Thiruvonum's Weblog

இன்றோ திரு ஆடிப் பூரம் எமக்காக
அன்றோ இங்கு ஆண்டாள் அவதரித்தாள் –குன்றாத
வாழ்வான வைகுண்ட வான் போகம் தன்னை இகழ்ந்து
ஆழ்வார் திரு மகளாராய்-22-

அஞ்சு குடிக்கு ஒரு சந்ததியாய் ஆழ்வார்கள்
தம் செயலை விஞ்சி நிற்கும் தன்மையளாய் -பிஞ்சாய்
பழுத்தாளை ஆண்டாளை பத்தி உடன் நாளும்
வழுத்தாய் மனமே ! மகிழ்ந்து -24-

“கர்க்கடே பூர்வ பல்குந்யாம் துளஸீகாநநோத்பவாம் ||
பாண்ட்யே விச்வம்பராம்கோதாம் வந்தே ஸ்ரீரங்கநாயகீம் ||”

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் பெரியாழ்வார் நந்தவனத்தில் துளஸி மலரில் கலி-98-ஆவதான தனவருடம் ஆடி மாதம், ஸுக்லபக்ஷத்தில் சதுர்த்தசி செவ்வாய்க்கிழமை கூடின பூர நக்ஷத்திரத்தில் பூமிப்பிராட்டியின் அம்சமாய், மனித இயற்கைப்பிறவி போல் அல்லாமல், ஆண்டாள் திருவவதரித்து அருளினாள்.

——

அவதாரிகை –

கீழ்ப் பாட்டிலே
தங்களுடைய அபிமான ஸூன்யதையைச் 
சொல்லிற்று –

இப்பாட்டில் –
அனன்யார்ஹ சேஷத்வம்
சொல்லுகிறது-

மாற்றார் உனக்கு வலி தொலைந்து -என்று போக்கற்று வந்த படி இறே சொன்னார்கள் –
இன்னமும் இவர்கள் வாய் அறியக் கடவோம் என்று கிடந்தான் கிருஷ்ணன்

இப்படியே எங்களை நீ நினைத்து இருக்கிற படி –
இங்கேயே புகல் இன்றியே ஒழிந்தாலும் வேறு போக்கிடம் இல்லாத படி
அநந்யார்ஹைகளுமாய்
எங்களுக்கும்
பிறருக்கும் ஆகாத படியாய் வந்தோம் –
இனி கடாக்ஷித்து அருள வேணும் என்கிறார்கள் –

பரித்யக்தா –
புத்ராம்ச தாராம் ச -என்று
அனுகூலராய் இருக்கச் செய்தேயும்
இவர்களிலும் அண்ணி யராக-(நெருங்கியவராக ) இருந்தபடி இது வன்றோ என்று
இவர்களும் அப்படியே யாகக் கூடும் என்று –

ராவண சம்பந்தம் உள்ளதடங்கலும் விட்டு
பகவத் கதம் என்று ஓர் இடத்திலே பாரதந்தர்யம் கிடவாத போது எல்லாம் பெற்றாலும்
பலவாய்த் தண்ணிய வற்றை தின்று தேட வேணுமோ என்று பொகட்டுப் போந்தேன்-

அநுஜோ ராவணஸ்யாஹம் தேந சாப்யவமாநித: ।
பவந்தம் ஸர்வபூதாநாம் ஸரண்யம் ஸரணாகத: ॥

பரித்யக்தா மயா லங்கா மித்ராணி ச தநாநி வை ।
பவத்கதம் மே ராஜ்யம் ச ஜீவிதம் ச ஸுகாநி ச ॥

தேவர் அங்கீ காரம் பெற்றிலேன் ஆகிலும்
விட்டுப் போந்த இடத்துக்கு ஆகாத படி வந்தேன் என்று விபீஷணன்
விண்ணப்பம் செய்தால் போலே

பிறந்தகத்துக்கும் ஆகாதபடி வந்தோம் என்று
தங்கள் அநந்யார்ஹத்வம் தோற்ற விண்ணப்பம் செய்கிறார்கள் –

(ஜாய மான கடாக்ஷம் -பிறவி நீக்கும் -கருவிலே திரு உடையோர் –
ஜன்ம சுழல் கர்மத்தால் -கிருபையால் கடாக்ஷம் -கௌஸ்துப ஸ்தானம் ஸூத்த ஆத்ம ஸ்வரூபம் –
இரு வல் வினைகள் -அது காரணமாக ஜென்ம பரம்பரை
ஞான சக்தி -கிருபா காரணமான கடாக்ஷம் வலிமை மிக்கது-கப்யாஸம் புண்டரீகம் ஏவம் அஷிணி –

(பாவானத்வமும் போக்யத்வமும் -ஜாய மான கடாக்ஷம்யம் பஸ்யேத் மது ஸூதனா-
சாத்விக -சத் விஞ்ஞான மோஷார்த்த சிந்தனை வளரும் -ஞானவானாகி –
ஸத் அனுஷ்டானம் கொண்டு முமுஷுவாகவே வாழ்வான்
கதிர் மதியம் போல் முகத்தான் முதல் பாசுரம் – இங்கு திங்களும் ஆதித்யனும் எழுந்தால் போல்-சங்கம் இருப்பார் போல் வந்து தலைப் பெய்தோம்-இங்கு நிகமனத்தில் சங்கத் தமிழ் மாலை )

இஜ் ஜென்மத்துக்கு மூலம்
சார்ந்த இரு வல் வினை–
சார்ந்த இரு வல் வினைகளும் சரிந்து மாயப் பற்று அறுத்து தீர்ந்து தன் பால் மனம் வைக்கத் திருத்தி
வீடு திருத்துவான் திருவாய்-1-9-10-என்று
ஆத்மா உடன் பிரிக்க ஒண்ணாத படி பொருந்தி கிடக்கிற பிரபலங்களான புண்ய பாபங்கள்-

இக் கடாஷத்துக்கு மூலம்
தொல் அருள் நல் வினை–
தொல் அருள் நல் வினையால் சொலக் கூடுங்கோல் தோழிமீர்காள் தொல் அருள் மண்ணும் விண்ணும்
தொழ நின்ற திரு நாமம் -திருவாய்-5-9-10- என்கிற
அவனுடைய ஸ்வாபாகிக கிருபை ஆகிய ஸூஹ்ருதம் என்கை-

முந்திய பாசுரம் மாற்றார் -விரோதிகள் –
இதில் தாங்களே சேஷிகள் -அரசர்கள் -என்ற அபிமானம் தொலைந்து வந்தமை –
காம்பறத் தலை சிரைத்து -இசைவித்து தாளிணைக் கீழ் சேர்த்த பிரான் –
மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று என்ற நிஷ்டை வேண்டுமே -)

கீழ்ப் பாட்டில் தங்கள் அபிமான ஸூந்யதையைச் சொல்லிற்று -(வலி தொலைந்து -கீழ் )
இப் பாட்டில் தங்களுக்கும் பிறருக்கும் ஆகாத படியான
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம் சொல்லுகிறது –

(கோவிந்தா உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம் என்றும் உற்றதும் உன்னடியார்க்கு அடிமை என்றுமே இருப்போம்)

(தாதர்த்த சதுர்த்தி -அகார வாஸ்ய விஷ்ணுவுக்கே மகாரம் -அவதாரணார்த்தம் –
மற்றவர்க்கு அல்ல -இது உகாரத்தாலும் அறிகிறோம் –
நமக்கு நாம் தவிர்க்கவே நமஸ் ஸூ -அவனுக்கு மட்டுமே உரியேன் ஆவேன் )

அவனுடைய விசேஷ கடாக்ஷத்துக்குத் தங்களுடைய அநந்யார்ஹ சேஷத்வம் அநுசந்தேயம் -என்கிறது –

மகனே அறிவுறாய் ஒரு தடவை–சுடரே துயில் எழாய்–ஒரே பாசுரத்தில் இரண்டு தடவை-அறிவுறாய் -மதுரையில் அவதரித்து இங்கே நந்த கோபன் மகனாக வந்த பிரயோஜனம் ஆராய்ந்து பாராய்-
ஆனாயன் கடி மனையில் தயிர் உண்டு நெய் பருக வெண்ணெய் உண்ண வந்தாய் -திருமங்கை
ஆண்டாள் -நாச்சியார் -29-கார் இருள் –போந்தாய் -இன் கன்னியரோடு -குறையினால்
நம் ஆழ்வார் -ஆயர் குலத்தை வீடுய்ய தோன்றிய -கரு மாணிக்க சுடர் 6-2-10-
மகனே அறிவுறாய் -காரணம் ஆராய்ந்து பாராய்–கிருபை–நான் செய்ய வேண்டியது என்ன கேட்க–கடாஷம் பிரார்த்திக்கிறார்கள்-

—————–

அங்கண் மா ஞாலத்து அரசர் அபிமான
பங்கமாய் வந்து நின் பள்ளிக் கட்டில் கீழே
சங்கம் இருப்பார் போல் வந்து தலைப் பெய்தோம்
கிங்கிணி வாய்ச் செய்த தாமரைப் பூப் போலே
செங்கண் சிறுச் சிறிதே எம்மேல் விழியாவோ
திங்களும் ஆதித்யனும் எழுந்தால் போல்
அங்கண் இரண்டும் கொண்டு எங்கள் (எம் கண்)மேல் நோக்குதியேல்
எங்கள்  மேல் சாபம் இழிந்தேலோ ரெம்பாவாய்

அங்கண் –
அழகிய இடம் –
பிரம்மாவுக்கும் தன் போக உபகரணங்களோடு அனுபவிக்கலாய் இருக்கை –
பீபிலிக்கும் தன் போக உபகரணங்களோடு அனுபவிக்கலாய் இருக்கை –

மா ஞாலத்து அரசர் –
மகா ப்ருதிவியில் ராஜாக்கள் –
இப் பரப்பு எல்லாம் -என்னது -என்று அபிமானம் பண்ணுகை –
யாவையும் யாவரும் தானாம் அமைவுடை நாரணன் -என்கிறதை
பௌண்டரீக வாசுதேவன் போலே அனுகரிக்கிற படி

அங்கண் மா ஞாலத்து அரசர்
இங்கு வந்தார் உன்னில் குறைந்தார் உண்டோ –
ஈஸ்வரஸ் சர்வ பூதா நாம் (கீதை )என்று நீ இருக்குமா போலே –
நாங்களும் ஈஸ்வரோஹம் என்று
தனித் தனியே இருக்குமவர்கள் அன்றோ –
உன்னில் ஒரு சுற்றுக் குறைய நின்ற இடம் உண்டோ –

இத்தால்
ஈரரசு தவிர்ந்து வந்த படி பார்த்திலையோ –
ஸ்வத்தவ ஸ்வாமித்வங்கள் இரண்டு தலைக்கும் வியவஸ்திதம் ஆனால்
ஸ்வாமித்வம் உள்ள இடத்தில் ஸ்வாதந்தர்யமும்
ஸ்வத்வம் உள்ள இடத்திலே பாரதந்தர்யமும் கிடவாத போது
ஸ்த்ரீக்கு மோவாய் எழுந்தால் போலேயும் புருஷனுக்கு முலை எழுந்தால் போலேயும் இறே இருப்பது
இப்படி ஸ்வரூப விருத்தமான அபிமானத்தை கழித்து அன்றோ நாங்கள் வந்தது –

அம் கண் ஞாலத்து அரசர்
அம் -என்று அழகு –
கண் -என்று இடம் –
அழகிய ஸ்தான விசேஷங்களை யுடைத்தாய் இருந்துள்ள
மஹா பிருத்வியை தங்களது என்று அபிமானம் பண்ணி இருக்கிற ராஜாக்கள் –

அங்கண்
என்ற இடத்தால் -போக்ய போக உபகரண போக ஸ்தானங்களை
ப்ரஹ்மாதி பீபீலிக அந்தமாக தம் தாம் அளவிலே அபிமானம் பண்ணி இருப்பது

இனி ப்ரஹ்மா அஹம் என்றால் அவன் அளவில் நிற்குமா போலே
சிற்று எறும்பு அஹம் என்றால் அது தன் அளவிலே நிற்கும்
அவன் நான் என்றத்தோடு
இது நான் என்றத்தோடு வாசி இல்லை –

தத் வியதிரீக்தக்கள் அடைய நான் என்றால் ஆக்கனுமாய்-
அத்தனையும் துக்க ஹேதுவுமாய் இருக்கும் –

யாவது குருதே ஐந்து சம்பந்தான் மனச ப்ரியான் தாவன் தோஸ்ய நிகந்த்யந்தே
ஹ்ருதயே சோக சங்கவ-என்று சொல்லிற்று இறே

வேதாந்தங்களிலே ப்ரஹ்மாதிகளும் கூட ஏழு ஜென்மம் ஜனித்து
அரிய சாதன அனுஷ்டானங்களைப் பண்ணி
பின்பு பகவத் பிராப்தி ரூப புருஷார்த்தம் பெற்றவர்களாக சொல்லா நின்றது இறே

இவ் வருகே எத்தனை யேனும் கீழாய் இருப்பார் சிலர்
சரீர அவசான காலத்திலேயே மோக்ஷம் கிடைக்கும் என்று
பொதி சோறு கட்டிக் கொண்டு இரா நின்றார்கள் –
இவை இரண்டும் சேர விழுந்தபடி எங்கனே என்று பட்டரைக் கேட்க –
ஒரு குறை இல்லை என்று அருளிச் செய்தார் –

அவன் தன் விபூதி அளவும் செல்ல பச்சை இட்டுப் பெறக் கடவன் என்று கோலக் கடவன் –
யதோ உபாசனம் பலமாகையாலே
தத் க்ரது ந்யாயத்தாலே அப்படியேயாய் இருக்கும் அவனுக்கு –
இவன் தன் பக்கல் ஒன்றும் இல்லாமையை அனுசந்தித்து
பிரதம பரிஸ்பந்தமே பிடித்து நீயே எனக்கு கடவையாக வேணும் என்று காலிலே விழும் –
அவனும் அப்படியே தன் தலையிலே ஏறிட்டுக் கொண்டு
இவனைப் பார்த்து இருக்க வேண்டாத படி தலைக் கட்டிக் கொடுக்கும்
அவனுக்குத் தான் கோலின பரப்பு அடங்கலும் விட வேணும் –
இவனுக்கு இவ்வளவு இறே விட வேண்டுவது
அவன் அனுஷ்ட்டிக்க கடவை எல்லாம் அனுஷ்ட்டித்து பின்பு பலம் தரப் பார்த்து இருக்கும் –
ஈஸ்வரனை இறே இவன் முதலிலே பற்றிற்று

அங்கண் மா ஞாலத்து அரசர் –
அழகிய இடம் –
ப்ரஹ்மாவுக்கும் தானும் தன் பரிகரத்தோடும் அனுபவிக்கலாய் –
பீபிலிகாதுகளுக்கும் அதன் போக உபகரணத்தோடே அனுபவிக்கலாய் இருக்கை
இப் பரப்பு எல்லாம் தங்களது என்று அபிமானம் பண்ணின ராஜாக்கள் –

கோவாகி -(கோவாகி மா நிலம் காத்து -இரண்டாம் -69)
இதடையத் தம் தாம் அபிமானத்திலே அடக்கி வைக்கை-
யாவையும் யாவரும் தானாம் அமையுடைய நாரணன் -(1-3)என்கிறவற்றை அநுசரிக்கிற
பவுண்டரக வாஸூ தேவனைப் போலே

(கோவாகி மாநிலம் காத்து நம் கண் முகப்பே
மாவேகிச் செல்கின்ற மன்னவரும் -பூ மேவும்
செங்கமல நாபியான் சேவடிக்கே ஏழ பிறப்பும்
தண் கமலம் ஏய்ந்தார் தமர் –இரண்டாம்69–

(அமைவுடை யறநெறி முழுவதும் உயர்வற வுயர்ந்து
அமைவுடை முதல் கெடல் ஓடிவிடை யறநில மதுவாம்
அமையுடைய யமரரும் யாவரும் யாவையும் தானாம்
அமைவுடை நாரணன் மாயையை அறிபவர் யாரே–1-3-3-தானாம் -சரீராத்ம பாவம் -)

———-

அபிமான பங்கமாய் வந்து –
அபிமான ஸூன்யராய் வந்து -ராஜ்யங்களை இழந்து எளிவரவு பட்டு வந்து –

மா ஞாலத்து அரசர் அபிமான
மஹா பிருத்வியில் பரப்பு எல்லாம் என்னது என்று அபிமானம் பண்ணுகை —
பதிம் விஸ்வஸ்ய -என்று ஓதப்படுகிற ஈஸ்வரனை அநு கரிக்கிறார்கள் இறே இவர்கள் –
யாவரும் யாவையும் தானாம் அமையுடை நாரணன் -என்கிற பதத்தை
அநு கரித்த பவுண்டரீக வாஸூ தேவனைப் போலே

அபிமான பங்கமாய்
ராஜ்யங்களை இழந்து எளிவரவு பட்டு அபிமான ஸூன்யராய்-
ராஜ்யன் நாம மஹா வியாதி -அசிகித்சோ விநாசந-தச வேஸ்யா சமோன் ரூப –
ஒரு நாயகமாய் ஓட உலகுடன் ஆண்டவர் (4-1-1)-என்று
ராஜ்யத்தில் அபிமானம் அநர்த்தாவஹம் என்று இறே ஞானாதிகருடைய பிரதிபத்தி

வந்து –
கானகம் போய் என்று காடு பாய்ந்து திரியாதே (4-1-2)
உஜ்ஜீவன ஹேதுவான இடத்தில் வந்து

அபிமான-பங்கமாய் வந்து நின் பள்ளிக் கட்டில் கீழே-
அபிமான ஸூன்யாராய் வந்து
சிம்ஹாசனத்தின் கீழே திரள வந்து அணுக்க ஓலக்கமாய் இருக்கை –

கீழே
அவதாரணம்(கீழேயே )

வானவர் அரசர்கள் வந்து வந்து ஈண்டி போல்-அடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே போல் –
புத்தியால் அநந்யார்ஹ சேஷத்வம் உணர்வதையே இங்கும் சொல்லிற்று
தாழ்ச்சி மற்று எங்கும் தவிர்ந்து உன் திருவடிக் கீழேயே வாழ்ச்சி)

நின் பள்ளிக் கட்டில் கீழே-
எங்கேனும் வழி பறியுண்டாலும் ராஜாவின் வாசலிலே கூப்பிடுமா போலே –
ராஜாதி ராஜஸ் ஸர்வேஷாம்

(ராஜாதி ராஜஸ் ஸர்வேஷாம் விஷ்ணு ச பிதா ச பிரஜா பதி-மகா பாரதம்-எங்கும் வியாபித்து -இவன் ஒருவனே
தாங்கியும் -தாரகம் இவனே – ஈஸ்வரன் -நியமித்து -பிரஜாபதி உத்பத்தியும் இவனே )

அவர்களாகில் ஆற்றாமைக்கும் தங்கள் ஆகிடுகை
இளைய பெருமாளும் குணைர் தாஸ்யம் உபாகத –
இவர்களுக்கு இவ்வாதாரத்தில் அழகு தோற்பித்து அடிமையிலே மூட்டிற்று

(ஸ்வரூப க்ருத தாஸ்யம் -குணைர் க்ருத தாஸ்யம்
உரிமையுள்ள தம்பி பிறர் சொல்வார் அடிமையுள்ள தாஸன் நான் -பெருமாள் குணத்துக்குத் தோற்று இளைய பெருமாள்
இவர்கள் விரஹ தாபம் தாங்காமல் வந்தனர்
அடி பட்டு வந்த அரசர்-ஆற்றாமையால் வந்தவர்களும் உண்டு –
அடிமை அறிந்து ரிஷிகள் -அழகுக்குத் தோற்று இவர்கள் -சாஷாத் மன்மத மன்மதன்)

(அஹம் அஸ்ய அவரோ ப்ராதா -மற்றவர் கருத்து தான் இவருக்கு தம்பி –
பால்யத்திலே சேஷம்- ஜென்ம சித்தம் -ஸ்வரூப ப்ரயுக்த தாஸ்யம் -தாசன் சேஷன் பரதந்த்ரன் –
குண க்ருத தாஸ்யம் -இரண்டாம் பக்ஷம் -அநஸூயை -சீதாப் பிராட்டி சம்வாதம் -குணம் இருப்பதால் தாஸ்யம் இல்லை
ராமனை விட்டு குணங்களைப் பிரிக்க முடியாதே -ஆகவே இங்கு இரண்டுமே ஓன்று தான் )

சங்கம் இருப்பார் போல் –
வெளியே திரியில் பின்னை ராஜ்யம் பண்ணு என்று தலையிலே முடியை வைப்பார்கள் -என்று
அஞ்சி அணுக்க ஓலக்கத்திலே சேவிப்பார்கள் –
ராஜன் -(கைகேயி பரதனை )
கச்சிந்த துஷ்டோ வ்ரஜஸி-என்று

(முக்காலமும் அறிந்த பரத்வாஜரும் -பெருமாளுக்கு ஆபத்து செய்யப் போகிறாயா –
கேட்டதும் நான் கொல்லப் பட்டே ன் என்று விழுந்தான் பரதன்
ஊரார் அறிய கேட்டேன் என்றார்-மாமன் வீட்டுக் போனதில் குற்றம் –
பள்ளிக்கட்டில் கீழே இருந்து இருந்தால் இவை நடந்து இருக்காதே
விலக விலக பயம் -அருகே வர வர அபயம் )

(அருளாளப் பெருமாள் எம்பெருமானார் -தனது மடத்தை இடித்து -ஸ்வாமியே எம்பெருமானார் என்று காட்டி அருளினார்
பரதாழ்வான் திருவடி இணைகளைப் பெற்று – -அரசு அமர்ந்தான் அடி சூடும் அரசு பெற்று மகிழ்ந்தானே
உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -நம்மாழ்வார் -இங்கேயே அமர்ந்து இருந்தே
கங்குலும் பகலும் -தென் திருவரங்கம் கோயில் கொண்டானே -அருளிச் செய்கிறார் -)

———–

நின் பள்ளிக் கட்டில் கீழே –
அந்த ராஜ்யங்களைக் கொடுத்து-
போங்கோள் என்றாலும்
பழைய எளிவரவை நினைத்து -அவை வேண்டா என்று
உன் சிம்ஹாசனத்தின் கீழே –

நின் பள்ளிக் கட்டில் கீழே
அந்த ராஜாக்கள் தோற்று தங்கள் சத்ருக்கள் கட்டில் கீழே என்ன வேண்டாவோ –

நின் பள்ளிக் கட்டில் கீழ் -என்பான் என் என்னில்
உபமேய வஸ்து இவன் அல்லது இல்லை என்னும் ப்ரஸித்தியாலும் –
யத் யத் விபூதி மத் சத்வம் (கீதை ) என்று சொல்லப் படுகிற
விபூதி பூதர்க்கு விபூதிமான் வாசல் புகலாகையாலும்-
பஃன அபிமானர் புகும் வாசல் ஆகையாலும்
சர்வ லோக சரண்யன் வாசலே புகல் என்னும் தங்கள் வாசனையால் சொல்லுகிறார்கள்

நின்
எங்கேனும் வழி பறி யுண்டாலும் ராஜாவின் வாசலிலே கூப்பிடுமா போலே –
ராஜாதி ராஜஸ் ஸர்வேஷாம் –
என்ற பிரமாணம் சொல்லப் படுகிற உடையவன் இருந்த இடத்திலே வர வேணும் இறே

(உனது அழகால் எங்களது ஸர்வத்தையும் வழி பறித்தாய் நீயே அன்றோ
ஆடி ஆடி இத்யாதி -அடியார்கள் உடன் சேரப் பெறாமையால் நரசிங்கா என்று கூப்பிட்டாள் பராங்குச நாயகி )

கோவாகி மா நிலம் காத்த (பூதத்தாழ்வார் )
இவனோடு சம்பந்தி சம்பந்தம் உடையாரை பற்றினவர்கள் இறே ராஜாக்கள் ஆகிறார்கள் –
(முடியுடை மன்னரைக் காணில் திருமால் அம்சம் என்பார் பராங்குசர் )

——————-

சங்கம் இருப்பார் போல் –
திரளவிருந்து அணு கோலக்கமாக இருக்குமவர்களைப் போலே
அவர்கள் போக்கற்றுப் புகுந்தார்கள் –
இவர்கள் கைங்கர்யத்துக்கு புகுந்தார்கள் –
இளைய பெருமாளைப் போலே
இவர்களையும் கிருஷ்ண குணம் தோற்பித்து
அடிமையில் மூட்டிற்று –

சங்கம் இருப்பார் போல்
அந்த ராஜ்யங்களைக் கொடுத்து போங்கோள் என்றாலும்
பழைய எளிவரவை நினைத்து அவை வேண்டா வென்று
உன் சிம்ஹாசனத்தின் கீழே திரள் திரளாக வந்து ஓலக்கமாக இருப்பவர்களை போலே –

(தாழ்ச்சி மற்று எங்கும் தவிர்ந்து உன் தாளிணைக் கீழே தானே வாழ்ச்சி
எங்குப் போய் உய்வேன் உன் இணை அடி அல்லால் )

பள்ளிக்கட்டின் கீழே அமர்ந்த உடனே கார்ய கரம்
அடியேன் என்று புகவே அவனும் அடியேன் -விதேயாத்மா -ஆஜ்ஜை இடச் சொல்லுவான் -பொம்மனாட்டிகளை தன்னை பொம்மை போல் ஆட்டி வைக்கச் சொல்வான்
விழியாவோ
எம் மேல் விழியாவோ
சிறுச் சிறிதே விழியாவோ
செங்கண் சிறுச் சிறிதே எம்மேல் விழியாவோ-அன்புடன் கடாக்ஷிக்கவே செவ்வரி ஓடுமே
தாமரைப் பூப் போலே செங்கண் சிறுச் சிறிதே எம்மேல் விழியாவோ
கிங்கிணி வாய்ச் செய்த தாமரைப் பூப் போலே செங்கண் சிறுச் சிறிதே எம்மேல் விழியாவோ-
திங்களும் ஆதித்யனும் எழுந்தால் போல் அங்கண் இரண்டும் கொண்டு எங்கள் மேல் நோக்கு

———–

வந்து தலைப் பெய்தோம் –
கீழே எல்லாரையும் எழுப்பிப் பட்ட வ்யசனம் எல்லாம்
சபலமாம்படி வந்து கிட்டப் பெற்றோம் –
அநாதி காலம் இந்த சம்பந்தத்தை இழந்து போந்த நாங்கள்
இன்று நிர்ஹேதுகமாகக் கிட்டப் பெற்றோம்
ஒருபடி வந்து கிட்டப் பெறுவதே -என்கை –
விசத்ருசமான இது சங்கதமாகப் பெறுவதே

ஆக
இந்த ராஜாக்கள் தம்தாமுடைய அபிமானங்களை விட்டும்
க்ரம ப்ராப்தமான ராஜ்யாதிகளை விட்டும்
அம்புக்குத் தோற்று உன் கட்டில் கால் கீழே
படுகாடு கிடைக்குமா போலே –

நாங்களும்
எங்களுடைய ஸ்த்ரீத்வ அபிமானத்தை விட்டும்
வேறு உண்டான போகங்களையும் விட்டும்
உன்னுடைய குணஜிதராய்க் கொண்டு வந்தோம் –

அதவா –
அந்த ராஜாக்களைப் போலே நாங்களும்
அநாதி காலம் பண்ணிப் போந்த
தேகாத்ம அபிமானத்தை விட்டு
தேகாத்பரனான ஆத்மாவின் பக்கல் ஸ்வா தந்த்ரியத்தையும் விட்டு
அநந்ய பிரயோஜனராய் வந்தோம் -என்றுமாம் –

பள்ளிக் கட்டில் கீழே
வெளியிலே வேளாளராய்த் திரியில் தலையிலே முடியை வைப்பார்கள் என்று
ராஜ்ஜியம் பண்ணுகைக்கு முசித்து (வருந்தி )
அந்தரங்கமான ஓலக்கத்திலே சேவிக்கிற படி –

பஃன அபிமானர் ஆனாலும்
அரதிர் ஜன சம்சதி (கீதை )-என்கிறபடியே
ஆளற்ற இடத்தில் விவிக்த சேவை பண்ணினால்
ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் தனி இருக்கையிலே ராஜன் என்பார்-
வஞ்சித்தாச் சாபி தே வயம்-என்பார் -(குகன் அதிசங்கை )
கச்சின்ன துஷ்டோ வ்ரஜஸி-என்பாராய்க் கொண்டு (பரத்வாஜர் அதிசங்கை )
கண்டார் அலைக்க
அவர்களுக்கு சூழ்த்துக் கொடுத்து
தன் பக்கல் அபிமான தோஷம் இல்லாமையை வெளியிட வேண்டிற்று இறே

இளைய பெருமாள் படுக்கைத் தலையில் பிரியாமையாலே
அவை ஒன்றும் கேட்க வேண்டிற்று இல்லை இறே

போல் வந்து தலைப் பெய்தோம்
இந்த ராஜாக்கள் க்ரம ப்ராப்தமான ராஜ்யாதிகளையும்-
தங்களுடைய அபிமானங்களையும் விட்டு
உன் பள்ளிக் கட்டில் கீழே படு காடு கிடக்குமா போலே

நாங்களும் ஒரு ப்ரஹ்ம அபிமானத்தோ பாதியும் போந்து இருக்கிற ஸ்த்ரீத்வ அபிமானத்தையும்
பந்துக்களுடைய நிரோதத்தாலே கிருகங்களை விட்டுப்
புறப்பட ஒண்ணாத அருமையையும் வேறு உண்டான போகங்களையும் விட்டு
அம்புக்கு தோற்றாரோ பாதி
உன் அழகுக்குத் தோற்று வந்து புகுந்தோம் –

வந்து தலைப் பெய்தோம்
அந்த ராஜாக்களை போலே நாங்களும் அநாதி காலம் பண்ணிப் போந்த
தேகாத்ம அபிமானத்தாலே இந்த சம்பந்தத்தை இழந்து போந்த நாங்கள்
நிர்ஹேதுகமாக கிட்டப் பெற்றோம் என்று
யாதிருச்சிக சங்கதியைச் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்

நாங்கள் அகன்ற தூரம் வந்த அருமையையும் பாராய் –

த்ரவ்யமாய் இருக்கச் செய்தேயும் குண ஜாதிகள் போலே பகவத் பிரகார பூதனாய்
ப்ருதக் ஸ்திதி யாதல்
ப்ருதக் உபலம்பமாதம் ஆதல் உடையன் அன்றிக்கே
கௌஸ்து பத்தோ பாதி அத்தலைக்கு அதிசயத்தை விளைத்து
ஸ்வரூப லாபமாகக் கடவ சேதனன்

அநாதி கர்மம் அடியாக அத்தை இழந்து –
அசித் ஸம்ஸ்ருஷ்டனாய் தனக்கு பிரகாரமான சரீரத்தை
தேவோஹம் மனுஷியோஹம்-என்று தானாக புத்தி பண்ணி –
சரீர சம்பந்த நிபந்தமான ஸூக துக்கங்களுக்கு போக்தாவாய்
ஸ்தாவரங்களோடு ஓக்க அசித் சமனாய் –
ஷிபாமி -என்று ஈஸ்வரனும் வெறுக்கும் படி -கை கழிய அகன்ற இவன்

யாதிருச்சிகமாக பிறப்பதொரு ஸூஹ்ருதம் அடியாக பகவத் கடாக்ஷத்துக்கு யோக்யனாய்
அனந்தரம்
தேஹாத்மாக்கள் உடைய ஸ்வரூபத்தை விவேகித்து –
தேஹாத்ம அபிமானத்தை விட்டு
ஆத்மாவின் பக்கல் ஸ்வாதந்தர்யத்தையும் விட்டு
ஈஸ்வரனுக்கு சேஷம் என்றும் –
புருஷார்த்தம் அவன் என்றும் –
ருசி விளைந்து –
அது பெறுகைக்கு அடியான உபாயமாகவும் –
அவன் தன்னைப் பற்ற விளம்பம் பொறாத படி த்வரை விளைந்து
திருவடிகளில் வந்து கிடக்கும் அளவாய் விட்டது இறே

ப்ராஹ்மண பிரஜை வேடருடைய கிருஹத்திலே பால்யத்திலே அகப்பட்டு
புத்தி வ்ருத்திகள் அவர்கள் படியாய் நடந்து செல்லா நிற்க
ஸூஹ்ருத விசேஷத்தாலே மாதா பிதாக்கள் முன்னே வந்து நிற்குமா போலே

வந்து தலைப் பெய்தோம்
மாறி மாறி அந்தாதியாக -அநாதியாக -பல பிறப்பும் பிறந்து
அதுவே திருவடிகளை அடைகைக்கு ஹேதுவாய்
சிரா யமே கூல மிவாசி லப்த–(ஸ்தோத்ர ரத்னம் -24-)
மன்யே ப்ராப்தாஸ் மதம் தேசம் பரத்வா ஜோயம் அப்ரவீத் –
வாநராணாம் நராணாம் ச –
தேவ்யே வம்ச மஜாயதே –
நணுகினம் நாமே –
வித்ருசமான விது சங்கதமாகப் பெறுவதே

நிமஜ்ஜதோ’நந்த பவார்ணவாந்த:
சிராய மே கூலமிவாஸி லப்த: |
த்வயாபி லப்தம் பவகவந்நிதாநீம்
அநுத்தமம் பாத்ரமிதம் தயாயா: ||(ஸ்தோத்ர ரத்னம் -24-)

தேச கால வஸ்துக்களினால் எல்லையிலாத ஸ்வாமியே! இந்த ஸம்ஸாரக் கடலில் பல காலமாக மூழ்கியிருக்கும் எனக்கு
நீ கரையைப் போலே வந்தாய்; பகவானே! உன்னுடைய கருணைக்கு நானே தகுந்த பாத்திரம்.

இலனது வுடையனி தென நினை வரியவன்
நிலனிடை விசும்பிடை உருவினன் அருவினன்
புலனொடு புலனலன் , ஒழிவிலன், பரந்த அந்
நலனுடை யொருவனை நணுகினம் நாமே.

வந்து தலைப் பெய்தோம்
வந்து எங்கும் தலைப் பெய்வன் (7-6)-என்கிற இழவுகள் தீர்ந்து
எல்லாரையும் எழுப்பிப் பட்ட வியசனம் எல்லாம் தீர
ஒரு படி வந்து கிட்டப் பெறுவதே

பெண்காள்-எல்லாம் சபலம் ஆயிற்றே –
இனி ஒரு குறைகளும் இல்லையே என்ன –

பிராப்தி பலம் பெற வேண்டாவோ என்கிறார்கள்

வந்து தலைப் பெய்தோம்-
கீழ் எல்லாரையும் எழுப்பிப் பட்ட வியஸனம் எல்லாம் தீர்ந்து கிடைக்கப் பெற்றோம் –

வந்து தலைப் பெய்கை
கீழ் – பண்டு கை கழிந்த படியும் இன்று யாத்ருச்சிக சங்கதி உண்டான படியும்
அந் நலனுடை ஒருவனை நணுகினம் நாமே 1-1-3–இறே

(பரதாழ்வான் -அடையாளங்கள் கண்டு ப்ராப்த தேசம் அடைந்தோம் ஆச்சர்யம் என்று மகிழ்ந்தான் அன்றோ)

இலனது உடையனிது என நினைவரியவன்
நிலனிடை விசும்பிடை யுருவினன் அருவினன்
புலனொடு புலன் அலன் ஒழிவிலன் பரந்த வந்
நலனுடை ஒருவனை நணுகினம் நாமே –1-1-3-

சிராய மே கூலமிவாசி லப்த -(ஸ்தோத்ர ரத்னம்-ஶ்லோகம் 24 )
வாநராணாம் நராணாம் ச கதம் ஆஸீத் சமாகம –

(சீதாபிராட்டி திருவடி இடம் கேள்வி -இங்கு இப் பிரமாணம் காட்டியது -ஸுசீல்ய ஸ்வபாவன் -ஆகவே என்ன ஆச்சர்யம்
அங்கு சீதா பிராட்டி அணிகலன் தர்சன பலத்தால் வானரர்கள் சேர்க்கை
இங்கும் நப்பின்னை இவர்கள் கோஷ்ட்டியில் சேர்ந்த பலத்தால் வந்து தலைப் பெய்த்தோம் )

(நிமஜ்ஜதோ’நந்த பவார்ணவாந்த:
சிராய மே கூலமிவாஸி லப்த: |
த்வயாபி லப்தம் பவகவந்நிதாநீம்
அநுத்தமம் பாத்ரமிதம் தயாயா: ||(ஸ்தோத்ர ரத்னம் -ஶ்லோகம் 24 )

தேச கால வஸ்துக்களினால் எல்லையிலாத ஸ்வாமியே! இந்த ஸம்ஸாரக் கடலில் பல காலமாக மூழ்கியிருக்கும் எனக்கு
நீ கரையைப் போலே வந்தாய்; பகவானே! உன்னுடைய கருணைக்கு நானே தகுந்த பாத்திரம்.)

—————

கிங்கிணி வாய்ச் செய்த தாமரைப் பூ போலே –
ஆதித்யனைக் கண்டால் அலரக் கடவ தாமரைப் பூ போலே
எங்கள் ஆற்றாமைக்கு
அலருமவை இறே இவை –
அர்த்திகளைக் கண்டால் அலருமவை இறே
இந்தத் தாமரைப் பூ –

கிங்கிணி வாய்ச் செய்த
அலரவும் மாட்டாதே மொட்டிக்கவும் மாட்டாதே திருக் கண்கள் இருந்த படிக்கு
த்ருஷ்டாந்தம் சொல்லுகிறார்கள் –

கிண்கிணி வாய்ச் செய்த தாமரைப் பூ போலே
ஸ்வாதந்தர்யம் செம்பிளிப்பியா நின்றது –
நப்பின்னை பிராட்டையோட்டை ஸ்பர்சம் அலரப் பண்ணா நின்றது –

இத் தலையில் அபராதம் மொட்டிக்கப் பண்ணும்
அவனுடைய அபராத சஹத்வம் அலரப் பண்ணும் –

கர்ம பாரதந்தர்யம் மொட்டிக்க பண்ணும்
ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யம் அலரப் பண்ணும்-

காலத்தின் இளமை மொட்டிக்கப் பண்ணா நின்றது
ஆர்த்த த்வனி விகசிக்கப் பண்ணா நின்றது –

ஆதித்யனைக் கண்டால் அலரக் கடவ தாமரைப் பூ போலே
இவர்கள் ஆற்றாமை கண்டால் அலருமவை யாயிற்று

கிங்கிணி வாய்ச் செய்த தாமரைப் பூ போலே-
இழவு பேறுகள்-அத்தலையிலேயாய் இருக்கிற படி
காலத்தின் இளமை மொட்டிக்கப் பண்ணி பெண்கள் ஆற்றாமை அலரப் பண்ணுகிற படி
பெண்காள் நம்மைக் கிட்டுகையாலே எல்லாம் சபலமாயிற்றோ என்ன –
விசேஷ கடாக்ஷம் பண்ணி அருளீர்

தத்ர கோவிந்த ஆஸீனம் பிரசன்ன ஆதித்ய வர்ச்சசம் -உத்யோக பர்வதம் –90
(ஆற்றாமை வெப்பம் போக்க ஆஹ்லாத கரம் -சந்திரன் –
சேஷத்வம் அறிந்து முமுஷுவான பின்பும் அந்தகாரம் போக்க ஆதித்யன்
குளிர்ந்த வெப்பம் உடைய கிருஷ்ணனை குரு வம்சம் -அனுகூலர்களுக்கு பிரசன்னம் -பிரதிகூலர்களுக்கு வெப்பம் )

————-

செங்கண் –
வாத்சல்யத்தாலே சிவந்து இருக்கை –
உபமானம் நேர் இல்லாமையாலே உபமேயம் தன்னையே -சொல்லுகிறது ஆகவுமாம் –

செங்கண்
உபமானம் நேர் இல்லாமையால் உபமேயம் தன்னை விசேஷிக்கிறது
பட்டுரையாய் புற்கென்றே காட்டுமால் –
உபமானத்தோடே சொல்ல நினைக்கை யாவது அழுக்கு ஆக்குகை இறே
தாமரைக்கு இவன் கொடுத்த நிறம் சிவப்புக்கு ஒப்பாம் அத்தனை அல்லது

செங்கண்
உவமானம் நேரே நில்லாமை உபமேயம் தன்னையே சொல்லப் பெறும்படி

அதீர்க்கம் அப்ரேமதுகம் க்ஷண உஜ்ஜ்வலம்
ந சோரம் அந்தக்கரணஸ்ய பச்யதாம்
அநுப்ஜமப்ஜம் நு கதம் நிதர்சனம்
வநாத்ரி நாதஸ்ய விசாலயோர் த்ருசோ-ஸ்ரீ கூரத்தாழ்வான் அருளிச் செய்த ஸ்ரீ ஸூந்தர பாஹு ஸ்தவம் –43-

அதீர்க்கம் –நீண்ட அப்பெரியவாய கண்கள் -என்றும்
இலங்கு ஒளி சேர் அரவிந்தம் போன்று நீண்ட கண்ணானை -என்று பேசும்படி யாகத் திருக்கண்கள்
நீண்டு இருப்பது போலே தாமரை நீண்டு இருக்க வில்லையே -நீட்சிக்குத் தாமரை ஒப்பாக மாட்டாதே

அப்ரேமதுகம் –நீண்ட அப்பெரியவாய கண்கள் பேதைமை செய்தனவே –என்னும் படி பிச்சேற்றும் திறம்
திருக்கண்களுக்கு அல்லது தாமரைக்கு இல்லையே -பிரேம பிரகர்ஷத்தை விலைப்பதில் தாமரை ஒப்பாக மாட்டாதே

க்ஷண உஜ்ஜ்வலம் –எப்பொழுதும் நாள் திங்கள் ஆண்டு ஊழி ஊழி தோறும் அப்பொழுதைக்கு அப் பொழுது
என் ஆராவமுதமே –என்னும் படி நவம் நவமாய் விளங்கா நின்ற திருக்கண்களுக்கு அதி ஸ்வல்ப காலமே
விகாசத்தோடே கூடி விளங்கக் கடவதான தாமரை போய் ஒப்பாக மாட்டாதே

பச்யதாம்-அந்தக்கரணஸ்ய -ந சோரம்–கண்டவர் தம் மனம் வழங்கும் —
பும்ஸாம் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரிணாம் –
என்னும்படியான கண்டாருடைய மனத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் திருக்கண்களுக்கு தாமரை ஒப்பாக மாட்டாதே

அநுப்ஜம்–உப்ஜ -ஆர்ஜவே -என்ற தாது பாடம்–ஆர்ஜவம் அற்றது என்றபடி –குடிலமாய் இறே தாமரை மலர் இருப்பது –
ஆக ஆர்ஜவமே வடிவெடுத்த திருக்கண்களுக்கு ஒப்பாக மாட்டாதே

அப்ஜம் –ஆக அதீர்க்கத்வாதி விசிஷ்டமான அப்ஜமானது
வநாத்ரி நாதஸ்ய விசாலயோர் த்ருசோ – கதம் –நு-நிதர்சனம் –அழகருடைய கரியவாகிச் செவ்வரி ஓடி புடை பரந்து
நீண்ட அப்பெரியவாய திருக்கண்களுக்கு எங்கனே த்ருஷ்டாந்தம் ஆகவற்று–ஒரு போதும் ஆக மாட்டாதே
இங்கனம் அருளிச் செய்தவர் கீழே அப்ஜ பாதம் அரவிந்த லோசனம் பத்ம பாணி தலம்–என்றது
ஏதேனும் ஒன்றை த்ருஷ்டாந்தீ கரித்து போது போக்கவே

ஆழ்வாரும் -ஒட்டு உரைத்து இவ்வுலகு உன்னைப் புகழ்வு எல்லாம் பெறும் பாலும் பட்டுரையாய்ப் புற்கென்றே காட்டுமால் பரஞ்சோதி –என்னா நிற்கச் செய்தேயும் ஒட்டு உரைத்து புகழாது ஒழியார் இறே –)

———

சிறுச் சிறிதே-
ஓர் நீர்ச் சாவியிலே வெள்ளம் ஆகாமே
சாத்மிக்க சாத்மிக்க -என்கை
பிரதம பரிஸ்பந்தமே பிடித்து காண வேணும் -என்றுமாம் –

சிறுச் சிறிதே
குளப் படியில் கடலை மடுக்க ஒண்ணாது இறே –
பொறுக்க பொறுக்க கடாக்ஷிக்க வேணும் –
(அருகில் ஓக்கலையில் –உச்சியில் வந்தானே –
சாத் மிக்க சாத் மிக்க –
பொலிந்து நின்ற பிரான் திரு முடி சேவை பிரசித்தம் )

சிறுச் சிறிதே
பிரதம பரிஸ்பந்தமே பிடித்து அலரும் போதை அளவுகள் எல்லாம்
காண ஆசைப் படுகிறார்கள் ஆகவுமாம்

சிறுச் சிறிதே
ஒரு நீர்ச் சாவியிலே வெள்ளமாகாமை பொறுக்கப் பொறுக்க பிரதம பரிஷ்பந்தமே
பிடித்துக் காண வேணும் என்கை

———–

எம்மேல் விழியாவோ –
கோடை யோடின பயிரிலே ஒரு பாட்டம் -என்னுமா போலே –
சாதகம் வர்ஷ தாரையை ஆசைப் படுமா போலே –
விழியாவோ -என்று தங்கள் மநோரதம் –

எம் மேல் விழியாவோ
கோடையோடின பயிரிலே ஒரு பாட்டம் மழை வர்ஷியாதோ என்னுமா போலே

எம் மேல்
சாதகம் மேக ஜலம் பார்த்து இருக்குமா போலே
கடாக்ஷமே தாரகமான எங்கள் மேலே
இள வாய்ச்சியர் கண்ணினுள் என்று விழிப்பது அங்கே அன்றோ –

அதுக்கு வந்தது என் என்ன

எம் மேல் விழியாவோ
கோடையோடின பயிரில் ஒரு பாட்டம் வர்ஷியாதோ என்னுமா போலே
சாதகம் வர்ஷ தாரையை ஆசைப்படுமா போலே -விழியாவோ -என்று மநோ ரதம்

———–

திங்களும் ஆதித்யனும் எழுந்தால் போல் –
ப்ரதிகூலர்க்கு அணுக ஒண்ணாமையும்
அனுகூலர்க்கு தண்ணளி மிக்கு இருக்கையும்
அஞ்ஞான அந்தகாரம் போகைக்கும்
உன்னைப் பெறாத விடாய் ஆறுகைக்கும்
என்றுமாம் –
தண்ணளியும் பிரதாபமும் கூடி இறே இருப்பது –

திங்களும் ஆதித்யனும் எழுந்தால் போலே
கதிர் மதியம் போல் முகத்தான் என்று ஆசைப்பட்ட படி பேறாக வேணும் என்கிறார்கள்

திங்களும் ஆதித்யனும்
சந்த்ர ஸூர்யர்களுடைய தண்ணளியையும் பிரதாபத்தையும் யுடைய திருக் கண்கள் –
பிரதி கூலர்க்கு அணுக ஒண்ணாது இருக்கையும்
அநு கூலர்க்கு அணுகி அனுபவிக்கலாய் இருக்கையும் –
தத்ர கோவிந்த ஆஸீனம் பிரசன்ன ஆதித்ய வர்ச்சசம் –

திங்களும் ஆதித்யனும்
1-விரஹ தாபம் போக்குகைக்கும்
2-கிடையாது ஒழி கிறதோ என்னும் பயத்தாலே வந்த
அஞ்ஞான அந்தகாரம் போகைக்கும்

அங்கண்
திருக் கண்களுக்கு அவர்களும் உபமானம் ஆகப் போராது இருந்த படி –
சந்த்ரமா மனசோ ஜாத சஷோ ஸூர்ய அஜாயத -என்று
சந்த்ர ஸூர்யர்களுக்கு பிரசாத உஷ்ணங்கள் இவனுடைய சம்பந்தத்தால் இறே –
பல காலும் ராஹு கேதுக்களாலே அபிபூதராய்
க்ஷய வ்ருத்திகளையும் களங்கத்தையும் யுடையரான
அவ்யய சந்திரனும் கார் கால ஆதித்யனும் அன்றே
அதீவ ப்ரிய தர்சனம் என்கிறவனுடைய பார்வைக்கு ஒப்பு –

(ஆகவே அம் கண் என்று விசேஷணம் இட்டு அவற்றையே சொல்கிறார் )

திங்களும் ஆதித்யனும் எழுந்தால் போல்
பெறாதார் விடாய் ஆற்றுகைக்கும்
கிடையாதோ என்கிற அஞ்ஞான அந்தகாரம் போகைக்கும்
பித்தம் கழன்று தங்களுக்குத் தண்ணளி மிக்கு இருக்கையும் என்றுமாம் –
பிரதாபமும் தண்ணளியும்
பிரசன்ன ஆதித்ய வர்ச்சசம்(குளிர்ந்த ஆதித்யன் ஒளி மஹாபாரதம் )

—–

அங்கண் இரண்டும் கொண்டு –
சந்திர ஸூர்யர்கள் கோப பிரசாதங்களுக்கு ஒப்பர் அல்லர் என்கை –
இரண்டும் கொண்டு
முழு நோக்கு பொறுக்கும் அளவானவாறே -இரண்டும் -என்று சொல்கிறார்கள் –

அங்கண் இரண்டும் கொண்டு
கார்கால ஆதித்யனும் நகட்டுச் சந்திரனும் போல் அல்ல
சந்த்ர காந்தாநநம் ராமம் அதீவ ப்ரிய தர்சனம் -(சந்திரன் போல் என்று தப்பச் சொன்னோம் -அதீவ பிரிய தர்சனம் அதுக்காக )
முழு நோக்குப் பொறுக்கும் படியால் உன் அழகிய இரண்டு கண்களையும்
இட்டுப் பார்க்க வேணும் நாங்கள் பிழைக்க -என்கை –

அம் கண்
தாமரைப் பூ என்ற போது விகஸிக்கைக்கு தாமரை ஒப்பு இல்லாதாப் போலே –
கோப பிரசாதங்களை சந்த்ர ஸூர்யர்கள் ஒப்பல்ல-

———–

எங்கள் மேல் –
உன் நோக்குப் பெறாதே உறாவின எங்கள் பக்கல் –

நோக்குதியேல் –
தங்கள் தலையால் கிட்டுவது ஓன்று அன்றே –

இரண்டும் கொண்டு
முழு நோக்கு பொறுக்கும் அளவானவாறே –
இரண்டும் -என்று சொல்கிறார்கள்

எங்கண் மேல் நோக்குதியேல்
உன் நோக்குப் பெறாதே ஒரு நீர்ச் சாவியாய் உறாவின எங்கள் பக்கலிலே

எங்கள் மேல்
அவை இரண்டு கண்ணுக்கும் தங்கள் பக்கலிலே விஷயம் உண்டு –
1-சேர ஒட்டாதார் பக்கலிலே பிரதாபமும்
2-தங்கள் பக்கலிலே தண்ணளியும்

சீற்றத்தோடு அருள் பெற்றவன்(3-6)
ஹிரண்யன் பக்கல் சீற்றம் செல்லா நிற்க
பிரகலாதனுக்கு அனுகூலமாய் இருந்தது இறே கண்ணில் வாத்சல்யம் இருந்த படி

தோற்றக் கேடு அவை இல்ல வன்உடை யான்அ வன் ஒரு மூர்த்தியாய்ச்
சீற்றத் தோடு அருள் பெற்ற வன் அடிக் கீழ்ப் புக நின்ற செங்கண்மால்
நாற்றம் தோற்றம் சுவை ஒலி உறல் ஆகி நின்ற எம் வானவர்
ஏற்றையே அன்றி மற்றொருவரை யான் இலேன் எழுமைக்குமே.(திருவாய்மொழி 3-6-6 )

ஸிம்ஹம் ஆனையோடே பொரா நின்றாலும் குட்டிக்கு முலை கொடுக்குமா போலே -என்று பட்டர்
இளம் சீயம் தொடர்ந்து முடுகுதலும் குழவி இடை கால் இட்டு எதிர்ந்து பொரும் -(பெரியாழ்வார்-3-5 )

வழு ஒன்றும் இல்லா செய்கை வானவர் கோன் வலிப்பட்டு முனிந்து விடுக்கப்பட்ட
மழை வந்து ஏழு நாள் பெய்து மாத்தடைப்ப மது சூதன் எடுத்து மறித்த மலை
இழவு தரியாதது ஓர் ஈற்றுப்பிடி இளம் சீயம் தொடர்ந்து முடுகுதலும்
குழவி இடைக் கால் இட்டு எதிர்ந்து பொரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -(திருவாய்மொழி-3 -5 -2-)

விழியாவோ -என்று தங்கள் மநோ ரதம் –
நோக்குதியேல் -என்ற இடம் முன்னிலை

நோக்குதியேல்
தங்கள் தலையால் கிட்டுமது அன்றே நோக்குத் தான்

———

எங்கள் மேல் சாபம் இழிந்து
தங்கள் யாதனா சரீரம் போலேயும்
சாபோபஹதரைப் போலேயும்
விஸ்லேஷ வ்யசனமே படுகிற
எங்கள் துக்கம் –
அனுபவித்தே விட வேண்டுகையாலே -சாபம் -என்கிறது –

அன்றியே
விஷஹாரி ஆனவன் பார்க்க விஷம் தீருமா போலே
அவன் நோக்காலே சம்சாரம் ஆகிய விஷம் தீரும்

ஆகையால்
அங்கண் இரண்டும் கொண்டு
எங்கள் மேல் நோக்குதியேல்
எங்கள் மேல் சாபம் இழியும்
என்று அந்வயம் –

எங்கள் மேல் சாபம் இழிந்து
யாதநா சரீரம் போலேயும்
சாப உபஹதரைப் போலேயும்
உன்னைப் பெறாதே வியசனப் படுகிற துக்கம்

எங்கள் மேல் சாபம்
பிறருடைய சாபம் உன் கடாக்ஷத்தாலே தீரும் –
எங்களுடைய சாபம் நீ போக்குதல் அனுபவித்து விடுதல் செய்யும் அத்தனை
விஸ்லேஷ வியசனம் அனுபவித்தே விட வேண்டுகையாலே சாபம் என்கிறது –

1-ப்ரஹ்ம சாபம் மார்பிலே வேர்ப்பாலே போக்கலாம் –
2-துர்வாசாவினுடைய சாபம் மார்பில் இருக்கிறவர்களுடைய கடாக்ஷத்தாலே போக்கலாம்
3-கௌதம சாபம் காலில் பொடியால் போக்கலாம் –
4-தக்ஷ சாபம் ஒரு தடாகத்தில் முழுக்கிட்டு போக்கலாம்

எங்கள் சாபம் போக்குகைக்கு இத்தனையும் வேணும் –
1-வேர்த்து நின்று விளையாடக் காண வேணும்(நாச்சியார் )
2-எங்கள் மேல் நோக்க வேணும்
3-பொடி தான் கொணர்ந்து பூச வேணும் (நாச்சியார் 13)
4-இப்போதே எம்மை நீராட்ட வேணும்

(நான்குக்கும் அழகாக பிரமாணங்கள் காட்டி அருளும் அழகு )

சாபம் இழிந்து நோக்குதியேல் –
வந்து தலைப் பெய்தோம்
எம் மேல் விழியாவோ –

எங்கள் மேல் நோக்குதியேல்-எங்கள் மேல் சாபம் இழிந்தேலோ ரெம்பாவாய்-
சாபம் விரஹ வ்யஸனம் ஆதல் –
சம்சார துக்கம் ஆதல் –
தண் கண்கள்
யாதனா சரீரம் போலே உன்னையும் பெறாதே வியசனப் படுகைக்கு அடியான
சாப உபஹதரான எங்கள் துக்கம் போகை-என்கை –
விஸ்லேஷ வியசனத்தால் வரும் துக்கம் அனுபவித்தே விட வேண்டுகையாலே சாபம் என்றது

சாபம் இழிந்து நோக்குதியேல் -என்று அந்வயம்
போற்றி யாம் வந்தோம் புகழ்ந்து -என்று கீழோடே -அந்வயம்-

——————

கிங்கிணி வாய்ச் செய்த தாமரைப் பூ போலேசெங்கண் சிறுச் சிறிதே எம்மேல் விழியாவோ-
திங்களும் ஆதித்யனும் எழுந்தால் போல்-
அறைவடத்தில் கிண்கிணி போலே
அர்த்த விகசிகதமான தாமரைப் புஷ்பம் போலே இருக்கிற-சிவந்த திருக் கண் மலர்களை பொறுக்கப் பொறுக்க
உன் கடாஷம் உறாவிக் கிடக்கிற நம் மேல் விழியாவோ –

அதாவது
1-தேகாத்ம அபிமானத்தை நீக்கி -அதுக்கு இசைந்தவாறே
2-ஸ்வ ஸ்வா தந்த்ரிய அபிமானத்தை நீக்கி -அதுக்கு இசைந்தவாறே
3-சேஷத்வத்தை அறிவித்து -அதுக்கு இசைந்தவாறே –
4-அந்ய சேஷத்வ நிவ்ருதியை உண்டாம்படி பண்ணி -அதுக்கு இசைந்தவாறே
5-ஜ்ஞாத்ருத்வ பிரயுக்தமான ஸ்வ ஸ்மிநிஸ்வ சேஷத்வ நிவ்ருத்தியை உண்டாக்கி -அதுக்கு இசைந்தவாறே
6-ஸ்வ ரஷண ச்வான்வயத்தை நிவர்த்திப்பித்து – அதுக்கு இசைந்தவாறே –
7-உபாயாந்தரங்களை விடுவித்து -அதுக்கு இசைந்தவாறே
8-தத் ஏக உபாயனாம்படி பண்ணி -அதுக்கு இசைந்தவாறே –
9-ஸ்வ வியாபாரத்தில் ஸ்வாதீன கர்த்ருத்வ நிவ்ருத்தியைப் பண்ணுவித்து -அதுக்கு இசைந்தவாறே
10-பாரதந்த்ரிய பிரதிபத்தியைப் பிறப்பித்து அதுக்கு இசைந்தவாறே
11-சமஸ்த கல்யாண குண பரிபூர்ணனான தன்னை அனுபவிப்பித்து –
12-அனுபவ ஜனித ப்ரீதிகாரித கைங்கர்யத்தை உண்டாக்கி
13-அக்கைங்கர்யத்தில் ஸ்வ போக்த்ருத்வ புத்தியை தவிர்ப்பிக்கை –

முழு நோக்கு பெறும் அளவானவாறே -என்றது-
இவ்வளவான பாகம் பிறந்தவாறே -என்றபடி –
இப்படி அல்லது
தேகாத்ம அபிமானத்துக்கு-பரம பக்தி உண்டாக்கிலும் உண்டாகாது இறே

அங்கண்-இத்யாதி –
சந்திர சூர்யர்கள் இருவரும் உச்சிப் பட்டால் போலே இருக்கிற
அழகிய திருக் கண்கள் இரண்டையும் கொண்டு –
இவ்வளவான பாகம் பிறந்த எங்களை கடாஷித்தாய் ஆகில் –
அதாவது
பரம பக்தியை உண்டாக்குகை-
அத்தால்
எங்கள் மேல் சாபம் இழிந்து –
மேல்
அவசியம் அனுபாவ்யமாய் இருக்கிற
விஸ்லேஷ வியசனம் தீரும் –
ஆகையால்-உக்த ரீத்யா கடாஷிக்க வேணும் என்று கருத்து –

திங்களும் ஆதித்யனும் எழுந்தால் போலே -என்றது அவன் கடாஷம்
சுக ரூபமாயும்
அஞ்ஞான நிவர்தகமாயும்
இருக்கையாலே –

———–

அருள் வெள்ளம் தங்க முடியாதே -அதுக்காகவே திருவேங்கடத்தான் பெரிய திருமண சாத்திக்கொண்டு சேவை சாதிக்கிறான்

பொங்கும் பரிவால் -ஒவ்வொரு கோபியாக -உனக்கு சாத்மிக்க வேண்டுமே-

hard on dirt soft on cloth -திங்களும் ஆதித்யனும்

அங்கண் இரண்டும் கொண்டு எங்கள் -எம் கண்-மேல் நோக்குதியேல் -நுகத்தடி பெண் தலையில் வைத்து மந்த்ரம் -சூர்யன் போல் ஒளி வீச -சந்திரன் போல் குடும்பத்தார் இடம் -வேத மந்த்ரம்-பிரசன்ன ஆதித்ய

திருவடி முதல் வியர்வை வரை சாபம் போக்கி அருளி பரதன் -கஜேந்திரன் -மதுகைடபர் -ருத்ரன் –

அம்கண் இரண்டும் கொண்டு என் கண் மேல் நோக்குதியேல் -கண்ணோடு கண் நோக்கி -என்றுமே பிரியாமல் -பார்த்தலை விட நோக்குதல் என்றது -இடைவிடாமல் இதுவேயாக -எங்கும் பக்கல் நோக்கம் அறியாமல் ஒரு மடை செய்து-NOKIYA- இதை உணர்ந்தே வைத்த பெயர் –
சேஷ ஹோமம் -நான்காம் நாள் கல்யாணத்தில் -அபஸ்யன் த்வா மனஸா -தபஸ்ஸின் பலநாள் உன்னைப் பெற்றேன் -இருவரும் சொல்லிக் கொள்வார்கள் –

சரீரம் அங்கண் மா ஞாலம் -அண்டத்தில் உள்ளது எல்லாம் பிண்டத்தில் உள்ளதே -26 தத்துவங்களும் உடம்புக்குள் உள்ளனவே
அசேதனம்A-X- சேதனம்-Y-பரம சேதனன் Z-அரசன் -அ ரசன் பக்தி ரசம் இல்லா ஜீவாத்மா -ஆச்சார்யர் திருவடி பற்றி

வெளி கண் உள் கண் -இரண்டாலும் ஆச்சார்யர் கடாக்ஷம் -1011-மூன்று -அஷ்ட -சஹஸ்ர -மும் மோர்த்திகள் கண்களும் நிகர் இல்லையே-ஆ முதல்வன் இவன் என்று கடாஷிப்பார்

————

எங்கள் மேல் சாபம் இழிந்து –
மேல்-அவசியம் அனுபாவ்யமாய் இருக்கிற விஸ்லேஷ வியசனம் தீரும் –
ஆகையால்
உக்த ரீத்யா கடாஷிக்க வேணும் என்று கருத்து –
திங்களும் ஆதித்யனும் எழுந்தால் போலே -என்றது
அவன் கடாஷம் சுக ரூபமாயும் அஞ்ஞான நிவர்தகமாயும் இருக்கையாலே –

அலர்ந்தும் அலராமல் இருக்க ஹேதுக்கள் அருளிச் செய்கிறார்
ஸ்வாதந்த்ர்யம் செம்பளிக்கப் பண்ணும்–நப்பின்னை பிராட்டி ஸ்பர்சம் அலரப் பண்ணும்
அபராதம் மொட்டிக்கப் பண்ணும்–அபராத சஹத்வம் விகசிக்கப் பண்ணும்
கர்ம பாரதந்த்ர்யம் மொட்டிக்கப் பண்ணும்–ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யம் அலரப் பண்ணும்
காலத்தின் இளமை மொட்டிக்கப் பண்ணும்–ஆஸ்ரித ஆர்த்த த்வனி விகசிக்கப் பண்ணும்
ஆதித்யனை கண்டு விகசிக்குமா போலே -ஆற்றாமை கண்டு விகசிக்கும்
செங்கண் -உபமானம் சொல்லி தலைக் கட்ட முடியாமல் உபமேயம் -இத்தையே சொல்லிற்று

சாப நிவாரண மாலை -சாப நிவ்ருத்தி மாலை–சாற்றி அருளுகிறாள்
தன்னடையே போவதற்கு நிவாரணம் வேண்டாமே–திருக்கண் நோக்கம் பட்டதுமே பிரிந்து உழலும் சாபங்கள் தன்னடையே போம்
ச்ரமணி விதுர ரிஷி பத்நிகளை பூதராக்கின புண்டரீகாஷன் நெடு நோக்கு சாபம் இழிந்து என்னப் பண்ணும் இ றே -நாயனார் -95
திருவடித்தூள் அஹல்யையின் சாபம் தீர்த்தது–திரு முழம் தாள் குபேர புத்ரர் நளகூபர மணிக்ரீவர் -சாபம் தீர்த்தது -யமளார்ஜூன பங்கம் –
திருத் துடைகள் மது கைடபர்களின் சாபம் தீர்த்தன–திரு மார்பு ஸவேதம் ருத்ரன் சாபம் தீர்த்தது
துர்வாசர் சாபம் மார்பில் இருப்பவளால் தீர்ந்தது–திருக்கண் -கருவிலே திரு ஜாயமானம் –
புள்ளு பிள்ளைக்கு இரைதேடும் -செங்கண் சிறுச் சிறிதே
ஏகயைவகுரோர் த்ருஷ்ட்யா த்வாப்யாம் வாபி லபதே யத்ந்தத் திஸ்ரு பிரஷ்டாபிஸ் சஹஸ்ரேணாபி கச்யசித்
மூன்றோ எட்டோ ஆயிரம் கண்களோ சமம் இல்லை–ஸூ பேன மனஸா த்யாதம் –ஆ முதல்வன் இவன் –
சஷூஸா தவ சௌம்யேன பூதாச்மி ரகு நந்தன -சௌரி –போயிற்று வல்லுயிர் சாபம் அவித்யாதிகள் –

திங்களும் ஆதித்யனும்–உபய வேதாந்தம்–ஸ்ரீ பாஷ்ய கால ஷேபம் -அருளிச் செயல் கால ஷேபம்-இப்படிச் சொல்வதும் ஊற்றத்தைப் பற்ற —பரசமய நிரசன பூர்வகம் அது -செவிக்கு இனிய செஞ்சொல் இது–சஷூஸ் மத்தா து சாஸ்த்ரேண

புண்டரீகாஷா -விதுர போஜனம் -புண்டரீக நயன -கப்யாசம் ஏவம் அஷீணி
செந்தாமாரைப் பூவை -நீரை விட்டு -ஆதித்யன் உலர்ந்துமா போலே–ஆசார்ய சம்பந்தம் தாலி இருந்தால் சர்வ பூஷனங்களும் சூட்டிக் கொள்ளலாம்
பூதராக்கின புண்டரீகாஷா நெடு நோக்கு சபரி விதுரர் ரிஷிபத்னி–
பெரும் கேழலார்தம் பெரும் கண் மலர் புண்டரீகம் -அபேஷிக்காமல் – நம் மேல் ஒருங்கே பிரள வைத்தீர் -நம் ஆழ்வார் –
இன்றும் சடாரி சாதித்து -இதனாலே –
எம் மேல் -செங்கண்
எங்கள் மேல் –
எங்கள் மேல் சாபம்
மூன்று தடவை சொல்கிறார்கள்
ஸ்வரூப விரோதி -கழிந்தவர்கள் -யானே என் தனதே இல்லாமல் யானே நீ என் உடைமையும் நீயே
பிராப்ய விரோதி -கழிந்தவர்கள் -மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று
உபாய விரோதி கழிந்தவர்கள் -களைவாய் துன்பம் களையாது ஒளியாய் களை கண் மற்று இலேன் –

புள்ளு பிள்ளைக்கு இறை தேடும் புள்ளம் பூதம் குடிதானே–ஸ்ரீ பாஷ்யம் ஈ தள்ளுவது பரமத நிரசனம் -போலே
மதுபானம் பண்ணுவது அருளிச் செயல் போலே–திங்களும் ஆதித்யனும் போலே–அங்கண் இரண்டும்
ஆசார்யர் கண் பகவான் கண் இரண்டும் வேண்டுமே–கர்ப்பம் கடாஷம் ஆசார்யரை காட்டும் கடாஷம்-

—————–

22. செங்கண் :

கழிவிரக்கம் காட்டி கழித்தன போக்கி
அழல விழித்து அகல்விப்பான் — பாழே
பலபல செய்து புகல்அயல் இல்லா
புலையனேர்க்கு அங்கண் அருள்.

அ-கார வாச்ய சமாகமத்துக்கு ஆறு படிக்கட்டு :
ஈஸ்வரஸ்ய ஸௌஹார்த்தம்
எதுர்ச்சா ஸுக்ருதம்
விஷ்ணோர் கடாக்ஷம்
அத்வேஷம்
ஆபிமுக்யம்
சாது சமாகமம்
அதில் நடுவாக உள்ளது விஷ்ணோர் கடாக்ஷம்.
கதிர் மதியம் போல் முகத்தான் என்று தொடங்கி செங்கண் சிறிச்சிறிதே எம்மேல் விழியாயாவோ என்று
கடாக்ஷ வீக்ஷண்யத்தை பிரார்த்திக்கிற படி இது.
தேய்தல், வளர்தல், ராகு-கேதுவால் பீடித்தல் இவை உள்ள சூரிய-சந்திரர்கள் அவனுடைய திருக் கண்களுக்கு
நேர்கொடு நேர் ஒவ்வார் என்று தெளிந்து, ’செங்கண்’ என்றே சொல்லி
”தத்-தஸ்ய சதுர்சம்” ஆக்குகிறாள். அங்கண் இரண்டும் கொண்டு எங்கள் மேல் நோக்குதியேல் எங்கள் மேல் சாபம் இழிந்து
என்று பிராப்பிய விரோதி கழிக்கையும்
இனி மேலில் பாட்டுகளில் வெப்பம் கழிந்து கூடி இருந்து குளிர்தலும் சொல்லுகிற படி.
போற்றியாம் வந்தோம் புகழ்ந்து என்று இருப்பதால் இது ஒரு புகழ் மாலை.

கப்யாஸம் புண்டரீகம் ஏவம் அக்ஷிணீ – என்பதாக
எம்பெருமான் செங்கண்ணுக்கு உபமானமாக தாமரையை சொல்லுகிறது சாந்தோக்யம் ;
அவனுடைய கண்ணுக்கு உபமானம் இட்டுச் சொல்லுகை என்பது அதனை அழகாக்குமத்தனை.
உபமானம் நேர் நில்லாமையாலே உபமேயம் தன்னை விசேஷிக்கிறது.
தன்னுடை பூர்வபக்ஷ கிரந்த வாசிப்பின் போது இந்த வாக்யத்திற்கு யாதவ பிரகாசர் சொன்ன அபார்தத்தைக்க கேட்டு
கலங்கி , பகவத் ராமானுஜர் காட்டுகிற விசேஷார்த்தம் இங்கு நோக்கத்தக்கது :

கப்யாஸம் = கபி + ஆஸம் = சூரிய மண்டலத்தை இருப்பிடமாக உள்ள பிரஹ்மத்தை உபாஸ்யமாக சொல்வது போல,
புண்டரீகம் போலேயான அக்ஷிணியை இருப்பிடமாக உள்ள பிரஹ்மம் உபாஸ்யம் என்கிறது .
கப்யாஸம் என்பதற்கு உபாசன ஸ்தானம் அர்த்தம் என்கிற முதல் யோஜனை இங்கு சேராது.
கபி + ஆஸம் – கபி = குரங்கு பிருஷ்டம் , புண்டரீகம் என்று உபமான துவயமும்;
உயர்ந்த பிரஹ்மத்துடைய திருக்கண்களுக்கு தீன உபமானமும் கூடாது ஆகையால் இந்த இரண்டாவது யோசனையும் தள்ளுபடி.
ஈஷத் விகசித = சிறிதளவு மலர்ந்த என்று பொருளும் சரிப்படாது. அவன் மலங்க விழித்தால் நம்மால் தரிக்கப் போகாது.
அத்தாலேயே ஆண்டாள் செங்கண் சிறுச்சிறிதே சாத்மிக்க சாத்மிக்க எம்மேல் விழியாவோ என்கிறாள்.

ஸ்வாமி எம்பெருமானார் காட்டுகிற அர்த்தமோ ஆழ்வார்கள் திருவாக்கை அடி யொற்றித் தந்த விளக்கமாகும்.
கம்பீரம்பு சமத்பூத (1) ஸுவிருஷ்ட நாள அஸ (2) ரவி கர விகசித (3) புண்டரீக தள அமலஆயத ஈக்ஷணம்
என்பதாக சொல்லுகிற அழகு – ஈதோர் அற்புதம் கேளீர் என்று வாய் வெறுவத் தகும்.

————————–

ஸ்ரீ மத்யை விஷ்ணு சித்தார்ய மநோ நந்தன ஹேதவே
நந்த நந்தன ஸூந்தர்யை கோதாயை நித்ய மங்களம் —

————————————————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ தொட்டாசார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஒண்ணான வான மா மலை ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆயி ஸ்வாமிகள்  திருவடிகளே சரணம் சரணம்
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பூர்வாசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

This entry was posted on January 6, 2023 at 4:43 pm and is filed under திருப்பாவை. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.