tato hi durmanaa raamaH shrutvaivam vadataaM giraH |
dadhyau muhuurtaM dharmaatmaa baaShpavyaakulalochanaH || 6-117-1
1. shrutvaa = hearing; giraH = the cries; vadataam = of those who were wailing; evam = in that way; dharmaatmaa = the virtuous minded; raamaH= Rama; tataH = then; dadhyau = became thoughtfu; muuurtam = for a while; durmanaaH = afflicted as he was in melancholy; baaShpa vyaakula lochanoH = his eyes filled with tears.
Hearing the cries of these who were thus wailing, the virtuous minded Rama then became thoughtful for a while, afflicted as he was with melancholy, his eyes filled with tears.
kartaa sarvasya lokasya shreShTho jJNaanavataaM prabhuH |
upekShase kathaM siitaaM patantiiM havyavaahane || 6-117-6
kathaM devagaNashreShThamaatmaanaM naavabuddhyase |
6. katham = how; upekShase = are you looking at; siitaam = Seetha; patantiim = who is falling; havyavaahane = into the fire; samsta lokasya kartaa = (you) who are the maker of the entire cosmons; jJNaanavataam shreShThaH = and the foremost among those endowed with knowledge;prabhuH = and an all-capable person; katham = how; naavabuddhyase = do you not know; aatmaanam = yourself; devagaNashreShTham = as the foremost among the troop of gods.
“How do you, the maker of the entire cosmos, the foremost among those endowed with knowledge and an all-capable person, ignore Seetha who is falling into the fire? How do you not recognize yourself to be the foremost of the troop of gods?”
ante chaadau cha lokaanaaM dR^ishyase cha paraMtapa || 6-117-9
upekShase cha vaidehiiM maanuShaH praakR^ito yathaa |
9. paramtapa = O the destroyer of adversaries!; dR^ishyase = you are seen; aadau = at the beginning; ante cha = and at the end; lokaanaam = of the created beings; praakR^itaH maanuSho yathaa = just like a common man; upekShase = you are ignoring; vaidehiim = Seetha.
“O the destroyer of the adversaries. You are seen (to exist) at the beginning and at the end of creation. Yet, you ignore Seetha, just like a common man.”
aatmaanaM maanuShaM manye raamaM dasharathaatmajam || 6-117-11
so.ahaM yasya yatashchaahaM bhagavaMstadbraviitu me |
11. manye = I think; aatmaanam = of myself; maanuSham = to be a human being; raamam = called Rama; dasharathaatmajam = the son of Dasaratha; bhagavaan = you; as a gracious Divinity; braviitu = tell; me = me; tat = that; saH aham yasya = which I as such really am; aham yashcha = and why I am like this.
“I think of myself to be a human being, by name Rama, the son of Dasaratha. You, as a gracious Divinity, tell me that which I as such really am like this.”
bhavaannaaraayaNo devaH shriimaaMshchakraayudhaH prabhuH || 6-117-13
ekashR^iN^go varaahastvaM bhuutabhavyasapatnajit |
13. bhavaan = you; prabhuH naaraayaNaH = are the Lord Narayaa himself; shriimaan devaH = the glorious god; chakraayudhaH = who wields the discus; tvam = you; varaahaH = are the divine Boar; eka shR^iN^gaH = with a single tusk; bhuuta bhavya sapatnajit = the conqueror of your past and future enemies.
“You are the Lord Narayana himself the glorious god, who wields the discus. You are the Divine Boar with a single tusk, the conqueror of your past and future enemies.”
akSharaM brahma satyaM cha madhye chaante cha raaghava || 6-117-14
lokaanaaM tvaM paro dharmo viShvaksenashchaturbhajaH |
14. brahma = (you are) Brahma; akSharam = the imperishable; satyamcha = and the Truth; madhye cha antyecha = in the Middle and at the end;tvam = you are paraH dharmaH = the Supreme righteousness; lokaanaam = of people; viShvaksenaH = whose pwers go everywhere; chaturbhujaH = and the four-armed one.
“You are Brahma, the imperishable, the Truth abiding in the middle as well as at the end of the universe. You are the supreme righteousness of people, whose powers go everywhere. You are the four-armed.”
shaarN^gadhanvaa hR^iShiikeshaH puruShaH puruShottamaH || 6-117-15
ajitaH khaDgadhR^igviShNuH kR^iShNashchaiva mahaabalaH |
15. shaarN^gadhanvaa = you are the wielder of a bow; called Sharnga hR^ishiikeshaH = the lord of the senses; puruShaH = the supreme soul of the universe; puruShottamaH = the best of men; ajitaH = the invincible; khaDgadhR^ik = the wielder of a sword named Nandaka; viShNuH = the all-pervader; kR^iShNashchaiva = the bestower of happiness to the earth; mahaabalaH = and endowed with great might.
“You are the wielder of a bow called Sarnga, the lord of the senses, the supreme soul of the universe, the best of men, the invincible, the wielder of a sword named Nandaka, the all-pervader, the bestower of happiness to the earth and endowed with great might.”
sahasrashR^iN^go vedaatmaa shatashiirSho maharShabhaH || 6-117-18
tvaM trayaaNaaM hi lokaanaamaadikartaa svayaMprabhuH |
siddhaanaamapi saadhyaanaamaashrayashchaasi puurvajaH || 6-117-19
18-19. vedaatmaa = In the form of the Vedas; maharShabhaH = you are the great bull; shatashiirShaH = with hundred heads (rules); sahasra shR^iNgaH = and thousand horns (precepts); tvam = you; aadikartaa = are the first creator of all; trayaaNaam lokaam = three worlds; svayamprabhuH = the self constituted Lord of all; asi = you are; aashrayaH cha = the refuge; puurvajaH = and the for bear; siddhaanaam = of Siddhas (a class of demi-gods endowed with mystic powers by virtue of their very birth) and Sadhyas (a class of celestial beings).
“In the form of the Vedas, you are the great Bull with hundred heads (rules) and thousand horns (precepts). You are the first creator of all, the three worlds, and the self constituted Lord of all. You are the refuge and the forbear of Siddhas (a class of demi-gods endowed with mystic powers by virtue of their very birth) and Sadhyas (a class of celestial beings.)”
sahasracharaNaH shriimaan shatashiirShaH sahasradR^ik || 6-117-22
tvaM dhaarayasi bhuutaani pR^ithiviiM cha saparvataam |
22. sahasracharaNaH = with thousand feet; shriimaan = along with Lakshmi the goddess of wealth; shata shiirShaH = with hundred heads; sahasra dR^ik = and with thousand eyes; tvam dhaarayasi = you bear; pR^ithiviimcha = the earth; bhuutaani = with all its created beings; saparvataam = along with the mountains.
“With thousand feet, with hundred heads and with thousand eyes along with Lakshmi the goddess of wealth, you bear the earth with all its created beings along with its mountains.”
ahaM te hR^idayaM raama jihvaa devii sarasvatii || 6-117-24
devaa romaaNi gaatreShu brahmaNaa nirmitaaH prabho |
24. raama = O Rama!; aham = I (Brahma); te hR^idayam = am your heart; sarasvatii = Sarasvathi; devii = the goddess (of learning); jihvaa = is your tongue; prabho = O Lord!; sarvagaatreShu = In all your limbs; devaaH = the gods; nirmitaaH = have been created; brahmaNaa = by me; the Brahma; romaaNi = int eh form of hair.
“O Rama! I (brahma) am your heart. Saraswathi, the goddess (of learning) is your tongue. O lord! The gods created by Brahma are the hair on all your limbs.”
tvayaa lokaastrayaH kraantaaH puraa svairvikramaistribhiH || 6-117-27
mahendrashcha kR^ito raajaa baliM baddhvaa sudaaruNam |
27. puraa = in the past; trayaH = the three; lokaaH = worlds; kraantaaH = were occupied; tvayaa = by you; svaiH tribhiH vikramaiH = in your three strides; baddhvaa = after binding; sudaaruNam = the exceptionally formidable; balim = Bali; mahendraH = and Indra; kR^itaH raajaa = was made king.
“In the past, the three worlds were occupied by you in your three strides, after binding the exceptionally formidable Bali (the ruler of the three worlds) and Indra was made the king (by you).”
siitaa lakShmiirbhavaan viShNurdevaH kR^iShNaH prajaapatiH || 6-117-28
vadhaarthaM raavaNasyeha praviShTo maanuShiiM tanum |
28. siitaa = Seetha; lakShmii = is (no other than) Goddess Lakshmi (the divine consort of Lord Vishnu); bhavaan = (while) you are; viShNuH = Lord Vishnu; bhavaan = you; kR^iShNaH = are having a dark blue hue; devaH = and a shining one; prajaapatiH = you are the Lord of created beings;raavaNasya vadhaartham = for the destruction of Ravana; praviShTaH = you entered; maanuShaM tanum = a human body; iha = here (on this earth).
“Seetha is no other than Goddess Lakshmi (the divine consort of Lord Vishnu), while you are Lord Vishnu. You are having a shining dark-blue hue. You are the Lord of created beings. For the destruction of Ravana, you entered a human body here, on this earth.”
tadidaM nastvayaa kaaryaM kR^itaM dharmabhR^itaaM vara || 6-117-29
nihato raavaNo raama prahR^iShTo divamaakrama |
29. raama = O Rama; vara = the foremost; dharmabhR^itaam = among the supporters of righteousness!; tat = that; idam = this; naH kaaryam = purpose of ours; kR^itam = has been fulfilled; raavaNaH = Ravana; nihataH = has been killed; aakrama = approach; divam = your divine abode;prahR^iShTaH = with a rejoice.
“O Rama, the foremost among the supporters of righteousness! The aforesaid purpose of ours has been fulfilled. Ravana has been killed. Return to your divine abode, with a rejoice.”
amoghaaste bhaviShyanti bhaktimanto naraa bhuvi || 6-117-31
ye tvaaM devam dhruvaM bhaktaaH puraaNaM puruShottamam |
praapnuvanti sadaa kaamaaniha loke paatra cha || 6-117-32
31-32. bhuvi = On this earth; naraaH = the humans; te bhaktimantaH = with devotion towards you; bhavanti = will; amoghaaH = never be unsuccessful; ye = those who; bhaktaaH = are devoted; tvaam = to you; devam = the preimeval Lord; dhruvam = and the eternal; puraaNam = who belongs to ancient times; puruShottamam = and the Supreme person; (they); sadaa praapnuvanti = will forever attain kaamaam = their desired objects;iha loke = in this world; paratra cha = and in the next world.
“Those humans who are full of devotion to you will never be unsuccessful on this earth. Those who are devoted to you, the primeval and the eternal lord, belonging to ancient times and the Supreme Person, will forever attain their desired objects here as well as hereafter.”
imamaarSham stavaM divyamitihaasaM puraatanam || 6-117-33
ye naraaH kiirtayiShyanti naasti teShaaM paraabhavaH |
33. paraabhavaH = Humiliation; naasti = will never be the plight; teShaam ye naraaH = of those humans; kiirtayiShyanti = who will recite; imam stavam = this hymn; divyam = divine; puraatanam = ancient; itihaasam = history; aarSham = sung by Brahma; the foremost seer.
“Humiliation will never be the plight of those humans who will recite this hymn in a divine ancient history, sung by Brahma, the foremost seer.”
——————————————————————
அத்தியாயம் 117 (524) ஸ்ரீ சீதா பர்த்ரு முகோத்வீக்ஷணம் (ஸ்ரீ சீதை கணவனின் முகத்தைப் பார்த்தல்)
வானர வீரனான ஹனுமான் திரும்பி வந்து மகா ப்ராக்ஞனான ராமரைப் பார்த்து, சொன்னான்.
வில்லாளிகளுள் சிறந்த ராமனிடம், சொல்லின் செல்வனான ஹனுமான் சொன்னான்.
எதைக் காரணமாகக் கொண்டு இந்த யுத்த காரியத்தை ஆரம்பித்தோமோ, இந்த செயலின் பலனாக விளங்கும் தேவியை,
இன்னமும் துக்கத்தில் வாடிக் கொண்டிருக்கும் சீதையை தாங்கள் காண வேண்டும்.
கண்களில் நீர் நிரம்ப, வெற்றிச் செய்தியைக் கேட்டு மகிழ்ந்தாள்.
முன்பு என்னைக் கண்டு பரிச்சயம் ஆனவள், நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமானவன் தான் நான் என்பதை புரிந்து கொண்டு என்னிடம் பேசினாள்.
எடுத்த செயலை முடித்த வீரனாக, லக்ஷ்மணனுடன் இருக்கும் என் நாதனைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்.
இதைக் கேட்டு எதுவும் பேசாமல், ஏதோ யோசிப்பது போல பேசாமல் நின்றார்.
முகம் வருத்தம் அடைந்து, கண்களில் நீர் மல்கியது. பெருமூச்சு விட்டு, உஷ்ணமான மூச்சுக் காற்றில்
தன் வேதனையை மறைத்தவராக, பூமியை நோக்கியபடி, அருகில் நின்றிருந்த விபீஷணனைப் கூப்பிட்டுச் சொன்னார்.
திவ்யமான அங்கராகங்கள் பூசி, திவ்யமான ஆபரணங்களை அணிவித்து, தலை ஸ்னானம் செய்தவளாக,
சீதையை இங்கு கொண்டு வந்து நிறுத்து என்றார். தாமதம் செய்யாதே.
இதைக் கேட்ட விபீஷணன் வேகமாகச் சென்று, அந்த:புரம் சென்று தன் ஸ்த்ரீ ஜனங்களை அழைத்துக் கொண்டு,
சீதை இருக்கும் இடம் சென்றான். அவர்களை சீதைக்கு ஸ்நானம் செய்வித்து, மங்களாபரணங்களை பூட்டி,
அழைத்து வர கட்டளையிட்டான். உனக்கு பத்ரம்-நன்மை உண்டாகட்டும்,
தேவி, உன் கணவன் உன்னைக் காண விரும்புகிறான் என்று தெரிவித்தான்.
வைதேஹி பதில் சொன்னாள். ராக்ஷஸாதிபனே, நான் ஸ்நானம் செய்யும் முன் கணவனைக் காண விரும்புகிறேன்
எனவும் விபீஷணன் உன் கணவன் தான் அரசன். அவன் சொல்லை கேட்கத் தான் வேண்டும் என்றான்.
சீதையும் சம்மதித்து, கணவன் சொல்லியபடியே, ஸ்நானங்களை செய்ய தீர்மானித்தாள்.
பெண்கள் அவளை தலை ஸ்நானம் செய்வித்து, அலங்காரம் செய்து, மிக உயர்ந்த ஆபரணங்களும்,
உயர்ந்த வஸ்திரங்களும் அணிவித்து, அழகிய சிவிகையில் ஏற்றி, நாலாபுறமும் திரைகள் தொங்க,
பலர் காவல் வர, விபீஷணன் அழைத்துச் சென்றான்.
இதையறிந்தும் த்யானத்தில் மூழ்கியிருந்த ராமனை நெருங்கி வணங்கி, மகிழ்ச்சியோடு சீதையை அழைத்து வந்து விட்டதைத் தெரிவித்தான்.
ராக்ஷஸன் க்ருஹத்தில் வெகு நாளாக வசித்தவள் வந்து விட்டதையறிந்து,
ஹர்ஷம்-மகிழ்ச்சி, தைன்யம்-கையாலாகாத தன்மை, ரோஷம்-ஆத்திரம் மூன்றும் ஏக காலத்தில் ராமனை வாட்டின.
அருகில் வந்து நின்ற விபீஷணனைப் பார்த்து, ராக்ஷஸாதிபனே, எப்பொழுதும் என் வெற்றிக்கு பாடுபடுபவனே,
வைதேஹியை சீக்கிரம் என்னருகில் வரச் சொல் என்றான்.
உடனே விபீஷணன், கூட்டத்தை அதட்டி விலக்கி, சிவிகை சீக்கிரம் ராம சமீபம் வர ஏற்பாடு செய்யலானான்.
கைகளில் கம்பும் தடுப்பும் வைத்துக் கொண்டிருந்த காவல் வீரர்கள், கூட்டத்தை விரட்ட முனைந்தனர்.
கரடிகளும், வானரங்களும், ராக்ஷஸர்களும் நிறைந்த கூட்டம். விரட்டியடிக்கப் பட்டு, நகர்ந்து சற்று தூரம் விலகிச் சென்றன.
இப்படி விரட்டியடிக்கப் படும் பொழுது மறுத்து பேசி, அல்லது எதிர்த்து கோஷம் இட்ட சத்தமே,
சமுத்திரத்தின் அலை ஓசை மெதுவாக ஆரம்பித்து பலமாக ஆகி பெரும் ஓசையாக கேட்பது போல கேட்டது.
இப்படி விரட்டப் படுபவர்களைப் பார்த்து தாக்ஷண்யத்துடனும், சற்று கோபத்துடனும் ராமன் தடுத்தார்.
விபீஷணனை எச்சரிப்பது போல, கண்களில் அனல் பறக்க, பதட்டத்துடன் சொன்னார்.
எதற்காக, நான் இங்கு நிற்கும் பொழுதே, லட்சியம் செய்யாமல் என் ஜனங்களை வருத்துகிறாய்? உடனே நிறுத்து.
இவர்கள் என் ஜனங்கள். வீடுகளோ, வஸ்திரங்களோ, பிராகாரங்களோ, இது போன்ற ராஜ சத்காரங்களோ,
பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு அல்ல. சரித்திரம், நடத்தை தான் அவர்களுக்கு பாதுகாவல். கஷ்ட காலங்களில்,
சங்கடமான சமயங்களில், யுத்தங்களில், ஸ்வயம்வர சமயத்தில், யாக சாலையில், விவாக பந்தலில்,
ஸ்த்ரீகளைப் பார்ப்பது குற்றமாகாது. இதோ இவள் யுத்த பூமியில் வந்து நிற்கிறாள். பெரும் சங்கடத்தில் இருக்கிறாள்.
இவளைக் காண்பதால் எந்த தோஷமும் இல்லை. அதுவும் நான் அருகில் இருக்கும் பொழுது, மற்றவர்கள் காண்பதில் தவறில்லை.
அதனால், விபீஷணா, சீக்கிரம் அவளை அழைத்து வா. சீதா, என் நண்பர்களுடன் நிற்பதை பார்க்கட்டும்.
இதைக் கேட்டு, மனம் ஒப்பாவிடினும், சற்று யோசித்து, விபீஷணன், தலை குனிந்தபடி, சீதையை அழைத்து வந்தான்.
அச்சமயம் லக்ஷ்மண, சுக்ரீவர்கள், ஹனுமான், ராமரின் வார்த்தையைக் கேட்டு கவலை கொண்டனர்.
சற்றும் அன்போ, பரிவோ இல்லாமல், சீதையைப் பற்றி, பேசுவதாக தோன்றியது. தன் மனைவி என்ற கௌரவம் அளிக்காது,
அவனுடைய செயலும், முகக் குறிப்புகளும், ஏதோ சீதையிடன் மனஸ்தாபம் என்று தங்களுக்குள் ஊகித்துக் கொண்டனர்.
லஜ்ஜையினால் உடல் குறுக, தன்னுள்ளேயே நுழைந்து விடுபவள் போல, விபீஷணன் பின் தொடர,
கணவனை நோக்கி நெருங்கி வந்தாள். வஸ்திரத்தினால் முகத்தை மூடியபடி, ஜனக் கூட்டத்தில்,
கணவன் அருகில் வந்து ஆர்யபுத்ர, என்று அழைத்தவள், மேற் கொண்டு பேச முடியாமல் அழுதாள்.
ஆச்சர்யம், மகிழ்ச்சி, ஸ்னேகம் இவை நிரம்பிய விழிகளால், இதுவரை பதியை தேவதையாக எண்ணி,
உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு வாழ்ந்தவள், சௌம்யமான கணவனை,
அதை விட சௌம்யமான முகத்தினளான சீதை, நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
வெகு காலமாக காணாத கணவன் முகத்தை ஆவலுடன் பார்த்தாள்.
அப்பொழுது தான் உதயமான பூர்ண சந்திரன் போன்ற காந்தனை, விமலமான
சசாங்கனான சந்திரன் போன்ற முகத்தினளான சீதை ஏறிட்டாள்.
————————————————————————————————————-
ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பரத லஷ்மண சத்ருக்ந ஸீதா பிராட்டி ஸமேத சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-
Leave a Reply