Thiruvonum's Weblog

கன்னடமும் கலிதெலுங்கும் கவின்மலையாளமும் துளுவும்

உன் உதிரத்தில் உயிர்த்தெழுந்து ஒன்று பலவாயிடினும்” என்று பழமையான இலக்கியத்தில் பாடப்பட்டிருக்கின்றதே..

பூவையும் நீரையும் பொருளாதாரமாகக்கொண்டு இயங்கும் ஒரே இந்திய ராஜ்யம் காஷ்மீரமாகத்தான் இருக்க முடியும். அடுக்கடுக்காக வானை மறைக்கும் தொழிற்கூடமோ, மூட்டை மூட்டையாக நிலத்தை மறைக்கும் விவசாயமோ ஏற்பட முடியாத அந்த இடத் தில், உல்லாசப் பயணிகளின் கையை எதிர்பார்த்தே மக்களின் வாழ்க்கை அமைந்திருக்கிறது.

காஷ்மீரி பிராஹ்மணன் கல்ஹணன் என்பவன் வரலாற்று உணர்வோடு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ராஜ தரங்கணி (Raja Tarangini by Kalhana) நூலை எழுதினான்

தமயந்தி, திரவுபதி, இந்துமதி ஸ்வயம்வரம் நிகழ்ச்சிகளுக்கு 56 தேச மன்னர்கள் வந்தார்கள் என்று படிக்கிறோம். காளிதாசன் தனது ரகு வம்சத்தில் பாண்டிய மன்னரும் இந்துமதி  ஸ்வயம்வரம் நிகழ்ச்சிக்கு வந்தார் என்று 4, 5 பாடல்களில் வருணிக்கிறார். 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே , தமிழனையும் ,அகஸ்தியனையும் தொடர்புபடுத்தும் பாடல்கள் அவை.!

நம்மாழ்வாரும் (800 CE) ஒரு பாசுரத்தில் பாரத நாட்டை ஆண்டு போன மன்னர்களின் எண்ணிக்கை கடல் மணல் துகள்களுக்குச் சமம் என்கிறார். பல ஆயிரம் , பல ஆயிரம் மன்னர்களைக் கண்டது பாரதம்!

நினைப்பான் புகின்கடல் எக்கலின் நுண்மணலில் பலர்

எனைத்தோர் உகன்களும் இவ் உலகு ஆண்டு கழிந்தவர்

மனைப்பால் மருங்குற மாய்தல் அல்லால் மற்றுக் கண்டிலம்

பனைத்தாள் மதகளிறு அட்டவன் பாதம் பணிமினோ

—————–

அமர்நாத் குகை–

இந்த புனித அமர்நாத் குகையும் அதன் பனிலிங்கமும் இந்தியர்களால் மிகப் பழங்காலம் முதல் அறியப்பட்டிருந்ததும், இந்தியா முழுவதிலிருந்து பல நூற்றாண்டுகளாக யாத்திரீகர்களை ஈர்த்து வந்ததும் பல வரலாற்று ஏடுகளில் பதியப்பட்டுள்ளன.

அமர்நாத் குகையைப் பற்றிய மிகப் பழமையான குறிப்பு 6ம் நூற்றாண்டின் ஸம்ஸ்கிருத மொழி நூல் நீலமத புராணத்தில் கிடைக்கிறது. இந்த நூல் காஷ்மீர் மக்களின் அக்கால சமுதாய மற்றும் மத வழிமுறைகளை விளக்குகிறது. மேலும், இந்தப் புனித தலத்தின் யாத்திரை வழிமுறைகளும், இந்த தலத்தின் அதிக விவரங்களும் பிருங்கி ஸம்ஹிதை, அமர்நாத மஹாத்மியம் போன்ற பிற ஸம்ஸ்கிருத நூல்களிலும் காணக்கிடைக்கின்றன. இந்நூல்கள் நீலமத புராணத்தை விட பழைமையானவை.

வரலாற்றுக் குறிப்புநூலான ராஜதரங்கிணி மற்றும் பல மேலைநாட்டு பிரயாணிகளின் குறிப்புகளில் அமர்நாத் பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன. இதனால் இந்தத் தலத்தை மக்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக அறிந்திருந்தார்கள் என்பது விளங்குகிறது. இந்தத் தலத்தின் பழங்காலப் பெயர் அமரேஸ்வரா எனப்படும். அமர்நாத் என்று பிற்காலத்தில் வழங்கப்பட்டது.

ராஜதரங்கிணி பிரயாண வரலாற்றாளர் கல்ஹனா என்பவரால் 1148-49 ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்டது. ராஜதரங்கிணியில் ஸூஸ்ருவஸ் என்ற நாகத்தின் கதை சொல்லப்படுகிறது. அந்தண இளைஞர் ஒருவரை மணந்த தன் மகளை அபகரிக்க ராஜா முயல்கிறார். அந்த இளைஞர் ராஜாவையும் அவர் தேசத்தையும் சாம்பலாகச் சபிக்கிறார். அதிலிருந்து தப்புவதற்கு சேஷ்நாக் என்ற புனிதக் குளத்தில் (தற்போது காஷ்மீரில் சுஷ்ரம்நாக் என்று அறியப்படுகிறது) ஸூஸ்ருவஸ் அடைக்கலமானதாக அந்தக் கதை சொல்கிறது.

“பாற்கடலை ஒத்த, ஒளிரும் வெண்ணிற நீர்நிலை, நாகம் படைத்த மாயம், தூர மலையின் மட்டில் காண்போம் அமரேசர் யாத்திரையில்” – ராஜதரங்கிணி (அத். 1: பா. 267 – ஆங்கில மொழியாக்கம். M.A. Stein).

ராஜதரங்கிணியில் இன்னோர் இடத்தில் (அத். 2, பா. 138) அரசர் ஸம்திமத ஆர்யராஜா (காலம் கி.மு. 34–கி.பி. 17) “மிக இனிமையான காஷ்மீர கோடைநாட்களை” “காட்டிற்கு மேல் அமைந்த” பனிலிங்கத்தை வணங்குவதில் கழித்தார் என்று சொல்கிறது. இது அமர்நாத் கோவிலைப் பற்றிய குறிப்பே.

அந்த அரசரின் பட்டத்து ராணி, தன் கணவரின் பெயரால் அமரேஸ்வரர் கோயிலுக்கு அக்ரகாரங்களை அளித்ததும், திரிசூலம், பாணலிங்கங்கள் அளித்ததும் கலஹனரால் இந்நூலில் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.

இதற்குப் பிற்காலத்தில், ஜோனராசர் என்பவர் எழுதிய ஒரு வரலாற்றுக் குறிப்பில் சுல்தான் ஜைனுல்-அபிதீன் (1420-1470) லித்தர் நதியின் அருகே ஒரு கால்வாய் அமைத்தபோது அமர்நாத் கோவிலுக்கு விஜயம் செய்த நிகழ்வு விவரிக்கப்படுகிறது. இக்கால்வாய் இன்று ஷாஹ் கோல் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

பிராக்ஞபட்டர் மற்றும் சுகர் என்பவர்களால் எழுதப்பட்ட ராஜவளிபதகா என்ற இன்னொரு வடமொழிக் குறிப்பில், இந்த யாத்திரைக்கான அதிக விவரங்கள் கிடைக்கின்றன. அக்பர் ஆட்சியில் காஷமீரத்தின் கவர்னராக இருந்த காஷ்மீர்யூசுப்கான் அக்பருக்கு யாத்திரையை விளக்கிய குறிப்பு எழுதப்பட்டுள்ளது. அந்த விவரங்களின்படி அக்பர் காலத்தில் இந்த யாத்திரை மிக பிரசித்தமாய் இருந்ததும், இந்தப் பனிலிங்கம் தேய்ந்து பின் வளரும் சிறப்பும் தெரிந்திருக்கின்றன என்பது விளங்குகிறது (அக்பர் காஷ்மீரைக் கைப்பற்றியது 1586ல்).

முகலாய மன்னர் ஷாஜகான் காலத்திலும் அமரேஸ்வரர் (அமர்நாத்) யாத்திரை மிகவும் புகழ்பெற்றிருந்தது. ஜகன்னாத பண்டிதராஜர் என்பவர் எழுதிய ஷாஜஹானின் மாமனார் அசிஃப் கான் புகழ்பாடும் ‘அசிஃப் விலாஸம்’ என்ற வடமொழி நூலில் அசிஃப் கான் நிர்மாணித்த நிஷத் என்கிற முகலாய தோட்டத்தின் வர்ணனையும் அமரேஸ்வரர் (அமர்நாத்) சிறப்பும் பேசப்படுகிறது. “தேவர்களின் தலைவன் இந்திரனே சிவபெருமானைத் தொழ அமரேஸ்வர் வருகிறான்” என்கிறது அசிஃப் விலாஸம்.

அமர்நாத் புனிதபூமி காஷ்மீர் மக்களின் உணர்வோடு இரண்டறக் கலந்துள்ளதை சோதா வோனி முதலான பல காஷ்மீர நாடோடிக் கதைகள் நிரூபிக்கின்றன.

ஆகவே காஷ்மீரத்து அமர்நாத் யாத்திரை பல நூற்றாண்டுகளாக இருந்துவரும் இந்துக்களின் ஆன்மீகப் பாரம்பரியம். இது வெறும் 150 வருட காலக் கதை அல்ல.

காஷ்யப முனிவரின் பெயரால் காஷ்மீரம் என்று அழைக்கப் படும் இப் புனித பூமி

இந்தியாவின் தெற்கு பாகத்தில் ரத்னாகர் தம்பதியினர் நீண்ட நாட்களுக்கு குழந்தை பேறு கிடைக்காமல் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களுக்கு அன்னை வைஷ்ணவா தேவி பிறந்தார்.  இக்குழந்தை பிறக்கும் முன் நாள் இரவன்று, இறைவனிடம் ரத்னாகர் ‘குழந்தையின் விருப்பத்திற்கு மாறாக எதையும் செய்யமாட்டேன்’ என்று வாக்களித்தார். குழந்தைப் பருவத்தில் அன்னை வைஷ்ணவா தேவி, ‘திரிகுட’ என அழைக்கப் பெற்றார்.

திரிகுடாவிற்கு 9 வயது நிரம்பியதும், அவர் கடற்கரை அருகே கடும் தவம் மேற்கொள்ள தந்தையிடம் அனுமதி கேட்டார். திரிகுடா இராமர் ரூபத்தில் விளங்கும் பெருமாளை மிகவும் தீவிரமாக வழிபட்டார். இராமர் தமது படைகளுடன் சீதையைத் தேடிக்கொண்டு கடற்கரை ஓரமாக வந்தார். அவரது கண்கள் ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருக்கும் தெய்வீக அம்சம் பொருந்திய திருகுடாவின் மேல் விழுந்தது.திரிகுடா ராமரிடம் அவரை தனது கணவராக ஏற்றுக்கொண்டதாகக் கூறினார்.

ராமர் அவரிடம் இந்த தெய்வீகப் பிறப்பில் அவர் தமது மனைவியான சீதைக்கு மட்டுமே நேர்மையான கணவனாக இருக்க உறுதி பூண்டிருப்பதாக அறிவித்தார். இருந்தாலும் கலியுகத்தில் அவர் மீண்டும் கல்கி அவதாரம் எடுக்கப் போவதாகவும், அப்போது அவரை திருமணம் செய்து கொள்வதாகவும் வரம் அளித்தார்.

அதேசமயத்தில் ராமர் திரிகுடாவிடம் வட இந்தியாவில் நிலை கொண்டுள்ள மாணிக்க மலையில் அமைந்துள்ள திரிகுடா மலைத்தொடரில் உள்ள குகையில் தவம் மேற்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

திரிகுடா நவராத்திரியின் பொழுது இராமர் இராவணனை வெற்றி கொள்ள நோன்பு மேற்கொண்டார். இந்தத் தொடர்பை நினைவு கூறுவதற்காகவே நவராத்திரியின் ஒன்பது நாட்களில், மக்கள் இராமாயணத்தைப் படிக்கும் வழக்கத்தை மேற்கொண்டுள்ளனர். இதனால் மகிழ்ச்சியுற்ற இராமர், அனைத்து உலகமும் திரிகுடா புகழைப் பாடுவார்கள் என வரமளித்தார். பிறகு அவர் பெருமாளின் அவதாரமாகக் கருதப்பட்டதால் அவர் வைஷ்ணவி என அழைக்கப்பெற்றார்.

ஆண்டுதோறும் சுமார் 8,00,000 பக்தர்கள் வைஷ்ணவி தேவி கோவிலுக்கு அன்னையின் அருள் வேண்டி வந்து தமது காணிக்கைகளைச் செலுத்துகின்றனர். கோயில் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளுக்காக அனுமதி சீட்டு இல்லாமல் கோயிலின் நுழைவு வாயிலை யாரும் கடந்து செல்ல முடியாது. கோயில் பாதையில் புகையிலையிலான பொருட்கள், தீப்பெட்டி, கத்தி, எளிதில் எரியும் வேதியியல் பொருட்கள் கொண்டு செல்வதை கோயில் நிர்வாகம் தடை செய்துள்ளது.

மேலும் இக்கோயிலுக்கு பாகிஸ்தானிய தீவிரவாதிகளின் அச்சுறுத்தல் இருப்பதால் மலைக்கோயில் முழுவதும் 24 மணிநேரமும் கோயில் பாதுகாப்பு படையினர், மாநில, மத்திய அரசுகளின் காவல் படையினரின் தீவிர கண்காணிப்பில் உள்ளது. மலைக்கோயிலுக்கு பக்தர்கள் செல்லும் பாதை முழுவதும் இருபுறங்களிலும் இரும்புவேலி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் பக்தர்கள் பாதுகாப்பு உணர்வுடன் வைஷ்ணவ தேவி மலைக்கோயிலுக்கு பயணிக்கலாம்.

இந்த பாரத மண்ணில் தோன்றிய தத்துவங்களுக்கு ஒரு பெயர் உண்டு. சைவம், வைணவம், சாக்தம், காணாபத்யம், பௌத்தம், ஜைனம், சீக்கியம் என்று பல பெயர்களில் பரந்துவிரிந்து இருந்தது. தத்துவங்களில், வழிபடும் கடவுள்களின் உருவங்களில் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டிருந்தாலும், பெரிய அளவில் பிளவுபட்டிருந்தாலும் அதையெல்லாம் தனித்தனியாக கடைபிடித்துவந்த மக்கள் ஒரே இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகவே இருந்தனர். ஒரே பண்பாட்டைக் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். சைவத்தை கடைபிடிக்கிற மக்கள் வேறு இனம், வைணவத்தை கடைபிடிக்கிற மக்கள் வேறு இனம் என்ற இனவேறுபாடில்லாத மக்களாகவே இருந்தனர்.

கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் காஷ்மீருக்குள் அடியெடுத்து வைப்பதற்கு முன் காஷ்மீரில் வாழ்ந்துவந்தவர்கள் இந்த தத்துவங்களை கடைபிடிக்கிறவர்கள்தான் வாழ்ந்து வந்தனர்.சிந்துசமவெளி நாகரிகத்தின் ஒரு அம்சமாக காஷ்மீரும் விளங்கி இருக்கிறது. அழகு தொட்டிலாக விளங்கும் காஷ்மீரின் இந்து வரலாறு மிகவும் பழமையானது. வேதங்களில் காஷ்மீரைப் பற்றி நிறையக் குறிப்புகள் காணக்கிடைக்கின்றன. மத்ரம், டுக்ரம் என்றெல்லாம் வேதங்கள் குறிப்பிடுவது காஷ்மீரத்தை பற்றியே. புராணங்களில் ‘த்வி கர்த்தம்’ என்ற பெயர் காஷ்மீரத்துக்கு வழங்குகிறது. இந்தச் சோல்லுக்கு ‘இரண்டு ஏரிகள் உள்ள பிரதேசம்’ என்று பொருளாம். மானசரோவரம், சரூஈசர் என்னும் இரு பெரிய ஏரிகள் இந்தப் பகுதி எல்லைக்குள் இருப்பதே இந்த பெயருக்கு காரணமாகும்.

கி.மு.500 முதற் கொண்டே கிரேக்க வரலாற்று பேரறிஞர்கள் ஹெகடாயிஸ், ஹெரடோடஸ், ப்டாலமி(Ptolomy) போன்றவர்கள் காஷ்மீரை அவர்களது குறிப்புகளில் காஸ்பாபைரல், காஸ்பத்ராஸ், காஸ்பீரியா என்றெல்லாம் அழைத்திருக்கிறார்கள்.வியாச  முனிவரின் மகாபாரதத்திலும், காஷ்மீர் பற்றிய செய்தி வருகிறது. வடமொழிக்கு இலக்கணம் எழுதிய பாணினி காஷ்மீரைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார். பாணினியின் இலக்கணத்திற்கு உரை செய்த பதஞ்சலி முனிவர் (யோகசூத்திரம் எழுதியவர்) காஷ்மீர்க்காரர் . இவர் திருமூலர், வியாக்ரபாதர் இவர்களோடு தமிழ்நாட்டுக்கு வந்து தில்லையில் பல காலம் தங்கி இருந்து, தமிழ் நாட்டில் சமாதியானதாக வரலாற்று குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.

பத்மமிஹிரர், ஹேலராஜா, சாவில்லகாரா, சங்குஹா, கே்ஷமேந்திரா, கல்ஹணர் போன்ற காஷ்மீரப் பண்டிதர்கள் காஷ்மீரின் வரலாற்றை எழுதி இருக்கிறார்கள். எனினும் கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் காஷ்மீருக்குள் நுழைவதற்கு முன் இங்கு வாழ்ந்தவர்களைப் பற்றித் தெள்ளத்தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் கி.பி.1180களில் வாழ்ந்த கல்ஹணர் என்ற காஷ்மீரத்து கவிஞர் எழுதிய ‘ராஜதரங்கிணி’ என்ற புத்தகம்தான். ராஜதரங்கிணி என்றால் அரசர்களின் ஆறு’ என்று பொருள். காஷ்மீரத்துத் தொன்மையான வரலாற்றை அறிய உதவும் பழமையான புத்தகம் இது. கி.பி.1148 முதல் 1150க்குள் எழுதப்பட்ட இந்தக் கவிதை வடிவிலான வரலாறு, காஷ்மீரைப் பற்றியும் இந்தியாவின் மற்ற பகுதிகளைப் பற்றியும் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அரசியல், சமூக, பிற செய்திகளைத் தெரிவிக்கிறது. ராஜதரங்கிணி புத்தகத்தைப் பற்றி எச்.ஜி,ராலின்ஸன், ‘வரலாற்றுத் துறைக்கு இந்து இந்தியா அளித்துள்ள ஒரே காணிக்கை’ என்று கூறுகிறார்.

இந்த நூல்களில் எல்லாம் காஷ்மீரத்தின் இந்து ஆன்மிகப் பண்பாட்டுத் தன்மையையும், ஆதிகாஷ்மீரில் ஆட்சி செய்த இந்து அரசர்களையும் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.உண்மையில் காஷ்மீர் முழுவதும் பெரும்பான்மையாக நாகர்களே ஆட்சி செய்து வந்தனர். காரணம் காஷ்மீர தேசத்தின் ஆதிகுடிகள் நாகர்களே. இன்றளவிலும் எழுநூறுக்கும் மேற்பட்ட ”நாகம்” (Naag) என்ற சோல்லோடு முடியக் கூடிய சிறிய, பெரிய ஏரிகள் உள்ளன. உதாரணம்:அனந்தநாக், சேஷநாக், ருத்ரநாக் , கோகர் நாக்,  போன்றவை.

காஷ்மீரில் ஆதியில் குடியேறியவர்கள் நாகர்களே என்ற குறிப்பு ‘‘அயினி-அக்பரி’’ என்ற நூலில் காணப்படுகிறது. காஷ்யப மகரிஷி நாக வம்சத்தை சேர்ந்தவர். காஷியபரின் மகன் நீலநாகன் இந்த பகுதியை அரசாண்டு வந்ததாகவும் புராணம் பகர்கிறது. காஷ்யப முனிவரின் மகனான நீலநாகரே ‘நீலமதபுராணம்’ எழுதியவர். நாகவம்சத்தின் துவக்கம் நீலநாகரிடமிருந்து தான் ஆரம்பிக்கிறது.

நாக வணக்கம் மிகப் பழைமையான வழிபாடுகளின்
ஒன்று. நீலநாகன் நாகபூஜைக்கு முக்கியத்துவம் அளித்துவந்தார். நாகபூஜை காஷ்மீரக் கலாச்சாரத்தின் முக்கிய அம்சமாக இருந்து வந்தது. நாகர்கள் நாகபூஜை செய்துவந்தாலும் நாகத்தை சிவன்-பார்வதியின் அம்சமாகவே உருவகித்து வழிபட்டு வந்தனர். சைவத்தையே கடைபிடித்து வந்தனர். சமஸ்கிருதமே ஆட்சி மொழியாக இருந்து வந்தது.இந்தியாவில் வேறெந்தப் பகுதியிலும் இதுபோன்ற ஹிந்து அரசகுலங்களைக் குறித்து எழுதப்பட்ட முழுமையான வரலாறு எதுவுமில்லை.

இனி காஷ்மீரை அரசாண்டவர்கள் பற்றி ராஜதரங்கிணியில் சொல்லப்பட்ட வரலாற்றைப் பார்ப்போம்.

காஷ்மீரின் ஆதிவரலாறு (புராணக் கதை) கி.பி.1148 வரை கல்ஹணர் நிகழ்ச்சிகளை அழகாக தொகுத்திருக்கிறார். அதே ராஜதரங்கிணியை கி.பி.1148 முதல்  1420 வரையிலான வரலாற்றை ஜோனராஜா என்பவர் தொகுக்க 1420 முதல் 1486 வரையிலான வரலாற்று நிகழ்ச்சிகளை அவருடைய மாணவர் ஸ்ரீவரகவி என்பார் தொகுத்திருக்கிறார். அவருக்குப் பின்னர் ஆண்ட அக்பரின் வரலாற்றினை ராஜதரங்கிணியின் நீட்சியாக பிரஜா பட்டரும், சுகாவும் எழுதினார்கள்.

கல்ஹணர் எழுதிய ராஜதரங்கிணியில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி, முதலாம் கோநந்தன் காஷ்மீர் மன்னராக இருந்து ஆட்சி புரிந்துவந்தார். மதுரா அருகே யமுனை ஆற்றங்கரைப் பகுதியில் கிருஷ்ணருக்கும் ஜராசந்தனுக்கும் இடையே கடும்போர் நடைபெற்றபோது, ஜராசந்தனுக்கு அனுசரணையாகச் செயல்பட்டவர். போரில் முதலாம் கோநந்தன் இறந்தார்.

முதலாம் கோநந்தன் இறந்தபிறகு அவர் மகன் தாமோதர் மன்னராக பொறுப்பேற்றார். தந்தையின் மரணத்திற்கு பழிவாங்க, கிருஷ்ணருக்கு எதிராக போர் தொடுத்தார். அவரும் கிருஷ்ணரால் இறந்தார்.போர்க்களத்தில் இறந்த தாமோதர் மன்னனுக்கு மகன் கிடையாது. ஆகவே, கிருஷ்ணரால் கர்ப்பிணியாய் இருந்த தாமோதர் மனைவி யசோவதி அரியணையில் அமர்த்தப் பட்டார். அவருக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அக்குழந்தைக்கு கோநந்தன் என்று அவருடைய தாத்தா பெயர் சூட்டப்பட்டது.
பின்பு இரண்டாம் கோநந்தன் என்ற பெயருடன் இவர் ஆட்சிபுரிந்தார். கௌரவர்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையே நடைபெற்ற சண்டையில் இரண்டாம் கோநந்தர் கலந்துகொள்ளவில்லை.

இரண்டாம் கோநந்தரின் ஆட்சிக்கும் அசோகரின் ஆட்சிக்கும் இடையே 35 வேந்தர்கள் காஷ்மீரை ஆண்டிருக்கின்றனர். அவர்களுள் 23 மன்னர்கள், பாண்டவர்களின் வழித்தோன்றல்கள்.அர்ஜூனனின் பேரனும், பரீட்சித்தின் மகனுமான ஹரன்தேவ், காஷ்மீருக்குச் சென்று இரண்டாம் கோநந்தன் படையில் சேர்ந்தார். அவர் தமது திறமையால் படிப்படியாய் முன்னேறி, இரண்டாம் கோநந்தனின் மரணத்திற்குப் பிறகு காஷ்மீர் மன்னரானார்.

மகத மாமன்னர் அசோகர், காஷ்மீரை 250ஆம் ஆண்டு கைப்பற்றினார். காஷ்மீரில் ‘ஸ்ரீநகரி’ என்ற நகரை அவர் நிர்மாணித்தார். இந்த ஸ்ரீநகரிதான் தற்போதைய ‘ஸ்ரீநகர்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. அசோகர் 40 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தார்.

அப்போது அவர் இசோகீஸ்வரலாயம்’ என்ற சிவன் கோயிலை கட்டுவித்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. (ஸ்ரீ என்றால் திரு (செல்வம்) என்று பொருள். ஸ்ரீநகர் சூரியநகர் என்றும் அழைக்கப்படுவதுண்டு. ஸ்ரீநகர் இரண்டாம் ப்ரவரசேனன் என்னும் மன்னனால் கி.மு.2000 வாக்கில் நிர்மாணிக்கப்பட்டது. பின்னர் வந்த மௌரியப் பேரரசர் அசோகர் (245 BC) ஸ்ரீநகரை மேலும் விரிவுபடுத்தினார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.)அசோகர் ஆட்சிக்காலத்தில் பௌத்தம் கோலோச்சியது. அவர் ஆட்சிக்காலத்தில் கிட்டத்தட்ட 5000 புத்தத் துறவிகள் காஷ்மீரில் குடியேறினார்கள்.

அசோகருக்குப் பிறகு அவருடைய மகன் ஜலோக் ஆட்சி செய்தார். இவர் சைவத்தை பரப்பும் மன்னராக இருந்துள்ளார்.

மூன்று நூற்றாண்டுகள் கழித்து துருக்கியைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட குஷான வம்ச மாமன்னர் கனிஷ்கர் காஷ்மீரை கைப்பற்றினார். அவர் புத்த சமயத்தின்மீது அளப்பரிய நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். அதனால் புத்த மத த்தைப் பரப்ப ஈடுபாடு காட்டினார். புத்தமதமே அரசின் மதம் என்று பறைசாற்றப்பட்டது

இவரது ஆட்சியில்தான்.ஹூண வம்சத்தினர் 515ல் காஷ்மீரைக் கைப்பற்றினர். ஹூண வம்சத்தைச் சேர்ந்த மெஹர்குல்லை, மகத மன்னர் பாலாதித்தர் போர்க்களத்தில் தோற்கடித்தார். ஆனாலும் அவரை மன்னித்து விடுதலை செய்தார். பின்னர் காஷ்மீரை மெஹர்குல் கைப்பற்றினார். கொடூர சிந்தனையுடைவராய் விளங்கிய மெஹர்குல்லை சைவ சமயம் வெற்றிகொண்டது. அதன்காரணமாக மெஹரேஸ்வராலயத்தை மெஹர்குல் நிர்மாணித்தார். பல்ஹாமிலுள்ள இக்கோயில், தற்போது மாமலேஸ்வராலயம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.இவருக்குப்பிறகு காஷ்மீரின் ஆட்சி இந்துக்களின் வசமே இருந்துவந்தது.

தம் அமைச்சரான பிரதாப்தித்தரை, விக்கிரமாதித்தர் காஷ்மீருக்கு அனுப்பி வைத்தார். காஷ்மீரின் நிர்வாகத்தை பிரதாப்தித்தர் திறமையாக நிர்வகித்து வந்தார்.அவருக்குப் பிறகு மேகவாகனன் அரியணை ஏறினார். இவர் புத்த சமயம் பரப்புவதில் அதீத ஈடுபாடு காட்டினார். ஆனால் பிற மதத்தினரை வெறுக்கவில்லை. விலங்குகளைக் கொல்லக்கூடாது என்று உத்தரவு பிறப்பித்தார். ஜீவகாருண்யத்தின் சிறப்பை தம் ஆட்சியில் பரப்பினார்.

மேகவானனின் மனைவி அமிர்தப் பிரபா, அஸ்ஸாம் மன்னரின் மகள் ஆவார். அப்போது அஸ்ஸாமிலும் வங்காளத்திலும் வைணவம் பிரபலமாக இருந்து வந்தது. அமிர்தப்பிரபாவின் முயற்சியால் காஷ்மீரில் வைணவம் பரவ ஆரம்பித்தது. ஆனாலும் அவர் புத்த சமயத்திற்கு யுகாங்விஹார் ஒன்றைக் கட்டிக் கொடுத்தார். அதற்கான கொடிமரத்தை மேகவாகனிடம் இலங்கை மன்னர் நன்கொடையாய் அளித்தார்.

மேகவாகனின் காலத்திற்குப் பிறகு கார்கோட வம்சத்தினர் 254 ஆண்டுகள் காஷ்மீரை ஆட்சி செய்தனர். கார்கோட வம்சத்தை நிறுவியவர் துர்லபவர்த்தன் என்பவர். 631ல் காஷ்மீருக்கு வந்திருந்த யுவான்சுவாங்க காஷ்மீரில் தங்கியிருந்தபோது துர்லபவர்த்தனின் ஆட்சித்திறம்பற்றி குறிப்பிட்டுள்ளார். துர்லபவர்த்தன் மாமன்னர் ஹர்ஹரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் ஆட்சி செய்துவந்தார்.

கார்கோட வம்சத்தின் (கார்கோட வம்சம் நாகவம்சத்தின் ஒரு பிரிவுதான்) முக்கியமான, புகழ்பெற்ற மன்னர் சந்திரபீடர். இவர் சீனாவுடன் நட்பில் இருந்துவந்தார். அப்போது படையெடுத்துவந்த அரேபியர்களை சீனாவின் உதவியோடு விரட்டியடித்தார். சந்திரபீடரின் மனைவி பிரகாஷ்தேவி. எல்லா மதத்தின்மேலும் பற்று உள்ளவர்கள் இவர்கள். இவர்களுடைய ஆட்சி எப்படி ஜனநாயகமாக இருந்தது என்பதற்கு ஒரு நிகழ்ச்சியே உதாரணம்.

1003 முதல் 1028வரை காஷ்மீரை ஆண்டார் மன்னர் சங்கிரம் ராஜ். ஈரான், துருக்கி மீது படையெடுத்து வெற்றிவாகை சூடினார். இவருடைய ஆட்சிக்காலத்தில்தான் முதன்முதலில் முகமது கஜினி காஷ்மீர் மீது படையெடுத்தான். இருமுறை படையெடுத்தும் வெற்றிபெற முடியவில்லை.

சங்கிரம் ராஜுக்குப் பிறகு அவருடைய மகன் ஹர்ஷ் அரசரானார். இவர் ஒரு கவிஞர்.இவருக்குப் பிறகு 1128 முதல் 1140ஆம் ஆண்டுவரை காஷ்மீரை மன்னர் ஜெய்சிங் ஆண்டார். ஜெய்சிங்குக்குப் பிறகு ஒருவர் பின் ஒருவராகப் பலர் காஷ்மீரை ஆண்டபோதும் யாருடைய ஆட்சியும் நீடித்து நிலைக்கவில்லை. 1301ஆம் ஆண்டில் சக்தேவ் என்ற மன்னர் அரியணையில் ஏறினார். திபெத்திய அகதியான ரின்சானாவை ஆதரித்து முக்கியப் பதவி தந்தார். துல்சூ என்ற கொள்ளைக்காரன் காஷ்மீரைத் தாக்கியதும் சக்தேவ் தலைமறைவாகிவிட்டார். இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி ஆட்சியைக் கைப்பற்றினார் ராமச்சந்திரா. இவர் சக்தேவ் மன்னரின் தளபதியாவார். விவேகம் இல்லாத இந்த அரசனை திபெத்திய அகதியான ரின்சானானின் ஆட்கள் சதிசெய்து கொன்றனர்.

ராமச்சந்திராவின் மகள் கோதராணியை ரின்சானா மணந்து கொண்டார். கோதராணியின் விருப்பப்படி ரின்சானா இந்து மதத்தை தழுவினார்.புத்த மதத்திலிருந்து இந்து மதத்திற்கு மாறிய ரின்சானாவை பிராமணர்கள் ஏற்க மறுத்தனர். அதனால் வெறுப்புற்ற ரின்சானா, திடீரென முஸ்லீமாக மாறிவிட்டார். தமது பெயரையும் மாலிக் சத்ருதீன் என்று அவர் மாற்றிக்கொண்டார். மாலிக் சத்ருதீன்தான் காஷ்மீரின் முதல் முஸ்லீம் மன்னர் என்று வரலாறு பதிவு செய்துள்ளது.

உதயண்தேவ் உடனான போரில் படுகாயமடைந்த ரின்சானா தம் மனைவி கோதராணியையும் மகன் ஹைதரையும் மந்திரி ஷாமீரிடம் ஒப்படைத்து பாதுகாக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார். அவர் 1320ல் மரணமடைந்தார்.படையெடுத்துவந்த உதயண்தேவை கோதராணி மணந்து கொண்டார். கோதராணியின் சொற்படியே அப்போது ஆட்சி நடைபெற்றது. இதற்கிடையில் பெர்ஷியாவைச் சேர்ந்த சர்தார் அச்லா காஷ்மீரை முற்றுகையிட்டார். உதயண்தேவ் திபெத்திற்கு ஓடிவிட்டார். இதைப்பற்றி கொஞ்சமும் கவலைப்படவில்லை கோதராணி. படைபலத்தில் குறைவாக இருந்தாலும் கோதராணியின் வியூகத்தால் அச்லா தோற்கடிக்கப்பட்டார். ஆனாலும் அச்லா விடுவதாயில்லை. அதனால் கோதராணி அவரை ஆசை வார்த்தை கூறி அழைத்து தலையை வெட்டி வீழ்த்தினார்.

திபெத்திற்கு ஓடிப்போன உதயண்தேவ் மறுபடியும் வந்து சேர்ந்து கொண்டார். அவரை ஓரம் கட்டியே வைத்திருந்தார் கோதராணி.ஆட்சிக்குள்ளேயே கோதராணிக்கு துரோகிகள் முளைத்து விட்டிருந்தார்கள். சில ராணுவ அதிகாரிகள் திடீரென தாக்குதல் நடத்தி கோதராணியை கைது செய்து சிறைபடுத்தினர். சிறையிலிருந்து அமைச்சர் குமார்பத் உதவியினால் தப்பினார். மீண்டும் அரியணையேறிய கோதராணி முக்கியப் பதவிகளை குமார்பத்திடம் ஒப்படைத்தார்.

கோதராணிக்கு விசுவாசமாக இருப்பதாக நடித்துக்கொண்டிருந்த ஷாமீர், ஆட்சியைக் கைப்பற்ற சமயம் எதிர்பார்த்திருந்தார்.1338ல் உதயண்தேவ் மரணமடைந்த காரணத்தால் மூத்த மந்திரியான பிக்ஷன்பத் பிரதமரானார். லாவண்யர் என்ற தம் ஆதரவாளரை அமைச்சராக்கினார் கோதராணி. காலம் செல்லச் செல்ல ஷாமீர் ஓரங்கட்டப்பட்டார். இதனால் பிக்ஷன்பத் மேல் கடுங்கோபம் கொண்ட ஷாமீர் அவரைத் தீர்த்துக்கட்ட திட்டம்போட்டு நயவஞ்சகமாக கொன்றான். ஷாமீரின் கை ஓங்கியது. கோதராணி அவனை கொல்ல முயற்சி செய்து முடியாதபோது தம் குறுவாளால் தம்மையே மாய்த்துக் கொண்டார் கோதராணி.

——————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-