அழகரது அந்தாதி என விரியும்; அழகர் விஷயமாக அந்தாதித்தொடையாற் பாடப்பட்டதொரு பிரபந்த மென்பது பொருள்.
இத்தொடர்மொழியில் தொக்குநின்ற ஆறாம்வேற்றுமையுருபின் பொருளாகிய சம்பந்தம், விஷயமாகவுடைமை;
விஷ்ணுபுராணம், விநாயகரகவல் என்பவற்றிற்போல. அழகரைப்பற்றிய அந்தாதியென விரித்தால்,
இரண்டாம்வேற்றுமையுருபும் பொருளுமுடன் தொக்கதொகையாம்.
“அழகர்” என்பது – திருமாலின் திவ்வியதேசங்கள் நூற்றெட்டனுள் பாண்டியநாட்டுத்திருப்பதி பதினெட்டில் ஒன்றும்,
வநகிரி யென்று வட மொழியிற்கூறப்படுவதும்,
‘கோயில் திருமலை பெருமாள்கோயில் அழகர்திருமலை’ என்று சிறப்பாக எடுத்துக்கூறப்படுகிற நான்கு தலங்களுள் ஒன்றும்,
“இருப்பிடம் வைகுந்தம் வேங்கடம் மாலிருஞ்சோலையென்னும், பொருப்பிடம் மாயனுக் கென்பர் நல்லோர்” என்றபடி
ஆன்றோர் கொண்டாடப்பெற்ற மகிமையுடையதுமான திருமாலிருஞ்சோலைமலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற எம்பெருமானது திருநாமம்;
ஸர்வாங்கஸுந்தரரென்னும்படி நிரம்பிய அழகையுடையவராதல்பற்றி வந்தது இப்பெயர்.
அலங்காரர், சுந்தரபாகு என்றும் அப்பெருமானுக்குத் திருப்பெயர்கள் வழங்கும்.
அந்தாதி – அந்தத்தை ஆதியாக வுடையது: அன்மொழித்தொகை; வடமொழித்தொடர், தீர்க்கசந்தி:
அந்த ஆதி எனப் பிரிக்க. அந்தாதியாவது – முன்நின்றசெய்யுளின் ஈற்றிலுள்ள எழுத்தாயினும் அசையாயினும் சீராயினும் அடியாயினும்
அடுத்துவருஞ்செய்யுளின் முதலாக அமையும்படி பாடுவது;
இங்ஙனம் பாடும் நூலினது ஈற்றுச்செய்யுளின் அந்தமே முதற் செய்யுளின் ஆதியாக அமையவைத்தல், மண்டலித்த லெனப்படும்.
இது, தொண்ணூற்றாறுவகைப்பிரபந்தங்களுள் ஒன்றாம். பதிற்றந்தாதி நூற்றந்தாதி என்ற வகைகளில் இந்நூல் நூற்றந்தாதியாம்.
அதாவது – நூறுவெண் பாவினாலேனும் நூறுகட்டளைக்கலித்துறையினாலேனும் அந்தாதித்தொடை யாற் கூறுவது.
இந்நூல், அந்தாதித்தொடையா லமைந்த நூறு கட்டளைக் கலித்துறைகளை யுடையது.
சொற்றொடர்நிலைச்செய்யுள், பொருட்டொடர் நிலைச்செய்யுள் என்ற வகையில் இது சொற்றொடர்நிலை;
“செய்யுளந்தாதி சொற்றொடர்நிலையே” என்றார் தண்டியலங்காரத்தும்.
ஆசிரியர் தொல்காப்பியனார் செய்யுளியலில் “விருந்தேதானும், புதுவதுகிளந்த யாப்பின்மேற்றே” என்பதனால்,
“விருந்துதானும் பழங்கதை மேலதன்றிப் புதிதாகத் தாம் வேண்டியவாற்றால் தொடுக்கப்படுந் தொடர்நிலைமேலது” என்று கூறினமையின்,
இந்நூல், அங்ஙனங்கூறிய விருந்தாம் என்று உணர்க அச்சூத்திரவுரையில் அந்தாதியும் கலம்பகமும் முதலாயின
உதாரணங்காட்டப்பட்டுள்ளவாறுங் காண்க. இனி, இதனைச்சிறுகா ப்பியத்துள் அடக்குவர் பிற்காலத்தார்.
இப்பிரபந்தம், தோத்திரரூபமானது.
இந்நூலிலுள்ள கலித்துறைகள் யாவும் பெரும்பாலும் திரிபு என்னுஞ் சொல்லணியையும்,
சிறுபான்மை யமகம் என்னுஞ் சொல்லணியையும் உடையன.
திரிபாவது – ஒவ்வோரடியிலும் முதலெழுத்துமாத்திரம் வேறு பட்டிருக்க. இரண்டுமுதலிய பல எழுத்துக்கள் ஒன்றிநின்று பொருள்வேறு படுவது;
இதனையும் யமகவகையில் அடக்குவர் ஒருசாரார்.
யமகமாவது – பலஅடிகளிலாயினும் ஓரடியிற்பலஇடங்களிலாயினும் வந்த எழுத்துத் தொடர்களே மீண்டுவந்து பொருள்வேறுபடுவது;
இது, தமிழில் ‘மடக்கு’ எனப்படும். இந்நூற்செய்யுள்களிற் சிறுபான்மை காணப்படுகிற யமகங்கள், பலஅடிகளில் வந்தவை.
———-
திருச் சிறப்பு பாசுரம் -தனியன் –
திரு கவி மங்கை மணவாள வள்ளல் செந்தேன் றுளித்து
முருகவிழ் தென் திருமாலிருஞ்சோலை மலை முகுந்தற்கு
இருகவின் தாள்களில் சூடும் அந்தாதியின் ஈரைம்பதில்
ஒரு கவி கற்கினும் ஞானமும் வீடும் உதவிடுமே
(இதன்பொருள்.) திரு கவி – சிறந்த கவியாகிய,
மங்கை மணவாள வள்ளல்-திருமங்கைநாட்டில்திருவவதரித்த அழகியமணவாள தாசரென்னும் வண்மைக்குணமுடையவர்,
செம் தேன் துளித்து முருகு அவிழ் தென் திரு மாலிருஞ்சோலை மலை முகந்தற்கு – செந்நிறமானதேன்சிந்தி வாசனைவீசப் பெற்ற
அழகிய திருமாலிருஞ்சோலைமலையில் திருக்கோயில்கொண்டு எழுந்தருளியிருக்கிற திருமாலுக்கு,
கவின் இரு தாள்களில் சூடும் – அழகிய இரண்டுதிருவடிகளிலே சாத்திய,
அந்தாதியின் – இந்த அழகரந்தாதி யென்னும் பிரபந்தமாகிய பாமாலையி லுள்ள,
ஈரைம்பதில் – நூறுசெய்யுள்களுள்,
ஒரு கவி – ஒருசெய்யுளை,
கற்கினும் – கற்றாலும், (அக்கற்றவர்க்கு அக்கல்வியானது),
ஞானமும் வீடும் உதவிடும் – நல்லுணர்வையும் பரமபதத்தையும் தவறாதுகொடுக்கும்; (என்றவாறு.) – ஈற்றுஏகாரம் – தேற்றம்.
அழகியமணவாளதாசர் இயற்றிய திருமாலிருஞ்சோலைமலை யழகரந்தாதிப்பாசுரங்களுள் ஒன்றை யோதியுணர்ந்தவரும்
ஞானமுடையராய் ஸ்ரீவைகுண்டஞ்சேர்வர் என இந் நூற்பயன் கூறுமுகத்தால்,
இந்நூலின் சிறப்பையும் இந்நூலாசிரியரது தெய்வப்புலமையையும் தெரிவித்தவாறாம்.
சிறப்புப் பாயிரவிலக்கணங்களுள் ஆக்கியோன்பெயரும், நூற்பெயரும், நுதலியபொருளும், பயனும் இச்செய்யுளில் விளங்குதல் காண்க.
திரு கவி – திவ்வியகவி யென்றபடி, திரு – மேன்மை. கவி ஆசு மதுரம் சித்திரம் விஸ்தாரம் என்னும் நாற்கவிகளைப் பாடுபவன்.
பொதுவிதிப்படி திருக்கவியென வலிமிகற்பாலது எதுகைநயம்நோக்கி “திருகவி” என இயல்பாய்நின்றது;
இது, தொகுத்தலென்னுஞ் செய்யுள்விகாரத்தின்பாற் படும்.
திருகவி, மங்கை மணவாளவள்ளல் என்பன – ஒருபொருளின்மேல்வந்த பலபெயர்கள்.
மங்கைநாடு, சோழமண்டலத்தின் உட்பகுதிகளுள் ஒன்று; மண்ணியாற் றங்கரையில் திருவாலி திருநகரியோடே சேர்ந்து
அதில் ஏகதேசமென்ன லாம்படியிருக்கும் திருக்குறையலூர் முதலிய ஊர்களைத் தன்னிடத்தேகொ ண்டது:
திருமங்கையாழ்வாரும் இதில் திருவவதரித்தவரே, ஒருபெயரின்ஒரு பகுதியைக் கொண்டு அப்பெயர் முழுவதையுங் குறிப்பதொரு
மரபுபற்றி அழகியமணவாளதாசரை ‘மணவாளன்’ என்றார்; (இதனை, வடநூலார், நாமை கதேசேநாமக்ரஹணம் என்பர்.)
வள்ளல் – வரையாது கொடுப்பவன்; உதாரி: வண்மையென்னும் பண்பினடியாப் பிறந்த பெயர்; அல் – பெயர் விகுதி.
மணவாளவள்ளல் – மணவாளனாகிய வள்ளல்எனஇருபெயரொட்டு. வேண்டுவார் வேண்டியபடியெல்லாம் பலவகைக்
கவிகளைத் தட்டுத்தடையின்றிப் பாடித்தருமியல்பின ராதலாலும், எல்லாச்செல்வத்தினுஞ் சிறந்த முத்திச் செல்வத்தைத்
தரவல்ல திவ்வியப்பிரபந்தங்களைப் பாடி எல்லாவுயிர்களும் எளிதில் உய்யுமாறு வழங்கியருளியவ ராதலாலும், ‘வள்ளல்’ எனப்பட்டனர்.
திரு கவி மங்கை என்பதற்கு – செல்வத்தால் மூடப்பெற்ற (அதாவது – செல்வம்நிறைந்த) மங்கை யென்ற ஊரில்
அவதரித்த என்று உரைப்பாரு முளர்; இப்பொருளில், கவிமங்கையென்பது – வினைத்தொகை: செய்வினை, செயப்பாட்டுவினைப்பொருளது.
இனி, திருகு அவிஎன்றுபிரித்து, மாறுபாடு (வஞ்சனை) இல்லாத என்று உரைத்து, மணவாள வள்ளலுக்கு அடைமொழி யாக்குவர் ஒருசாரார்.
“திரு கவிமங்கை மணவாள வள்ளல்” என்ற தொடர் சிறந்த கவநசக்தியாகிய பெண்ணுக்குக் கணவனாகிய
உதாரி யென்ற ஒரு பொருள் தொனிக்குமாறு நிற்றலுங் காண்க;
கவித்திறத்தைத் தன்வசத்திற் கொண்டு நடத்துபவ னென்றவாறு.
மணவாளன் – மணம் + ஆளன்: கலியாணஞ்செய்துகொண்ட புருஷன். வள்ளல் சூடும் என இயையும.
“ஆயிரம்பூம்பொழிலுமுடை மாலிருஞ்சோலையதே” என்றபடி மிகப் பெரிய பல சோலைகளை யுடைய மலை யாதலால்,
“மாலிருஞ்சோலைமலை” என்று திருநாமம்;
மால் – பெருமை, இருமை – பெருமை; இவ்விரண்டும் தொடர்ந்து ஒருபொருட்பன்மொழியாய் நின்றன.
மால் – உயர்ச்சி; இருமை – பரப்பு என்று கொண்டு, உயர்ந்து, பரந்த சோலைகளை யுடைய மலையென்றலும் உண்டு.
திரு – மேன்மைகுறிக்கும் அடைமொழி. பரதகண்டத்தில் தென்னாடாகிய பாண்டியநாட்டி லுள்ள மலையாதல்பற்றி,
“தென்திரு மாலிருஞ்சோலைமலை” எனப்பட்டதாகவும் கொள்ளலாம்.
வடக்குத் திருமலையாகிய திருவேங்கடத்தோ டொத்த தெற்குத்திருமலை யாதலாலும், “தென்” என்ற அடைமொழி
திருமாலிருஞ்சோலைமலைக்கு ஏற்கும்; அதனை “வடதிருவேங்கடம்” என்பது காண்க.
(தென் என்று – அழகாதல்; தெற்குத்திக்கிலேயான வென்னுதல், மால் என்றும் இருமை என்றும் இரங்கும் பெருமைக்கு வாசகமாய்,
சோலையினுடைய ஓக்கத்தையும் பரப்பையும் சொல்லுகிறது. இப்படியிருக்கிற சோலைகளை யுடைத்தாகையாலே,
மாலிருஞ்சோலை யென்று அத்தேசத்துக்கு நிரூபகம்; “வநகிரியிறே” என்ற ஸ்ரீமணவாளமாமுனிகள் வியாக்கியாந வாக்கியம் உணரத்தக்கது.)
‘செந்தேன்துளி த்துமுருகவிழ்’ என்ற அடைமொழி, அம்மலைச்சோலைகளிலுள்ள மலர்களின் செழுமையையும் சிறப்பையும் விளக்கும்.
முகுந்தன் என்ற வடமொழி – முத்தியின்பத்தையும், இவ்வுலகவின்பத்தையும் தருபவன் என்று பொருள்பெறும்;
மு – முக்தி, கு – பூமி. முகுந்தற்கு என்பதை உருபுமயக்கமாகக்கொண்டு முகுந்தனது என்றலு மொன்று.
இருதாள் – உபய பாதம். இரு கவின் தாள் – இயற்கையழகு, அணிகல மணிவதனாலாகுஞ் செயற்கையழகு என்னும்
இருவகையழகையு முடைய திருவடி யெனினும் அமையும்.
சூடும் என்ற வினைச்சொல்லின் ஆற்றலால், அந்தாதி பாமாலை யெனக் கொள்க. ஈரைம்பது – பண்புத்தொகை;
இது – ஆகுபெயராய், அத்துணைச்செய்யுளின்மேல்நின்றது. பாடுவோனை யுணர்த்தும்
‘கவி’ என்ற வடசொல் – ஈற்றடியில், கருத்தாவாகுபெயராய், அவனாற் பாடப்பட்ட பாடலின்மேல் நின்றது.
ஒருகவிகற்கினும், உம் – இழிவுசிறப்பு: ஒன்று என்னும் எண்ணின் சிறுமை பற்றியது.
ஞானமென்றது – கல்வியறிவோடு, வீடுபயக்குமுணர்வாகிய தத்துவஞானத்தையுங் குறித்தது;
“ஞானமும் புகழு முண்டாம், வீடியல்வழியதாக்கும்” என்றவிடத்துப் போல. “கற்றீண்டு மெய்ப்பொருள் கண்டார் தலைப்படுவர்,
மற்றீண்டு வாராநெறி” என்றபடி கல்விக்குப் பயன் ஞானமும் அதன் பயன் வீடு மாதலால், அக் காரணகாரியமுறைமை தோன்ற,
“கற்கின் ஞானமும் வீடும் உதவிடும்” என்றார். ஜ்ஞாநம் – வடசொல். ஜ்ஞாநமாவது, முத்தியுணர்வு; மற்றையறிவு, விஜ்ஞாந மெனப்படும்:
இவ்வேறுபாடு, வடநூலிற் கண்டது. வீடு – இருவினைப்பாசபந்தத்தை விட்டு அடையும் இடம்;
“முக்தி” என்ற வடசொல்லின் பொருள்கொண்ட பெயர். உதவிடும், “இடு” என்ற துணைவினை – துணிவு உணர்த்தும்.
இக்கவி அபியுக்தரி லொருவர் செய்த தென்பர். இது, வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் தனியன் எனப்படும்.
(நூலினுள் அடங்காது தனியே பாயிர மாய்நிற்றல்பற்றியது, அப்பெயர்; “அன்” விகுதி – உயர்வுப்பொருளது.)
————
காப்பு
காப்பு – காத்தல்; அது, இங்கு, காக்கின்ற கடவுளின் விஷயமான வணக்கத்தைக் குறிக்கும்:
ஆகவே, கவி தமக்குநேரிடத்தக்க இடையூறுகளை நீக்கித் தமது எண்ணத்தைமுடிக்கவல்ல தலைமைப்பொருளின்
விஷயமாகச் செய்யுந் தோத்திர மென்பது கருத்து. இக்காப்புச்செய்யுள், ஆழ்வார்கள் பன்னிருவருட் பிரதானரான நம்மாழ்வாரைப் பற்றியது.
ஸ்ரீவைஷ்ணவ சமயத்தவரான இந்நூலாசிரியராற் கூறப்பட்ட இக்காப்புச்செய்யுள், விஷ்ணு பக்தர்களிற்சிறந்த ஆழ்வாரைக் குறித்த தாதலால்,
வழிபடுகடவுள்வணக்க மாம். தம்தமது மதத்துக்கு உரிய கடவுளை வணங்குதலே யன்றி அக்கடவு ளின் அடியார்களை
வணங்குதலும் வழிபடுகடவுள்வணக்கத்தின்பாற் படுமென அறிக.
ஆழ்வார் திருமாலின் அவதார மாதலாலும், அவரை வணங்குதல் வழிபடுகடவுள்வணக்கமேயாம்.
அவ்வாழ்வாரால் வெளியிடப்பட்ட திவ்வியப்பிரபந்தங்களின் சொற்பொருட்கருத்துக்களமைய அம்முதனூலுக்கு
வழிநூல்போலச் செய்யப்படுவது இப்பிரபந்த மென்பதுபற்றி, இந்நூலின் இக்காப்புச்செய்யுளை
ஏற்புடைக்கடவுள்வணக்க மென்று அரிதிற் கொள்ளவும் அமையும்.
அங்கத் தமிழ் மறை ஆயிரம் பாடி அளித்து உலகோர்
தங்கட்கு வீடருளும் புருடோத்தமன் தண் வகுளத்
தொங்கற் பராங்குசன் தாளிணை மாலிருஞ்சோலை மலைச்
சங்கத் தமிழ் அழகர் அந்தாதி நடாத்தலைக் கொள்வனே –
(இ – ள்.) அங்கம் – (ஆறு) அங்கங்களையுடைய,
தமிழ் மறை -தமிழ் வேதமாகிய,
ஆயிரம் – ஆயிரம் பாசுரங்களை,
பாடி -, அளித்து – (மதுரகவிகள் நாதமுனிகள் முதலிய நல்லோர்களுக்கு உபதேசமுகமாகக்) கொடுத்து,
உலகோர்தங்கட்கு வீடு அருளும் – உலகத்தார்க்கு முத்தியைத் தந்தருள்கிற,
புருடோத்தமன் – புருஷ சிரேஷ்டரும்,
தண் வகுளம் தொங்கல் – குளிர்ச்சியான மகிழம்பூமாலையைத் தரித்த,
பராங்குசன் – பராங்குசனென்னுந்திரு நாமமுடையவருமான நம்மாழ்வாருடைய,
தாள்இணை – உபயபாதத்தை, –
மாலிருஞ்சோலைமலை சங்கத்து அழகர் அந்தாதி நடாத்த தலைக்கொள்வன் – திருமாலிருஞ்சோலைமலையில்
எழுந்தருளியிருப்பவரும் தமிழ்ச்சங்கத்துக்குத் தலைவருமாகிய அழகரது விஷயமாக யான்பாடும்
அந்தாதிப்பிரபந்தத்தை இடையூறின்றி நடத்துதற்பொருட்டுத் தலைமேற்கொண்டு வணங்குவேன்; (எ – று.) – ஏகாரம் – ஈற்றசை.
“மாறன் பணித்த தமிழ்மறைக்கு மங்கையர்கோன், ஆறங்கங் கூற வவதரித்த” என்றபடி
ருக் யஜுஸ் ஸாமம் அதர்வணம் என்ற நான்குவேதங்களுக்கும் சிக்ஷை வியாகரணம் சந்தஸ் நிருக்தம் ஜ்யோதிஷம் கல்பம்
என்ற ஆறுசாஸ்திரங்களும் அங்கமாதல்போல, சதுர்வேதசாரமாக நம்மாழ்வார்அருளிச்செய்த
திருவிருத்தம், திருவாசிரியம், திருவாய்மொழி, பெரியதருவந்தாதி என்றநான்குதிவ்வியப்பிரபந்தங்களுக்கும்
திருமங்கையாழ்வார் திருவாய்மலர்ந்தருளிய பெரியதிருமொழி திருக்குறுந்தாண்டகம் திருநெடுந்தாண்டகம் திருவெழுகூற்றிருக்கை
சிறிய திருமடல் பெரிய திருமடல் என்ற ஆறுபிரபந்தங்களும் அங்கமாகுதலால், ‘அங்த்தமிழ்மறை’ எனப்பட்டது;
“குருகூர ரங்கமறைத்தமிழ்மாலை” என்றார் திருவேங்கடத்தந்தாதியிலும்.
(நம்மாழ்வார்பிரபந்தங்கள் வேதமாதலையும், திருமங்கையாழ்வார் பிரபந்தங்கள் அவற்றிற்கு அங்கமாதலையும்
ஆசார்யஹ்ருதயம் முதலிய நூல்களிலும், அவற்றின் வியாக்கியாநங்களிலும் பரக்கக்காணலாம்.)
வேதங்களின் அர்த்த நிர்ணயத்துக்குச் சாஸ்திரங்கள் உபகாரகங்க ளாகையால், அங்க மெனப் படும்;
அத்தன்மையை இங்குங் கொள்க. “தமிழ்மறை யாயிரம்” என்றது, திருவாய்மொழியை. நான்குவேதங்களுள்ளும்
ஸாமவேதம் சிறந்ததாதல் போல, சதுர்வேதசாரமான நம்மாழ்வார் பிரபந்தங்கள் நான்கனுள்ளும் ஸாமவேதஸாரமான
திருவாய்மொழி பிரதாநமாதலால், அது இங்கு எடுத்துக்கூறப்பட்டது. தலைமைபற்றி இதனை எடுத்துக்கூறியது, பிறவற்றிற்கும் உபலக்ஷணம்.
திருவாய்மொழி ஆயிரத்து நூற்றிரண்டு செய்யுள்களாயினும், சொச்சத்தொகையைக்குறியாது பெருந்தொகையை மாத்திரமே குறித்து, “ஆயிரம்” என்றார்;
எம்பெருமானுடைய ஆயிரத்தெட்டுத் திருநாமங்களை “ஸஹஸ்ரநாமம்” என்றல்போல.
நூறுபதிகத்திலுமுள்ள நூறுதிருநாமப்பாட் டுக்களையும் ஒதுக்குமிடத்து ஆயிரத்திரண்டேயாகுமன்றோ.
(“ஆராதகாதற் குரு கூர்ச்சடகோபன், ஓராயிரஞ்சொன்னவவற்றுளிவைபத்தும்,
சோரார் விடார்கண்டீர் வைகுந்தந்திண்ணெனவே”,
“குரு கூர்ச்சடகோபன், கூறின வந்தாதியோராயிரத்துளிப்பத்துங், கூறுதல்வல்லாருளரேற் கூடுவர் வைகுந்தமே”,
“பண்டலையிற்சொன்ன தமிழாயிரத்திப்பத்தும்வல்லார், விண்டலையில் வீற்றிருந்தாள்வரெம்மாவீடே”,
“குருகூர்ச்சடகோபன்சொல், கெடலி லாயிரத்துள்ளிவைபத்தும், கெடலில்வீடுசெய்யுங் கிளர்வார்க்கே” என்றபடி)
திருவாய்மொழியோதினவர்கள் முத்திபெறுதலால், ‘ஆயிரம்பாடியளித்துலகோர்தங்கட்கு வீடருளும் புருடோத்தமன்’ என்றார்.
(“மாறன்மலரடியே, வீசுபுகழெம்மாவீடு”,
“அருள்கொண்டாடு மடியவரின்புற, அருளினா னவ்வருமறையின்பொருள்,
அருள்கொண்டாயிரமின் தமிழ்பாடினான், அருள் கண்டீரிவ்வுலகினின்மிக்கதே” என்பவையும் இங்கு உணரத்தக்கன.)
புருஷோத்தமன் என்ற வடமொழிப்பெயர், புருஷ உத்தமன் என்று பிரியும்; குணசந்தி:
‘அ ஆ முன் உ ஊ வரின் இரண்டுங்கெட ஓர் ஓகாரம் தோன்றும்.” புருடோத்தமன் – புருடரிற்சிறந்தவன்; உத்தமபுருஷன்.
பிரபந்நஜநகூடஸ்தராதலால், ஆழ்வார், புருடோத்தம னெனப்பட்டனர். ஆழ்வார் நாராயணாம்ச மாதலால், அவரை,
அத்திருமாலின் திருநாமமாகிய ‘புருடோத்தமன்’ என்ற பெயராற் குறித்தன ரென்றுங் கொள்ளலாம்;
“வேதந் தமிழ்செய்த மெய்ப்பொருளே” என்றார் பிறரும். தம்பக்கல் திருவுள்ள முவந்து திருக்குருகூர்ப் பொலிந்து நின்ற பிரான்
பிரசாதித்த மகிழமலர்மாலையைத் தரித்ததனால், ஆழ்வார்க்கு ‘வகுளாபரணர்’ என்று ஒரு திருநாமம் வழங்கும்.
மிகக்களித்துக் கொழுத்துக் செருக்கித் திரிந்து எதிர்த்து வாதப்போர்க்குவரும் பிறமதத்தவராகிய மதயானைகளைத்
தமது பிரபந்தங்களிற்கூறிய தத்துவார்த்தங்களைக்கொண்டு செருக்கடக்கிக் கீழ்ப் படுத்தித் தம்வசத்தில் வைத்து
நடத்துந் திறமுடையராய் அவற்றிற்கு மாவெட்டியென்னுங் கருவி போலுதலால், நம்மாழ்வார்க்குப் பராங்குச னென்று ஒருதிருநாம மாயிற்றென்க;
பர அங்குச என்று பிரிக்க: தீர்க்க சந்திபெற்ற வடமொழித்தொடர். ‘அஆமுன் அஆவரின் இரண்டுங்கெட ஓர் ஆகாரம் தோன்றும்.
‘ பரர் – அயலார், அங்குசம் – மாவெட்டி, தோட்டி. சங்கம் – புலவர் கூட்டம்.
தமிழ்ச் சங்கத்துக்குத் திருமாலிருஞ் சோலை மலை யழகர் தலைவராதலை, “தண்டமிழ்ச்சங்கத்தனியிறையவனே,”
“சுத்தத்தமிழ்ப் புலவர், சங்கத்திருப்பிரியான்” என்ற அழகர்கலம்பகத்தாலும் அறிக.
அங்கம், வகுளம், ஸங்கம் – வடசொற்கள். வகுளமென்ற மகிழமரத் தின்பெயர், இங்கு அதன் மலர்க்குச் சினையாகுபெயராம்.
தொங்கல் – தொங்குவதென்னும்பொருளதாய், மாலைக்குக் காரணக்குறியாம்; இதில், அல் –
கருத்தாப்பொருள்விகுதி: இனி, தொங்கல் என்பதைத் தொழிலாகு பெயரெனினும் இழுக்காது. தாளிணை தலைக்கொள்வன் என இயையும்.
சங்கத்து அழகர் என்பதற்கு – இடத்திருக்கையிலே ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யமென்னுஞ் சங்கத்தை யேந்திய அழக ரெனினும் அமையும்;
“அதிர்குரற் சங்கத்தழகர்” என்ற திருவாய்மொழியையும், ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்தைத் திருக்கையிலேயுடையராய்
அச்சேர்த்தியழகாலே அதுதன்னையே தமக்குத்திருநாமமாகவுடையவர்’என்ற அதன் வியக்கியாநத்தையும்,
“சங்கத்தமிழகரென்றே திருநாமம்” என்ற அதன் அரும்பதவுரையையுங் காண்க:
இப்பொருளில், சங்கம் – ஸங்கமென்ற வடசொல்லின் திரிபு. நடாந்த – நடந்த என்பதன் விகாரம்.
தலைக்கொள்வன் என்பதில், ‘அன்’ விகுதி – தன்மையொருமைக்கு வந்தது. தலை – தலைமையான உறுப்பு; உத்தமஅங்கம்.
கைங்கரியசித்திக்குத திருமாலிருஞ்சோலைமலையை ஆசிரயிக்கவேணுமென்று தமது நெஞ்சத்துக்கும் உலகத்தார்க்கும்
உபதேசமாக “கிளரொளியிளமை” என்ற தொடக்கத்துத் திருவாய்மொழிப்பதிகம் அருளிச்செய்த நம்மாழ்வாருடைய
திருவடிகள் அவ்வழகர்விஷயமாக அந்தாதிபாடுதற்குக் காப்பாகக் கொள்ள உரியனவாதல் காண்க.
ஆயிரத்தந்தாதி பாடியவரது திருவருள் நூற்றந்தாதியை நடத்தத் தட்டில்லையன்றோ.
இங்ஙனம் வணங்கியதனால், தொடங்கிய தொழில் இனிதுமுடியுமென்பது கருத்து.
————
நீர் ஆழி வண்ணனை பாலாழி நாதனை நின்மலனை
சீர் ஆழி அம்கைத் திருமகள் கேள்வனை தெய்வப் புள் ஊர்
கூர் ஆழி மாயனை மால் அலங்காரனை கொற்ற வெய்யோன்
ஓர் ஆழித் தேர் மறைத்தானை எஞ்ஞான்றும் உரை நெஞ்சமே –1–
(இ – ள்.) நெஞ்சமே – (எனது) மனமே! –
நீர் ஆழி வண்ணனை – நீர் மயமான கடல்போலும் (கரிய) திருநிறமுடையவனும்,
பால் ஆழி நாதனை – திருப்பாற்கடலிற் பள்ளிகொண்டிருக்கிற தலைவனும்,
நின்மலனை – குற்றமற்றவனும்,
சீர் ஆழி அம் கை திருமகள் கேள்வனை – சிறந்த மோதிரங்களை (த்திருவிரல்களில்) அணிந்த அழகிய
கைகளையுடைய இலக்குமியின் கணவனும்,
தெய்வம் புள் ஊர் கூர் ஆழி மாயனை – தெய்வத் தன்மையையுடைய சிறந்தபறவையாகிய கருடனை வாகனமாகக்
கொண்டு ஏறிநடத்துகிறவனும் கூரிய (சுதர்சநமென்னுஞ்) சக்கராயுதத்தை (வலக்கையில்) ஏந்தியவனும் விசித்திரசக்தியை யுடையவனும்,
கொற்றம் வெய்யோன் ஓர் ஆழி தேர் மறைத்தானை – வெற்றியையுடைய சூரியனது ஒற்றைச்
சக்கரத்தையுடைய தேரை (மகாபாரதயுத்தத்தில்) மறைத்திட்டவனுமான,
மால் அலங்காரனை – பெருமை பொருந்திய அழகனை,
எஞ்ஞான்றும் உரை – எப்பொழுதும் துதி செய்வாய்; (எ – று.)
“சதிரிளமடவார்தாழ்ச்சியைமதியாது, அதிர்குரற்சங்கத்தழகர்தங்கோ யில்,
மதிதவழ்குடுமிமாலிருஞ்சோலைப், பதியதுவேத்தி யெழுவதுபயனே” என்று நம்மாழ்வார் தம் திருவுள்ளத்தைக் குறித்து உரைத்ததுபோல,
இது, இந்நூலாசிரியர் தமதுநெஞ்சைநோக்கி அறிவுணர்த்தியதாம்.
அழகரைத் துதிப்பதே ஆத்மாவுக்குப் பரமபிரயோஜந மென்றவாறு, நினைத்தல் பேசுதல் தொழில்செய்தல் என்பன
முறையே மனம் மொழி மெய் என்னும் திரிகரணத்தின் செயலாதலால்,
அவற்றில் வாக்கின் செயலான உரைத்தலை மனத்தின்மேலேற்றி “உரை நெஞ்சமே” என்றது,
ஓருறுப்பின் வினையை மற்றோருறுப்பின் மேலேற்றிக்கூறும் ஒருவகை உபசார வழக்காம்;
வாயினால் துதித்தற்கும் மனத்தின் நினைப்பு இன்றியமையாது வேண்டுதலால், அத்தலைமைபற்றி, இங்ஙனம் புறக் கரணத்தின்
செயல் அகக்கரணத்தின் மேலேற்றப்பட்ட தென்க. இது பிரபந்தத்தின் தொடக்கமாதலால், நூல்முழுவதையும் பாடித்
தலைக்கட்டுதற்குத் தம்மனத்தைப்பலவழிகளிற் செல்லாமல் ஒருவழிப்படுமாறு உடன்படுத்தவேண்டியவராய்
“மாலலங்காரனை எஞ்ஞான்றும் உரை நெஞ்சமே” என்று இங்ஙனம் அதற்கு உபதேசித்தன ரென்க.
‘நீராழிவண்ணனை’ முதலிய விசேஷணங்களால், அப்பெருமானுடைய பலவகை மகிமைகளையும் இனிமையையும்
அந்த நெஞ்சத்துக்கு எடுத்துக்காட்டியபடியாம்.
“நீராழிவண்ணனை” என்பது முதலியன, ஒருபொருளின்மேல்வந்த பலபெயர்கள். விசேஷணம் விசேஷ்யம் என்ற இரண்டிலும்
வேற்றுமையுருவை விரித்துரைப்பது, ஒருவகைப்பாஷைநடை; இதனை, அடுத்த செய்யுள்களிலும் காண்க.
“மாலலங்காரனை” என்பது, விசேஷ்யம். மற்றவை – விசேஷணம். மாலலங்காரன் என்பது – அழகரதுபரியாயநாமங்களில் ஒன்று.
ஆழி என்ற சொல் – முதலடியில் கடலென்ற பொருளிலும், இரண்டாமடியில் மோதிரமென்ற பொருளிலும்,
மூன்றாமடியில் சக்கராயுத மென்ற பொருளிலும், நான்காமடியில் தேருருளையென்ற பொருளிலும் வந்தது.
“சாகரம் தேர்க்கால் சக்கரம் வட்டம், மோதிர மென்ன மொழிந்தவை யைந்தும், நேமியு மாழியுமென நிகழ்த்தினரே” என்ற
பிங்கலந்தை இங்கு நோக்கத்தக்கது. கடலைக்குறிக்கும்போது ஆழ்ந்துள்ளது ஆழி என்றும் (இ – கருத்தாப்பொருள்விகுதி),
சக்ராயுதத்தைக் குறிக்கும் போது பகைவரை அழிப்பது ஆழி என்றும் (கருத்தாப்பொருள்விகுதி புணர்ந்து கெட்டுப் பகுதிமுதல்நீண்டபெயர்),
மற்றவற்றைக்குறிக்கும்போது வட்டவடிவுடையது என்றும் காரணப்பொருள் காண்க.
பரம் வியூகம் விபவம் அந்தரியாமி அர்ச்சை என்னும் எம்பெருமானுடைய ஐந்துநிலைகளுள்
திருப்பாற்கடலிலெழுந்தருளியிருக்கிற பெருமான் வியூகமூர்த்தியாவன்.
நீரம் வர்ணம் ஸ்ரீ: என்ற வடசொற்கள், நீர் வண்ணம் சீர் என விகாரப்பட்டன வென்பர்;
இவற்றைத் தனியே தமிழ்மொழியென்பாரு முளர். நாதன், நிர்மலன், தைவம், அலங்காரன் – வடசொற்கள்;
நிர்மலன் என்ற திருநாமம், எம்பெருமான் இயல்பிலே யாதொருகுற்றமும் தன்னிடத்தில் இல்லாதவனென்னும் பொருளோடு,
தனக்குச் சரீரமாக அமைகின்ற சராசரங்களின் வினைத்தொடர்பு ஒன்றும் தன்னிடம் பொருந்தப்பெறாதவனென்ற கருத்தையுங் கொண்டது.
திருமகள் – செல்வத்துக்குஉரிய தலைவி; பெரியபிராட்டியா ரென்பது, இவளுக்குச் சம்பிரதாயத்திருநாமம்,
கேள்வன் – கேண்மையென்னும் பண்பினடியாப் பிறந்த பெயர்; வ் – பெயரிடை நிலை;
உறவும் நண்பும் அன்பு முடையவ னென்பது, இதன் பொருள். கருடன் எல்லாப்பறவைகட்கும் அரசனாவதோடு வேத
ஸ்வரூபியும் பரமபதத்து நித்யசூரிகளில் ஒருவரு மாதலால், ‘தெய்வப்புள் என்று சிறப்பித்துக்கூறினார்.
பெரியதிருவடி என்பது, இவரது சம்பிரதாயநாமம். ‘தெய்வப்புள்ஊர் கூராழி மாயன்’ என்ற சொற்சேர்த்தி
“ஆனையின்துயரந்தீரப் புள்ளூர்ந்துசென்றுநின் றாழிதொட்டானை” என்றபடி அதிவிரைவாகக் கருடன் மீது வந்து
சக்கராயுதத்தையேவி முதலையைத் துணித்துக் கஜேந்திராழ்வானைப் பாதுகாத்த வரலாற்றை ஞாபிக்கும்.
இது, ஆபத்காலத்தில் அடியார்களைத் துயர்தீர்த்துப்பாதுகாத்தற்கு உரிய சிறந்த உபகரணங்களையும் திறமையையும்
உடையவனென்பதைக் காட்டும். கொற்றம் – (பகைவரைக்) கொன்று அடைவது என வெற்றிக்குக் காரணக்குறி.
சூரியனுக்கு வெற்றி – எங்கும் இருளை இருந்ததுதெரியாதபடி ஒழித்தல். வெய்யோன் – வெம்மையையுடையவன்;
உஷ்ணகிரணன். சூரியனதுதேர் ஸம்வத்ஸரரூபமான ஒற்றைச்சக்கரத்தையுடைய தென்று புராணம் கூறும்.
எல்லாநூல்களும் மங்கலமொழி முதல்வகுத்துக்கூறவேண்டுவது மரபாதலால், “நீர்” என்று தொடங்கினார்;
“சீர் மணி பரிதி யானை திரு நிலம் உலகு திங்கள்,
கார் மலை சொல் எழுத்துக் கங்கை நீர் கடல் பூத் தேர் பொன், ஏருறு மிவை மூவாறும் இதன்பரியாயப்பேரும்,
ஆருமங்கலச்சொல் செய்யு ளாய்ந்து முன்வைக்க நன்றாம்”என்பதுகாண்க.
——————
உரை மாற்றம் உண்டு என் பொறி ஐந்தும் உன்னிடத்து அன்றி உண்ணும்
இரை மாற்றம் வேண்டும் இதுவே என் விண்ணப்பம் என் அப்பனே
உரை மாற்று அளவு அற்ற பொன் உடுத்தாய் வில் எடுத்து இலங்கை
வரை மாற்றலரைச் செற்றாய் அழகா கரு மாணிக்கமே –2-
(இ – ள்.) என் அப்பனே – எனது ஸ்வாமீ!
உரை மாற்று அளவு அற்ற பொன் உடுத்தாய் – உரைகல்லிலே உரைத்து நோக்கி யுணரத் தக்க மாற்றின் அளவு கடந்த
(மிகச்சிறந்த) பொன்மயமான ஆடையை (பீதாம்பரத்தை) உடுத்துக்கொண்டுள்ளவனே!
வில் எடுத்து இலங்கை வரை மாற்றலரை செற்றாய் – கோதண்டத்தைக் கையிலேந்தி (அதுகொண்டு அம்புதொடுத்துப் பொருது)
இலங்காபுரியிலுள்ள மலைபோலும் வலிய பகைவர்களான இராவணாதி ராக்ஷசர்களை அழித்திட்டவனே!
அழகா – அழகனே!
கரு மாணிக்கமே – கருநிறமுடையதொரு மாணிக்கம் இருந்தால் அதுபோன்ற நிறத்தையும் ஒளியையுமுடையவனே! –
உரை மாற்றம் உண்டு – (அடியேன் உன்பக்கல்) சொல்லுஞ்சொல் (ஒன்று) உளது; (அது யாதெனில், -)
என்பொறி ஐந்தும் உன்னிடத்து அன்றி உண்ணும் இரை மாற்ற வேண்டும்–எனது ஐம்பொறிகளும் உன்னிடத்தே யன்றிப்
பிறவிடங்களில் அனுபவிக்கிற (விஷயங்களாகிற) ஆஹாரத்தை நீக்கியருளவேண்டும்;
இதுவே என் விண்ணப்பம் – அடியேன் செய்யும் விஜ்ஞாபநம் இதுதான்; (எ – று.)
நம்மாழ்வார் தமது பிரதம பிரபந்தமான திருவிருத்தத்தின் தொடக்கத்தில்
“பொய்ந்நின்றஞானமும் பொல்லாவொழுக்கு மழுக்குடம்பும்,
இந்நின்றநீர்மையினியாமுறாமையுயிரளிப்பான்,
எந்நின்றயோனியுமாய்ப்பிறந் தாயிமையோர் தலைவா,
மெய்ந்நின்றுகேட்டருளாய் அடியேன்செய்யும் விண்ணப்பமே” என்றாற்போலவும்,
திருவரங்கத்தமுதனார் தாம் இயற்றுகின்ற இராமாநுசநூற்றந்தாதியின் பாயிரமாக
“சொல்லின் தொகை கொண்டுனதடிப்போதுக்குத்தொண்டுசெய்யும்,
நல்லன்ப ரேத்து முன்நாமமெல்லாம் என்றன்னாவினுள்ளே,
அல்லும்பகலுமமரும்படிநல்கு அறுசமயம்,
வெல்லும் பரமவிராமாநுசவிதென்விண்ணப்பமே” என்றாற்போலவும் இந்நூலாசிரியர் பிரபந்தத்தொடக்கத்தில்
தமதுஉள்ளக்கொள்கையை இங்ஙனம் எம்பெருமானை விளித்து அவன்சந்நிதியில் விஞ்ஞாபித்தனர்.
“வா யவனைஅல்லது வாழ்த்தாதுகை யுலகந்,
தாயவனையல்லது தாந்தொழா – பேய்முலைநஞ்சு,
ஊணாகவுண்டானுருவொடுபேரல்லால்,
காணா கண் கேளா செவி,”
“கேசவனையே செவிகள்கேட்க திருவரங்கத்,
தீசனையே சென்னியிறைஞ்சிடுக – நேசமுடன்,
கண்ணனையே காண்க விருகண் ணிணர்கொள்காயாம்பூ,
வண்ணனையேவாழ்த்துகவென்வாய்” என்றபடி மெய் வாய் கண் மூக்குச் செவி யென்னும் பஞ்ச இந்திரியங்களுள் கண்
எம்பெருமானையே தரிசிப்பதும், செவி அப்பெருமானது வைபவங்களையே கேட்பதும், வாய் அவனையே துதிப்பதும்,
மூக்கு அவன்சாத்திய திருத்துழாயின் திவ்வியபரிமளத்தையே மோப்பதும், கைகால் தலை முதலிய உறுப்புக்களையுடைய
மெய் அவனைத்தொழுதல் வலஞ்செய்தல் வணங்குதல் முதலியன செய்வதுமாக இங்ஙனம் எல்லாப் பொறிகளும்
பகவத் விஷயத்தையே தாம்தாம் நுகரும்பொருளாகக் கொண்டு ஈடேறவேண்டு மாதலால்,
“கண்டுகேட்டுண்டுயிர்த்துற்றறியுமைம் புலனும், ஒண்டொடிகண்ணே யுள” என்றவாறு சிற்றின்பவிருப்பத்தால்
விஷயாந்தரங்களிற்சென்று அழியாதபடி அருள்புரியவேண்டுமென்று பிரார்த்தித்தவாறாம்.
“உண்ணுஞ்சோறு பருகுநீர் தின்னும் வெற்றிலையுமெல்லாங், கண்ணனெம்பெருமா னென்றென்றே,”
“வாஸுதேவஸ் ஸர்வம்” என்றபடி தாரக போஷக போக்யாதிகளெல்லாம் நீயேயாம்படி அருள்புரியவேண்டுமென்க.
உரைமாற்றம் – எதிர்காலவினைத்தொகை. இரை – உணவு; இங்கு, நுகரப்படும்பொரு ளென்றமாத்திரமாய் நின்றது;
சிறப்புப்பெயர், பொதுப்பொருளின் மேலது; வாய்க்குஉரிய விஷயம் ஐம்பொறிகளுக்குமுரிய விஷயங்களை உணர்த்துதல் காண்க.
விண்ணப்பம் – விஜ்ஞாபந மென்ற வடசொல்லின் சிதைவு. மாற்று – பொன்னின் தரம்.
பொன் – இங்கு, கருவி யாகுபெயராய், பொற்பட்டாடையைக் குறித்தது. இலங்கை – லங்கா என்ற வடசொல்லின் விகாரம்;
கடல்சூழ்ந்த தீவு; இது, தென்கடலினிடையேயுள்ளது. இலங்கைவரை மாற்றலரைச் செற்றது, ஸ்ரீராமாவதாரத்தில்,
வரைமாற்றலர் – உவமைத்தொகை. “இலங்கை வரை மாற்றலர்” என்பதற்கு – திரிகூட பருவதத்தின்மேலுள்ள இலங்கையில்
வசிக்கிற பகைவர்க ளென்று உரைப்பாரு முளர். இனி, (தான் திருவவதரித்தஇடமான திருவயோத்தி முதல் தென்கடலிடைத்தீவான)
இலங்காபுரியளவும் பகைவர்களை அழித்தவனே யென்று உரைப்பினும் அமையும்; என்றது,
இளமையில் தாடகையையும் சுபாகு முதலியோரையும், பின்பு தண்டகாரணியத்தில் விராதன் கரதூஷணாதியர் கவந்தன்
என்னும் அரக்கர்களையும் அழித்ததையும் உட்கொண்டதாம். மாற்றலர் – மனத்தைமாற்றுதலையுடையவரெனப் பகைவர்க்குக் காரணக்குறி.
மாணிக்கம் – மாணிக்யம் என்ற வடசொல்லின் விகாரம். மாணிக்கம் இயல்பிற்செந்நிறமுடையதாதலால், “கருமாணிக்கம்” என்றது,
இல்பொருளுவமையாகக் கற்பித்துக்கூறிய தென்க.
————
மாணிக்க நகம் புரை மேனி மாலுக்கு வார் சடையோன்
பாணிக் கனகம் பலி ஒழித்தானுக்கு பச்சைத் துழாய்
ஆணிக் கனக முடி அலங்காரனுக்கு அண்டம் எல்லாம்
பேணிக்கு அனகனுக்கு பித்தர் ஆனவர் பித்தர் அன்றே –3-
(இ – ள்.) மாணிக்க நகம் – மாணிக்கமயமானதொரு மலையை,
புரை ஒத்த, மேனி – திருமேனியையுடைய,
மாலுக்கு – திருமாலும், –
வார் சடையோன் – நீண்ட (கபர்த்தமென்னுஞ்) சடையை யுடையவனான சிவபிரானது,
பாணி – கையிலே ஒட்டிக்கொண்ட,
கனகம் – பெரிய (அல்லது பாரமான) (பிரம) கபாலத்தைக்கொண்டு இரக்கிற,
பலி – பிச்சையை,
ஒழித்தானுக்கு – நீக்கியருளியவனும், –
அண்டம் எல்லாம் பேணிக்கு – அண்டகோளங்களெல்லாவற்றையும் விரும்பிப்பாதுகாப்பவனும், –
அனகனுக்கு – தோஷமில்லாதவனுமாகிய, –
பச்சை துழாய் – பசுமையான திருத்துழாய் மாலையைத் தரித்த,
ஆணி கனகம் முடி அலங்காரனுக்கு – ஆணிப் பொன்னாலாகிய கிரீடத்தை யுடைய அழகப்பிரான் விஷயமாக,
பித்தர் ஆனவர் – பக்திப் பித்துக்கொண்டவர்,
பித்தர் அன்றே – (மற்றை விஷயங்களிற்) காதற்பித்துக் கொண்டவர் போல இகழத் தக்கவ ரல்லர்; (எ – று.) – ஈற்றுஏகாரம் – தேற்றம்.
“மொய்த்துக்கண்பனிசோரமெய்கள்சிலிர்ப்பவேங்கியிளைத்துநின்,
றெய்த்துக்கும்பிடுநட்ட மிட்டெழுந்தாடிப்பாடியிறைஞ்சியென்,
னத்தனச்சன ரங்கனுக்கடியார்களாகியவருக்கே, பித்தராமவர்
பித்தரல்லர்கள் மற்றையார் முற்றும்பித்தரே” என்ற பெருமாள் திருமொழிப் பாசுரத்தை அடியொற்றியது இச்செய்யுள்.
நிலை யற்றதும் இகழத் தக்கதுமான சிற்றின்பத்தி லாசை மிகுதியால் பெண் மண் பொன் முதலிய விஷயாந்தரங்களிற்
பித்தேறித் திரிபவராய்ப் பகவத்பக்திசெய்யாதவரனைவரும் பித்தரேயன்றி, உரிய விஷயமான எம்பெருமான்
திறத்தில் பத்திகாரியமான பித்தேறித் திரியும் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் பித்தரல்லர் என்பது இதன்கருத்து.
இந்தப் பக்திப்பித்து, நற்கதிக்குக்காரணமான ஞானகாரியம்; மற்றைய காதற்பித்துக்களோ, தீக்கதிகளிற் புகுத்தும்
அஜ்ஞாந காரியம் என்ற வேறுபாட்டை உணர்க; என்றது, தாம் இப்பத்திப்பித்துக்கொள்ளவிரும்பிக் கூறியவாறாம்.
அந்தாதித் தொடையாக அமைந்த இந்நூலிலே முந்தின செய்யுளின் இறுதிச் சொல்லான மாணிக்கத்துக்கு அடைமொழியாய்
நின்ற கருமையை இச்செய்யுளின் முதற்சொல்லான மாணிக்கத்துக்கும் அடைமொழியாக வருவித்து இயைத்து,
கரியதொருமாணிக்கமயமான மலைபோல நிறங்கொண்டு விளங்குந் திருமேனியையுடைய திருமா லென்க;
“கருமாணிக்கக்குன்றத்துத்தாமரைபோல், திருமார்வுகால்கண்கைசெவ்வாயுந்தியானே,”
“கருமாணிக்கமலைமேல் மணித்தடந்தாமரைக்காடுகள்போல்,
திருமார்வு வாய் கண் கை யுந்தி காலுடை யாடைகள் செய்யபிரான்” என்றார் திருவாய்மொழியிலும்.
இனி, நிறத்துக்கன்றி ஒளிக்கும் பெறலருமைக்கும் மாணிக்க மலையை உவமை கூறியதாகக் கொண்டு உரைத்தலும் அமையும்;
“திகழும் மணிக்குன்றமே யொத்து நின்றான்” என்பது திருவாய்மொழி.
மால் – பெருமை, அடியார்கள்பக்கல் அன்பு, திருமகளிடத்துக் காதல், மாயை, கருநிறம் இவற்றை யுடையவன்.
சிவபெருமான் இரத்தலைத் திருமால் ஒழித்த வரலாற்றுமுகத்தால், எம்பெருமானுடைய பரத்வத்தை வெளியிட்டவாறு.
நகம் என்ற வடமொழி, நடவாதது என்று உறுப்புப்பொருள்பெறும்; அசலம் என்றபடி. புரை – உவமவுருபு,
ஆணிப்பொன் – மாற்றறிதற்குக்கொள்ளும் உயர்தரப்பொன்; இதற்குமேலே மாற்றில்லை யென்னும்படியான சிறந்தபொன் என்றும் உரைப்பர்.
மயிர்முடியப்படுவதென்னுங் காரணத்தால் தலையையுணர்த்துகிற முடியென்ற பெயர்,
இங்கு இடவாகுபெயராய், அதிலணியுங் கிரீடத்தைக் குறித்தது. அண்டம் – உலகவுருண்டை.
காத்தற்றொழிற்கடவுளாதலால், “அண்டமெல்லாம்பேணி” என்றார். பேணி என்ற பெயரில், இ – கருத்தாப்பொருள்விகுதி.
பேணுதல் – மிக்கஅன்போடுகுறிக்கொண்டுபாதுகாத்தல். இனி, அண்டங்களையெல்லாம் விரும்பியமுது செய்தவ னென்றலுமொன்று;
பிரளயகாலத்திலே வயிற்றில் வைத்துக் காத்தவ னென்க. அநகன் – ந + அக; வடமொழிப்புணர்ச்சி; ந – எதிர்மறை குறிக்கும்;
அகம் – குற்றம். வேறு இல்லை உண்டு என்பனபோல, அன்று என்பதும் இருதிணையைம்பால் மூவிடத்துக்கும் பொதுவாக
வழங்குதலை, இலக்கியங்களிற் காணலாம்; இது, புதியனபுகுதல்;
ஆகவே, “பித்தரானவர் பித்தரன்று” என்ற முடிபு வழுவும் வழுவமைதியு மாகாது வழாநிலையின்பாற்படு மென்க.
பொதுநகரத்துக்கும் சிறப்புனகரத்துக்கும் வரிவடிவில் மிக்கவேறுபாடு இருப்பினும், ஒலிவடிவில் மிக்கவேறுபாடு
இல்லாமைபற்றி, திரிபு யமகம் சிலேடை, இவற்றில் நகர னகரங்களை அபேதமாக்கொண்டு அமைத்தல் மரபாதலால்,
‘மாணிக்கநகம்’ என்னவேண்டியவிடத்து ‘மாணிக்கனகம்’ எனப்பட்டது.
(இங்ஙனம் திரிபுநயத்தின்பொருட்டு வரிவடிவின்வேறுபாடு கருதாது ஒலிவடிவொற்றுமையால் ஒன்றுக்கு ஒன்றாகக்
கொள்ளப்பட்ட எழுத்துக்கள்;இப்பதிப்பிலே தடித்தஎழுத்தில் அச்சிடப்பட்டிருக்கின்றன.)
மேல் 24, 46,54, 55, 88, 89 – ஆஞ் செய்யுள்களிலும் இது காண்க.
இனி, இச்செய்யுளில், “மாணிக்கநகம்”, “பாணிக்கநகம்பலி”, “ஆணிக்கநகமுடி,” “பேணிக்கநகனுக்கு” என நான்கு
அடிகளிலும் பொதுநகரமான பாடங் கொள்ளுதல் பொருந்துமாறுங் காண்க.
————-
பித்து அரும்பா நின்ற நெஞ்சனை வஞ்சனை பேர் உலகோர்
கைத்து அரும்பாவி எனும் கடையேனை கடைக் கணியாய்
முத்தரும் பாரும் தொழும் அழகா வண்டு மூசும் துழாய்ப்
புத்தரும்பு ஆர் முடியாய் அடியாரைப் புரப்பவனே –4-
(இ – ள்.) முத்தரும் – முத்திபெற்றவர்களும்,
பாரும் – இவ்வுலகத்தவர்களும்,
தொழும் – வணங்கப்பெற்ற,
அழகா – அழகனே! –
வண்டு மூசும் வண்டுகள் மொய்க்கப்பெற்ற,
துழாய் – திருத்துழாயின்,
புது அரும்பு – புதிய (அன்று அரும்பிய) அரும்புகள்,
ஆர் – பொருந்திய,
முடியாய் – திருமுடியையுடையவனே!
அடியாரை புரப்பவனே – அடிமைப்பட்டவர்களைப் பாதுகாத்தருள்பவனே! –
பித்து அரும்பா நின்ற நெஞ்சனை – (விஷயாந்தரங்களிலே) ஆசைப்பித்து உண்டாகின்ற மனத்தை யுடையேனும்,
வஞ்சனை – வஞ்சக முடையேனும்,
பேர் உலகோர் கைத்து அரும் பாவி எனும் கடை யேனை – பெரிய உலகத்திலுள்ளார் (பலரும்) வெறுத்து ‘கொடியபாவி
(இவன்)’ என்று இகழ்தற்கு உரிய கடைப்பட்டவனுமாகிய என்னை,
கடைக்கணியாய் – கடாக்ஷித்தருள்வாய்; (எ – று.)
நற்குண நற்செய்கைகள் சிறிதுமின்றித் தீக்குணந் தீச்செயல்களிலே ஊன்றிநின்ற எளியேனுக்கு நீ
கடாக்ஷித்தருளினாலன்றி உய்யும்வகையில்லை யென்பதாம்.
வஞ்சன் – “பண்டே யுன்தொண்டாம் பழவுயிரை யென்னதென்று, கொண்டேனைக் கள்வனென்று” என்றபடி
ஆத்மாபஹாரஞ்செய்த யான் என்றவாறு; இயல்பிலே எம்பெருமானுக்கு அதீநனான தன்னை அங்ஙனம்
அடிமையென்று கருதாது ஸ்வதந்திரனென்று எண்ணி அதற்கு ஏற்ப ஒழுகுகின்றேன் என்க.
அரும் பாவி – போக்கவொண்ணாத தீவினைகளை யுடையவன்;
“அரும்பாதகன் பொய்யன் காமுகன் கள்வன்” என்றார் திருவேங்கடத்தந்தாதியிலும். கடையேன் – அதமனான யான்;
தன்மை யொருமைக் குறிப்பு வினையாலணையும் பெயர். கடைக்கணித்தல் – கடைக்கண்ணால் நோக்குதல்;
பெயரின்மேல்வந்த வினை; ஆய் – ஏவலொருமைவிகுதி.
‘கடையேனைக் கடைக்கணியாய்’ என்றவிடத்துச் சொல் நயம் கருதத்தக்கது. மீளாவுலகமாகிய முத்தியை யடைந்து
அங்கு நிரதிசய வாநநதத்தை யனுபவிப்பவர்களும் அதனைவிட்டுத் தன்னையவாவித் தொழும்படியான அழகன் என,
அப்பெருமானுடைய திவ்விய சௌந்தரியாதிசயத்தை எடுத்துக் காட்டியவாறாம்.
———–
புரந்தரன் ஆம் எனப் பூபதி ஆகி புகர் முகமாத்
துரந்து அரசு ஆளில் என் நல் குரவு ஆகில் என் தொல் புவிக்கு
வரம் தர மாலிருஞ்சோலை நின்றார்க்கு என் மனத்துனுள்ளே
நிரந்தரமாய் அலங்காரர்க்கு இங்கு ஆட்பட்டு நின்ற பின்னே –5–
(இ – ள்.) தொல் புவிக்கு வரம் தர மாலிருஞ்சோலை நின்றார்க்கு – பழமையான நிலவுலகத்திலே யுள்ளவர்களுக்கு
வேண்டும் வரங்களைக் கொடுத்தருளுதற்பொருட்டுத் திருமாலிருஞ் சோலைமலையில் எழுந்தருளி நின்றவராகிய,
அலங்காரர்க்கு – அழகருக்கு,
இங்கு – இவ்விடத்தில் (இம்மையில்),
நிரந்தரம் ஆய் – இடைவிடாமல் (எப்பொழுதும்),
என் மனத்தினுள்ளே ஆள் பட்டு நின்ற பின் – என்மனப்பூர்வமாக (யான்) அடிமைப்பட்டு நின்ற பின்பு, –
புரந்தரன் ஆம் என பூபதி ஆகி புகர் முகம் மா துரந்து அரசு ஆளில் என் ‘(இவன்) இந்திரனேயாவன்’ என்று (அனைவருஞ்)
சொல்லும் படி அரசனாகிச் செம்புள்ளிகளுள்ள முகத்தையுடைய பட்டத்துயானையை ஏறிநடத்தி அரசாண்டா லென்ன?
நல்குரவு ஆகில் என் – வறுமைப்பட்டாலென்ன? (எ – று.)
“இன்பந்தரு பெருவீடு வந்தெய்திலென் எண்ணிறந்த,
துன்பந்தரு நிரயம் பல சூழிலென் தொல்லுலகில்,
மன்பல்லுயிர்கட்கிறையவன் மாயனெனமொழிந்த,
அன்பனனகனிராமாநுசனென்னையாண்டனனே” என்ற பாசுரத்தை ஒருசார் அடியொற்றியது இச்செய்யுள்.
அழகர்க்கு யான் அடிமைப்பட்டபின்பு எனக்குச் செல்வமும் வறுமையும் இவ்வுலக வின்பமும் துன்பமும் சமமேயாம்;
இவையெவற்றையும் ஒருபொருளாகக் கருதேன் என்று தமது உள்ளக்கிடையின் துணிவை வெளியிட்டவாறாம்.
புரந்தரன் என்ற வடமொழிப்பெயர், (பகைவர்களுடைய) நகரங்களை அல்லது உடல்களை அழிப்பவனென்று
காரணப்பொருள்பெறும்; புரம் – ஊரும், உடலும். பூபதி – பூமிக்குத் தலைவன்; நிலவுலகத்தையாள்பவன்; வடசொல்.
யானைக்கு முகத்திற் செம்புள்ளிக ளிருத்தல், உத்தமவிலக்கணம்;
“தீயுமிழ்சிறுகணுஞ் செம்புகரு முடைத்தாய்” என்றார் பிறரும். ‘மா’ என்ற விலங்கின் பொதுப்பெயர்.
‘புகர்முகம்’ என்ற அடைமொழியினால், யானையை யுணர்த்திற்று. நல்குரவு – நுகரப்படும்பொருளொன்று மில்லாமை;
நல்கூர் என்ற பகுதியின் தொழிற்பெயர். புவிஎன்ற சொல், வடமொழியில் பூ என்ற பெயரின் ஏழாம்வேற்றுமைவிரி யாயினும்,
தமிழில் வரும்போது பெயர்மாத்திரமாய் வேற்றுமையுருபுகளை யேற்றற்கு இடமாம்.
———-
நின்ற பிராணன் கழலும் முன்னே நெஞ்சமே நினையாய்
சென்ற பிராயம் வம்பே சென்றதால் திரு மங்கை கொங்கை
துன்று அபி ராமனை சுந்தரத் தோளனை தோளின் மல்லைக்
கொன்ற பிரானை அடைந்து அடியாரொடும் கூடுகைக்கே –6-
(இ – ள்.) நெஞ்சமே – மனமே! –
சென்ற பிராயம் வம்பே சென்றது – (இதுவரை) கழிந்த ஆயுள் (முழுவதும்) வீணேபோய்விட்டது; (இனியாயினும்),
நின்ற பிராணன் கழலும் முன்னே – (உடலில்) நின்ற உயிர் (அவ்வுடலைவிட்டு) நீங்குதற்கு முன்னே, –
திருமங்கை கொங்கை துன்று அபிராமனை – திருமகளுடைய தனங்களை நெருங்கித் தழுவுகிற அழகனும்,
சுந்தரம் தோளனை – அழகிய திருத்தோள்களை யுடையவனும்,
தோளின் மல்லை கொன்ற பிரானை – புஜபலத்தால் மல்லர்களைக் கொன்ற உபகாரகனுமான எம் பெருமானை,
அடைந்து – சரணமடைந்து,
அடியாரொடும் கூடுகைக்கு – (அவனுடைய) அடியவர்களோடுஞ் சேர்வதற்கு,
நினையாய் – கருதுவாய்.(எ – று.)
ஆல் – ஈற்றசை; செய்யுளினிறுதியில் நிற்பதுமாத்திரமே யன்றி, செய்யுளடியினிறுதியிலும், வினைமுற்றினிறுதியிலும்
நிற்கும் இடைச்சொல்லும் பொருள்தராதாயின் ஈற்றசையெனவே படும். இனி, ஆல் – ஆதலால் என்பதன் விகாரமுமாம்.,
சுந்தரத் தோளன் = ஸுந்தரபாஹு. திரு மங்கை – இலக்குமி; திருவாகிய மங்கை என இருபெயரொட்டு;
என்றும் மாறாத இளமைப்பருவமுடைமையால், “மங்கைழுஎனப்பட்டாள்.
இதுவரை வீணேகழிந்த நாள்களைக்குறித்துக் கழிவிரக்கங்கொள்ளு கிறவளவோடு நில்லாமல்,
இனி வாழும் நாளுள் ஒருபொழுதேனும் எம்பெருமானைத் தியானித்தாலும் அது பயன்படும் என்பது தாற்பரியம்.
————-
கூடுகைக்கும் சரமத்து அடியேற்குக் கொடிய வஞ்சச்
சாடு உகைக்கும் சரணம் தர வேண்டும் தடத்து அழுந்தி
வாடுகைக் குஞ்சரம் காத்தீர் விண் வாழ்க்கைக்கும் வாள் அரக்கர்
வீடுகைக்கும் சரம் கோத்தீர் விடை வெற்பின் வித்தகரே –7-
(இ – ள்.) தடத்து – தடாகத்திலே,
அழுந்தி – (முதலையின்வாய்ப்பட்டு) மூழ்கி,
வாடு – வாட்டமடைந்த,
கை – துதிக்கையையுடைய,
குஞ்சரம் – யானையை,
காத்தீர் (அங்குச்சென்று) பாதுகாத்தருளியவரே!
விண் வாழ்கைக்கும் – வானுலகத்தவர் (தேவர்கள்) வாழும்படியாகவும்,
வாள் அரக்கர் வீடுகைக்கும் – கொடிய இராக்கதர்கள் அழியும்படியாகவும்,
சரம் கோத்தீர் – (ஸ்ரீ ராமாவதாரத்திலே) அம்புகளை (விற்கொண்டு) தொடுத்திட்டவரே!
விடை வெற்பின் வித்தகரே – வ்ருஷபகிரியாகிய திருமாலிருஞ்சோலைமலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற ஞானஸ்வரூபியே! –
கூடு கைக்கும் சரமத்து – உடம்பை (உயிர்) வெறுத்துநீங்கும்படியான அந்திமகாலத்திலே,
அடியேற்கு – (நுமக்கு) அடிமைப்பட்டவனான எனக்கு,
கொடிய வஞ்சம் சாடுகைக்கு – கொடுமையான வஞ்சனைக் கருத்துக்களை (என் மனத்தில் எழ வொட்டாதபடி) அடித்துத்தள்ளுதற்காக,
உம் சரணம் தர வேண்டும் – உமது திருவடிகளைத் தந்தருளவேண்டும்; (எ – று.)
உடம்பைவிட்டு உயிர்நீங்கிப்போங்காலத்துக் கர்மவசத்தால் எந்த நினைப்பு உண்டாகிறதோ அந்தப்பிறவி அவ்வுயிர்க்கு
அடுத்தபடியாக நேர்கின்றது என்பது நூல்துணிபாதலால், அங்ஙனம் அக்காலத்து அடியேனுக்குத் தீயசிந்தனையெழாதபடி
உன்திருவடிகளை என்மனத்திற் பதியவைத்தருளவேண்டு மென்பதாம்.
இனி, “காடிய வஞ்சஞ் சாடுகைக்கு” என்பதற்கு – (யமதூதர்களுடைய) கொடிய வஞ்சனைச் செயல்களை
அடித்துத்தள்ளுதற்கு என்று உரைப்பினும் அமையும். சரமத்துத் தரவேண்டும் என இயையும்.
உயிராகிய பறவை வந்துபுகுந்து சிலகாலம் தங்கிப் பின்பு நீங்கிச்செல் லுங் கூடுபோலுதலால்,
உடம்பு, “கூடு” எனப்பட்டது; உவமையாகுபெயர்;
“கூடுவிட்டு இங்கு ஆவிதான்போயினபின்பு” என்றார் பிறரும். சரமம் – முடிவு.
ஆதிமூலமேயென்று கூவியழைத்து ஓலமிடுதற்கு உபயோகமாகத் துதிக்கைமாத்திரமே வெளிபட்டுநிற்க மற்றை
உடம்புமுழுவதும் முதலையின் வாய்ப்பட்ட தென்னுங்கருத்து அமைய ‘தடத்து அழுந்திவாடுகைக்குஞ் சரம்’ என்றனரென்க;
“கைம்மானமதயானையிடர்தீர்த்தகருமுகிலை,”
“கரா மலையத் தளர் கைக்கரி யெய்த்தே, அராவணையிற்றுயில்வோ யென” என்றவற்றோடு இதனை ஒப்பிடுக.
விண் – விண்ணவர்க்கு இடவாகுபெயர். ஒரு காலத்திலே தேவர்களெல்லாரும் இராவணன் முதலிய ராக்ஷசர்களின்
உபத்திரவம் பொறுக்கமாட்டாமல் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவைச் சரணமடைந்து வேண்ட, அப்பிரான் தசரத சக்கரவர்த்தி குமாரனாக
ஸ்ரீராமனாய்த் திருவவ தரித்து அரக்கர்களனைவரையும் அழித்து நல்லோரைக் காத்தருளின னென்க.
வாள் அரக்கர் – வாள்போன்ற அரக்க ரென உவமைத்தொகை; கொடுமையால் எப்பொழுதும் பிறர்க்குத் தீங்கு செய்தற்
பொருட்டு வாளாயுதத்தை யேந்திநிற்கின்ற அரக்க ரெனினும் அமையும்.
திருமாலிருஞ்சோலைமலைக்கு ‘ருஷபகிரி’ யென்று பெயர்வந்ததன்காரணம்:-
தருமதேவதை பிரளயகாலத்திலும் தான்அழியாதிருக்கும் உபாயங் கருதித் திருமாலைக்குறித்துத்தவம்புரிந்து வரம்பெற்று
மலைவடிவமாகி அந்த அழகப்பிரானைத் தன்மீதுகொண்டு நிலைபெற்றது எனவும்,
தருமதேவதைக்கு விருஷபவடிவம் உள்ளதனாலும் தருமத்துக்கு விருஷமென்று ஒரு பெயர் உள்ளதனாலும்
அம்மலை விருஷபகிரியென்றும் விருஷகிரியென்றும் வழங்கப்பட்ட தெனவும் நூல்கள் கூறும்;
“தரும மோருருத்தாங்கி மால் பத்தியின்றலைப்பட், டொருமையோங்கிய மாலிருஞ்சோலை
சூழ்நாட்டின், பெருமை யாவரே பேசுவார்” என்ற கூடற்புராணமுங் காண்க. இதுநிற்க:
அனந்தகுண பாண்டியனைக் கொல்லுதற்பொருட்டுச் சமணர்கள்செய்த அபிசாரவோமத்தினின்று தோன்றிய பசுவடிவமான
அசுரன் அச்சமணர்கள் விருப்பத்தின்படி பாண்டியராஜனைக் கொல்லுதற்காக மதுரையை அணுகியபொழுது,
அவ்வரசனும் அந்நகரத்தாரும் சோமசுந்தரக்கடவுளை வணங்கி முறையிட, அச்சிவபெருமான் தமது சந்நிதானத்திலுள்ள
ருஷப வடிவமான நந்தியைநோக்கி ‘சமணர்களேவியபசுவை நீபோய் வென்றுவரக் கடவாய்’ என்று கட்டளையிட்டவளவில்,
அவ்விடபம் ஆரவாரித்துக் கொண்டு விரைந்துசென்று அப்பசுவைக்கிட்டித் தனது பேரழகைக் காட்ட,
அந்த மாயப்பசு அவ்விடபத்தின்மீது இச்சைகொண்டு ஆசைநோய் மிக்கு வலியொடுங்கி, இறந்து விழுந்து மலைவடிவமாயிற்று:
அதுவே பசுமலை; பின்பு அந்த இடபமும் உலகத்தாரறியுஞ்சான்றாகத் தனது தூலசரீரத்தை இடப மலையாக
அங்கே நிறுத்திவிட்டுச் சென்றது என்றலும் உண்டு;
“உலகறிகரி யாத் தன்பேருருவினை யிடபக்குன்றாக் குலவுற நிறுவி” என்ற பரஞ்சோதி முனிவர் திருவிளையாடற்புராணமும்,
“வினையறவந்திறைஞ்சு மெழின்மழ விடையை நோக்கி,
மனமகிழ்ந்தணிகளோடு மதிதவழுயர்பினோடு,
மினிமை யிற்கிடத்திநாமமிடபவெற்பென்னப் போந்த,
தனுவொடுங்கிடந்த தோங்கத் தண்டலைமலையதாகி,”
“ஆங்கதுகண்டோரெல்லா மதிசயித் தருளைவாழ்த்தித், தாங்கருமுவகைகூர்ந்தார்” என்ற வேம்பத்தூரார் திருவிளையா டற்புராணமுங் காண்க.
சிலப்பதிகாரத்திலே இத்திருமலையும் இதிலெழுந்தருளியிருக்கின்ற எம்பெருமானும் பாராட்டிக்கூறப்பட்டிருத்தலை
திருமால் குன்றத்துச் செல்குவி ராயின், பெருமால் கெடுக்கும் பிலமுண்டாங்கு,
விண்ணோ ரேத்தும் வியத்தகு மரபிற், புண்ணிய சரவணம் பவகாரணியோ, டிட்ட சித்தி யெனும்பெயர் போகி,
விட்டு நீங்கா விளங்கிய பொய்கை, முட்டாச் சிறப்பின் மூன்றுள வாங்குப், புண்ணிய சரவணம் பொருந்துவி ராயின்,
விண்ணவர் கோமான் விழுநூ லெய்துவிர், பவகா ரணிபடிந் தாடுவி ராயின், பவகாரணத்திற் பழம்பிறப் பெய்துவிர்,
இட்ட சித்தி யெய்துவி ராயின், இட்ட சித்தி யெய்துவீர் நீரே, ஆங்கும் பிலம்புக வேண்டுதி ராயின்,
ஓங்குயர் மலையத் துயர்ந்தோற் றொழுது, சிந்தையி லவன்றன் சேவடி வைத்து, வந்தனை மும்முறை மலைவலஞ் செய்தால்,
நிலம்பக வீழ்ந்த சிலம்பாற்றகன் றலைப், பொலங்கொடி மின்னிற் புயலைங் கூந்தற், கடிமல ரவிழ்ந்த கன்னிகா ரத்துத்,
தொடிவளைத் தோளி யொருத்தி தோன்றி, இம்மைக் கின்பமு மறுமைக் கின்பமும், இம்மையு மறுமையு மிரண்டு மின்றியோர்,
செம்மையி னிற்பதுஞ் செப்புமி னீயிரிவ், வரைத்தாள் வாழ்வேன் வரோத்தமை யென்பேன்,
உரைத்தாற் சூரியே னுரைத்தீ ராயின், திருத்தக் கீர்க்குத் திறந்தேன் கதவெனும், கதவந் திறந்தவள் காட்டிய நன்னெறிப்,
புதவம் பலவுள போகிடை கழியன, ஒட்டுப் புதவமொன் றுண்டத னும்பர், வட்டிகைப் பூங்கொடி வந்து தோன்றி,
இறுதியி லின்ப மெனக்கீங் குரைத்தாற், பெறுதிர் போலுநீர் பேணிய பொருளெனும், உரையீ ராயினு முறுகண் செய்யேன்,
நெடுவழிப் புறத்து நீக்குவ னும்மெனும், உரைத்தா ருளரெனி னுரைத்த மூன்றின், கரைப்படுத் தாங்குக் காட்டினள் பெயரும்,
அருமறை மருங்கி னைந்தினு மெட்டினும், வருமுறை யெழுத்தின் மந்திர மிரண்டும்,
ஒருமுறை யாக வுளங்கொண் டோதி, வேண்டிய தொன்றின் விரும்பினிராடிற், காண்டகு மரபின வல்ல மற்றவை,
மற்றவை நினையாது மலைமிசை நின்றோன், பொற்றா மரைத்தா ளுள்ளம் பொருந்துமின்,
உள்ளம் பொருந் துவி ராயின் மற்றவன், புள்ளணி நீள்கொடி புணர்நிலை தோன்றும்,
தோன்றிய பின்னவன் றுணைமலர்த் தாளினை, ஏன்று துயர் கெடுக்கு மின்ப மெய்தி,
மாண்புடை மரபின் மதுரைக் கேகுமின், காண்டகு பிலத்தின் காட்சி யீது” எனக் காண்க.
இனி, “கொடியவஞ்சச்சாடுகைக்குஞ்சரணம்” என்ற பாடமும் நேரிது. அது, கொடிய வஞ்சம் சாடு உகைக்கும் சரணம் என்று
பதம்பிரிந்து, கொடிய வஞ்சனையையுடைய சகடாசுரனை உதைத்து அப்பால்தள்ளிய திருவடிகளை அந்திம
காலத்தில் அடியேனுக்குத் தந்தருளவேணு மென்று இனிது பொருள்படும்.
ஸகடம் என்ற வடசொல் சாடுஎன்று விகாரப்படுதலை
“சாடு சாடுபாதனே” எனத் திருச்சந்தவிருத்தத்திலுங் காண்க;
“சாடுதைத்து” என்றார், திருவேங்கடத்தந்தாதியிலும். உகைத்தல் – செலுத்தல்.
—————
பாங்கி வெறி விலக்கிச் செவிலியர்க்கு அறத்தொடு நிற்றல் –
வித்தகர் உம்பர் அரசு ஆனவனும் விதியும் கங்கை
மத்தகரும் பரவும் அலங்காரர் மழை கொண்ட கார்
ஒத்த கரும் பரஞ்சோதியர் நாமம் உரைத்து அன்னைமீர்
இத்தகரும் பர தெய்வமும் கூத்தும் விட்டு ஏத்துமினே –8-
(இ – ள்.) அன்னைமீர் – தாய்மார்களே! – (நீங்கள்), –
இ தகரும் – இந்த ஆட்டுக்கடாப்பலியையும்,
பர தெய்வமும் – வேறுதெய்வத்தைவழிபடுதலையும்,
கூத்தும் – வெறியாட்டு ஆடுவித்தலையும்,
விட்டு – ஒழித்து, –
வித்தகர் – ஞானஸ்வரூபியும்,
உம்பர்க்கு அரசு ஆனவனும் விதியும் கங்கை மத்தகரும் பரவும் அலங்காரர் – தேவராஜனான இந்திரனும் பிரமனும்
கங்கையைத் தரித்த சிரசையுடையவரான சிவபெருமானும் துதித்துவணங்கிவழிபடப்பெற்ற அழகரும்,
மழை கொண்ட கார் ஒத்த கரும் பரஞ் சோதியர் – நீர்கொண்ட காளமேகம்போன்ற கருமையான சிறந்த ஒளியை
யுடையவருமாகிய எம்பெருமானுடைய,
நாமம் – திருநாமங்களை,
உரைத்து – சொல்லி, ஏத்துமின் – (அப்பெருமானைத்) துதியுங்கள்; (எ – று.)
கீழ் ஏழுபாசுரங்களில் அழகருடைய பலவகை மகிமைகளைக் கூறி அப்பெருமானது திவ்விய சௌந்தரியத்தில் ஈடுபட்டு
அவரது உத்தம புருஷத் தன்மையைக் கருதியதனாலே, அப்பொழுதே அவரைக்கிட்டவேண்டும் படியான ஆசை யுண்டாய்,
அங்ஙனம் அவரைக் கிட்டப் பெறாமையாலே, ஐயங்கார் ஆற்றாமைமீதூர்ந்து தளர்ந்தார்;
அத்தளர்ச்சியாலே தாமான தன்மை குலைந்து, ஆண்பெண்ணாம்படியானநிலைமை தோன்றி, ஒருபிராட்டி நிலையை அடைந்தார்.
ஆண் பெண்ணாதல் கூடுமோ வெனில், –
“கண்ணிற் காண்பரேல் ஆடவர் பெண்மையை அவாவுந் தோளினாய்,”
“வாராக வாமனனே அரங்கா வட்டநேமிவலவா ராகவா உன்வடிவுகண்டால் மன்மதனும் மடவாராக ஆதரஞ்செய்வன்” என்ப வாதலாலே, இதுகூடும்:
தண்டகார ணியவாசிகளான முனிவர்கள் இராமபிரானதுசௌந்தரியாதிசயத்தில் ஈடுபட்டுத் தாம் பெண்
தன்மையைப் பெறவிரும்பி மற்றொருபிறப்பில் ஆயர்மங்கையராய்க் கண்ணனைக் கூடின ரென்ற ஐதிகியமும் உணர்க.
(“பெண்டிரும் ஆண்மைவெஃகிப் பேதுறு முலையினாள்,”
“வாண்மதர்மழைக்கணோக்கி ……. ஆண்விருப்புற்று நின்றார் அவ்வளைத் தோளினாரே” எனப் பெண் ஆணாகும் இடமும் உண்டு.)
அங்ஙனம் ஆண் பெண்ணாகிலும் சாதாரணப் பெண்மையையேன்றி எம்பெருமானுக்கு உரியவளாகும்
ஒரு பிராட்டியின் நிலைமையை அடையுமாறு எங்ஙனமெனில், –
பரமாத்மாவினது தலைமையும், ஜீவாத்மாவினது அடிமையும், ஜீவாத்மா பரமாத்மாவுக்கே உரியதா யிருக்கையும்,
புருஷோத்தமனாகிய எம்பெருமானது பேராண்மைக்குமுன் உலகமுழுதும் பெண்தன்மையதாதலும்,
ஜீவாத்மாவினது ஸ்வாதந்திரிய மின்மையும், பாரதந்திரியமும், தாம் எம்பெருமானது சேர்க்கையால் இன்பத்தையும்
பிரிவினால் துன்பத்தையும் அடைதலும், அவனையே தாம் கரணங்களெல்லா வற்றாலும் அனுபவித்து
ஆனந்தித்தலும் முதலிய காரணங்களால், தம்மைப் பிராட்டிமாரோ டொக்கச் சொல்லத் தட்டில்லை.
தோழி நிலைமையும் தாயார்நிலைமையும் முதலியன ஆகின்றபடி எங்ஙனேயென் னில், –
தாம்விரும்பியபொருளின் வரம்பின்மையால் அங்ஙனமாகுமென்க.
தோத்திரப்பிரபந்தங்களில் அகப்பொருட்கிளவித்துறைகளை இடை யிடையேகூறுதல் கவிசமயமாதலை,
இலக்கியங்கள்கொண்டு உணர்க. சிருங் காரரசப்பிரதானமான அகப்பொருட் கிளவித்துறைகளை ஞானநூலாகிய
தோத்திரப்பிரபந்தங்களிற்கூறுதற்குக் காரணம், கடுத்தின்னாதானைக் கட்டி பூசிக் கடுத்தின்பிப்பார் போல,
சிற்றின்பங்கூறும்வகையாற் பேரின்பத் தைக்காட்டி நாட்டுதல் என்பர்.
இங்ஙனம் வெளிப்படைப்பொருளால் அந்யாபதேசமாகக்கூறுகிற சிற்றின்பத்துறைச்செய்யுள்கட்கெல்லாம்
ஸ்வாப தேசமாகப் பேரின்பத்தின்பாற்படுத்தும் உள்ளுறைபொருள் உண்டென்பதையும் உணர்க.
அன்றியும், இங்குக் கூறியது, உலகவாழ்க்கைச் சிற்றின்பமன்று: “நான்கினும் கண்ணனுக்கே ஆமது காமம்” என்றபடி
எம்பெருமானைச் சேரவேண்டுமென்று அவன்பக்கலிலேயுண்டாகின்ற அபேக்ஷையையே கூறியது.
“கோவிந்தா, எற்றைக்கும் ஏழேழ்பிறவிக்கும் உன்தன்னோடு, உற்றோமேயாவோம் உனக்கே நாமாட்செய்வோம்,
மற்றைநங்கா மங்கள் மாற்று” என்றபடி லோகநாயகனுடைய சேர்க்கையை அபேக்ஷிக்கின்ற பேரின்பக்காதலானது –
வேதாந்தநிர்ணயத்தின்படி அன்புசெலுத்த வேண்டிய இடத்தில் அன்புசெலுத்திய தாதலால்,
சிற்றின்பக்காதல்போலன்றி, சகலபாப நிவ்ருத்திக்கும் வீடுபேற்றுக்குமே காரணமாம்.
கண்ணபிரான் பக்கல் கொண்ட காமத்தால் கோபஸ்திரீகள் முத்திபெற்றன ரென்று புராணங்கூறுதலுங் காண்க.
ஓர் உத்தம புருஷன் பரிவாரத்துடன் வேட்டையாடுதற்குப் புறப்பட்டு வனத்துக்குச் சென்றவனாய்,
ஓர் உத்தம கன்னிகையும் தோழியருடன் பூக்கொய்துவிளையாடுதற்கென்று பூஞ்சோலையிற் சேர்ந்தவளவிலே,
ஒவ்வொரு நிமித்தத்தால் தோழியர் பிரிய அக்கன்னிகை அங்குத் தனித்துநின்ற சமயத்திலே,
ஒவ்வொருநிமித்தத்தால் பரிவாரங்கள் பிரியத் தனிப்பட்டவனாய் அப்புருஷன் அங்கு வந்துசேர,
இருவரும் ஊழ்வினைவசத்தால் இங்ஙனம் தற்செயலாய் ஓரிடத்திலே சந்தித்து ஒருவரை யொருவர் கண்டு
காதல் கொண்டு காந்தருவவிவாகக் கிரமத்தாற் கூடி உடனே பிரிய, பின்பு மற்றுஞ் சில களவுப்புணர்ச்சிக்கு
உரிய வகைகளால் அத்தலைமகளது கூட்டுறவைப் பெற்ற தலைமகன், பின்பு அவளை வெளிப்படையாக
மணஞ்செய்து கொள்ளுதற்பொருட்டுப் பொருள்தேடிவருதற்காக அவளைப் பிரிந்துசெல்ல,
அந்நிலையிற் பிரிவாற்றாது மிகவருந்திய தலைமகளைச் செவிலித்தாய்மார் எதிர்ப்பட்டு அவளது
வடிவுவேறுபாட்டை நோக்கி ‘இவள் இங்ஙனம் மெலிதற்குக் காரணம் என்னோ?’ என்று
கவலையுற்றுக் கட்டுவிச்சியைக் குறிகேட்க, அவளும் தன்மரபின்படி ஆராய்ந்து
‘இவளுக்கு முருகக்கடவுள் ஆவே சித்ததொழியப் பிறிதொன்றுமில்லை’ என்றுகூற,
அதுகேட்ட செவிலித்தாயர், உடனே, தலைமகள்பக்கல் தமக்குஉள்ள அன்பின்மிகுதியால்,
ஏதேனும் ஒருதெய்வத்தை வழிபட்டாகிலும் இவளை உயிர்த்திருக்கப்பெறில் அதுவே நமக்கு ஆத்மலாப மென்றெண்ணி,
வழியல்லாவழியிலே யிழிந்து, அதற்குப் பரிஹாரமாக வேலனெனப்படுகிற வெறியாட்டாளனை யழைப்பித்து
அவனைக் கொண்டு ஆடுபலியிடுதல், கள்ளிறைத்தல், இறைச்சிதூவுதல், கருஞ்சோறு செஞ்சோறு வைத்தல்,
ஆவேசம் ஆடுவித்தல் முதலிய காரியங்களை இடைவிடாது ஒன்றன்மே லொன்றாகச் செய்யத்தொடங்க,
நோயொன்றும் மருந்தொன்று மாதலால், தான்காதலித்த புருஷோத்தமனான தலைமகனது தகுதிக்கு ஏலாத
அச் செயல்களை நோக்கித் தலைமகள் மேன்மேல் மிக வருந்த, அவளது துன்பத்தின் மெய்க்காரணத்தை யறிந்த
தோழி அச்சமயத்திற் செவிலியரைநோக்கிச் சிலகூறி வெறிவிலக்கித் தலைவியினது துன்பத்தின்
உண்மைக் காரணத்தை யுணர்த்துகின்ற துறை, இது.
ஆடுபலிகொடுத்தலானது இவளுடம்பினின்று உயிர்நீங்காதபடி செய்து மரணவேதனைப்படுகிற இவளைப் பிழைப்பிக்க
மாட்டாது என்ற பொருளை உட்கொண்டு, “இத்தகர் விட்டு” என்றாள். தான் கரையேறாதவன் பிறரைக் கரையேற்ற
மாட்டாமைபோல, தான் கழுத்தறுப்புண்டு இறக்கிற ஆடு இவளுயிரைப் பிழைப்பிக்கமாட்டா தென்க:
“வீழ்வார்க்கு வீழ்வார் துணை” என்றபடி, இறக்கிற ஓர்உயிரோ மற்றோர் இறக்கிற உயிரைக் காத்தற்குத் துணையாகும்! என்றவாறு.
க்ஷுத்ரதேவதையின் ஆவேசத்தால் வரும் நோய்க்குப்பரிஹாறமாகிய இவ்விழிபொருள் பரம்பொருளிலீடு பாட்டினால் வந்த
நோய்க்குப் பரிஹாரமாகாதென்க.
அன்னைமீர் – உண்மைக்காரணமுரைக் கப்படுதற்கு உரிமையையும், இவளியல்பிற்கு ஏற்றபடி நன்மைசெய்யும்
அன்பையும் உடையவர்களே யென்றபடி. இத்தலைமகள்காதலித்த தேவாதி தேவனான பரதேவதைக்கும் இவர்கள்
இப்பொழுது விரும்பிவழிபடுந் தேவதாந்தரத்துக்கும் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வு தோன்ற,
‘வித்தகர் உம்பர்க்கரசானவனும் விதியும் கங்கைமத்தகரும் பரவும் அலங்காரர்’ என்றாள்.
இவர்கள் வழிபடுங்கடவுளாகிய முருகன் அழகரைப்பரவுங் கங்கைமத்தகனது இளைய குமார னென்பது கருதத்தக்கது.
‘மழைகொண்டகாரொத்த கரும் பரஞ்சோதியர்’ என்றது, தலைவனது திருமேனியழகில் ஈடுபாடு.
அத் தன்மையானவரது திருநாமத்தைச் சொல்லி அவரைத்துதியு மென்றது, அதுவே இவள் நோயைப்
பரிஹரித்தற்குத் தக்க தென்றபடியாம்.
நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில் வெறிவிலக்குத்திருப்பதிகத்தில்
“மருந்தாகுமென்றங்கோர் மாயவலவைசொற்கொண்டு நீர்,
கருஞ்சோறும் மற்றைச்செஞ்சோறும் களனிழைத் தென்பயன்,
ஒருங்காகவேயுலகேழும்விழுங்கியுமிழ்ந்திட்ட,
பெருந்தேவன்பேர் சொல்லகிற்கில் இவளைப்பெறுதிரே” என்று அருளிச் செய்தமை அறிக.
இந்நோய்தீர்த்தற்குத் தலைவனது திருநாமம் தக்கமந்திரமென்க: அம்மந்திரமாகிய மருந்தை இவள் செவியின்
வழியாகச் செலுத்துங்க ளென்றாள்.
திருமாலாகிய தலைமகனால் நேர்ந்த நோய்க்கு அவனது நாமசங்கீர்த்தனமொழிய வேறுபரிஹார மில்லை யென்பதாம்.
தமதுஞானக்கண்ணுக்கு இலக்கான எம்பெருமான் மறைந்தவளவிலே அவனதுபிரிவைப் பொறாமல் வருந்துகிற
ஐயங்காரது துயரத்தைக் கண்ட ஞானிகள், அவர்பக்கல்வைத்த பரிவா லுண்டான கலக்கத்தால் எம்பெருமான்
உபாயாந்தரங்களால் அடையத்தக்கவனல்ல னென்பதை மறந்து, தேவதாந்தரபஜநத்தாலாவது இவரது
ஆற்றாமையைத் தணிப்பிக்கலாமோ வென்று தொடங்கியநிலையில் ஐயங்காரதுதன்மையை
அறிந்த அன்பர்கள் விலக்கிக்கூறும் வார்த்தை, இதற்கு உள்ளுறைபொருள்.
ஞானிகள் தாம் அங்ஙனம் வழியல்லாவழியிலே இழிவார்களோ வென்னில், –
ஐயங்கார்பக்கல் தாம்கொண்ட பரிவின் மிகுதி தம்மைக் கலங்கப்பண்ணுகையால், அமார்க்கங்களாலேயாகிலும்
பரிஹரிக்கப்போமோ வென்று முயன்றன ரென்க;
(இதனை, “அயோத்தியாபுரியிலுள்ள சனங்களெல்லாரும் இராமனுடைய க்ஷேமத்தின் பொருட்டு
எல்லாத் தேவர்களையும் வணங்கினர்” என்றதனோடு ஒப்பிடுக.)
“அன்னைமீர்” என்று விளித்ததனால், முதியரான நீர் இளையரான எமது வார்த்தையை உபேக்ஷிக்கலாகாதென்று குறிப்பித்தபடி.
‘வித்தகர்….. நாமமுரைத்து ஏத்துமின்’ – தேவாதி தேவனது நாமோச்சாரணமும் அவனைத் துதித்தலுமே
துயரனைத்தையுந் தீர்க்கு மென்றதாம். பிறவுங் கண்டுகொள்க.
பரஞ் சோதியர் – முச்சுடர்களின் ஒளியினும் மேம்பட்ட ஒளியை யுடையவர்.
தகர் என்ற ஆண்மைப்பெயர் ஆட்டுக்கு உரியதாதலை
“மோத்தையுந் தகரு முதளு மப்பரும், யாத்தவென்ப யாட்டின் கண்ணே” என்ற தொல்காப்பியத்தால் உணர்க.
மேல் 49 – ஆஞ்செய்யுளைப்போல இச்செய்யுளையுந் தலைவிவார்த்தையாகக் கொள்ளுதலு மொன்று.
————-
ஏத்துமின் பத்தியினால் எட்டு எழுத்தும் இணை யடிக்கே
சாத்துமின் பத்திரத் தண் அம் துழாய் மதி தாங்கி கஞ்சம்
பூத்து மின்பத்தி செயும் பச்சை மா முகில் போல் அழகர்
காத்தும் இன்பத்தில் இருத்தியும் வைப்பர் கருணை செய்தே –9-
(இ – ள்.) இன் பத்தியினால் – இனிமையான பக்தியோடு,
எட்டு எழுத்தும் – எட்டுஎழுத்துக்களையும் (நாராயண நாமத்தை உட்கொண்ட திருவஷ்டாக்ஷரமகாமந்திரத்தை),
ஏத்தும் – உச்சரியுங்கள்;
தண் அம் துழாய் பத்திரம் – குளிர்ந்த அழகிய துளஸிதளங்களை,
இணை அடிக்கே சாத்துமின் – (அப்பெருமானுடைய) உபயதிருவடிகளிலே சமர்ப்பியுங்கள்; (இங்ஙனஞ் செய்வீரானால்) –
மதி தாங்கி – சந்திர மண்டலத்தை மேலே சுமந்து,
கஞ்சம் பூத்து – தாமரைமலர்கள் (தன்னிடத்தே) பூக்கப்பெற்று,
மின் பத்தி செய்யும் – மின்னல்கள் ஒழுங்காகத் தோன்றப்பெற்ற,
பச்சை மா முகில் போல் – பசுமையான பெரியதொருமேகம் (உண்டானால் அது) போன்ற (திருமேனியையுடைய),
அழகர் – கருணைசெய்து – கிருபைபண்ணி,
காத்தும் – (உங்களைப்)பாதுகாத்தும்,
இன்பத்தில் இருத்தியும் – பேரின்பத்திலே நிலைநிறுத்தியும், வைப்பர் – (பரமபதத்தில்) வைத்தருள்வர்; (எ – று.)
என்று உலகத்தார்க்கு உபேசித்ததாம்.
மதி – திருமுகமண்டலத்துக்கும், தாமரைமலர்கள் – கண் கை கால் வாய் உந்தி என்ற அவயவங்களுக்கும்,
மின்னற்பத்தி – அணிந்துள்ள திருவாபரணங்களின் ஒளிக்கும்,
பச்சைமா முகில் – தன்னைக்கண்டவர் கண்ணும் நெஞ்சும் குளிரும்படி சகல தாபங் களையும் கண்டவுடனே
ஆற்றுகின்ற கரியதிருமேனிக்கும் உவமை யெனக் காண்க.
‘மதிதாங்கிக் கஞ்சம்பூத்து மின்பத்திசெய்யும் பச்சைமாமுகில் போல்’ என்றது, இல்பொருளுவமை.
பத்திரம் – (தன்னையிட்டு அருச்சிப்ப வர்க்கு) மங்களத்தைத்தருகின்ற, துழாய்எனினும் அமையும்;
பத்ரம் – சுபம். “இன்பத்தியினால்” என்பதை “சாத்துமின்” என்பதனோடுங் கூட்டுக.
அடிக்கு – உருபுமயக்கம் மதி – (பலராலும்) நன்கு மதிக்கப்படுவது எனப் பொருள்படுங் காரணக்குறி.
கஞ்சம் – நீரில்தோன்றுவது என்று காரணப்பொருள்படும்; (கம் – நீர்:) இது, தாமரைக்குக் காரணவிடுகுறி;
மலர்க்கு முதலாகுபெயர். மின்னுவது மின்என ஏதுப்பெயர் பசுமை கருமை நீலம் என்ற நிறங்களுக்கு உள்ள
சிறுவேறுபாட்டைக் கருதாது அபேதமாகக் கூறுதல் கவிசமயமாதலால், காளமேகம் ‘பச்சைமுகில்’ எனப்பட்டது.
———–
செய்தவர் ஆக வருந்தியும் தீர்த்தத் துறை படிந்தும்
கைதவர் ஆகமம் கற்றும் என் ஆம் கடற்பார் மருப்பில்
பெய்த வராகவனை மால் அலங்காரனை பேர் இலங்கை
எய்தவ ராகவ என்று ஏத்த நீங்கும் இரு வினையே –10-
(இ – ள்.) செய்தவர் ஆக வருந்தியும் – செய்கின்ற தவத்தையுடையவ ராக (உடலும் உள்ளமும்) வருந்தியும்,
தீர்த்தம் துறை படிந்தும் – புண்ய தீர்த்தங்களின் ஸ்நாநகட்டங்களிலே நீராடியும்,
கை தவர் ஆகமம் கற்றும் – வஞ்சகர்களான பிறமதத்தவர்களுடைய ஆகமநூல்களை ஓதியுணர்ந்தும்,
என் ஆம் – யாது பயனுண்டாம்?
கடல் பார் மருப்பில் பெய்த வராகனை – கடல்சூழ்ந்தபூமியைக் கோட்டிலேந்திய வராகாவதாரஞ்செய்தவனான,
மால் அலங்காரனை – பெருமையுள்ள அழகனை,
“பேர் இலங்கை எய்தவ – பெரிய இலங்காபுரியை அம்பெய்து அழித்தவனே!
ராகவ – ரகுகுலத்தில் அவதரித்தவனே!” என்று ஏத்த – என்று துதிக்க அதனால்,
இரு வினை நீங்கும் – (நல்வினை தீவினை என்னும்) இருவகைவினைகளும் ஒழியும்; (எ – று.)
அலங்காரனை ஏத்த என்று இயையும். “என்னாம்” என்றது, யாதொரு நற்பயனையுந் தராது என்றபடி;
வினை இன்மைகுறித்தது. செய்தவர் – தவஞ்செய்கின்றவர்; இனி, செம்மையென்னும் பண்புப்பெயர் ஈறுபோய் முன் னின்ற
மகரமெய் யகரமாத்திரிந்த தெனக்கொண்டு, செவ்விய தவத்தை யுடையவ ரெனினுமாம்.
பருமையுடையது பார் என்றாவது, பார்க்கப்படுவது பார் என்றாவது காரணப்பொருள் காண்க.
இலங்கையென்பது – இடவாகு பெயராய், இலங்கையில் வாழ்ந்த இராக்கதர்களையுங் குறிக்கும்.
எய்தல் என்ற காரணச்சொல், இங்கு, அதன்காரியமாகிய அழித்தலின்மேல் நின்றது; உபசாரவழக்கு.
எய்தவ – எய்தவன் என்பதன் ஈறுகெட்டவிளி. ராகவ – முதலில் இகரம்பெறாது வடசொல்லாயே நின்றது.
ராகவன் – தத்திதாந்தநாமம்; சூரியகுலத்து ரகுவென்பதன் ஈகைமுதலியவற்றில் மிகப்பிரசித்தி பெற்றவ னாதலால்,
அவன் சம்பந்தமாக ஸ்ரீராமபிரானுக்கு ராகவன் என்று திருநாமம் வழங்கும்.
——-
தலைவியின் ஆற்றாமையை தோழி தலைவனுக்கு கூறல் –
வினைக்கும் மருந்து அரிக்கும் பிணி மூப்புக்கும் வீகின்ற வே
தனைக்கும் மருந்து அன்ன தாள் அழகா செய்ய தாமரை அங்
கனைக்கும் அருந்து அமுதே அருளாய் நின்னைக் காதலித்து
நினைக்கும் அருந்ததி தன் உயிர் வாழ்க்கை நிலை பெறவே –11-
(இ – ள்.) வினைக்கும் – (தன்னைச் சரணமடைந்தவர்களுடைய) இரு வினைகளாகிய நோய்களை ஒழிப்பதற்கும்,
மருந்து அரிக்கும் பிணி மூப்புக் கும் – (மருந்துகளுக்குத் தாம் வசப்பட்டு அழியாமல்) எவ்வகை மருந்தையும்
(தமதுஆற்றலாற்) பயன்படாது அழியும்படிசெய்கிற (மிகக்கொடிய) வியாதிகள் கிழத்தனம் என்னும் இவற்றை ஒழிப்பதற்கும்,
வீகின்ற வேதனைக்கும் – மரணவேதனையைப் போக்குதற்கும்,
மருந்து அன்ன – (பிணி பசி மூப்பு மரணத்துன்பங்களை நீக்கவல்ல) தேவாமிருதத்தைப்போன்ற,
தாள் – திருவடிகளையுடைய,
அழகா – அழகனே!
செய்ய தாமரை அங்கனைக்கும் அருந்து அமுதே – செந்தாமரைமலரில் வீற்றிருக்கின்ற அழகிய பெண்ணான
திருமகளுக்கும் நுகர்தற்கு உரிய அமிருதமாயுள்ளவனே! –
நின்னை காதலித்து – உன்னை விரும்பி,
நினைக்கும் – (எப்பொழுதும் உன்னையே) நினைத்துள்ள,
அருந்ததிதன் – அருந்ததி போன்றவளான இம்மங்கையினுடைய,
உயிர் வாழ்க்கை – உயிர்வாழ்வு,
நிலை பெற – நிலைபெறும்படி,
அருளாய் – கருணைசெய்வாய்; (எ – று.)
களவொழுக்கவகைகளால் தலைமகளைக் கூடிநின்ற தலைமகன் அதனால் ஊரெங்கும் பழிபரவுதலை யறிந்து
அப்பழிதூற்றலடங்குமாறு அவளைச் சில நாள் பிரிந்திருத்த லுண்டு; அது, “ஒருவழித்தணத்தல்” எனப்படும்.
அங்ஙனம் அவன்பிரிந்து நின்றநிலையில் தலைமகள் பிரிவுத்துயரையாற்றாது மிக வருந்தாநிற்க,
மீண்டுவந்த தலைமகளை நோக்கித் தோழி அத்தலைமகளது வருத்தமிகுதியைக்கூறியது இது.
இங்ஙனங் கூறுதலின் பயன், இவளை நீ வெளிப்படையாக மணஞ்செய்துகொள்ளவேண்டுமென்று உணர்த்துதல்.
வேறுபரிகாரங்களாற் போக்கவொண்ணாத துன்பங்களுக்கெல்லாம் அமிருத சஞ்சீவிபோன்றுள்ள நீ,
இவள் இங்ஙனம் வருந்தக் காணலாமோ? என்பாள், ‘வினைக்கும் ….. மருந்தன்ன தாளழகா’ என்று விளித்தாள்.
‘செய்ய தாமரையங்கனைக்கும் அருந்துஅமுதே’ என்றது, நீ திருமகளிடத்துத் தலையளிசெய்து அவளை
எப்பொழுதும் அகலாது மார்பில் வைத்துக்கொ ண்டுவாழ்தல் போலவே, இவளிடத்தும் தலையளிசெய்து
இவளையும் என்றும் விட்டுப்பிரியாது உடன்கொண்டு வாழவேண்டு மென்று குறிப்பித்தவாறு.
நின்னையன்றி வேறொன்றை யறியாத கற்புநலமுடையவ ளிவ ளென்பாள்,
‘நின்னைக்காதலித்துநினைக்கு மருந்ததி என்றாள். இவளுக்கு நீ அருள்புரி யாயாயின்,
இவள் நினதுபிரிவுத்துயரை ஆற்றாது இறந்துபடுவ ளென்பது,
“அருந்ததிதன்னுயிர்வாழ்க்கை நிலைபெற அருளாய்” என்றதனாற் புலனாம்.
பிணி – (உடலையும் உள்ளத்தையும்) பிணிப்பது என நோய்க்குக் காரணக்குறி; பிணித்தல் – கட்டுதல்: அஸ்வாதீநப்படுத்துதல்,
பீடித்தல். வீகி ன்ற வேதனை – இறக்கின்றகாலத்திலுண்டாகுந் துன்பம். எம்பெருமான் திருவடிகளை வழிபடுவார்க்குப்
பிறவித்துயரில்லையாமாறு எல்லாக்கருமங்களும் ஒழிதலால் நோய்த்துன்பமும் முதுமைத் துன்பமும் மரணவேதனையும் இலவாதல்பற்றி,
‘வினைக்கும் பிணிமூப்புக்கும் வீகின்ற வேதனைக்கும் மருந்தன்ன தாள்’ எனப்பட்டது.
அங்கநா என்ற சொல் – அழகிய அங்கங்களையுடையவளென்று பொருள்பெறும்.
செய்யதாமரையங்கனைக்கும், உம்மை – எச்சம். அமுதுபோன்றவனை “அமுது” என்றது, உபசாரவழக்கு.
அருந்ததி – வசிஷ்டமகாமுனிவரது மனைவி; இங்கு, அவள்போன்ற கற்புடைய மங்கைக்கு உவமையாகுபெயர்.
அருந்ததி, பதிவிரதாதருமத்திற் சிறத்தலால், கற்புடைமாதர்க்கு உவமை கூறப்படுவள்.
ஏனையோரினும் இவட்குச் சிறப்பு, மற்றைய இடங்களில்மாத்திரமே யன்றி நக்ஷத்திரநிலையிலும் கணவனைவிட்டுப் பிரியாது உடனுறைதல்.
அழகப்பிரான் சிற்சிலசமயங்களிற் ஐயங்காரது ஞானக்கண்ணுக்கு இலக்காகின்றபொழுதே அவனைக்கிட்டி
முக்தியின்பமனுபவிக்கும்படியான ஆசைகொண்ட அவரை அப்பெருமான் அப்பொழுதே தன்பக்கல் சேர்த்துக் கொள்ளாது மறைய,
அதனாலுண்டான துயரத்தால் ஐயங்கார் அவனையே இடைவிடாது சிந்தித்துக்கொண்டு மிகவருந்த,
அதுகண்ட அன்பர்கள் அவருடைய அத்தன்மையை எம்பெருமான்பக்கல் விண்ணப்பஞ் செய்து
‘இனி இவர்வருந்தாதபடி இவர்க்கு நிரந்தராநுபவந்தந்தருளவேண்டும்’ என்று பிரார்த்தித்தல், இதற்கு உள்ளுறை பொருள்.
“மறந்தும் புறந்தொ ழாமாந்தர்”,
“சிந்தைமற்றொன்றின்திறத்ததல்லாத்தன்மை தேவபிரானறியும்” என்றபடி முழுமுதற்கடவுளான திருமாலை யன்றிப்
பிறப்பிறப்புத் துன்பமுடைய பிறிதொருதெய்வத்தைச் சிறிதும்பொருள்செய்யாத நிறையுடையவர்
ஐயங்காரென்பது “நின்னைக்காதலித்துநினைக்குமருந்ததி” என்ற தனால் வெளியாம்.
‘உயிர்வாழ்க்கை நிலைபெற அருளாய்’ என்றது, இவரது வாழ்வு நினதுதிருவருளின்வழிப்பட்டுள்ளது என்றவாறு.
விளியிரண்டனுள், முந்தியதன் குறிப்பு – இவரது வினைகளையும் வினைப்பயன்களையும் போக்கியருளவேண்டு மென்பது;
இரண்டாவதனால், பெரியபிராட்டியாரைப்போலவேஇவரையும்என்றும்உன்னை விட்டுப் பிரியாதபடி சேர்த்துக்கொள்ளவேண்டு மென்று குறிப்பித்தவாறு.
————–
நிலையாமை ஆன உடலும் உயிரும் நினைவும் தம்மில்
கலையா மையானம் கலக்கு முன்னே கங்கை வைத்த சடைத்
தலை ஆம் ஐ ஆனனன் தாமரையான் தொழும் தாள் அழகன்
அலை ஆமை ஆனவன் மாலிருஞ்சோலை அடை நெஞ்சமே –12-
(இ – ள்.) நெஞ்சமே – மனமே! –
நிலையாமை ஆன உடலும் – நிலைத்திராமலழியுந்தன்மையுள்ள உடம்பும்,
உயிரும், – நினைவும் – சிந்தனையும்,
தம்மில் கலையா – தம்நிலையினின்று கலையப்பெற்று (இறந்து),
மையானம் கலக்குமுன்னே – சுடுகாட்டை அடைவதற்கு முன்னே, –
கங்கை வைத்த சடை தலை ஆம் ஐ ஆனனன் தாமரையான் தொழும் தாள் – கங்காநதியைத்தரித்த சடைமுடியோடு
கூடிய தலையையுடைய ஐம்முகனாகிய சிவபிரானும் தாமரைமலரில் தோன்றியவனான பிரமனும் வணங்கப்பெற்ற திருவடிகளையுடைய,
அழகன் – அழகனும்,
அலை ஆமை ஆனவன் – திருப்பாற் கடலிலே கூர்மாவதாரமெடுத்தவனுமாகிய எம்பெருமானுடைய,
மாலிருஞ்சோலை – திருமாலிருஞ்சோலைமலையை,
அடை – சேர்வாய் (விரும்பி உட்கொண்டு தியானிப்பாய் என்றபடி); (எ – று.)
இதுவும், இந்நூலின் முதற்செய்யுள்போல நெஞ்சைநோக்கி யுரைத்ததாம்.
“பயனல்லசெய்து பயனில்லை நெஞ்சே, புயன்மழைவண்ணர் புரிந்துறைகோயில்,
மயன்மிகுபொழில்சூழ்மாலிருஞ்சோலை, அயன்மலையடைவததுகருமமே” என்றார் நம்மாழ்வாரும்
கலக்குமுன்னே அடைஎன இயையும்.
கலையா – செய்யாஎன்னும்வாய்பாட்டு உடன்பாட்டு இறந்தகாலவினையெச்சம்; இதில், ‘ஆ’ என்ற விகுதியே காலங்காட்டும்.
தம்மில் கலையா என்பதற்கு – தமக்குள் (ஒன்றையொன்று) பிரியப்பெற்று என்றலு மொன்று.
ஸ்மஸாநம் என்ற வடசொல், மயானம் என்றுவிகாரப்படும்;அது, திரிபுநயம் நோக்கி மையானமென முதற்போலிபெற்றது;
“அஐ முதலிடை யொக்கும் சஞயமுன்” என்றார் நன்னூலார். சதாசிவமூர்த்தியாகிய சிவபிரானுக்கு,
சத்தியோஜாதம் வாமதேவம் அகோரம் தத்புருஷம் ஈசாநம் என ஐந்துமுகங்க ளுண்டென் றறிக.
ஆநநம் – வடசொல். தாமரையான் திருமாலின் நாபித்தாமரைமலரில் தோன்றியவன்.
அலைஎன்பது சினையாகுபெயராய், அலைகளையுடைய கடலை யுணர்த்திற்று;
இப்பொதுப்பெயர் இங்கே சிறப்பாய்ப் பாற்கடலைக் குறித்தது. இங்கு, அடைதல் – இடைவிடாது நினைத்தல்;
“மலர்மிசையேகினான் மாணடிசேர்ந்தார்” என்றவிடத்து “சேர்தல்” என்பது போல.
சூரியகுலத்துப் பகீரதசக்ரவர்த்தி, கபிலமுனிவனது கண்ணின் கோபத்தீக்கு இலக்காகி உடலெரிந்து சாம்பலாய்
நற்கதியிழந்த தனது மூதாதையரான சகரபுத்திரர் அறுபதினாயிரவரை நற்கதி பெறுவித்தற்பொருட்டு,
நெடுங்காலந் தவஞ்செய்து, கங்காநதியை மேலுலகத்திலிருந்து கீழுலகத்துக்குக்கொணர்கையில்
அதனது வெகுவிசையாகப்பெருகிவரும் வெள்ளப்பெருக்கைத் தாங்கும்வல்லமை பூமிக்கு இல்லாமை
பற்றிச் சிவபிரானைப் பிரார்த்திக்க, அப்பகீரதனது வேண்டுகோளின்படி பரமசிவன் அந்நதியைத் தனது
முடியிலேற்றுச் சிறிதுசிறிதாகப் பூமியில் விட்டனனென்பது, கங்கை தரித்த வரலாறு.
————-
நெஞ்சம் உருக்கும் உயிர் உருக்கும் தொல்லை நீள் வினையின்
வஞ்சம் முருக்கும் பவம் முருக்கும் வள் துழாய் அழகர்
கஞ்ச முருக்கு மலர் வாய்த் திரு நண்பர் கஞ்சனுக்கு
நஞ்சம் உருக்குவளை ஆழி அன்னவர் நாமங்களே –13-
(இ – ள்.) கஞ்சம் – தாமரைமலரில் வீற்றிருக்கின்ற,
முருக்கு மலர்வாய் திரு – பலாசம்பூப்போன்ற (சிவந்த) வாயையுடைய திருமகளுக்கு,
நண்பர் – மனமொத்த அன்புடைய கொழுநராய் அப்பெரியபிராட்டியாரை என்றும்விட்டு அகலாதவரும்,
கஞ்சனுக்கு நஞ்சம் – கம்சனுக்கு விஷமானவரும்,
உரு குவளை ஆழி அன்னவர் – திருமேனி நிறத்தால் நீலோற்பலமலரையும் கடலையும் போன்றவருமான,
வள் துழாய் அழகர் – செழிப்பான திருத்துழாய்மாலையைத் தரித்த அழகருடைய,
நாமங்கள் – திருநாமங்கள், –
நெஞ்சம் உருக்கும் – (பக்தியோடு தம்மைஉச்சரிக்கும் அன்பர்களுடைய) மனத்தை(ப் பக்திமிகுதியால்) உருகச்செய்யும்;
உயிர் உருக்கும் – (ஆநந்தாதி சயத்தால் அவர்களுடைய) உயிரை நெகிழப்பண்ணும்;
தொல்லை நீள் வினையின் வஞ்சம் முருக்கும் – (அவர்களுடைய) தொன்றுதொட்டுவருகிற நீண்ட கருமங்களின் வஞ்சனையை அழிக்கும்;
பவம் முருக்கும் – (அவர்களுடைய) பிறப்பை ஒழிக்கும்; (எ – று.)
இது, திருநாமமகிமை கூறியது;
“குலந்தரும் செல்வந்தந்திடும் அடியார்படுதுயராயினவெல்லாம்,
நிலந்தரஞ்செய்யும் நீள்விசும்பருளும் அருளொடுபெருநிலமளிக்கும்,
வலந்தரும் மற்றுந்தந்திடும் பெற்றதாயினுமாயின செய்யும்,
நலந்தருஞ்சொல்லைநான்கண்டுகொண்டேன் நாராயணாவென்னும் நாமம்” என்றார் திருமங்கையாழ்வாரும்.
தொல்லை நீள் வினை – பிறப்பு அநாதியாய்வருதலின் உயிராற்செய்து சேர்க்கப்பட்டுக் காரண காரியத் தொடர்ச்சியாய்
அளவின்றிவருகின்ற கருமங்கள். அவ்வினைகள் தாம் பலிக்குங்காலம்வருமளவும் புலனாகாது உயிரைப்பற்றி
மறைந்துநின்று அச்சமயம்வந்தவிடத்துச் சடக்கெனப்பயன்தந்து வெளிப்படுதலால், “வினையின்வஞ்சம்” எனப்பட்டது.
முருக்கும் – முருங்கு மென்பதன் பிறவினை; மெலிவலியானது, பிறவினைக்குறி: முருங்குதல் – அழிதல்.
பிறப்பு களுக்குக்காரணங்களாகிற கருமங்களுட்படப்பிறப்புக்களையொழிக்கு மெனவே,
இனிக் கருமவசத்தாற் பிறவாதபடி மீளா வுலகமாகிய முத்தியைத் தரு மென்றவாறாம்.
பவம் – வடசொல். கஞ்சத் திரு என இயையும். முருக்குமலர் வாய் – நிறம்பற்றிய உவமை.
கம்சனைத் தவறாது எளிதில் அழித்தவரென்ற பொருளில், ‘கஞ்சனுக்கு நஞ்சம்’ என்றார்.
நஞ்சம் போன்றவரை ‘நஞ்சம்’ என்றது, உபசாரவழக்கு. உருக்குவளையாழியன்னவர் –
“குன்றாடுகொழுமுகில் போற் குவளைகள் போற் குரைகடல்போல்,
நின்றாடுகணமயில்போல் நிறமுடைய நெடுமால்” என்றார் பெரியாழ்வாரும்.
திருமேனிநிறத்தின் நெய்ப்புக்குக் குவளைப்பூ வின்நிறத்தையும், அதன் இருட்சிக்குக் கடலின்நிறத்தையும் நிகரென்பர்.
குவளை – குவலய மென்ற வடசொல்லின் சிதைவு. குவளை என்று பதம் பிரித்து, கு – பூமியை, வளை – சூழ்ந்துள்ள,
ஆழி – கடலை, அன்னவரென்று நலிந்துபொருள்கொள்வாரு முளர்.
இனி, ‘நஞ்சமுருக்கும்வளையாழியன்னவர்’ என்ற பாடத்துக்கு – கஞ்சனுக்குவிஷமாய்த்தோன்றியவரும் (உலகத்தை)
வளைந்துள்ள கடலைப்போன்றவருமான எம்பெருமான் என்று பொருள்காண்க;
உருக்கும் – தோன்றும்; உருத்தல் – தோன்றுதல். வளை ஆழி அன்னவர் – சங்கினையுடைய கடல் போன்றவருமாம்.
————–
நாமங்கள் ஆவி நழுவும் தனையும் நவின்று அவரைத்
தாமங்களாவி- தாம் அங்கு அளாவி -மனத்துள் வைப்பார் தண்டலை யின் அகில்
தூமங்கள் ஆவி மணம் நாறும் மாலிருஞ்சோலை அன்பர்
சேமம் களாவின் கனி அனை யார் பதம் சேருவரே –14-
(இ – ள்.) நாமங்கள் – (அழகருடைய) திருநாமங்களை,
ஆவி நழுவும் தனையும் நவின்று – உயிர் (உடலைவிட்டு) நீங்குமளவும் (தாம்இறக்குமளவும்) உச்சாரணஞ்செய்து,
அவரை – அப்பெருமானை, தாம் -,
அங்கு – அவ்விடத்திலே (திருமாலிருஞ்சோலைமலையிலே),
அளாவி – அடைந்து பற்றி,
மனத்துள் வைப்பார் – தம்மனத்திற்கொண்டு தியானிப்பவர்கள், –
தண்டலையின் – சோலைகளிலே,
ஆவி – குளங்கள்,
அகில் தூமங்கள் மணம் நாறும் – (தம்மிடத்துநீராடுகிற மாதர்கள் கூந்தல் முதலியவற்றிற்கு ஊட்டிய) அகிற் புகைகளின்நறுமணம்வீசப்பெற்ற,
மாலிருஞ்சோலை – திருமாலிருஞ்சோலை மலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற,
அன்பர் – (எல்லாவுயிர்களிடத்தும்) அன்புடையவரும்,
சேமம் – (அவ்வுயிர்கட்கெல்லாம்) பாதுகாப்பாயுள்ளவரும்,
களாவின் கனி அனையார் – (திருமேனியின்கருநிறத்தாற்) களாப்பழத்தை யொத்தவருமாகிய அப்பெருமானுடைய,
பதம் – திருவடிகளை,
சேருவர் – சேர்வார்கள்; (எ – று.)
திருமாலிருஞ்சோலைமலை யெம்பெருமானை மனத்திற்கொண்டு தியானித்து வாக்கினால் அவனது நாமோச்சாரணஞ்செய்து
மெய்யினால் அவனை வணங்கித் தொண்டுபூண்டொழுகுபவராகி இங்ஙனம் திரிகரணங்களாலும் வழிபடும் அடியார்கள்,
அப்பெருமானுடைய திருவருளால் அவனடியிற்சேர்வரென்பதாம். “திருவடியே வீடாயிருக்கும்” என்னுங் கொள்கைபற்றி,
“பதஞ் சேருவர்” என்றார். இனி, பதம் – ஸ்தாநமாகிய பரமபதத்தை, சேர்வர் எனினுமாம்.
அவரை, அங்கு எனச் சுட்டுப்பெயர்கள் – அன்பர், திருமாலி ருஞ்சோலை என்ற இயற்பெயர்களின் முன் வந்தன;
செய்யுளாதலின்: “செய்யுட்கு ஏற்புழி” என்பது, நன்னூல்.
தாம், அங்கு என்றவற்றை அசையாகவுங் கொள்ளலாம். தண்டலை – தண் தலை என்று பதம்பிரிந்து,
குளிர்ச்சியான இடத்தை யுடையது என்று காரணப்பொருள்பெறும்; பண்புத்தொகையன்மொழி.
அகில்தூமம், வாவியில் நீராடும் மகளிரது கூந்தல்முதலியவற்றில் முன்புஊட்டப்பெற்றது.
அவர்கள் நீராடும்போது அந்நறும்புகை சம்பந்தப்பட்டதனால், வாவியின்நீர் அந்தமணம்நாறும் என அகிற் புகையின் பரிமளமிகுதி கூறியவாறு.
இனி, “ஹவிஸ்” என்ற வடசொல்லின் விகாரமான ‘அவி’ என்பது திரிபுநோக்கி “ஆவி” என நீட்டல்விகாரம் பெற்றதென்று கொண்டு,
சோலைகளிலே அகிற் புகைகளும் (வைதிகர்கள் யாகஞ்செய்கின்ற ஓமாக்கினியினின்று எழுகிற தூமங்களின்)
ஹவிர்வாசனையும் நாறுகிற மாலிருஞ்சோலை யென்றலு மொன்று;
ஆவிமணம் – மந்திரபூர்வமாக வைதிகாக்கினியில்ஓமஞ்செய்கிற நெய் முதலிய தேவருணவின் பரிமளம்:
‘ஆவிமணநாறு மாலிருஞ்சோலை’ என்பதை,
“மாடுயர்ந்தோமப்புகைகமழுந் தண் திருவல்லவாழ்” என்ற திருவாய் மொழியோடு ஒப்பிடுக.
இனி, தூமம் கள் ஆவி என்று பதம்பிரித்து, சோலைகளிலே அகிற்புகையும் தேனும் ஹவிஸ்ஸும் மணம்வீசு மென்னலுமாம்.
மகாப்பிரளயமாகிய ஆபத்காலத்திலே எல்லாவுயிர்க்கும் தாம் ஓர்அரணாக அவையனைத்தையும் வயிற்றில் வைத்துப் பாதுகாத்தமைபற்றி,
எம்பெருமான் ‘சேமம்’ எனப்பட்டனர்; இனி, சேமம் – இன்பமயமானவ ரெனினு மாம்.
களாவின்கனி – பெருமானுக்குத் திருமேனிநிறத்தில் உவமம்; “களங்கனிவண்ணா கண்ணனே” என்றார் திருமங்கையாழ்வாரும்.
————
சேரா தகாத நரகு ஏழ் தலை முறை சேர்ந்தவர்க்கும்
வாராது அகாதம் வசை பிணி பாவம் மறி கடல் முன்
தூராத காதங்கள் தூர்த்தானை மாலிருஞ்சோலையில் போய்
ஆராத காதலுடன் பணி வீர் என் அழகனையே –15-
(இ – ள்.) ஆராத காதலுடன் – அடங்காத (போதுமென்று திருப்தி கொள்ளாத) அன்புடனே, –
மாலிருஞ்சோலையில் போய் – திருமாலிருஞ் சோலைமலைக்குச் சென்று, –
முன் – முன்பு (ஸ்ரீராமாவதாரத்திலே),
மறிகடல் – அலைகள் மடங்கியடிக்கப்பெற்ற கடலிலே,
தூராத காதங்கள் தூர்த்தானை – (எவராலும் எந்நாளிலும்) தூர்க்கப்படாத அநேககாததூரமளவும்
(குரங்குகளைக் கொண்டு மலைகளைக்கொணர்ந்து பெய்து) நிரப்பி அணை கட்டியவனான,
என் அழகனை – எனது தலைவனாகிய அழகப்பெருமானை,
பணிவீர் – வணங்குங்கள்; (அங்ஙனம் வணங்கினால்), –
ஏழ் தலைமுறை சேர்ந்தவர்க்கும் – (முன்னாவது பின்னாவது) ஏழுதலைமுறை (உங்களைச்) சேர்ந்தவர்களுக்கும்,
தகாத நரகு சேரா – தகுதியற்ற (கொடிய) நரகங்கள் தொடரமாட்டா;
அகாதம் வசை பிணி பாவம் வாராது – ஆழமான (கடப்பதற்கு அரிய) பழிப்பும் நோயும் தீவினையும் நேரிடாது; (எ – று.)
ஒன்பதாஞ்செய்யுள்போல இதுவும் உலகத்தார்க்கு உபதேசித்தது. ஒருசந்ததியிலே ஒருவர் எம்பெருமானைச் சரண்புகுந்தால்,
அவர்க்கேயன்றி அவரது முன்பின்பரம்பரையோர்க்கும் அதன்நற்பயன் விளையு மென்பது கருத்து:
(திருப்பல்லாண்டில் “ஏழாட்காலும்பழிப்பிலோம்நாங்கள்” என்ற விடத்து ‘ஒருஸந்தாநத்திலே ஒருவன் அநந்யப்ரயோஜநனானால்,
அவனைப் பற்ற, பகவத்ப்ரபாவம் ஸம்பந்திஸம்பந்திகளளவுஞ் செல்லக் கீழும் மேலும் வெள்ளமிடும்’ என்கிற வியாக்யாந வாக்கியம் உணரத்தக்கது.)
ஏழ்தலைமுறை சேர்ந்தவர்க்கும் சேராஎனவே, இவர்க்குசேரா வென்பது சொல்லவேண்டாதாயிற்று; உம்மை – இறந்ததுதழுவியஎச்சம்.
இனி, பரம்பரையாகத் தீவினையையே செய்யும் இயல்பினராய்க் கொடியநரகங்களை ஏழுதலைமுறை சேர்ந்தவர்களும்
திருமாலிருஞ்சோலையிற்போய் அழகனைப்பணிவாராயின், பின்பு அவர்க்கு அந்நரகங்கள் அமையா என்று உரைத்தலு மொன்று;
இப்பொருளில், உம்மை – இழிவுசிறப்பு.
நரகு – நரக மென்ற வடசொல்லின் விகாரம்; இந்தப் பால்பகா அஃறிணைப்பெயர்,
இங்குப் பன்மையாய்ப் பலவகைநரகங்களை யுணர்த்துதலால், “சேரா” என்ற பலவின்பால்முற்றைக்கொண்டது.
“நரகுசேரா” என்றாரேனும், அவர்கள் நரகஞ்சேரார் என்பதே கருத்து. அகாதம், பாபம் – வடசொற்கள்.
வசை பிணி பாவம் வாராது – பன்மையொருமைமயக்கம்; (தனித்தனி)வாராது என்க. அகாதம் – வஞ்சகமுமாம்.
‘தகாதவசை’ என்ற பாடத்துக்கு – முதலடியில் அகாதம் நரகு சேராது என்று பிரித்து, ஆழமாகிய நரகக்குழி
வாய்த்திடாது என்று உரைத்து, இரண்டாமடியில் தகுதியற்ற வசைபிணிபாவங்கள் வாரா என்க.
மறிகடல் – வினைத்தொகை. முன் – காலமுன். இனி, ஏழனுருபெனக்கொண்டு, கடல்முன் – கடலிலே எனினுமாம்;
“கற்றார்முற் றோன்றா கழிவிரக்கம்” என்றவிடத்துப் போல. காதம் – ஏழரைநாழிகைவழித்தூரம்.
இராம சேதுவின் அகலநீளங்களின் மிகுதி விளங்க, “தூராதகாதங்கள் தூர்த்தான்” என்றார்.
“எய்தயோசனையீண்டொரு நூறிவை, யையிரண்டினகலமமைந்திடச், செய்ததாலணை” என்ற கம்பராமாயணத்தால்,
அதன் அளவை உணர்க. ‘ஆராதகாதலுடன்’ என்றதை, மத்திமதீபமாக, முன்நின்ற ‘போய்’ என்றதனோடும்,
பின்நிற்கும் “பணிவீர்” என்பதனோடுங் கூட்டுக.
—————-
பாங்கி விடு தூது —
அழக்கன்றிய கருங்கண் ணிக்குக்கண்ணி அளித்திலரேல்
வழக்கு அன்றி முன் கொண்ட வால் வளை கேளும் மறுத்தது உண்டேல்
குழக்கன்றின் பின் குழல் ஊது அலங்காரர்க்கு கோதை நல்லீர்
சழக்கு அன்றில் வாய் பிளந்தால் உய்யலாம் என்று சாற்றுமினே –16-
(இ – ள்.) கோதை நல்லீர் – பூமாலைபோலும் மெல்லியலாரான மாதர்களே! –
அழகன்றிய கருங் கண்ணிக்கு – (கண்ணீர்விட்டு) அழுதலினாற் கன்றிப்போன கருமையான கண்களை யுடைய இம்மகளுக்காக,
கண்ணி அளித்திலர்ஏல் – (தலைவர்) தமது மாலையைக் கொடாராயின்,
வழக்கு அன்றிமுன் கொண்ட வால்வளை கேளும் – நியாயமாகவன்றி முன்பு (இவளிடமிருந்து) வலியக் கவர்ந்து கொண்ட ஒள்ளிய வளையல்களை (த் தரும்படி) கேளுங்கள்; மறுத்தது உண்டுஏல் – (அவற்றையுந்தாராது அவர்) தடைசொல் வதுண்டானால், –
குழ கன்றின் பின் குழல் ஊது அலங்காரர்க்கு – இளமையான கன்றுகளின்பின்னே புள்ளாங்குழலை ஊதிச் சென்ற அழகப்பிரானாகிய அத்தலைவர்க்கு, –
சழக்கு அன்றில் வாய் பிளந்தால் உய்யல் ஆம் என்று சாற்றுமின் – குற்றத்தையுடைய அன்றிற் பறவையின்
வாயைக் கிழித்து விட்டால்தான் இவள்பிழைத்தல்கூடும் என்று சொல்லுங்கள். (எ – று.)
தலைவனைப்பிரிந்த தலைவி அப்பிரிவுத்துயரைப் பொறுக்கமாட்டாமல் நள்ளிரவிலுமுட்படத் துயில்கொள்ளாது
அன்றிலின் குரல் கேட்கும்போதெல்லாம் மரணவேதனையுற்றுக் கைவளைகள் கழன்றுகீழ்விழும்படி உடல்மெலிந்து
கண்கலங்கி அழுதபடியே யிருக்க, அந்நிலைமையைக் கண்டுவருந்திய செவிலித்தாய், அத்தலைவியின்தோழியரை நோக்கி,
இங்ஙனஞ்சொல்லி, அவர்களைத் தலைவனிடத்துத் தூதுசெல்லுமாறு வேண்டுகிறா ளென்க.
“இயம்புகின்ற காலத்து எகினம் மயில் கிள்ளை,
பயம்பெறுமேகம் பூவை பாங்கி – நயந்தகுயில்,
பேதைநெஞ்சம் தென்றல் பிரமரம் ஈரைந்துரைமே, தூதுரைத்து வாங்குந் தொடை” என்ற இரத்தினச்சுருக்கத்தால்,
தூதனுப்பப்படுதற்குஉரிய பொருள்களை உணர்க.
பிரிந்ததலைவன் வருமளவும் ஆறியிருக்கவொண்ணாதே அவன்வரவுக்குப் பிறர் விரைந்து ஆள்விடும்படி யாயிற்று, ஆற்றாமைமிகுதி.
தலைமகனைப் பிரிந்துவருந்துகின்ற நிலையில் அவன் தரித்த மாலையையாயினும் பெற்றால்,
அதுகொண்டு தலைமகள் ஒருவாறு தணிந்திருத்தல்கூடு மாதலால், அது, முதலில் வேண்டப்பட்டது.
தலைவனது பிரிவு தலைவிக்கு மெலிவைவிளைத்து அவள்கையினின்று வளைகள்கழன்றுவிழும்படி செய்ததை
அத்தலைவன்மேலேற்றி, “முன்கொண்டவால்வளை” என்றாள்.
(“கைப்பொருள்கள்முன்னமேகைக் கொண்டார் காவிரிநீர், செய்ப்புரளவோடுந் திருவரங்கச்செல்வனார்,”
“எம்மானார் என்னுடைய, கழல்வளையைத் தாமும் கழல்வளையேயாக்கினரே” என்பன, நாச்சியார்திருமொழி).
“அதனைத் தரும்படி கேளும்” என்றது, பிரிந்த காலத்திலே கைவளைகழலுமாறு இவட்குநேர்ந்த உடல்மெலிவு
இனித்தணிந்து அவ்வளைகழலாதவண்ணம் மகிழ்ச்சியால் உடல்பூரிக்கும்படி மீண்டுவந்து இவளோடு கலந்திடுமாறு
அத்தலைவனை வற்புறுத்துங்க ளென்றபடி. தம்மையேகதியாகக்கொண்ட ஒருபெண்ணினது கைப்பொருளைக்
கவர்ந்துகொள்ளுதல் நீதியன் றாதலால், “வழக்கன்றி முன்கொண்ட வால்வளை” எனப்பட்டது.
அன்றிலென்பது, ஒருபறவை. அது, எப்பொழுதும் ஆணும்பெண்ணும் இணைபிரியாது நிற்கும்.
கணப்பொழுது ஒன்றை ஒன்று விட்டுப் பிரிந்தாலும் அத்துயரத்தைப்பொறாமல் ஒன்றை யொன்று
இரண்டுமூன்றுதரம் கத்திக்கூவி அதன்பின்பும் தன் துணையைக்கூடாவிடின் உடனே இறந்துபடும்.
இதனை வடநூலார் க்ரௌஞ்சம் என்பர்.
ஆணும்பெண்ணுமான அந்த அன்றிற்பறவை இணைபிரியாமல் நெருங்கி ஒன்றோடொன்று வாயலகைக் கோத்துக்கொண்டு
உறங்கும்பொழுது அவ்வுறக்கத்திலே வாயலகு தன்னில் நெகிழ்ந்தவளவிலே துயிலுணர்ந்து அப்பிரிவைப் பொறாமல்
மெலிந்து பெருந்தொனியாகக்கத்துகின்ற மிகஇரங்கத்தக்க சிறுகுரல் காமோத்தீபகமாய்ப் பிரிவாற்றாமைதை்
துயரை வளர்த்துப் பிரிந்தகாமுகரை மிகவருத்தும்;
ஆதலால், அந்தஅன்றில் கத்தாதபடி அதன்வாயைப் பிளந்துவிட்டா லன்றி இவள்உய்யாள் என்று சொல்லுங்க ளென்றாள்.
(“புள்ளின்பகுவாயது போலகனி, வின்னாங்குயில்வெவ்வியவாய்கிழயாய்” என்ற பாகவதத்தோடு இதனை ஒப்பிடக.)
துணைவனின்றித் தனிமையாயிருக்கிற சமயத்திலே மெல்லியலாளான தலைவியைச் சிறிதுங்கண்ணோட்டமின்றித்
தன் குரலால் வருத்தும் பிழைபாடுடையது அன்றி லென்ொள், “சழக்கன்றில்” என்றாள்.
தம்மைச் சார்ந்த அநபராதியான எளியார் மிகவருந்தும்படி அவரை வாயினால் வருத்துங் குற்றவாளிகட்குத்
தலைவர்செய்யத்தக்க தண்டனை அவ்வாயைப் பிளத்த லென்க.
கன்றின்பின் குழலூதியது, கிருஷ்ணன் இடையர்தலைவனான நந்தகோபன்மகனாகத் திருவாய்ப்பாடியில் வளர்ந்த இளமையி லென்க.
அப்பொழுது, பிராயம்முதிர்ந்த இடையர்கள் பசுக்களைமேய்க்க, சிறுபிள்ளையான கண்ணன் இடைச்சாதிப்
பிள்ளைகளுடனே சேர்ந்து கன்றுகளை மேய்த்தனன், பலஇடங்களிற் பரவிமேய்கின்ற ஆண்கன்றுகளை ஒருங்குசேர்த்தற் பொருட்டும்,
அவற்றை மகிழ்வித்தற்பொருட்டும், கண்ணன் மிகஇனிதாக வேய்ங்குழலூதியமை, பிரசித்தம்.
எளியகன்றுகளினிடத்துமுட்பட வாத்ஸல்யமுடையராய் அவற்றைவிடாது தொடர்ந்து களிப்பிக்கும் இயல்புடையவர்க்கு,
தம்மையே அடுத்த ஒருபெண்ணை இங்ஙனம் உபேக்ஷித்தல் தகுதியோ? என்பதுபட, “குழக்கன்றின்பின் குழலூதலங்காரர்க்கு” எனப்பட்டது.
வால் வளை – வெண்மையான சங்கவளையல்களுமாம். குழ – இளமையுணர்த்தும் உரிச்சொல்;
“மழவும் குழவும் இளமைப்பொருள” என்பது தொல்காப்பியம். கன்று – இளமைப்பெயர்;
இது, பசுமுதலியவற்றிற்கு உரியது. நல்லாளென்று இலக்குமிக்கு ஒருபெய ராதலால்,
அதன்பன்மை யாகிய நல்லாரென்பது, பெரும்பாலும் மாதரை யுணர்த்தும்;
நற்குண நற்செய்கைகளையும் அழகையு முடையா ரென்க. சழக்கு – பேதையுமாம்.
ஐயங்காரது ஞானக்கண்ணுக்கு இலக்கான எம்பெருமான் மறைந்த வளவிலே, அவனது நிரந்தரநுபவத்தைப் பெற
விரும்பிய அவர் அப்பிரிவாற்றாமையாலும் தம்மை வருத்தக்கடவனவான லௌகிக பதார்த்தங்களைக் குறித்தும் மிகவருந்த,
அந்நிலைமையை நோக்கிய அவரிடத்துப் பரிவுடையரான ஞானிகள், அவரது சுகதுக்கங்களைத் தமதுசுகதுக்கங்களாகக் கொள்ளும்
மனமொத்த அன்பர்களை நோக்கி “இவரது இந்நிலைமையை நீங்கள் எம்பெருமான் பக்கல் விண்ணப்பஞ்செய்து
இவர்க்கு அவனது ஸதாஸாந்நித்யம் கிடைக்குமாறு செய்யலாகாதோ?” என்று தூண்டுதல், இதற்குஉள்ளுறைபொருள்.
ஸ்வாபதேசத்தில், ,கண்ணழகென்பது, ஜ்ஞாநவைலக்ஷண்யத்தை, என்றனர் ஆன்றோர். கரிய திருமேனியையுடைய
கண்ணபிரான்பக்கல் ஈடுபட்டுத் தந்மயமாகியஞானம் இப்பிரிவுத்துயரால்நிலைகுலையப்பெற்றன ரிவரென்பார்,
‘அழக்கன்றியகருங்கண்ணி’ என்றார். கண்ணியளித்திலரேல் – தமது நிரதிசயஆநந்தத்தைத் தந்தருளாராயின் என்றபடி.
(‘வளை என்பது, அநந்யார்ஹதாசிஹ்நத்தை’ என்பர் ஸ்வாபதேசத்தில்.)
‘வழக்கன்றி முன்கொண்ட வால்வளை கேளும்’ என்றது, ஸ்வாதந்திரிய மின்றி எம்பெருமானுக்கே
பரதந்திரராயிருக்கும் இவரது நிலைமை பிரிவாற்றாத்துயரால் நிலைகுலைகின்றது. அது அங்ஙனமாகாதபடி எம்பெருமானைக்
கொண்டு செய்விக்கவேண்டுமென்றவாறு. வால்வளை = சுத்தமான பாரதந்திரியம்.
(‘வாடை அன்றில் தென்றல் முதலான பாதகங்க (ஸாயக) ளென்பது, ஸ்மாரகத்வேந அஸஹ்யங்களான
லௌகிக பதார்த்தங்களை’ என்பது, ஸ்வாபதேசவுரை,)
தம்மைப்போலப் பிரிந்துவருந்துவாரது அரற்றொலியைக் கேட்குமிடத்து உய்யக்கடவரல்ல ரிவரென்பது, ஈற்றடியில் வெளியாம்.
விவரம், வல்லார்வாய்க் கேட்டுஉணர்க.
“கண்ணிக்குக் கண்ணி யளித்திலரேல்” என்றவிடத்துச் சொன்னயம் கருதத்தக்கது;சொற்பின்வருநிலையணி.
————–
தலை மகனது மடலூர்தல் துணிவைத் தோழி செவிலுக்கு உணர்த்தல் –
சாற்றுக் கரும்பனை கூற்று என்னும் ஆசை தமிழ் மலையைக்
காற்றுக்கு அரும்ப நையும் கண் படாள் அலங்காரற்கு அண்டர்
ஏற்றுக்கு அரும்பு அனையக் கொங்கையாள் கொண்ட இன்னலுக்கு
மாற்றுக் கரும்பனை அல்லாது வேறு மருந்து இல்லையே –17-
(இ – ள்.) (இம்மங்கை), – சாறு கரும்பனை – இரசமுள்ள கரும்பை வில்லாகவுடையவனான மன்மதனை,
கூற்று என்னும் – யமனென்றுசொல்வாள்;
ஆசை தமிழ் மலயம் காற்றுக்கு – (எல்லாராலும்) விரும்பப்படுவதும் தமிழ்வளர்ந்தஇடமான பொதிய
மலையினின்று தோன்றுவதுமான தென்றற்காற்றுக்கு,
அரும்பல்நையும் – அதுசிறியதாகவீசும்போதெல்லாம் வருந்துவாள்;
கண்படாள் – (நள்ளிரவிலுமுட்படத்) துயில்கொள்ளாள்; (ஆகவே), –
அண்டர்ஏற்றுக்கு – தேவர்களிற் சிங்கம்போன்றவனாகிய,
அலங்காரற்கு – அழகப்பிரான்விஷயமாக,
அரும்பு அனைய கொங்கையாள் கொண்ட – கோங்கரும்பை (அல்லது தாமரையரும்பை) (வடிவில்) ஒத்த
தனங்களையுடையவளான இவள் கொண்ட, இன்னலுக்கு – துன்பத்துக்கு,
மாற்று – பரிகாரம்,
கரும் பனை அல்லாது – கரிய பனைமடலை யூர்தலே யல்லாமல்,
வேறு மருந்து இல்லையே – (இக்காதல்நோயைத் தீர்ப்பதற்கு) வேறுஎப்பரிகாரமும் இல்லைபோலும்; (எ – று.) –
ஈற்றுஏகாரம் – இரக்கம்; இல்லையோ? என வினாவுமாம்.
தலைமகனும் தலைமகளும் தெய்வவசத்தால் ஏகாந்தமான ஓரிடத்திலே சந்தித்து ஒருவர்பக்கல் ஒருவர் காதல்கொண்டு
கொடுப்பாரும் அடுப்பாருமின்றித் தமதுவிருப்பத்தின்படி களவுப்புணர்ச்சிபுணர்ந்து பிரிந்தபின்பு அவ்வாற்றாமைவிஞ்சி
அதனால் நாணம் முதலியன அழிந்து இவர்களுள் ஒருவர் மற்றொருவரது வடிவத்தையும் ஊரையும் பேரையும்
தமதுஊரையும் பேரையும் ஒருபடத்திலெழுதி அச்சித்திரபடத்தைக்கையிற்கொண்டு பனைமடலினால் ஒரு
குதிரையுருச்செய்வித்து அதன்மீது தாம் ஏறி அதனைப் பிறரால் இழுப்பித்து வீதிவழியே பலரும் கூடும்
பொதுவிடங்களி ளெல்லாஞ் செல்லுபவராவர்; இது, மடலூர்த லெனவும், மடன்மாவேறுத லெனவும்படும்.
இதற்குப் பயன் – இவரது இக்கடுந்தொழிலைக்கண்டு அதனால் இவரது பெருவேட்கையை யுணர்ந்து
உறவினராயினும் அரசனாயினும் வெளிப்படையாக மணஞ்செய்துவைக்கப்பெறுதலாம்.
இம்மடற்றிறம், ஆடவர்க்கே பெரும்பாலும் உரியது. அளவுக்குவிஞ்சின ஆசையின்மிகுதியால், மகளிர்க்கும் சிறுபான்மை வரும்.
அன்றியும், மடலூர்தல் ஆடவர்க்கேஉரிய தென்றும், மடலூர்வேனென்று சொல்லுதல் இருபாலார்க்கு முரிய தென்றும் உணர்க.
இங்குக்கூறிய இது, தலைவியின் மடற்றிறம். பிரிவாற்றாதுவருந்துந் தலைமகள் காதல்மிகுதியால் நாணந்துறந்து
மடலேறத்துணிவதைக் கண்ட தோழி, இவளை இங்ஙனம் வரம்புகடக்க விடலாகா தென்று சிந்தித்து அவளது
அந்நிலைமையைக் செவிலித்தாய்க்குக் கூறுதல், இச்செய்யுளிற்குறிக்கப்பட்ட விஷயம். இதன்பயன்,
அச்செவிலித்தாய் இவளுடையகாதலை உரியபடிநற்றாய்க்கு உணர்த்த, அவள்தந்தைக்குக்கூறிமணஞ்செய்விப்பளென்பது.
இனி, இப்பாட்டுக்கு – தோழி தலைவிக்கு இனி மடலே பொரு ளென மதித்ததாகவுந் துறைகொள்ளலாம்.
சாற்றுக்கரும்பனைக் கூற்றென்னும் – தனக்குநேர்ந்த காதல் மரணவேதனையை விளைத்தலால், இவள்,
காதற்கடவுளான காமனை யமனென்று அஞ்சி வெறுப்ப ளென்க. தென்திசையிலிருந்து வருங் காற்றாகிய தென்றலை,
பரதகண்டத்திலே தென்னாடாகிய பாண்டியநாட்டிலே யுள்ள மலயபருவதமெனப்படுகின்ற பொதியமலையிலிருந்து
தோன்றிவருவதாகக் கூறுதல், கவிசமயம்; ‘மலயமாருதம்’ என அதற்கு ஒருபெயர் வழங்குதலுங் காண்க.
வடதிசையிலிருந்து தென்திசைக்கு வந்த அகத்தியமகாமுனிவர் பொதியமலையிலே வீற்றிருந்து பேரகத்தியம்
சிற்றகத்தியம்என்ற தமிழிலக்கணநூல்களை இயற்றித் தமதுமாணாக்கர்கட்குப் போதித்துத் தமிழ்ப்பாஷையைச் சீர்திருத்தி வளர்த்ததனால்,
அம்மலை, தமிழ்வளர்ந்த இடமெனப்படும். பிறர்க்கு இன்பத்தைத்தருவதான இளந்தென்றல் இனிதுவீசும்பொழுதெல்லாம்
இவள் வருந்துகின்றா ளென்பாள், “ஆசைத்தமிழ்மலயக்காற்றுக்கு அரும்பல் நையும்” என்றாள்.
கூடினார்க்குஇன்பந்தரும் பொருள்களெல்லாம், பிரிந்தார்க்குத் துன்பம்விளைக்கு மென்க.
அண்டரேறு – விலங்குகளுக்குள் அரசாகிய சிங்கம்போலத் தேவர்களில் தலைமைபெற்ற ஆதிதேவனென்க;
சிங்கம் காளை யானை முதலிய சிலசொற்கள், ஆடவரிற் சிறப்பை யுணர்த்துவனவாக வழங்கும்.
“அலங்காரற்கு”, “அண்டரேற்றுக்கு” என்பன – தலைவனது அழகின்மிகுதியையும், தலைமையையும் உணர்த்தும்.
பனைமடற்குதிரையேறுதலை “பனை” என்றது, மும்மடியாகுபெயர்.
அரும்பல் என்ற தொழிற்பெயர் – ஆகுபெயராய், அரும்பும்பொழுதை யுணர்த்திற்று. அரும்ப நையும் என்று எடுத்து,
அரும்புந்தோறும் வருந்து வா ளெனினும் அமையும்; இவ்வுரைக்கு, திரிபுக்காக நகரம் னகரமாக் கொள்ளப்பட்டதென வேண்டும்.
இனி, காற்று உக்கு அரும்பல் என்று பதம்பிரித்து, தென்றல் வெளிப்பட்டுத் தோன்றுதலுக்கு என்று உரைப்பாரு முளர்.
கண்படுதல் – கண்மூடியுறங்குதல். அண்டம் – வானம், மேலுலகம்; அதிலுள்ளவர்,
அண்டர். ஏறு – சிங்கத்தின் ஆண்மைப்பெயர். ஏறு போன்றவனை “ஏறு” என்றது, உபசாரவழக்கு.
“அரும்பனையக்கொங்கை” என்றவிடத்து, ககரவொற்று – விரித்தலென்னுஞ் செய்யுள்விகாரத்தால் வந்தது;
அது இல்லாவிடின், கட்டளைக்கலித்துறைக்கு உரிய வெண்டளை சிதைதல் காண்க; அன்றி, பெயரெச்சத்தின்முன் வலிமிக நியாயமில்லை.
“ஆசைத்தமிழ்மலயக்காற்று” என்றது, மலயமலையில்வளர்ந்த தமிழ்ப் பாஷைபோலவே அதிலுண்டான தென்றற்காற்றும்
மிகஇனியதாய்ப் பலரும் விரும்பத்தக்க தென்ற குறிப்பு; (எனவே, இங்கு இந்நூலாசிரியரது பாஷாபிமானம் விளங்கும்.)
ஐயங்காரது ஞானக்கண்ணுக்கு இலக்கான எம்பெருமான் மறைந்த வளவிலே, அவனது நிரந்தராநுபவத்தில் அபேக்ஷையுடைய இவர்,
ஸ்வதந்திரனான அவன் மீண்டும் தானாகவந்து தம்மைச்சேர்த்துக்கொண்டருளுங் காலத்தின் வரவை எதிர்நோக்கிப் பொறுத்து
மார்ஜாரகிசோரநியாயத்தால் பரதந்திரராய் ஆறியிருப்பது தகுதியாக, தமது அவாவின்மிகுதியால் அத்தன்மைகுலைந்து,
எவ்வாற்றாலாயினும் தாம் முயன்று அவனது ஸாந்நித்யத்தைப் பெறுதற்கு விரைய, அத்தன்மையைக் கண்ட அன்பர்கள்,
அவர்பக்கல் பரிவுடையரான பெரியோர்க்கு அந்நிலைமையை எடுத்துஉரைத்தல், இதற்கு உள்ளுறைபொருள்.
மன்மதன் தென்றல் முதலிய லௌகிகபதார்த்தங்களைக்குறித்து இவர் அஞ்சுதலும், வெறுத்தலும், முன்னிரண்டுவாக்கியங்களிற் புலனாம்.
கண்படாள் – கருமமேகண்ணான இவர் அதில் எப்பொழுதும் கண்விழிப்பு (ஜாக்கிரதை) உடையராயேயிருப்ப ரென்றபடி.
அரும்பனைய கொங்கையாள் – மேன்மேல்வளரக்கடவதான பக்தியையுடைய இவ ரென்க.
அந்யாபதேசத்தில் ‘கொங்கை’ என்றது, ஸ்வாபதேசத்தில் பக்தியாம். மகளிருறுப்பாய்ச்சிறக்கிற இது,
அடியார்க்கு இலக்கணமாய்ச்சிறக்கிற அதனைக் குறிப்பிக்கும். தலைவனைச்சேர்ந்து அநுபவித்தற்கு உபகரணமாதல், இரண்டுக்கும் உண்டு.
மடலூர்தலுக்கு ஸ்வாபதேசம் – பாரதந்திரியத்தைவிட்டு ஸ்வாதந்திரியத்தை மேற்கொண்டு ஸாதநாநுஷ்டாநஞ்செய்தல்.
இவரது பாரததந்திரிய நிலைகுலையாதபடி எம்பெருமான் ஸாந்நித்யந்தந்தருளுமாறு செய்விக்கவேண்டுமென்று உணர்த்துதல்,
இங்ஙனம் உரைத்தலின் பயனாம். பிறவும் ஆய்ந்து உணர்க.
இனி, இரண்டாமடியில், அரும்பு அனையும் என்று பதம்பிரித்து, அதற்கு – (எள்ளளவு கடுகளவு தினையளவு என்றாற்போல)
அரும்பினவ்வளவும் என்று பொருள்கொண்டு, இனிய தென்றலினாற் சிறிதளவும் துயில்கொள்ளாள் என்று உரைப்பாரு முளர்;
அது, திரிபுநயத்துக்குப் பொருந்தாது மூன்றாமடியிலும் அரும்பு என்பது அப்பொருளதேயாதல் காண்க.
திரிபுயமகங்களுள் ஓரடியிற்கூறியவாறு மற்றோரடியிலும் பொருள்கூறுதல் இலக்கணமன்றென்றும்,
அங்ஙனங் கூறினால் கவிசமத்காரங் கெடுமென்றும் உணர்க.
—————–
மருந்து உவந்தார் தொழும் மாலிருஞ்சோலை மலை அழகர்
அருந்துவம் தாரணி என்று அயின்றார் அடல் ஆயிர வாய்
பொருந்து வந்து ஆர் பணிப் பாயார் விதுரன் புது மனையில்
விருந்து உவந்தார் அடியார்க்கு இல்லை நோயும் வெறுமையுமே –18-
(இ – ள்.) தாரணி – பூமியை,
அருந்துவம் என்று – உண்போமென்று திருவுள்ளங்கொண்டு,
அயின்றார் – உண்டருளியவரும், –
அடல் – வலிமை யையுடையதும்,
ஆயிரம் வாய் பொருந்து – ஆயிரம்வாய்கள் பொருந்தியதும்,
வந்து ஆர் – காற்றை உணவாகக்கொள்வதுமான,
பணி – (ஆதிசேஷனென்னும்) பாம்பாகிய,
பாயார் – சயனத்தையுடையவரும், –
விதுரன் புது மனையில் – விதுரனது புதிய மாளிகையில்,
விருந்து வந்தார் – விருந்தினராக வந்தருளியவருமாகிய,
மருந்து உவந்தார் தொழும் மாலிருஞ்சோலை மலை அழகர் – அமிருதத்தை விரும்பியுண்டவரான தேவர்கள் வணங்கப்
பெற்ற திருமாலிருஞ்சோலைமலையில் எழுந்தருளியிருக்கின்ற அழகருடைய,
அடியார்க்கு – தொண்டர்களுக்கு,
நோயும் வெறுமையும் இல்லை – பிணியும் தரித்திரமும் (ஒருநாளும்) உளவாகா; (எ – று.)
என்று, எம்பெருமான் திருவடிக்கு ஆட்படுதலின் பயன் கூறியவாறு.
அவனடியார் அவனருளால் எல்லாச்செல்வமும் நிறைந்து அரோக த்ருடகாத்திரராய் வாழ்வ ரென்க.
மருந்து – சாவாமருந்து, உவத்தல் – விரும்புதல்; இங்கு, அதன் காரியமாகிய உண்ணுதலின்மேல் நின்றது; உபசாரவழக்கு.
மருந்துவந்தார்தொழும் மாலிருஞ்சோலை –
“அமரரொடு கோனுஞ் சென்று, திரிசுடர் சூழும்மலை திருமாலிருஞ்சோலையதே” என்றார் பெரியாழ்வாரும்.
தாரணி – தரணீயென்ற வடசொல்லின்விகாரம். பூமியின் பெயராகிய இது – இங்கே, எல்லாவுலகங்களுக்கும் உபலக்ஷணம்.
பிரமன் முதலிய சகலதேவர்களு முட்பட யாவும் அழிந்துபோகின்ற கல்பாந்தகாலத்திலே ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு அண்டங்களை
யெல்லாம் தன்வயிற்றில் வைத்துக்கொண்டு சிறுகுழந்தை வடிவமாய்ப் பிரளயப்பெருங்கடலிலே
ஆதிசேஷனது அம்சமானதோ ராலிலையின் மீது பள்ளிகொண்டு அறிதுயில் செய்தருள்கின்றன னென்பது, நூற்கொள்கை.
இது, எம்பெருமான் செயற்கரியன செய்யும் விசித்திர சக்தியைக் காட்டும்.
வந்து என்ற பெயர்ச்சொல் காற்றுஎன்னும் பொருளதாதலை,
“விண்டு நீளை வந்து உலவை, கொண்டல் கோடை யென்றிவை காற்றே” என்ற பிங்கலந்தையாலும் உணர்க.
பாம்பு வாதாசந மாதலால், “வந்துஆர் பணி” எனப்பட்டது. எம்பெருமானுக்குத் திருவனந்தாழ்வான் காற்றடைத்த மெத்தை
போன்று இனிது பள்ளிகொள்ளுதற்குப் பாங்காயிருப்பன். ஆர் பணி -வினைத்தொகை.
பணம் – படம்; அதனையுடையது பணி எனக் காரணக்குறி; இவ்வடசொல், பணி யென ஈயீறு இகரமாயிற்று.
விதுரன் – திருதராட்டிரனுக்கும் பாண்டுவுக்கும் தம்பிமுறையாகிறவன்; ஆதலால், பாண்டவர்க்கும் துரியோதனாதியர்க்கும் சிற்றப்பன்;
பரமபாகவதர்களில் ஒருவன்; கண்ணன் பாண்டவர்க்காகத் துரியோதனாதியரிடம் தூதுபேசுதற்பொருட்டு அத்தினாபுரிக்கு
எழுந்தருளியபோது, அங்கு வேறுயாருடைய வீட்டிற்குஞ் செல்லாமல் ஞானபக்திகளிற்சிறந்த விதுரனுடைய திருமாளிகையினுட்
புக்குத்தங்கி அங்கு அவனால் மிக்க அன்புடன் அமைக்கப்பட்ட விருந்துணவை அமுதுசெய்தருளின னென்பது பிரசித்தம்.
இது, எம்பெருமான் அடியவர்க்கெளியவ னென்பதைக் காட்டும். அவ்விதுரன் மாளிகை இங்ஙனம் கண்ணன் திருவருளுக்கு
இலக்காகி அவன் பொன்னடிசார்த்தப்பெற்ற பாக்கிய முடைமையால், “புதுமனை” என்று கொண்டாடிக்கூறப்பட்டது.
கண்ணன் முன்பு ஒருநாளும் அங்குச்செல்லாது அன்றைக்கேசென்றன னென்பதுபற்றி,
கண்ணனுக்குப் புதியதானமனை யெனினுமாம்.
விருந்து – புதுமை; புதியனான விருந்தினனை உணர்த்துகையில், பண்பாகுபெயர். வெறுமை = வறுமை; பொருளின்மை.
———–
தலை மகன் இளமைக்குச் செவிலி இரங்குதல்
வெறுத்தவரை கஞ்சனை செற்றுளார் விடை வெற்பர் வெங்கண்
கறுத்த வரைக்கு அஞ்சல் என்று வந்தார் கனகாம் பரத்தைப்
பொறுத்த அரைக்கு அஞ்சன மேனிக்கு ஆவி புலர்ந்து உருகிச்
சிறுத்த வரைக் கஞ்சம் கூப்பும் என் பேதைக்கு என் செப்புவதே –19-
(இ – ள்.) கஞ்சனை – கம்சனையும்,
வெறுத்தவரை – (மற்றும் தம்மைப்) பகைத்தவர்களான பல கொடியவர்களையும்,
செற்று உளார் – கொன்றிட்டவரும்,
வெம் கண் கறுத்த வரைக்கு அஞ்சல் என்று வந்தார் – கொடியகண்களையுடைய கரியமலை போன்ற
யானைக்கு “அஞ்சாதே” என்றுசொல்லி அபயமளித்து எதிரிலே வந்தருளியவரும்,
விடைவெற்பர் – விருஷபகிரியில் எழுந்தருளியவருமாகிய அழகருடைய,
கனக அம்பரத்தை பொறுத்த அரைக்கு – பொன்மயமான பீதாம்பரத்தைத் தரித்த திருவரையினழகைக்குறித்தும்,
அஞ்சனம் மேனிக்கு – மைபோலுங் கரிய திருமேனிநிறத்தைக்குறித்தும்,
ஆவி புலர்ந்து உருகி – (ஈடுபட்டு) உயிர்வருந்திக் கரைந்து,
வரை சிறுத்த கஞ்சம் கூப்பும் – (உத்தமவிலக்கணமாகிய) ரேகைகளையுடைய சிறிய தாமரைமலர்போன்ற கைகளைக் குவித்துத்தொழுகின்ற,
என் பேதைக்கு – எனது மிக்க இளமைப்பருவமுடையளான பெண்ணின் நிலைமையைக்குறித்து,
என் செப்புவது – (யான்) யாதுசொல்வது? (ஒன்றுஞ்சொல்லத் தரமில்லையென்றபடி); (எ – று.)
தலைமகனைக் களவொழுக்கத்திற் கூடிய தலைமகள் அவன் பிரிந்தநிலையில் ஆற்றாது வருந்தி மேனிமெலிந்து
உள்ளமும் உயிரும் உருகப்பெற்றவளாய் “சிந்திக்கும் திசைக்கும் தேறும் கைகூப்பும் திருவரங்கத்துள்ளாயென்னும்,
வந்திக்கும் ஆங்கே மழைக்கண்நீர்மல்க வந்திடா யென்றென்றேமயங்கும்” என்றபடியெல்லாம் ஆக,
அவ்வேறுபாடுமாத்திரத்தைக் கண்ட செவிலித்தாய் “இதற்குக்காரணம் என்னோ?” என்றுகவன்று அவளது உயிர்ப்பாங்கியை வினாவ,
அவள் உண்மையான காரணத்தைக் கூறியிட, அதுகேட்ட செவிலி, ‘பேதைப்பருவத்தளான இவளுக்கு
இப்பேரறிவு வந்தவாறு என்னாயிருந்தது?’ என்று இரங்கிக்கூறிய துறை, இது. இவள் யௌவநபருவத்தை யடைந்திருந்தும்,
இவள் தாய்மார்க்கு இவள்பக்கல் அன்புமிகுதியால் இவளது மிக்க இளமையே தோற்றுவதென்க. மகளிர்க்குஉரிய பருவம்
ஏழனுள் முதலதாகிய பேதைப்பருவத்திலேயே இவளுக்கு இத்தன்மையதான வியாமோகம் உண்டானால்,
யாம் சொல்லத்தகுவது யாது? என்பதாம். பேதைப்பருவத்துக்கு வயதெல்லை – ஐந்துமுதல் ஏழளவும் என்பர்.
“பிஞ்சாப் பழுத்தானை யாண்டாளை” என்றாற்போல, வேட்கைபிறவாப்பருவமே தொடங்கி இவள்வேட்கைவிஞ்சின ளென்க.
“உள்ளுளாவியுலர்ந்துலர்ந்து” என்றபடி உலர்ந்துஉருகும் இயல்பினதல்லாத உயிரும் உலர்ந்துஉருகியது என்றதனால்,
உருகுமியல்பினதான உள்ளமும் வாடுமியல்பினதான உடலும் நெகிழ்ந்துதளர்ந்தமை சொல்ல வேண்டாதாயிற்று.
சிறுத்த கஞ்சம் என இயையும்.
“கடியார்பொழிலரங்கத்தம்மா னரைச், சிவந்த ஆடையின்மேற் சென்றதா மெனசிந்தனையே,”
“அந்திபோல்நிறத்தாடையும் அதன்மேலயனைப்படைத்ததோரெழில், உந்திமேலதன்றோ அடியேனுள்ளத்தின்னுயிரே” என்றபடி
திருவரையும் பொற்பட்டாடையுஞ் சேர்ந்த சேர்த்தியழகில் ஈடுபட்டமை கூறுவாள் ‘கனகாம்பரத்தைப் பொறுத்த வரைக்கு’ என்றும்,
அச்சிவந்தஆடையும் கரியதிருமேனியும் ஒன்றுக்குஒன்று நிறவிளக்கந்தரும்படியுள்ள தன்மையில் ஈடுபட்டமை கூறுவாள்
அதனையடுத்து ‘அஞ்சனமேனிக்கு’ என்றும் கூறினாள்.
“வெறுத்தவர்” என்றது, சிசுபாலன் தந்தவக்ரன் முதலியோரை. வெங்கண் – காண்பவர்க்கு அச்சந்தருகிற “தீயுமிழ்சிறுகண்”;
இது, உத்தமகஜத்துக்கு இயற்கை. ‘வெங்கண்வரை’ எனவே, யானையாயிற்று;
‘கைம்மலை’ என்றாற்போல; ‘வரைக்கஞ்சம்’ என்றதும் இத்திறத்ததே. கருமை யென்ற பண்பினடி,
கறு என்று விகாரப்பட்டு வினைத்தன்மை யடையும். கஜேந்திராழ் வானைக்காத்தருளிய வரலாற்றை யெடுத்துக்கூறியது,
உயர்திணையோடு அஃறிணையோடு பேதமற அடிமைப்பட்ட உயிர்களை அன்போடு துயர்தீர்த்துப் பாதுகாத்தருள்கின்ற
தலைவனது கருணைமிகுதி காட்டுதற்கு. கஞ்சம் – இங்கேகைக்குஉவமையாகுபெயர். இரண்டாமடியில், ‘வரை’ என்றதும் இது.
ஐயங்கார் அழகப்பிரானது இயற்கையழகிலும் செயற்கையழகிலும் துஷ்டநிக்கிரகசிஷ்டபரிபாலநசீலங்களிலும்
உயர்ந்தஇடத்திலே வாழுந்திறத்திலும் ஈடுபட்டு அவனது ஸாந்நித்யத்தைப் பெறுதற்கு விரைந்து ஆற்றாமையால்
தளர்ச்சியடைந்து “அழுவன் தொழுவ னாடிக்காண்பன் பாடியலற்றுவன்” என்றபடி ஆக,
அந்நிலைமையை அவரது அன்பர்கள் சொல்ல, உணர்ந்த ஞானிகள், ‘எம்பெருமானைச்சேர்தற்குச் சாதநமான பக்தி
முதலியன பூர்ணமன்றியேயிருக்க, இவர்க்கு உண்டாகிய விரைவுஎன்னோ? என்று சொல்லும்வார்த்தை,
இதற்கு உள்ளுறைபொருள். இங்ஙனம் உரைத்தல்,
இவர்பக்கல் தமக்குஉள்ள பரிவினா லுண்டான கலக்கத்தா லென்க. மிக்க இளமைதொடங்கியே இளையபெருமாள்
இராமபிரானிடத்துப் பேரன்புகொண்டு அடிமைபூண்டொழுகி அப்பெருமாளைப்பிரியமாட்டாது நின்றாற்போல,
“அறியாக்காலத்துள்ளே அடிமைக்கணன்புசெய்வித்து, அறியாமாமாயத்து அடியேனை வைத்தாயால்” என்றபடி
ஐயங்கார் எம்பெருமானை முதலிற்கண்ட காலந்தொடங்கியே அவனைப்பிரியில் தரியாதவாறு பிறந்த பரமபக்தியுடையராயின ரென்க.
ஒருவிலங்கினாலே மற்றொருவிலங்கிற்கு நேர்ந்த துன்பத்தைத் தான்இருந்த இடத்திலிருந்தே தீர்ப்பது ஸர்வசக்தனான
எம்பெருமானுக்கு மிகஎளிதாயினும் அப்பெருமான் அங்ஙனஞ்செய்யாமல் தனதுபேரருளினால் அரைகுலையத் தலைகுலைய
மடுக்கரைக்கேவந்து உதவின மகாகுணத்தில் ஈடுபட்டு, “கறுத்தவரைக்கு அஞ்சலென்றுவந்தார்” என்றார்.
—————
செப்போ தனம் செழுந்துப் போ செவ்வாய் என்று சேயிழை யார்க்கு
ஒப்பு ஓத நெஞ்சு உருகித் திரிவீர் கனல் ஊதை மண் விண்
அப்பு ஓதனம் என்று அமுது செய்தார் அலங்காரர் பொற்றாள்
எப்போது அனந்தல் தவிர்ந்து ஏத்த நீங்கள் இருக்கின்றதே –20-
(இ – ள்.) “தனம் செப்போ – கொங்கைகள் (பொற்) கலசங்களோ?
செம்வாய் செழுந் துப்போ – சிவந்தவாயானது செழுமையான பவழமோ?” என்று -,
சேயிழையார்க்கு ஒப்பு ஓதல் – செம்பொன்னாபரணமணிந்தவர் களான மாதர்களின் உறுப்புக்களுக்கு (
வடிவும் நிறமும் முதலியனபற்றி) உவமையெடுத்துச் சொல்வதில்,
நஞ்சு உருகி – (மனம்) நெகிழ்ந்து கரைந்து,
திரிவீர் – வீணே திரிகின்றவர்களே! – நீங்கள் – , –
கனல் – அக்கினியும்,
ஊதை – காற்றும்,
மண் – நிலமும்,
விண் – ஆகாயமும்,
அப்பு – நீரும் (ஆகிய பஞ்சபூதங்களை),
ஓதனம் என்று அமுதுசெய்தார் – உணவாக உட்கொண்டவராகிய,
அலங்காரர் – அழகருடைய, பொன் தாள் – அழகிய திருவடிகளை,
அனந்தல் தவிர்ந்து ஏத்த இருக்கின்றது – தாமசகுணம் ஒழிந்து துதிக்கவிருப்பது,
எப்போது – எக்காலத்தோ! (எ – று.)
என்று உலகத்தாரை நோக்கி இரங்கிக்கூறியவாறு, தாமதகுணத்தவ ராய்ச் சிற்றின்பவாசைகொண்டு
மகளிர்பக்கல் ஈடுபட்டு அவரது அவயவங்களுக்கு ஒப்புமைதேடி யெடுத்துச்சொல்லிக் கொண்டாடித்திரிகிற நீங்கள்,
அத்தன்மையொழிந்து சத்துவகுணந்தலையெடுக்கப்பெற்றவர்களாகி, பிரளயாபத்திலேபஞ்சபூதங்களையும்
வயிற்றில்வைத்துக்குறிக்கொண்டு பாதுகாத்தருள்கிற அழகப்பிரானுடைய பொன்னடிகளைத் துதித்து உய்யுங் காலம் எந்நாளோ! என்றார்.
இழை – இரத்தினமிழைத்துச் செய்யப்படுவது. செம்பொன்னணிகல மென்ற பொருளில் “சேயிழை” என்றது, உபசார வழக்கு.
நஞ்சு – நைந்து என்பதன் முழுப்போலி. ஓத நஞ்சு என்று பிரித்து உரைப்பதானால்,
“நஞ்சு” என்பதன் நகரம் திரிபுக்காக னகரமாக் கொள்ளப்பட்ட தெனவேண்டும்.
“நெஞ்சுருகி” என்று பாடங்கொள்ளுதல், திரிபுநயத்துக்குமாறாம். உற்பத்திமுறைமைபற்றி விண் ஊதை கனல் அப்பு மண் என்றாவது,
லயக்கிரமம் பற்றி மண் அப்பு கனல் ஊதை விண் என்றாவது கூறுவது மரபாயினும், இங்குச் செய்யுள் நோக்கிப் பிறழவைத்தார்.
பொற்றாள் – பொன்னணி யணிந்த பாதமுமாம்; பொன் – அதனாலாகிய அணியை யுணர்த்தும்போது, கருவியாகுபெயர்.
அனந்தல் – தூக்கம், சோம்பல்; இங்குக் காரியப்பெயர், காரணத்தின் மேலதாய்த் தமோகுணத்தைக் குறித்தது.
—————————————————————–————————————————————————————
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை பெருமாள் ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
Leave a Reply