவர்களே.  அப்படி இருக்கும் பொழுது “எம்பெருமானே தஞ்சம் (உபாயம்)” என்று இருப்பதே ஜீவாத்மாக்களுக்குப் பொருத்தமுடைய ஒன்றாக இருக்கும். இப்படியாக எங்களாழ்வான் எம்பெருமானின் சரம ச்லோக அர்த்தத்தை சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் அவன் (எம்பெருமான்) ஒருவனாலேயே கூறப்பட வேண்டிய ஒன்று என்பதை விளக்கியுள்ளார்.
• 153 – இதில் எங்களாழ்வான் ஒரு ஆசார்யனின் திருக்குணங்களை அழகாக எடுத்துரைக்கிறார். ஆசார்யன் என்பவர் சரீராத்ம ப்ரமத்தை (சரீரமே ஆத்மா என்ற அஞ்ஞானம்) அறவே ஒழித்தவராவார். எம்பெருமானுக்குத் தான் அடிமை என்பதை நன்கு உணர்ந்தவராவார். மற்றும் பிற தேவதைகளை மறந்தும் உபாஸிக்காமல் அந்தந்த தேவர்களுக்கும் ஆத்மாவாக இருந்துகொண்டு செயல்படுத்துபவரும் எம்பெருமானே என்றும், எம்பெருமானே ஸர்வ வியாபி என்பதையும் நன்கு உணர்ந்தவராவார். தான் இவ்வுலகிலுருக்கும்வரை அர்ச்சாவதார எம்பெருமானுக்கு கைங்கரியம் செய்வதிலேயே காலத்தைக் கழித்து பின் பரமபதம் சென்றடைகிறார். மற்றவர்களோ (உண்மையான ஆசார்யர்கள் அல்லாதவர்) இந்த ப்ரபஞ்சம் முழுவதற்கும் தாங்களே தலைமையானவர் என்று கூறிக்கொண்டு தம் சிஷ்யர்கள் மூலமாகவே தனத்தை சம்பாதித்து அவர்களுக்கே உதவுவர்.
• 174 – ஒரு சமயம் பின்பழகராம் பெருமாள் ஜீயர் (நம்பிள்ளையின் மிகவும் அன்புக்குரிய் சிஷ்யர்) உடல்நலம் சரியாக இல்லாமல் இருந்தபோது மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களை அழைத்துத் தனக்கு விரைவாக குணமடைவதற்கு எம்பெருமானை ப்ரார்த்திக்கும்படி கேட்டுக்கொன்டார். இப்படி பெருமாளை வேண்டிக்கொள்வது ஸ்ரீவைஷ்ணவ லக்ஷணமில்லை – (ஒருவன் எதற்காகவும் எம்பெருமானை வேண்டிக் கொள்ளக் கூடாது – வியாதி போகும்படிகூட ப்ரார்த்தித்துக் கொள்ளக் கூடாது என்றால் அதற்காக மருத்துவரிடம் செல்வதைப் பற்றிக் கூறவும் வேண்டுமோ?) இப்படி இருக்கும்போது ஜீயர் எப்படி மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களை எம்பெருமானிடம் பிரார்த்தித்துக் கொள்ளச் சொல்வார் என்று மற்ற சிஷ்யர்கள் நம்பிள்ளையிடம் சென்று கேட்டனர். இப்படி ஜீயர் செய்ததற்குக் காரணம் என்ன என்று மற்ற ஆசார்யர்களிடம் அறிந்து வரும்படி நம்பிள்ளை தன் சிஷ்யர்களை அனுப்பினார். முதலில் ஸகல சாஸ்த்ரங்களையும் கற்ற எங்களாழ்வானிடம் சென்று சந்தேகத்தைக் கேட்டு பதில் அறிந்து வரும்படி கூறினார். அதற்கு எங்களாழ்வான் “ஜீயருக்கு ஸ்ரீரங்கத்தின் மேலுள்ள பற்றுதல் காரணமாக இன்னும் சில காலம் ஸ்ரீரங்கத்திலேயே இருக்க ஆசைப்படுகிறார் போலும் என்று கூறினார். பின் நம்பிள்ளை தன் சிஷ்யர்களை அழைத்து திருநாராயணபுரத்து அரையர் ஸ்வாமியிடம் இதற்கு காரணம் அறிந்து வரும்படி அனுப்பினார். பின்பழகியராம் பெருமாள் ஜீயருக்கு இன்னும் முடிக்கவேண்டிய முக்கியமான கடமைகள் இருப்பதால் அவர் மேலும் சில காலம் இப்பூமியில் தங்கியிருக்க ஆசைப்படுகிறார் போலும் என்று திருநாராயணபுரத்து அரையர் பதில் கூறி அனுப்பினார். பிறகு நம்பிள்ளை தன் சிஷ்யர்களை அம்மங்கி அம்மாள் ஸ்வாமியிடம் சென்று பதில் அறிந்து வருமாறு அனுப்பினார். அதற்கு அம்மாள் “யாருக்குத் தான் நம்பிள்ளையின் காலக்ஷேப கோஷ்டியை விட்டுப்  பரமபதம் செல்ல ஆசையிருக்கும்? அதனால் அவர் மேலும் சில காலம் இங்கேயே தங்கியிருந்து நம்பிள்ளையின் காலக்ஷேபத்தை அனுபவிக்க நினைக்கிறார்” என்று கூறி அனுப்பினார். பின் நம்பிள்ளை தன் சிஷ்யர்களை பெரிய முதலியாரிடம் சந்தேகத்தைக் கூறி பதில் அறிந்து வருமாறு அனுப்பினார். அதற்கு பெரிய முதலியார் பின்பழகராம் பெருமாள் ஜீயருக்கு நம்பெருமாளின் மேல் உள்ள மிகுந்த ஈடுபாட்டினால் எம்பெருமானை விட்டு பரமபதம் செல்வதற்கு ஆசையில்லை போலும் என்று கூறினார். பின்னர் நம்பிள்ளை ஜீயரிடம், எல்லா ஸ்வாமிகளும் அவர் இவ்வுலகத்தில் மேலும் சில காலம் இருப்பதற்கு ஆசைப்படுவதின் காரணங்களைக் கூறியவற்றை எடுத்துரைத்து, அவர் அக்காரணங்கள் ஏதோ ஒன்றினால் தான் எம்பெருமானிடம் தனக்கு வியாதி சீக்கிரம் குணமாகும்படி வேண்டிக் கொள்ளச் சொன்னாரோ என்று வினவினார். அதற்கு ஜீயர் “உங்களுக்கு எல்லாம் தெறிந்திருந்தும் உங்களுக்கு என் மேலுள்ள தயை காரணமாக அதை என் வாயினாலேயே அறிய விரும்புகிறீர்கள்” என்று பதில் கூறினார். “நீங்கள் தினமும் நீராடிவிட்டு வரும்பொழுது என்னுடைய ஆசார்யரான உங்களைக் கண்குளிர தரிசித்து உங்களுக்கு ஆலவட்டம் வீசுவது முதலிய அந்தரங்க பணிவிடைகளைச் செய்வதை விட்டு நான் பரமபதம் செல்வதற்கு எப்படி ஆசைப்படுவேன்?” என்று பின்பழகராம் பெருமாள் ஜீயர் மிகவும் உயர்ந்ததான சிஷ்ய லக்ஷணத்தை (ஆசார்யனைப் பிரிந்திருக்கமுடியாத நிலை) வெளிப்படுத்தினார். இந்த பதிலைக் கேட்டு அனைவரும் ஜீயருக்கு நம்பிள்ளை மேலுள்ள குருபக்தியை நினைத்து மெய்சிலிர்த்தனர். குருபக்தியின் மேன்மையைப்  பிள்ளை லோகாசார்யர் தம்முடைய ஸ்ரீவசன பூஷண திவ்ய சாஸ்திரத்தில் (சூத்ரம் 333) விளக்கியுள்ளார் – “ஆசார்யன் சிஷ்யனுடைய ஸ்வரூபத்தைப் பேணக்கடவன்; சிஷ்யன் ஆசார்யனுடைய தேஹத்தைப் பேணக்கடவன்”. மணவாள மாமுநிகளும் தன்னுடைய உபதேச ரத்தின மாலையில் குரு பக்தியின் மேன்மையைப் பாசுர ங்கள் 65, 66 இல் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

ஆசாரியன் சிச்சனாருயிரைப் பேணுமவன்
தேசாரும் சிச்சனவன் சீர்வடிவை ஆசையுடன் நோக்குமவனென்னும்
நுண்ணறிவைக் கேட்டுவைத்தும்
ஆர்க்கும் அந்நேர் நிற்கை அரிதாம் (65)

பின்பழகராம் பெருமாள்  ஜீயர் பெருந்திவத்தில்
அன்பதுவுமற்று மிக்கவாசையினால் நம்பிள்ளைக்கான
அடிமைகள் செய் அந்நிலையை தன்னெஞ்சே
ஊனமற வெப்பொழுதுமோர் (66)

இப்படியாக நாம் எங்களாழ்வான் வாழ்க்கையில் நடந்த சில சம்பவங்களைப் பார்த்தோம். அவர் தம் வாழ்க்கை முழுவதும் பாகவத கைங்கரியத்திலேயே திளைத்திருந்தார். அவர் எம்பெருமானாரின் அன்புக்கு மிகவும் பாத்திரமானவராயிருந்தார். நமக்கும் சிறிதேனும் இப்படிப்பட்ட பாகவத நிஷ்டை கிடைக்கப் பெற வேண்டுமென்று அவருடைய திருவடிகளில் ப்ரார்த்திப்போம்.

எங்களாழ்வான் தனியன்

ஸ்ரீவிஷ்ணுசித்த பத பங்கஜ ஸம்ச்ரயாய சேதோ மம ஸ்ப்ருஹயதே கிமத: பரேண
நோசேந் மமாபி யதிசேகரபாரதீனாம் பாவ: கதம் பவிதுமர்ஹதி வாக்விதேய:

——————–

13. நடாதூர் அம்மாள் (வரத தேசிகர்)

இந்த ஸ்வாமி பெருமாள் கோவிலில் சித்திரை மாதம் சித்ரா நக்ஷத்திரத்தில் ஸ்ரீவத்ஸ கோத்திரம் நடாதூர் வம்சத்தில் தேவராஜாசார்யருக்குக் குமாரராய் அவதரித்து தேவாதிராஜன் ஸந்நிதி கச்சிவாய்த்தான் மண்டபத்திற்கு முன்பு ஸம்பிரதாய ப்ரவசந கோஷ்டியை நடத்தியருளி ஸுதர்சநாசார்ய ரென்கிற சிஷ்யரை நியமித்தருளினார். அதன்பேரில் அந்த ஸ்வாமி ச்ருதப்ரகாசிகை என்கிற ஸ்ரீபாஷ்ய வ்யாக்யாநத்தைச் செய்தருளினார். அம்மாள் செய்தருளிய க்ரந்தங்கள்: தத்வஸாரம், ப்ரமேயமாலை முதலானவை.

 வந்தேஹம் வரதார்யந்தம் வத்ஸாபிஜநபூஷணம் |
பாஷ்யாம்ருதப்ரதாநாத் ய: ஸஞ்ஜீவயதி மாமபி ||

திருநக்ஷத்ரம்: சித்திரை, சித்திரை.

அவதார ஸ்தலம்: காஞ்சிபுரம்.

ஆசார்யன்: எங்களாழ்வான்.

சிஷ்யர்கள்: ச்ருதப்ரகாசிகா பட்டர் (ஸுதர்சன சூரி), கிடாம்பி அப்பிள்ளார் மற்றும் பலர்.

பரமபதித்த இடம்: காஞ்சிபுரம்.

அருளிச்செய்தவை: தத்வ ஸாரம், பரத்வாதி பஞ்சகம் , கஜேந்திர மோக்ஷ ச்லோக த்வயம், பரமார்த்த ச்லோக த்வயம், ப்ரபன்ன பாரிஜாதம், சரமோபாய ஸங்கிரஹம், ஸ்ரீபாஷ்ய உபன்யாசம், ப்ரமேய மாலை, எதிராஜ விஜயாபநம் மற்றும் பல.

காஞ்சிபுரத்தில் அவதரித்த இவருக்கு, பெற்றோர்களால் வரதராஜன் என்ற திருநாமம் இடப்பட்டது. இவர் எம்பெருமானாரால் நியமிக்கப்பட்ட ஸ்ரீபாஷ்ய சிம்ஹாசனாதிபதிகளில்  ஒருவரான நடாதூராழ்வானின் திருப்பேரனாவார்.

காஞ்சிபுரம் தேவப்பெருமாளுக்கு தினமும் இளம் சூடான பாலமுது ஸமர்ப்பிக்கும் சேவை செய்து வந்தார் . எப்படித் தாய் தன் குழந்தைக்குப் பாலை மிகவும் இளம் சூடான தகுந்த பதத்துடன் பருகத் தருவாளோ அப்படியே தேவப் பெருமாளுக்கும் செய்து வந்ததால், தேவப் பெருமாளே அவருக்கு அம்மாள் அல்லது வாத்ஸ்ய வரதாச்சார்யர் என்று அன்புடன் பெயரிட்டு கௌரவித்தார் .

அம்மாள் தன் பாட்டனாரிடம் ஸ்ரீபாஷ்யம் கற்றுக் கொள்ள ஆசைப்பட்டார். பாட்டனாருக்கு வயது முதிர்ந்த காரணத்தால் அவரை எங்களாழ்வானிடம் சென்று கற்றுக் கொள்ளும்படி அறிவுறுத்தினார். அம்மாள் ஸ்ரீபாஷ்யம் கற்றுக் கொள்ள எங்களாழ்வான் திருமாளிகை (இல்லம் ) அடைந்து கதவைத் தட்டினார். எங்களாழ்வான் யார் அது என்று கேட்க, அதற்கு அவர் “நான் வரதன்” என்று சொல்ல, எங்களாழ்வான் “நான்” செத்தவுடன் திரும்பி வா என்று அனுப்பிவிட்டார் . அம்மாள் இல்லம் திரும்பிப் பாட்டனாரிடம் இதைப் பற்றி வினவினார். அதற்குப் பாட்டனார் நடாதூராழ்வான் சொன்னார் “நாம் எப்பொழுதும் அறிமுகம் செய்யும்பொழுது அடியேன் (தாசன் ) என்று பணிவுடன் கூறவேண்டும். நான், எனது என்ற சொல்லை உபயோக்கப்படுத்தக் கூடாது. அதுவே அஹங்காரத்தின் காரணமாகும்”. இந்த ஸம்ப்ரதாயத்தைப் புரிந்து கொண்டு அம்மாள் மறுபடியும் எங்களாழ்வான் திருமாளிகைக்குச் சென்று கதவைத் தட்டினார். இந்த முறை எங்களாழ்வான் யார் வந்திருப்பது என்று கேட்க, அம்மாள் “அடியேன் வரதன் வந்திருக்கிறேன்” என்று பதில் கூறினார் . எங்களாழ்வான் இவரது பணிவை மெச்சி, இவரை மனமுவந்து வரவேற்று சிஷ்யராக ஏற்றுக் கொண்டு அவர்க்கு எல்லா சிறந்த வைஷ்ணவ ஸம்ப்ரதாயக் கொள்கைகளையும் கற்பித்தார். நடாதூரம்மாளின் ஆசார்யனாக இருந்து அவரைச் சிறந்த அறிஞர் ஆக்கியதால் எங்களாழ்வான் “அம்மாள் ஆசார்யன்” என்று அறியப்படுகிறார்.

அம்மாளின் பிரதான சிஷ்யர் ச்ருதப்ரகாசிகா பட்டர் (ஸுதர்சன ஸூரி – வேத வ்யாஸ பட்டரின் பேரன் ) ஆவார். இவர் அம்மாளிடமிருந்து ஸ்ரீபாஷ்யத்தைக் கற்ற பிறகு ச்ருத ப்ரகாஸிகை என்னும் புகழ் பெற்ற விளக்கவுரையையும், வேதார்த்த ஸங்க்ரஹம் மற்றும் சரணாகதி கத்யத்திற்கும் விளக்கவுரைகளை அருளிச் செய்தார்.

ஒருமுறை அம்மாள் பல ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கு ஸ்ரீபாஷ்யம் உபதேசித்துக் கொண்டிருந்தார். பக்தி யோகம் கடைபிடிப்பதற்கு மிகவும் கடினம் என்று அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் கூறினர். அம்மாளும் அது கேட்டு ப்ரபத்தியைப் பற்றி விளக்கினார். அவர்களும் ப்ரபத்தி நடைமுறைக்குக் கொண்டு வருவது மிகவும் கடினம் என்றார்கள். அப்பொழுது அம்மாள் ” எம்பெருமானார் திருவடிகளே சரணம் என்றிருந்தால் நீங்கள் உய்வடையலாம்” என்று கூறினார்.

இதே போன்ற சம்பவம் ஒன்று சரமோபாய நிர்ணயத்தில் வெளிப்படுத்தப் பட்டுள்ளது.

நடாதூரம்மாள் சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கு ஸ்ரீபாஷ்யம் உபதேசித்துக் கொண்டிருந்தார். அச்சயமத்தில் அவர்களில் சிலர் அம்மாளிடம் ” ஜீவாத்மாவினால் பக்தி யோகத்தை கடைபிடிக்க முடியாது (அதற்கு தேவையான ஆண் என்ற அதிகாரத்துவம் , த்ரைவர்ணிகர் (ப்ராஹ்மண, க்ஷத்ரிய, வைசிய என்ற வர்ணங்கள்) என்னும் அதிகாரம், மேலும் இடைவிடாது எம்பெருமானை த்யானித்தும் , தொண்டு செய்துகொண்டும் மற்றும் பல), ப்ரபத்தி செய்ய முடியாது தடுக்கும் ஸ்வரூபம் (எம்பெருமானையே சார்ந்திருக்கும் ஜீவாத்மா இந்தச் சார்ந்திருக்கும் தன்மைக்கு எதிராக, தானே இலக்குக்காக எதனையும் செய்யும் குணம்) என்ற இந்த சூழ்நிலைகளில் ஜீவாத்மா எவ்வாறு தன்னுடைய இலக்கை அடைய முடியும்?” என்று கேட்டனர். ” எவர்களால் இதைக் கடைபிடிக்க முடியவில்லையோ, அவர்களுக்கு எம்பெருமானாரது அபிமானமே இறுதியான வழி, இதைத் தவிர வேறு வழியில்லை, நான் இதை நிச்சயமாக நம்புகிறேன் ” என்று நடாதூரம்மாள் பதிலளித்தார். அம்மாளுடைய சரம உபதேசங்களை விளக்கும் பிரபலமான ச்லோகம், பின்வருமாறு:

ப்ரயாண காலே சதுரச் ச்வஸிஷ்யாந் பதாதிகஸ்தாந் வரதோ ஹி வீக்ஷ்ய
பக்தி ப்ரபத்தி யதி துஷ்கரேவ: ராமாநுஜார்யம் நமதேத்யவாதீத்

நடாதூரம்மாளின் இறுதிக் காலத்தில் அவரின் சிஷ்யர்கள் அவரிடம் சென்று எங்களுக்குப் புகலிடம் என்ன என்று கேட்க அதற்கு நடாதூரம்மாள் “பக்தியும் ப்ரபத்தியும் உங்கள் ஸ்வரூபத்திற்கு உகந்தது இல்லை, எம்பெருமானாரையே அடைக்கலம் புகுந்து அவரையே முழுமையாக சார்ந்து இருங்கள்; உங்களுடைய குறிக்கோள் நிறைவேறிவிடும்” என்று கூறினார்.

வார்த்தாமாலையில் சில இடங்களில் நாடாதூரம்மாளை பற்றி குறிப்பிடப்பட்டு உள்ளது. இப்போது அவற்றை நாம் காண்போம்.

118 – எங்களாழ்வான் நடாதூரம்மாளுக்குச் சரமச்லோகத்தின் அர்த்தத்தை விளக்கிக் கொண்டிருந்தார். “ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய“- என்ற ச்லோகத்தின் பகுதியை எங்களாழ்வான் விளக்கிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், “சாஸ்திரத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள அனைத்து தர்மங்களையும் (உபாயங்களை) ஸ்வதந்த்ரமாகப் புறக்கணித்து எதற்காக எம்பெருமான் இப்படிக் கூறியுள்ளார்” என்று நடாதூரம்மாள் வியந்தார். இது பகவானுடைய உண்மை ஸ்வரூபம் – மற்றும் அவர் முழு ஸ்வாதந்திரியம் உள்ளவர் ஆவார்- ஆதலால் அவர் கூறுவது முற்றும் பொருந்தும் என்று எங்களாழ்வான் பதிலளித்தார். மேலும் “எம்பெருமான் ஜீவாத்மாவை அதன் இயற்கைக்கு எதிரான மற்ற உபாயங்கள் மேற்கொள்ளுவதிலிருந்து விடுவிக்கிறார், ஏனென்றால் பகவானையே முற்றிலும் சார்ந்திருக்கும் ஜீவாத்மாவுக்கு, அந்த பகவானையே உபாயமாக கொள்ளுவது மிக பொருந்தும்” என்றும் அவர் கூறினார். இதிலிருந்து பகவானுடைய வார்த்தைகள் முற்றிலும் சரியே என்று எங்களாழ்வான் உரைக்கிறார்.
198 – ஒருமுறை நடாதூரம்மாளும் ஆளிப் பிள்ளான் என்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவரும் (அப்ராஹ்மண ஸ்ரீவைஷ்ணவர் அல்லது ஆசார்ய புருஷர் அல்லாதவர்) சேர்ந்து ப்ரசாதம் சாப்பிடும் பொழுது பெருங்கூர்ப்பிள்ளை என்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர் அவர்களைப் பார்த்து மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் தாங்கள் இந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவருடன் சுதந்திரமாகப் பழகுவதற்கும், நான் தற்போது கேட்ட பொதுவான விதிமுறைகளான வர்ணாச்ரம தர்மத்தை எப்போதும் மதிக்கவேண்டும் என்ற சாரத்தை முழுவதுமாக அடியேன் இழந்தித்திருப்பேன் என்று உரைத்தார் . அதற்கு அம்மாள் “உண்மையான ஆசார்யனின் தொடர்பு உள்ள யாராயினும்/எதுவாயினும் , அவர்களுடன்/அவற்றுடன் நாமும் தொடர்பு உள்ளவராக இருக்க வேண்டும். ஆதலால் இப்பொழுது அனுஷ்டானத்துடன் இந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவருடன் பழகுவது கூட பூர்வாசார்யர்கள் விளக்கியது போல் பாகவத தர்மத்தின் சிறப்பு வழிமுறைகளுக்கு உட்பட்டது என்பதை புரிந்துகொள்ளவேண்டும்” என்று பதிலுரைத்தார் .
பிள்ளை லோகாசார்யரின் தத்வத்ரயம் சூத்திரம் 35 ல் மணவாளமாமுனிகள் தனது வ்யாக்யானத்தில், அம்மாளின் தத்வ சாரத்திலிருந்து ஒரு அழகான ஸ்லோகத்தை மேற்கோள் காட்டியுள்ளார் – ஜீவ ஸ்வதந்த்ரியம் (எம்பெருமான் ஜீவாத்மாவிற்கு அருளிய ஸ்வதந்திரம் )ஒவ்வொரு செயலின் முதல் நினைவாயும், அதை எவ்வாறு எம்பெருமான் ஜீவாத்மாவிற்கு முதல் நினைவாய் இருந்து ஒவ்வொரு செயலிலும் வழி காட்டுகிறான் என்பதையும் ஊர்ஜிதப்படுத்தியுள்ளார் .

அனுக்ரஹாத்மகமான புண்யதுக்கு பலமான ஸூகத்தையும்
நிக்ரஹாத்மகமான பாபத்துக்கு பலமான துக்கத்தையும்
அவ்வவோ சேதனருக்கு கொடா நிற்கும்

இது தன்னை அபி யுக்தரும் சொன்னார் –
ஆதா வீஸ்வர தத் தயைவ புருஷஸ் ஸ்வா தந்த்ரிய சக்தயா
ஸ்வயம் தத் தத் ஞான சிகீர்ஷண பிரத்யத்நாந் யுத்பாதயந் வர்த்ததே தத்ர உபேஷ்ய
தத் அனுமத்ய விததத் தந் நிக்ரஹ அனுக்ரஹவ் தத் தத் கர்ம பலம்
ப்ரயச்சதி ததஸ் சர்வஸ்ய புமஸோ ஹரி (ஸ்ரீ நடாதூர் அம்மாள் ஸ்ரீ தத்வ சாரத்தில் -46)
(ஆத்மாவுக்கு வழங்கப்படுவதான முதல் அனுமதி என்ற ஸூவதந்த்ரமாகிய சக்தி காரணமாக
ஆத்மாவானவன் தானாகவே அந்த அந்த விஷயங்களில் செயல் ஆற்றுவதற்கான ஆசை மற்றும் முயற்சிகளை ஏற்படுத்துகிறான்
அவற்றில் செய்யக் கூடாதவற்றில் உதா சீனமும் -செய்யக்கூடியவற்றில் அனுமதியும் அளித்தபடி உள்ள ஈஸ்வரன்
அதற்குத் தண்டனை அளித்தல் மற்றும் அனுக்ரஹம் புரிதல் ஆகியவற்றைச் செய்கிறான்
இதன் மூலம் அனைவருடைய கர்மபலனை ஸ்ரீ ஹரி அளித்தபடி உள்ளான் -)-என்று அடியிலே

நடாதூரம்மாளின் தனியன்:

வந்தேஹம் வரதார்யம் தம் வத்ஸாபி ஜநபூஷணம்
பாஷ்யாம்ருத ப்ரதாநாத்ய ஸஞ்ஜீவயதி மாமபி

————————

அப்புள்ளார் (ராமாநுஜாசார்யர்)

இந்த ஸ்வாமி சித்திரை மாதம் திருவாதிரை நக்ஷத்திரத்தில் ஆத்ரேய கோத்ரத்தில் ஸ்ரீரங்கராஜப்புள்ளாருக்கு குமாரராய் அவதரித்து, அம்மாள் ஸந்நிதியில் ஸ்ரீபாஷ்ய, கீதா பாஷ்ய பகவத் விஷயங்களாகிய இந்த மூன்று கிரந்தங்களையும் திருத்தகப்பனாரான ஸ்ரீரங்கராஜரிடத்தில் ரஹஸ்யார்த்தமும் க்ரஹித்து ப்ரதிவாதிகளை ஜயித்ததனால் வாதிஹம்ஸம்புவாஹர் யென்கிற திருநாமம் பெற்று ஸ்ரீநிகமாந்த மஹா தேசிகனுக்கு ஸகல சாஸ்திரார்த்தங்களை உபதேசித்து அநுக்ரஹித்தருளினார். இவர் அருளிய க்ரந்தங்கள் : ந்யாயகுலிசம் முதலியது.

 யஸ்மாதஸ்மாபி ரேதத் யதிபதிகதிப்ராக்த்நப்ரக்ரியோத்யத்

கர்ம ப்ரஹ்மாவமர்சப்ரபவஹுபலம் ஸார்த்தமக்ராஹி சாஸ்த்ரம்|

தம் விஷ்வக்பேதவித்யா ஸ்திதிபதவிஷயம் ஸ்தேயபூதம் ப்ரபூதம்

வந்தேயாத்ரேய ராமாநுஜ குருமநகம் வாதிஹம்ஸாம்புவாஹம்||

———————

ஸ்வாமி தேசிகன்

            வேங்கடமுடையானின் திருமணியின் அம்சம் என்று கொண்டாடும்படி, கச்சியில் புனிதமான தூப்புல் எனும் திவ்யதேசத்தில் விபவஸம்வத்ஸரத்தில் அனந்த ஸூரியின் திருக்குமாரராய் அவதரித்தார். அரங்கநகர் அப்பனால் தனக்கே யுரியதான வேதாந்தாசார்ய பதத்தை அளிக்கப் பெற்றார். நூற்றுக்கணக்கான க்ரந்தங்களை அருளிச் செய்தார். தர்சனத்தையும், திராவிட உபநிஷத்துக்களையும் பல வகையில் காத்தளித்தார். ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸாம்ராஜ்ஜியத்தில் பட்டாபிஷேகம் செய்து வைக்கப்பட்டார். உலகம் உய்யும் வழிகளை வகுத்தளித்தார். ஆசார்யோத்தமனாயும், ஸாக்ஷாத் திருவேங்கட முடையானாகவும் திகழ்ந்து நின்றார். இவரது தனியன்கள்;

ஸ்ரீமான் வேங்கடநாதார்ய கவிதார்க்கிக கேஸரீ

வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹ்ருதி

ராமாநுஜ தயாபாத்ரம் க்ஞான வைராக்ய பூஷணம்

ஸ்ரீமத் வேங்கடநாதார்யம் வந்தே வேதாந்த தேசிகம்  முதலியன.

இவர் வைபவத்தை விளக்குவது இம்மலர்.

 ஸ்ரீமாந் வேங்கடநாதார்ய கவிதார்க்கிக கேஸரீ |

 வேதாந்தாசார்யவர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதாஹ்ருதி||

எதிர்த்து வாதாடும் பண்டிதர்களுக்குச் சிங்கம் போலவும், சிறந்த செல்வத்தைப் பெற்றவரும் (ஞானம், பக்தி, வைராக்கியம் மற்றும் பல), வேங்கடநாதன் என்ற திரு நாமம் உடையவரும் ஆகிய ஸ்ரீ வேதாந்தாசார்யர்  என்னுடைய மனதில் எப்பொழுதும் உறைவாராக.

திருவவதாரம்

திருநாமம்: வேங்கடநாதன்

அவதரித்த வருடம்: கலியுகம் 4370 (1268 கி.பி.)

மாதம், திருநக்ஷத்ரம்:  புரட்டாசி,  திருவோணம் (திருவேங்கடமுடையான் திருநக்ஷத்ரம்)

அவதாரஸ்தலம்: காஞ்சிபுரம்,  திருத்தண்கா

கோத்ரம்: விச்வாமித்திர கோத்ரம்

அவதாரம்: திருவேங்கமுடையானின் கண்டம் (மணி) – சங்கல்ப ஸூர்யோதய என்று தன்னுடைய கிரந்தத்தில் கூறியது போல.

பெற்றோர்கள்: அநந்த சூரி, தோத்தாரம்பா

பரமபதம்: சுமார் நூறு வயதிருக்கும் பொழுது, அதாவது  கலியுக வருடம் 4470 (கி.பி. 1368 ல்) ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து பரமபதத்துக்கு எழுந்தருளினார்.

இவர் ஸ்ரீ ரங்கநாதரிடமிருந்து ” வேதாந்தாசார்யர் ” என்கின்ற திருநாமமும், ஸ்ரீ ரங்க நாச்சியாரிடமிருந்து ” கவிதார்க்கிக கேசரீ ” மற்றும் “ஸர்வதந்திர ஸ்வதந்திரர்” என்ற திருநாமங்களையும் பெற்றார்.

இவருக்கு “வரதாசாரியார்” என்ற திருநாமம் உடைய ஒரு புதல்வரும், “ப்ரஹ்மதந்திர ஸ்வதந்திரர் ஜீயர்” என்ற ஜீயரும் சிஷ்யர்களாக இருந்தனர்.

கிடாம்பி ஆச்சானின் பேரன் கிடாம்பி அப்புள்ளார், ஸ்ரீ நடாதூர் அம்மாளின் சிஷ்யர்களில் ஒருவர் ஆவார்.

திருவிருத்தம் 3 ல் “அப்புள்” என்பது கருடனை குறிப்பிடும். அப்புள்ளார் என்ற இவருடைய பெயரில் உள்ள வார்த்தைக்கு,  கருடனைப் போன்ற குணங்கள் உடையவர் என்பதாகும். இவர்க்கு “வாதி ஹம்ஸாம்புவாஹர்” என்ற மற்றொரு திருநாமம் உள்ளது. இதற்கு ஹம்சங்களை தோற்கடிக்கக் கூடிய மேகத்தைப் போன்றவர் என்ற பொருளாகும். “ராமானுஜர்” என்பது இவருடைய இயற் பெயராகும்.

இப்படியாகிய ஸ்ரீ கிடாம்பி அப்புள்ளாரின் மருமகனும், சிஷ்யரும்தான் உலகப் புகழ் பெற்ற ஸ்ரீ வேதாந்தாசார்யர்  ஆவார்.

வேதாந்தாசார்யர்  தனது சிறு பிராயத்திலேயே நடாதூர் அம்மாளின் காலக்ஷேப கோஷ்டிக்கு தன்னுடைய மாமா (ஸ்ரீ கிடாம்பி அப்புள்ளார்) உடன் சென்றார்.  வேதாந்தாசார்யர்  தனது சிறு பிராயத்திலேயே நடாதூர் அம்மாளின் காலக்ஷேப கோஷ்டிக்குத்  தன்னுடைய மாமா ஸ்ரீ கிடாம்பி அப்புள்ளாருடன் சென்றார்.  இது பற்றி வேதாந்தாசார்யர் ,  ஸ்ரீ  நடாதூர் அம்மாள்  இவர்  விசிஷ்டாத்வைத  ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தை  எதிர்க்கும் அனைத்தையும்  அகற்றி நிலை நாட்டுவார் என்று  தன்னை ஆசிர்வதித்ததாக  குறிப்பிடுகிறார்.

அருளிச்செய்த கிரந்தங்கள் –

ஸ்ரீ  நடாதூர் அம்மாள் ஆசிர்வதித்ததுபோல் ஸ்ரீ வேதாந்தாசார்யர்  எண்ணற்ற கிரந்தங்களையும், விசிஷ்டாத்வைதத்தை எதிர்த்த பல தத்துவ ஞானிகளையும், வாதிகளையும் வென்றார்.

ஸ்ரீ வேதாந்தாசார்யர்  நூற்றுக்கணக்கான கிரந்தங்களை அருளிச் செய்துள்ளார். அவை ஸம்ஸ்க்ருதம், தமிழ் மற்றும் மணிப்ரவாளம் (ஸம்ஸ்க்ருதமும் தமிழும் கலந்த) போன்ற மொழிகளில் அருளியுள்ளார்.

இவருடைய கிரந்தங்களில் முக்கியமானவை பின்வருமாறு:

• தாத்பர்ய சந்திரிகை – கீதா பாஷ்யத்தின் வ்யாக்யானம்
• தத்வதீகை – ஸ்ரீ பாஷ்யத்தின் ஒரு பகுதிக்கு வ்யாக்யானம்
• ந்யாய சித்தாஞ்சனம் – நம்முடைய சம்பிரதாயத்தின் தத்துவத்தை ஆய்வு செய்யும் நூல்
• சத தூஷணி- அத்வைத தத்துவத்தை எதிர்த்து வாதிடும் நூல்.
• அதிகரண  சாராவளி -ஸ்ரீ பாஷ்யத்தின் உட்பிரிவுகளைப் பற்றியது.
• தத்வ முக்தாகல்பம் – நம்முடைய தத்துவத்தைப் பற்றி விளக்கும் நூல்; “ஸர்வார்த்த ஸித்தி” என்பது இதனுடைய வ்யாக்யானம்.
• சது:ச்லோகிக்கும், கத்ய த்ரயத்திற்கும் ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் பாஷ்யங்கள்.
• நாடக வடிவில் அமைந்துள்ள ஸங்கல்ப சூர்யோதயம்.
• தயா சதகம், பாதுகா சஹஸ்ரம், யாதவப்யுதயம், ஹம்ச ஸந்தேசம்.
• ரஹஸ்யத்ரய ஸாரம், ஸம்ப்ரதாய பரிஸுத்தி , அபயப்ரதான ஸாரம், ஸ்ரீபரமதபங்கம்.
• முனிவாஹன போஹம் – அமலனாதிபிரானின் வ்யாக்யானம்.
• ஆகார நியமம் – ஆகார பழக்க வழக்கங்களை பற்றிய தமிழ் நூல்.
• ஸ்தோத்ரங்கள்- தசாவதார ஸ்தோத்ரம், கோதா ஸ்துதி, ஸ்ரீ ஸ்துதி, யதிராஜ சப்ததி.
• த்ரமிடோபநிஷத் தாத்பர்ய ரத்னாவளி, த்ரமிடோபநிஷத் ஸாரம் – இவை திருவாய்மொழியின் உள்ளர்த்தங்களையும் மேலும் பலவற்றையும் விளக்கும்.

இக்கட்டுரையில் இது வரை கொடுக்கப்பட்டுள்ளவை பெரும்பாலும் புத்தூர் ஸ்வாமி பதிப்பகத்தில் வெளியிட்டுள்ள ஒரு மலரை அடிப்படையாக கொண்டதாகும்.

வேதாந்தாசார்யாரும் மற்ற ஆசார்யார்களும்

• வேதாந்தாசார்யர், பிள்ளை லோகாசாரியரை பெருமைப்படுத்தும்படியான “லோகாசார்ய பஞ்சாசத்” என்ற அற்புதமான பிரபந்தத்தை அருளிச் செய்துள்ளார். வேதாந்தாசார்யர்  பிள்ளை லோகாசாரியரை விட ஐம்பது வயது இளையவராயினும், இவர் பிள்ளை லோகாசாரியரை போற்றிப் புகழ்வதைப் பற்றி இந்த கிரந்தத்திலிருந்து எளிதில்  புரிந்து கொள்ளலாம்; இந்த கிரந்தத்தை இன்றும் திருநாராயணபுரத்தில் (கர்நாடக மாநிலத்தில் உள்ள மேலக்கோட்டை) சேவிக்கப்படுகிறது.
• வாதி கேஸரி அழகிய மணவாள ஜீயர், “தத்வதீபம்” என்ற தன்னுடைய கிரந்தத்தில் வேதாந்தாசார்யருடைய க்ரந்தங்களை மேற்கோள் காட்டியுள்ளார்.
• ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள், தனது தத்வத்ரயம் மற்றும் முமுக்ஷுப்படி(பிள்ளை லோகாசார்யார் எழுதிய) வ்யாக்யானங்களில் வேதாந்தாசார்யர்  அருளிய வார்த்தைகளை மேற்கோள் காட்டியுள்ளார்; மேலும் மணவாள மாமுனிகள், வேதாந்தாசார்யரை அன்புடன் ” அப்யுக்தர்” என்று அழைக்கின்றார்.
• மணவாள மாமுனிகளின் அஷ்டதிக்கஜங்களில் ஒருவராகிய ஸ்ரீ எறும்பியப்பா, தனது விலக்ஷணமோக்ஷதிக்நிர்ணயத்தில் வேதாந்தாசார்யரின் “ந்யாய விம்சதி”யை மேற்கோள் காட்டி அதன் சாரார்த்தத்தையும் கொடுத்துள்ளார்.
• ஸ்வாமி  தொட்டாசார்யர், சோழசிம்மபுரம்  (சோளிங்கர்) , வேதாந்த தேசிகனின் “சத தூஷணி”க்கு “சண்டமாருதம்” என்ற விளக்க உரை எழுதியுள்ளார். அதனால் இவர் ” சண்டமாருதம் தொட்டாசார்யர்” என்று அழைக்கப்பட்டார். இவரை தொடர்ந்து வரும் ஆசார்யர்கள் இன்றும் இப்பெயரை வைத்துக் கொள்கின்றனர்.
• பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணாவும் அவருடைய சிஷ்யர்களும் மற்றும் அவர்களுடைய வம்சத்தில் வந்தவர் அனைவரும் , வேதாந்தாசார்யரிடம் கொண்டுள்ள ஈடுபாடு மிகவும் தெரிந்ததே. திருவிந்தளூரில் வசிக்கும் மற்றும் தெற்கு பகுதியில் உள்ளவர்களும் வேதாந்தாசார்யரின் திருகுமாரராகிய நயினாராசாரியரின் திருநாமத்தைத் தங்களுடைய திருநாமத்துடன் சேர்த்து அழைக்கின்றனர். இது  வேதாந்தாசார்யரின் திருகுமாரரிடம் தங்களுடைய  ஈடுபாட்டைத் தெரியப் படுத்துவதாக உள்ளது.
• வேதாந்தாசார்யரின் க்ரந்தங்களுக்கு பல்வேறு ஆசார்யர்களும் வித்வான்களும் வ்யாக்யான உரை எழுதியும், மேற்கோள் காட்டியும் உள்ளார்கள்.

இவற்றுள் சில பின்வருமாறு:

• ஸ்வாமி தொட்டாசார்யரின் சீடராகிய நரசிம்மராஜாசார்ய ஸ்வாமி , “ந்யாய பரிஸுத்தி” என்ற வேதாந்தாசார்யரின் கிரந்தத்திற்கு வ்யாக்யான உரை எழுதியுள்ளார்.
• பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் வாழ்ந்த மைசூர் (மண்டயம்) அனந்தாழ்வான், வேதாந்தாசார்யரின் கிரந்தங்களை தான் அருளிச் செய்தவைகளில் பல இடங்களில் கோடிட்டுக் காண்பித்துள்ளார்.
• பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின்  பிற்பகுதியில்  காஞ்சிபுரத்தில் வாழ்ந்த குன்றப்பாக்கம் ஸ்வாமி, தனது “தத்வ-ரத்னாவளி”யில், வேதாந்தாசார்யரை “ஜயதி பகவான் வேதாந்தராயஸ் ஸ தார்க்கிக-கேஸரீ” என்று மிகவும் அன்புடன் அழைத்துள்ளார்.

ஸ்ரீ வேதாந்தாசார்யரும் , தனது  பூர்வாசார்யர்களுக்கும் மற்றும்  அவருடைய காலத்தில் வாழ்ந்த ஆசார்யர்களுக்கும் அபிமான அன்பையும் மதிப்பையும் தந்துள்ளார். இது ” ஸ்ரீ அபீதி-ஸ்தவம்” என்ற ச்லோகத்தின் மூலம் உறுதியாகின்றது. “க்வச ந ரங்கமுக்யே  விபோ! பரஸ்பர ஹிதைஷிணாம் பரிஸரேஷு மாம் வர்த்தய” (ஆண்டவனே!  ஸ்ரீ ரங்கத்தின் நலம் கருதும் அடியார்களுடைய பாத கமலங்களில் அடியேன் என்றும் இருக்க அருள் புரிவீராக).

“பகவத்-த்யான சோபனத்தின்” கடைசி ச்லோகத்தில், ஸ்ரீ வேதாந்தாசார்யர் பல அறிவார்ந்த அறிஞர்களையும், ஸ்ரீரங்கத்தின் கலை ப்ரியர்களையும் மிகவும் உயர்த்திப் பாராட்டியுள்ளார். ஏனென்றால் தன்னுடைய    எண்ணங்கள் தெளிவு பெறவும், எளிய மகிழ்வளிக்கக்கூடிய பாணியை அடைவதற்கும் அவர்கள் வழிகாட்டியுள்ளனர்.

ஸ்ரீ வேதாந்தாசார்யர், ஸ்ரீ ராமாநுஜரிடம் கொண்டுள்ள பக்தி நன்றாக அறிந்ததே. இவரது ந்யாஸ திலகத்தில் “உக்த்ய தனஞ்சய” என்று தொடங்கும் வரிகளில், எம்பெருமானிடம்  அவருடைய கருணனையை மட்டும் அருளுமாறு வேண்டுகிறார். ஏனென்றால்  ஸ்ரீ ராமானுஜருடன் தமக்கு ஏற்பட்ட சம்பந்தத்தால் மோக்ஷம் உறுதியாக கிட்டும் என்று கூறுகிறார், இதிலிருந்து ஸ்ரீ இராமாநுஜரிடம் இவர் கொண்டுள்ள பக்தி புலப்படுகிறது.

இதிலிருந்து ஸ்ரீ வேதாந்தாசாரியரும்   மற்ற அறிஞர்களும் ஒருவருக்கொருவர் மதிப்பும், மரியாதையை, மற்றும் அன்பும் கொண்டு உரையாடல்களை மேற்கொண்டு சுமுகமான ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்திற்கு வழி வகுத்தனர்.

ஆசார்ய சம்பு

ஸ்ரீ. சத்தியமூர்த்தி ஐயங்கார், குவாலியர் (குவாலியர் ஸ்வாமி) 1967 ல் வெளியிட்ட தனது “A critical appreciation of Sri Vedanta Desika Vis-à-vis the Srivaishnavite World”, என்னும் ஆங்கிலப்  புத்தகத்தில் ஸ்ரீ வேதாந்தாசாரியரைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள ஆதாரமான பல விஷயங்களைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளவையுள் அநேகமாக இந்த நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவையாகும்.

கி.பி. 1717 ஆம் ஆண்டு வாழ்ந்த “கௌசிக கவிதார்க்கிக சிம்ஹ வேதாந்தாசாரியர்”  பெரும் பண்டிதரும் கவிஞரும் ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் கவிதையாகவும் உரை நடையாகவும் எழுதிய “வேதாந்தாசார்ய விஜயா” என்றும் “ஆசார்ய சம்பு ” எனவும் அறியப்படும் நூலை மேற்கோள் காட்டியுள்ளார். இந்த சம்பூ கிரந்தம் ஒன்று தான் வேதாந்தாசாரின் வைபவத்தை உள்ளபடி உணர்த்தும் நூலாகும். இதில் ஆறு ஸ்தபகங்கள் உள்ளன.

• முதல் ஸ்தபகத்தில் மங்களா சரணம், க்ரந்த கர்த்தாவின் வம்சாவளி பற்றிய பேச்சு, காஞ்சிபுரியின் வர்ணனை மற்றும் வேதாந்தாசார்யரின் பிதாமஹரான ஸ்ரீ புண்டரீகாக்ஷ யஜ்வாவின் வர்ணனை ஆகியவை உள்ளது.
• இரண்டாவது ஸ்தபகத்தில், வேதாந்தாசார்யருடைய திருத்தகப்பனாருமான அநந்த சூரி பற்றிய பேச்சு, அவருடைய தாயார் கர்ப்பவதியானது, திருமலை மால் திருமணி அந்த கர்ப்பத்திலே வந்து ஆவேசித்தது ஆகியவை சொல்லப்பட்டுள்ளது.
• மூன்றாவது ஸ்தபகத்தில்- வேதாந்தாசார்யருடைய திருவவதாரம், பால்ய வர்ணனம், ஸ்ரீ பாஷ்ய காலக்ஷேபம் செய்து வரும் நடாதூரம்மாள் திருமாளிகைக்கு தம்முடைய மாதுலரான கிடாம்பியாப்புள்ளாரோடு சென்று அங்கு அம்மாளுடைய ஆசிர்வாதத்தைப் பெற்றது, தக்க காலத்தில் உபநயனம் நடைபெற்று  வேதாத்யானமும், சாஸ்த்ர பாராயணமும் செய்தது, விவாஹம் செய்து  கொண்டது, ஹயக்ரீவ மந்த்ரத்தை ஜபித்தது, வாதிகளை வென்றது, ந்யாய ஸித்தாஞ்ஜநம் முதலிய கிரந்தங்கள் சாதித்தது, கவிதார்க்கிகஸிம்ஹ என்ற விருது பெற்றது ஆகியவை சொல்லப்பட்டுள்ளது.
• நான்காவது ஸ்தபகத்தில் காஞ்சி  வைகாசோத்சவத்தில் பங்கு கொள்ளுதல், வரதராஜ பஞ்சாசத் ஸ்தோத்ரம் அருளிச் செய்தது, வித்யாரண்ய யதி என்ற அத்வைத ஞானியை வாதத்தில் வென்றது, புரட்டாசி மாதத்தில் திருவேங்கடமுடையானுத்சவத்தில் கலந்து கொண்டது ஆகியவை சொல்லப்பட்டுள்ளது.
• ஐந்தாவது ஸ்தபகத்தில் திருவேங்கடயாத்திரை, திருமலையில் தயா சதகமருளிச் செய்தது, வித்யாரண்யர் அழைப்பின் பேரில் விஜயநகரத்தரசின் இராஜ சபையில் வைராக்ய பஞ்சகத்தை அருளிச்செய்தது, வடநாட்டிற்கு சென்று கங்காநதி தீர்த்த யாத்திரை செய்தருளி பின்னர் காஞ்சிபுரம் வந்தது, வித்யாரண்யருக்கும் அக்ஷ்ஷோபிய முனி என்ற த்வைத அறிஞருக்கும் இடையே நடைபெற்ற வாதத்திற்கு மத்யஸ்தாபிப்ராயம் செய்து வைத்தது, பின்னர் ஸ்ரீரங்கநாதனைச் சேவிக்க விரும்பிய வேதாந்தாசார்யர் திருவஹீந்திரபுரத்தில் சிறிது காலம் தங்கியிருந்து நிறைய ஸ்தோத்ரங்களையும், கிரந்தங்களையும் இயற்றியது, ஸ்ரீமுஷ்ண யாத்திரை முடித்து பின்னர் கோயில் சேர்ந்தார் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.
• ஆறாவது ஸ்தபகத்தில், ஸ்ரீ வேதாந்தாசார்யர் ஸ்ரீரங்கநாதனை சேவித்து பகவத் த்யாந சோபனம் முதலான ஸ்துதிகளருளிச்செய்தது, க்ருஷ்ணமிச்ர என்கிற துர்வாதியோடு பதினெட்டு நாள் வாதயுத்தம் செய்து வெற்றி பெற்றது, வேதாந்தாசார்யர் என்றும் ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்திரரென்றும் விருதுகள் பெற்றது, கவித்வச் செருக்குடன் வந்த துர்வாதியின் கர்வத்தை அகற்ற பாதுகா ஸஹஸ்ரமருளிச் செய்தது, முகலாயர்கள் ஸ்ரீரங்கத்தை முற்றுகையிட்டது, தேசத்தின் மேற்கு பகுதியில் சில காலம் தங்கியிருந்து அபீதிஸ்தவத்தை அருளிச்செய்தது, பின்னர் காஞ்சிபுரம் வந்தது, அங்கு ஒரு பாம்பாட்டியின் செருக்கை அடக்க கருட தண்டகமருளிச் செய்தது, பிறகு திருகுமாரர் அவதரித்தது, ரஹஸ்யத்ரயசாரம் அருளிச் செய்தது ஆகியவைகளை கொண்டு இந்த கிரந்தம் முடிவு பெறுகிறது.

ஆசார்ய சம்பு என்ற புகழ் பெற்ற இந்த நூல் ஸமஸ்க்ருத பண்டிதர்கள் மிகவும் விரும்பிப் படிப்பது; பொக்கிஷமான இந்த அறிய நூலை மீண்டும் வெளியிட முயற்சி ஏதும் எடுக்கப்படவில்லை.

————–

16. நயினாராசார்யர்

             ஸ்ரீமல் லக்ஷ்மண யோகீந்த்ர ஸித்தாந்த விஜயத்வஜராய் பால்யத்திலே ஆராதன காலத்திலே ஸ்ரீ ஹயக்ரீவர் ப்ரஸாதித்தருளின லாலாமயமான அம்ருத ஸ்வீகாரத்தாலே அதிசயித ஞானத்தை உடையவராய் பிதாவும் ஆசார்யனுமான ஸ்ரீமத் வேங்கடநாத தேசிகர் ஸந்நிதியில் நின்றும் அதிகரிக்கப்பட்ட ஸகல சாஸ்த்ரங்களையும் உபய வேதாந்தங்களையும் ரஹஸ்யார்த்தங்களையுமுடைய ஸ்ரீ வரதாசார்யரான தூப்புல் நயினாரும் தர்சன ப்ரவர்த்தனம் பண்ணிக் கொண்டு ஸ்ரீபாஷ்யாதி க்ரந்தங்களையும் பிள்ளையினுடைய க்ரந்தங்களையும் ப்ரவர்த்திப்பித்துக்கொண்டு எழுந்தருளியிருக்கிற நாளிலே, துண்டீர, பாண்ட்ய, சோள, நேபாள, கர்னாட, லாட, கௌட, வங்க, களிங்கோத்தராதி தேசவாசிகளான மதாந்தரஸ்தர்களை ஜயிக்கத் திருவுள்ளமாய் ஸம்ப்ரமத்துடனே திருப்பல்லக்கிலேறி யருளி பஹுவித்வத் ஜநங்களோடு பஹுவித்வத் சின்னங்களோடுங்கூட புறப்பட்டருளி,

 ஸ்ரீமத் ராமாநுஜார்ய ப்ரகடிதபதவீ தாவிமேதாவி வித்வத்

     ஸேநாநாஸீர வீரோ வரதகுருரஹம் வாதினோ வாரயந்து |

ஆலோகாலோக சைலாதகில நரபதி த்வாரி பத்நாமி பத்ரம்

     மாயாஸித்தாந்த மாயாவிகடன கடநாயந்த்ர தந்த்ர: ஸ்வதந்த்ர: ||

என்று வந்திகள் முன்னே பிருது கூற தவள சங்கம் முதலானவைகள் முழங்க ராஜஸ்தானங்களிலே எழுந்தருளி  அந்தந்த பூபாலர்களாலே பகுமதி பெற்று அங்கங்குள்ள தர்சன விரோதிகளை எல்லாம் நிரஸித்து அழகர் திருமலையிலே எழுந்தருளி அழகரைத் தொழுது  அங்குள்ள சிஷ்யர்களுக்கு கவிதார்கிக ஸிம்ஹம் என்கிற பிருதை ப்ரஸாதித்து அங்குள்ள மதாந்தரஸ்தரை யெல்லாம் ஜயித்து கேரள தேசமெழுந்தருளி அங்குள்ள பூபாலர்களாலே பகுமதி பெற்று அங்கே க்ஷூத்ரிகளாய் காளிமந்த்ர ஜபத்தாலே பாகவிரோதமாசரித்தவர்களை நாளிகேர த்வயத்தாலே கபோலதாடனம் செய்வித்து அவர்களிருந்து ஜபித்தவிடம் அவர்கள் தலையிலே ஏறும்படி தம்முடைய திருமுடியிலே ஒரு த்ருணத்தை சொருகிக் கொள்ள அவ்விடம் அவர்கள் தலையிலே ஏற அந்த பாரத்தாலும் கபோலதாடனத்தாலும் நொந்து சரணம் பண்ணி அவர்களை ரக்ஷித்து திருநாராயணபுரத்துக்கு எழுந்தருளி அங்குள்ள சிஷ்யர்களுக்கு ஜஞ்ஜாமாருதமென்கிற   பிருதை ப்ரஸாதித்தருளி அங்கு நின்று சோள தேசமெழுந்தருளி அங்குள்ள மாயாவாதிகளை லீலையாய் ஜயித்து

திருக்குடந்தை முதலான ஸ்தலங்களில் ஆராவமுதன் முதலான எம்பெருமான்களை மங்களாசாஸனம் செய்துகொண்டு அங்கு நின்றும் பெருமாள் கோவில் எழுந்தருளி அங்குள்ள மதாந்தரஸ்தரை ஜயித்து, ஸ்ரீபாஷ்யாதி ப்ரவசனம் பண்ணிக் கொண்டிருந்து, பின்பு, திருமலையே எழுந்தருளி திருப்புரட்டாசித் திருநாளை மங்களாசாஸனம் செய்தருளி, ஸ்ரீபாஷ்யாதி ப்ரவசனம் பண்ணிக் கொண்டிருக்க திருவேங்கடமுடையான் திருக்கல்யாணம் ஸேவிக்க வந்த உத்தரதேசத்து ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் இவரைத் திருவடி தொழுது தேவரீர் வடக்கே  எழுந்தருளி அங்குள்ளாருக்கு ஸ்ரீபாஷ்யாதி ஸம்ப்ரதாயார்த்தங்களை எல்லாம் க்ருபை செய்தருளி அங்குள்ள தர்சன விரோதிகளையும் நிரஸித்தருள வேணுமென்று ப்ரார்த்திக்க

இவரும் வடக்கே எழுந்தருளி ஸ்ரீஅஹோபிலேச்வரனையும் மங்களகிரிநாதனையும் ஸேவித்து அங்குள்ள ஸத்துக்களை அனுக்ரஹித்து  அஸத்துக்களை நிக்ரஹித்து ஸ்ரீகாகுளம் எழுந்தருளி அவர் விஷயமாக ஒரு ஸ்தோத்ரம் விண்ணப்பம் செய்து அங்கு நின்றும் புறப்பட்டருளி பிள்ளையாலே திருத்தப்பட்ட ஸர்வக்ஞஸிம்ஹநாயகனாலே எதிர்கொள்ளப்பட்டு அவனுடைய பட்டணமே எழுந்தருளி அவனை க்ருதார்த்தனாக்கி அவனண்டையில் வித்வான்களை எல்லாம் ஜயித்து ஸ்வசமாக்கிக் கொள்ள அவர்களில் சாகல்யமல்லன் என்பான் ஒருவன் வாதத்துக்கு வர நயினாரும் அவனை ஜயிக்க அவன் இவரை ஜயிக்கமாட்டாமல் மானத்தாலே க்ருத்தனாய் தன் வசமாயிருக்கும் ஒரு ப்ரஹ்மராக்ஷஸ்ஸை இவரை பாதிக்கும்படி ஏவ அதுவும் நயினாரைக் கிட்டவொண்ணாமையால் கூசி தூரமே வந்து தோற்ற, நயினாரும் அதைக் கண்டு வசீகரித்துத் தம்முடைய திருப்பல்லக்கைத் தாங்கச் சொல்ல அதுவும் எல்லாரும் காண, முன்தண்டைத் தாங்கி நடக்க, இவரும் ஆஸ்தானத்திலே எழுந்தருள அங்குள்ளவர்கள் விஸ்மயிக்க,

ராஜாவும் நயினார் வைபவத்தைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டு சாகல்யமல்லனை அடித்தோட்டிவிட்டு நயினாருக்கு விசேஷ பஹுமானம் பண்ணியனுப்ப நயினாரும் அங்கு நின்று புறப்பட்டு பத்ராசலம் எழுந்தருளி ஸ்ரீராமனைத் தொழுது தர்மபுரி நரஸிம்ஹனையும் ஸேவித்து புருஷோத்தமமுடையானுடைய ஸேவாத்வரையாலே கோதாவரிக் கரையிலே ராஜமகேந்த்ரபுரம் எழுந்தருளி அந்த ராஜாவினுடைய மந்த்ரியான தாசராஜா வென்கிற ப்ராஹ்மணனை பஞ்ச ஸம்ஸ்காராதிகளாலே ஸ்ரீவைஷ்ணவனாக்கி தாசரதி என்று தாசநாமமும் ப்ரஸாதித்து அவருக்குத் திருவாராதனத்திற்காக தமக்கு ஆசார்யன் ப்ரஸாதித்தருளின

ஸ்ரீவேதாந்த தேசிக விக்ரஹத்தை ப்ரஸாதித்தருளி ரஹஸ்யார்த்தங்களை யெல்லாம் அவரும் அத்தேசவாஸிகளும் அதிகரித்து உஜ்ஜீவிக்கும்படி ஸம்ஸ்க்ருத ரூபமான (1) தத்வத்ரய சுளகம், (2) ரஹஸ்யத்ரய சுளகம் (3) ஸாரஸங்க்ரஹம் (4) அபயப்ரதான ஸாரம் முதலானவற்றை அவர்களுக்காகச் செய்தருளி ப்ரஸாதித்து க்ருதார்த்தர்களாக்கி வஸிஷ்டஸித்து ஸமாகமத்திலே அந்தர்வேதி ந்ருஸிம்ஹனை ஸேவித்து ஸிம்ஹாத்ரி அப்பனையும் ஸேவித்து, ஸ்ரீகூர்மநாதனையும் ஸேவித்து கஜபதி ராஜதானியான கடங்கம் எழுந்தருளி அங்குள்ள வாதிகளை ஜயித்து ஸ்ரீ புருஷோத்தமம் எழுந்தருளி ஜகந்நாதனைத் திருவடி தொழுது மீண்டும் பெருமாள் கோவிலிலே எழுந்தருளி

ஸ்ரீமாநாகமதர்சி தேசிக வரஸ்ரீ வேங்கடேசாத்மஜோ

          வேதாந்தவித்யார்த்தமன்வஹமஸௌ விக்யாபயன் பூதலே |

 துர்வாரம் வரதோ குரு: ப்ரசமயன் துர்வாதி கர்வம் மஹான்

          ஆகல்பம் கருணாநிதிர் விஜயதாமாசார்ய சூடாமணி:||

என்றநுஸந்திக்கும்படி பரபக்ஷ நிரஸன பூர்வகமாக ஸ்வமத ஸ்தாபனம் பண்ணிக்கொண்டு உபயவேதாந்த ப்ரவர்த்தகராக எழுந்தருளியிருந்தார்.

இப்படி நூறு திருநக்ஷத்திரம் வ்ருத்தராய் வெள்ளிக்குந்தாணியிலே வீற்றிருந்து ஸ்ரீபாஷ்யாதி வ்யாக்யானம் ப்ரஸாதித்துக்கொண்டெழுந்தருளியிருந்தார். ஸ்ரீஜய ஸம்வத்ஸரம் பங்குனி மாதம் க்ருஷ்ணபக்ஷம் ஸப்தமி நாள் ஸ்வாசார்யனான ஸ்ரீ வேங்கடதநாதன் திருவடிகளை அடைந்தருளினார். அவர் சரம கைங்கர்யங்களை யெல்லாம் குமாரர் செய்தருளி க்ருதார்த்தரானார்.

தூப்புல் நயினார் தனியன்:

 ஸ்ரீமல் லக்ஷ்மண யோகீந்த்ர ஸித்தாந்த விஜயத்வஜம்|

  விச்வாமித்ர குலோத்பூதம் வரதார்யமஹம் பஜே||

—————–

17. ப்ரம்மதந்த்ர ஸ்வதந்த்ர ஸ்வாமி

 இந்த ஸ்வாமி திருமலையில் கௌண்டின்ய கோத்திரத்தில் புரட்டாசி திருவோணத்தில் அவதரித்து திருமலை பெருமாள் கோவில் முதலிய திவ்ய தேசங்களில் ஸம்ப்ரதாய ப்ரவசநம் செய்தருளினார். இந்த ஸ்வாமி சிஷ்யராகிய வேதாந்த ராமாநுஜ ஸ்வாமி என்கிற த்விதீய ப்ரம்ம தந்த்ர ஸ்வாமியால் மைசூர் ஸம்ஸ்தாநத்தில் மடம் ஏற்பட்டு அதில் ஹயக்ரீவனை ப்ரதிஷ்டை பண்ணி இதுவரையில் ஸம்பிரதாய ப்ரவசநம் நடந்து வருகிறது.

 பர்யாய பாஷ்யகாராய ப்ரணதார்த்திம் விதூத்வதே|
 ப்ரஹ்மதந்த்ர ஸ்வதந்த்ராய த்விதீயப்ரஹ்மணே நம:||

————-

18. கடிகாசதம் அம்மாள் (வரதாசாரியர்)

             இந்த ஸ்வாமி பெருமாள் கோவிலில் சித்திரை மாதம் ஹஸ்த நக்ஷத்திரத்தில் ஸ்ரீவத்ஸ கோத்திரத்தில்  அம்மாள் திருவம்சத்தில் தேவராஜாச்சார் ஸ்வாமிக்குக் குமாரராய்  பெருமாள் கோவிலில் க்ருஹஸ்தாச்ரமத்தில் ஸம்ப்ரதாய ப்ரவசநம் செய்து வந்தார். இவர் அருளிய க்ரந்தங்கள் யதிராஜ விஜயம் முதலானவை.

 நமோ வரத விஷ்ண்வார்ய நயநாநந்த்ததாயிநே|
  வாத்ஸ்யாய வரதார்யாய வாதிநீஹாரபாஸ்வதே||

———————-

19. ஆதிவண்சடகோப ஸ்வாமி

 திருநாராயணபுரம் திவ்ய தேசத்தில் புரட்டாசி மாதம் கேட்டை நக்ஷத்திரத்தில் கேசவாசாரியார் ஸ்வாமிக்கு திருக்குமாரராய் அவதரித்தருளி துரீயாச்ரமத்தில் ஸ்ரீ அஹோபிலம் ஸ்ரீந்ருஸிம்மனை ஆராதித்துக் கொண்டு பெருமாள் கோவில் முதலான திவ்யதேசங்களில் ஸம்ப்ரதாய ப்ரவசநம் செய்தருளினார். இந்த ஸ்வாமி வரதவிஷ்ண்வாசாரியர்  முகமாக முநித்ரய ஸம்ப்ரதாயத்திற்கு ஆசார்யராக ஆனதுடன், தாம் அஹோபில மடமென்று ஒரு மடத்தை ஏற்படுத்தி

அதில் லக்ஷ்மீந்ருஸிம்மனைப் பரம்பரையாக ஆராதிக்கும்படி  தம்முடைய மற்றொரு சிஷ்யரான நாராயண ஸ்வாமி யென்கிற யதியை அந்த மடத்தில் தமக்குப் பிறகு ஆசாரியராக நியமித்து ஸம்ப்ரதாய ப்ரவசநம் செய்து இந்த அஹோபில மடத்துக்குக் கூடஸ்தராக விளங்கியபடியால் அந்த ஸ்வாமிக்கு ஆதிவண் சடகோப ஸ்வாமி என்ற திருநாமம் வழங்கி வருகிறது.

வரதவிஷ்ண்வாசாரியர் இந்த ஸ்வாமிக்கு ஸதீர்த்தரும் கூட ஆகிறார். இந்த சடகோப ஸ்வாமி திருக்குடந்தை தேசிகன் ஸம்ப்ரதாயஸ்தர்களுக்கு 3 கிரந்தங்களுக்கு ஆசார்யராக எழுந்தருளுகிறார்.

 ப்ரபத்யே நிரவத்யாநாம் நிஷத்யாம் குணஸம்பதாம்|
 சரணம் பவபீதாநாம் சடகோப முநீச்வரம்||

—————–

26. ரங்கராமாநுஜ ஸ்வாமி (உபநிஷத் பாஷ்யகாரர்)

             இந்த ஸ்வாமி வேலாமூர் என்னும் அக்ரஹாரத்தில் பாரத்வாஜ கோத்ரத்தில் ஸாமசாகையில் ஆனி மாதம் மிருகசீர்ஷ நக்ஷத்திரத்தில் அவதரித்து அநந்தாசார்ய ரிடத்தில் க்ரந்தசதுஷ்டயத்தையும் க்ரஹித்து பரகாலஸ்வாமியிடம் ஆச்ரம ஸ்வீகாரம் பெற்று உபநிஷத்  60 க்ரந்தங்களை செய்து உபநிஷத் பாஷ்யகாரர்  என்றும் ஷஷ்டி ப்ரபந்த நிர்மாதா என்றும் ப்ரஸித்தராய் எழுந்தருளி இருந்தார்.

 யேநோபநிஷதாம் பாஷ்யம் ராமாநுஜமதாநுகம்|
 ரம்யம் க்ருதம் ப்ரபத்யே தம் ரங்கராமாநுஜம் முநிம்||

[ 14. அப்புள்ளார், 15. ஸ்வாமி தேசிகன், 16. ப்ரஹ்மதந்த்ர ஸ்வதந்த்ர ஸ்வாமி, 17. கடிகாசதம் அம்மாள், 18. வரதவிஷ்ணுவாசாரியர், 19. மஹாதயாதீசர், 20. அஹோபிலாசாரியர்  வரையில் பாஷ்யம் போல ]

———–