Thiruvonum's Weblog

பாவிக்கு அமல விரிஞ்சற்கு இறையவர் பத்தர் தங்கள்
ஆவிக் கமலத்து வீற்று இருப்பார் அளிப்பாடல் கொண்ட
வாவிக் கமல மண நாறும் சோலை மலையைக் கண்ணால்
சேவிக்க மலம் அறும் மனமே எழு செல்லுதற்கே –61-

(இ – ள்.) மனமே -!-
பாவிக்கு – தீவினையுடையனான எனக்கும்,
அமல விரிஞ்சற்கு – பரிசுத்தனான பிரமனுக்கும்,
இறையவர் – தலைவரும்,
பக்தர்தங்கள் ஆவி கமலத்து வீற்றிருப்பார் – பக்தியுள்ள அடியார்களது இதயகமலத்திலே எழுந்தருளியிருப்பவருமான எம்பெருமானது,
அளி பாடல் கொண்ட வாவி கமலம் மணம் நாறும் சோலைமலைனய – (தாமரை முதலிய நீர்ப்பூக்களில் மொய்த்தற்கு வருகின்ற)
வண்டுகளின் இசைப்பாட்டைக் கொண்ட தடாகங்களின் நீர் (அம்மலர்களின்) நறுமணம்வீசப்பெற்ற திருமாலிருஞ்சோலைமலையை,
கண்ணால் சேவிக்க -கண்களால் தரிசித்த மாத்திரத்திலே,
மலம் அறும் – (நமது) தீவினைகள் தீரும்; (ஆதலால்),
செல்லுதற்கு எழு – (அங்குப்) போதற்குச் சித்தமாவாய்; (எ – று.)என்று, தம்நெஞ்சைநோக்கி இதமுணர்த்தியவாறாம் .

யாநைச்நுஸந்தாநத்தால் தன்னினுங் கீழ்ப்பட்டா ரில்லை யென்று கொண்டு அங்ஙனம் மிகத்தாழ்ந்தவனான எனக்கும்,
எல்லாத்தேவர்களையும் படைத்த கடவுளாதலால் மிக்கமேன்மையுடையனாகிற பிரமனுக்கும்
ஒரு நிகராக இயல்பிலே தலைவராய் நிற்பவர் ஸ்ரீமந்நாராயணமூர்த்தி யென்பார், “பாவிக்கு அமல விரிஞ்சற்கு இறைவர்” என்றார் .
பாவிக்கு என்றது, தன்னையே படர்க்கையாகக் கூறியது: தன்மையிற் படர்க்கைவந்த இடவழுவமைதி.
(இனி, (தந்தையானபிரமனதுதலையைக் கிள்ளிப் பிரமஹத்திதோ ஷம்பெற்றதனாற்) பாதகமுடையனான சிவனுக்கும்,
(அங்ஙனம்நிரபராதி யான தனது தலையை அவன்கிள்ளியதற்குத் தானும் எதிரொன்று செய்து தீவினைக்கு உள்ளாகாது
அப்பிழையைப் பொறுத்துப்) பரிசுத்தனாய்விளங்கிய பிரமனுக்கும் தலைவ ரென்று உரைத்தலு முண்டு;
திரிமூர்த்திகளுள் மற்றையிருவர்க்குந் தலைவ னென்க.
“பேசநின்ற சிவனுக்கும் பிரமன் தனக்கும் பிறர்க்கும், நாயக னவனே
கபாலநன்மோக்கத்துக் கண்டுகொண்டுமின்” என்ற திருவாய்மொழியும்,
அதன் வியாக்கியானத்தில் ‘நீங்கள் ஈஸ்வரர்களாக ஸங்கித்தவர்க ளிருவரும் நின்ற நிலை கண்டதே!
ஒருவன் தலைகெட்டு நின்றான், ஒருவன் ஓடுகொண்டு ப்ராயஸ்சித்தியாய் நின்றான்.
ஓட்டை யோடத்தோடு ஒழுகலோடமாய், உங்கள் குறைதீரப் பற்றுகிற நீங்கள்உங்களிலும் பெருங்குறைவாளரையோ பற்றுவது!
“பாதகியாய்ப் பிக்ஷை புக்குத் திரிந்தான்” என்று நீங்களே சொல்லிவைத்து, அவனுக்கே பரத்வத் தைச் சொல்லவோ!
ஒருவனுடைய ஈஸ்வரத்வம் தலையோடே போயிற்று;
மற்றவனுடைய ஈஸ்வரத்வம் அவன் கையோடே காட்டிக் கொடுக்கிறார்’ என்றதும் இங்கு அறியத்தக்கவை.
“பிரமன் சிவனிந்திரன் வானவர் நாயக ராய, எங்களடிகள்” என்றார் திருமங்கையாழ்வாரும்.)

“மலர்மிசை யேகினான்” என்றபடி அன்பால் நினைவாரது உள்ளக் கமலத்தில் எம்பெருமான் அவர் நினைந்த
வடிவோடு விரைந்துசென்று சேர்தலால், ‘பத்தர் தங்களாவிக்கமலத்து வீற்றிருப்பார்’ என்றார்; ஆவி – உயிர்;
இங்கு, இலக்கணையாய் மனத்தைக்குறித்தது.
கமலம் என்ற வடசொல் – தாமரையையேயன்றி நீரையும் உணர்த்துதலை “ஸலிலம் கமலம் ஜலம்’ என்ற வடமொழி நிகண்டினாலும் அறிக;
“வநசமும் புனலும் கமலமெனப்படும்” என்பது, பிங்கலந்தை.
மூன்றாமடியில் “கமலம்” என்பதற்கும் தாமரையென்று பொருளுரைத்தல், திரிபிலக்கணத்துக்கு மாறாம்;
இரண்டாமடியில் அச்சொல் அப்பொருளில் வந்ததனால். பாடல் – பாட்டுக்கு ஆகுபெயர்.
இறையவர் – இறைமையென்னும் பண்பினடியாப்பிறந்த பலர்பாற்பெயர். பத்தர்தங்கள் என்றவிடத்து, தம் – சாரியை.
வண்டுகளின் இசைப்பாட்டைக் கொண்ட வாவி யென்றும், வாவிநீர் மணநாறு மென்றுஞ் சொன்னதனால்,
அவ்வாவிகளிலுள்ள நீர்ப்பூக்களின் நறுமணமிகுதி கூறியவாறாம்.

—————

செல்லுக் குவளை குழல் நாட்டம் என்று தெரிவையர் பால்
பல் உக்கு வளை முதுகு ஆம் தனையும் புன் பாட்டு உரைப்பீர்
அல்லுக்கு வளை உழும் பாண்டி நாட்டை அடைந்து நுங்கள்
சொல்லு கு அளை உண்டார்க்கு அலங்காரர்க்கு சூட்டுமினே–62-

(இ – ள்.) “குழல் நாட்டம் – (மகளிரது) கூந்தலும் கண்களும்,
செல்லு குவளை – (முறையே) மேகத்தையும் நீலோற்பலமலரையும் போலும்”, என்று -,
தெரிவையர்பால் – அம்மாதர்களிடத்து,
பல் உக்கு வளை முதுகு ஆம் தனையும் புல் பாட்டு உரைப்பீர் – பற்கள்விழுந்து கூன்வளைந்த முதுகை
யுடையராமளவும் இழிவானபாடல்களைப் பாடிப்புகழ்ந்து ஏங்கிநிற்பவர்களே! – (இனியாயினும் நீங்கள்),
அல்லுக்கு வளை உழும் பாண்டிநாட்டை அடைந்து – இராப்பொழுதிலே சங்குகள் (நிலத்தில்) உழுது செல்லப்பெற்ற பாண்டியநாட்டைச் சேர்ந்து,
நுங்கள் சொல்லு – உங்கள்சொன்மாலைகளை,
கு அளை உண்டார்க்கு அலங்காரர்க்கு சூட்டுமின் – பூமியையும் வெண்ணெயையும் அமுதுசெய்தவராகிய அழகர்க்குச் சமர்ப்பியுங்கள். (எ – று.)
என்று, பெண்ணாசைகொண்டு அவர்களுடம்பினழகில் ஈடுபட்டு அவர்களைக் குறித்துப் பலவாறு
வர்ணித்துக் கவிபாடித்திரியுஞ் சிற்றறிவாளராகிய புலவர்க்கு அறிவுறுத்தியவாறாம்.

செல்லுப்போலுங் குழல், குவளைபோலும் நாட்டம் என முறையே சென்று இயைதலால், முறைநிரனிறைப்பொருள்கோள்.
“பல் லுக்கு வளை மூதுகாந்தனையும்” என்றது, நீங்கள் மிக்கமுதுமை யடையுமளவும் என்றவாறாம்;
லௌகிகசுகாநுபவத்துக்கு உரிய யௌவநபருவம் கழிந்து நெடு நாளான பின்பும் ஸ்திரீசாபல்யத்தை விட்டிலீரென்க.
இதற்கு – அம்மாதர்கள் மிக்கமுதுமையடையுமளவும் என்றும் பொருள்கொள்ளலாம்;
அவர்கள் இளமைகழிந்து முற்றமூத்தபின்னரும் நீங்கள் அவர்களைப் பாராட்டுதலை விட்டிலீர்: இது என்ன பேதைமை! என்றவாறு.
புன்பாட்டு – சிற்றின்பப் பாடல்; இயல்பிற் சிறப்பில்லாதவற்றைக் குறித்து வீணே சிறப்பித்துச் சொல்லும் பயனில்பாடல்.
சங்குகள் நீர்வளம்மிக்கஇடத்தே வாழ்தல்இயல் பாதலால், அவைஉழும்பாண்டிநாடு என அந்நாட்டின் நீர்வளச்சிறப்பை யுணர்த்தியவாறாம்.
உழும் – சேற்றுநிலத்திலே உழுவதுபோலக் கீற்றையுண் டாக்கிக்கொண்டு செல்லுமென்க;
“மானத்துவண்டலுழ” என்றார் திருவரங்கத்தந்தாதியிலும்.
பகலிலே உழவர்கள் உழ இரவிலே சங்குகள் உழுமென ஒருகருத்து அமைய, “அல்லுக்கு வளையுழும்” எனப்பட்டது.
அச்சங்குகள் பகலிலே உழவரதுஉழுபடைக்கு அஞ்சி ஒளித்திருக்கு மென்றும்,
அவ்வுழுபடைச்செலவில்லாத இராக்காலத்திலே அவை வெளிப்பட்டு உழுமென்றுங் காண்க.
எம்பெருமான் பூமியைஉண்ணுதலாவது – பிரளயகாலத்தில்அதனை வாயினுட்கொண்டு வயிற்றினுள்வைத்துக் காத்தல்.
வெண்ணெயை உண்ணுதல், கிருஷ்ணாவதாரத்திலே திருவாய்ப்பாடியில்வளர்ந்த குழந்தைப்பருவத்திலென்க.
அமுதுசெய்யுமிடத்து நிலவுலகத்தோடு வெண்ணெயோடு வாசியில்லை ஸர்வசக்தனான எம்பெருமானுக்கு என்பார்,
“கு அளை உண்டார்க்கு என்றார்; வெண்ணெயைப்போலவே நிலவுலகத்தையும் மிக எளிதில் உண்ப னென்க.
“சிறிதமுது, செய்ய அளைக்கும் புவிக்கு மங்காந்த செவ்வாய் முகுந்தன்” என்று திருவரங்கத்தந்தாதியிலும்,
“தாரணியும், பின்பங்களையு மிழுது முண்டான்” என்று திருவேங்கடத்தந்தாதியிலும் கூறியமை காண்க.
“சூட்டுமின்” என்ற வினையின் ஆற்றலால், சொல் – மாலை யெனப்பட்டது.

(வானத்திற்) செல்லுந்தன்மையது என்பதுபற்றி, செல் என்று மே கத்துக்குக் காரணக்குறியாம்.
செல்லு, அல்லுக்கு, சொல்லு என்ற இடங்களில், உ – சாரியை. நாட்டம் . நாடுதற்கருவி.
தெரிவையர் என்பது, இங்குப் பருவப்பெயராகாமல் மகளிரென்ற மாத்திரமாய் நின்றது:
அப்பருவத்துக்கு வயதெல்லை – இருபத்தாறுமுதல் முப்பத்தொன்றளவு மென்பர்.
உக்கு என்பதை உகஎனச் செயவெனச்சத்திரிபாகக் கொள்ளுதல், இங்கு இலக்கணத்திற்கு ஏற்கும்;
பிறகருத்தாவின் வினையைக் கொண்டு முடிதலால் அல்லுக்கு என்பது – இரவில்எனப் பொருள்பட்டதனால் உருபுமயக்கம்.
பாண்டிநாடு – பாண்டியநாடு என்பதன் மரூஉ.

————-

மேகவிடு தூது

சூட்டு ஓதிமம் சென்று சொல்லாது என் காதலை தும்பி இசைப்
பாட்டு ஓதி மங்கையரும் பணியார் பண்டு கல் மழைக்காகக்
கோட்டு ஓதி மம் எடுத்தார் சோலை மா மலைக்
கோவலனார் மாட்டு ஓதி மஞ்சினங்காள் உரைப்பீர் மறு வாசகமே –63–

(இ – ள்.) மஞ்சு இனங்காள் – மேகக்கூட்டங்களே! –
சூடு ஓதிமம் – உச்சிக்கொண்டையையுடைய அன்னப்பறவையானது,
சென்று என்காதலை சொல்லாது – (என்தலைவரிடத்துப்) போய் என் ஆசைநோயை (அவர்க்கு) எடுத்துச்சொல்லமாட்டாது;
தும்பி இசை பாட்டு ஓதி மங்கையரும் பணியார் – (சூடியமலர்களில் மொய்க்கின்ற) வண்டுகளின்
இசைப் பாட்டையுடைய கூந்தலையுடையமாதர்களும் (என்காதலை என்தலைவர்க்குச்) சொல்ல மாட்டார்;
பண்டு – முன்பு (ஸ்ரீகிருஷ்ணாவதாரத்தில்),
கல்மழைக்கு ஆ – கல்மழையைத் தடுத்தற்காக,
கோடு ஓதிமம் எடுத்தார் – (உயர்ந்த) சிகரத்தை யுடைய (கோவர்த்தநமென்னும்) மலையை எடுத்துக் குடையாகப்பிடித்தவரும்,
சோலை மா மலை கோவலனார்மாட்டு – திருமாலிருஞ்சோலைமலையி லெழுந்தருளியிருக்கிற ஆயனாருமாகிய அத்தலைவரிடத்து,
ஓதி – (நீங்களாயினும் என்காதலைச்) சொல்லி,
மறு வாசகம் உரைப்பீர் – (அவர்சொல்லும்) மறுமொழியை (வந்து எனக்கு)ச் சொல்லுங்கள்; (எ – று.)

கார்காலத்தில் மீண்டுவருவதாகக் காலங்குறித்துச்சென்ற தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி, அப்பிரிவுத்துயரை
யாற்றமாட்டாது பலவாறுவருந்தும் போது, இன்னதுசெய்வதென்று அறியாது திகைத்து “வானமேநோக்கும் மையாக்கும்” என்றபடி
அண்ணாந்து வானத்தை நோக்குமளவிலே, அங்குச் செல்லுகின்ற மேகங்கள் கட்புலனாக,
அவற்றைப் பார்க்குமிடத்து அவை நிறம்முதலியவற்றால் எம்பெருமானுக்குப் போலியாய் விளங்கக் கண்டு
இவை நமக்கும் தமது தலைவர்க்கும் இனியனவாமென்றுகொண்டு அவற்றை நோக்கி
‘எனது நிலைமைகளை எனதுதலைவரான திருமாலிருஞ்சோலையழ கர்பக்கல்சொல்லி அதற்கு அவர் அருளிச்செய்கிற
மறுமொழிகளைக் கேட்டு மீண்டுவந்து எனக்குச் சொல்லுமாறு நீங்கள் தூதாகவேண்டும்’ என வேண்டுகிறாள்.
“கொண்டல்கா ளும்மைக்குறித்தே தொழுகின்றேன்,
அண்டர் காணா வரங்கத்தம்மானைக் – கண்டும்
மனத்துளவத்தைப்படு மென் மைய லெல்லாஞ் சொல்லிப்,
புனத்துளவத்தைக் கொணரீர் போய்” என்றார் திருவரங்கக்கலம்பகத்திலும்.

(“விதியினாற்பெடைமணக்கும்மென்னடையவன்னங்காள்,”
” இடரில் போகம்மூழ்கி யிணைந்தாடும் மடவன்னங்காள்,”
“அலர்மேலசையுமன்னங் காள்,”
“தடம்புனல்வாயிரைதேர்ந்து, மிகவின்பம்படமேவும்மென்னடைய வன்னங்காள்” என்றபடி)
அன்னப்பறவை, சிரமம்பொறாததும், மந்தகதி யுடையதும், இனிய இடத்தில்வீற்றிருந்து கிடைத்தஇரையை உண்டு
பிரிவுத் துயரறியாது தானும் தன்துணையும் கூடிவாழ்ந்து களித்திருப்பதும், தன்னலம் பேணுவது மாதலால்,
அது அந்தப்போகத்தைவிட்டு எனக்காக அவ்வளவுதூரம் வருந்திச்சென்று விரைவில் என்நிலைமையைத் தலைவர்க்குச் சொல்லி
நேரில் மீண்டுவந்து அவர்சொல்லை எனக்குச் சொல்ல மாட்டா தென்பாள், “சூட்டோதிமம் சென்று சொல்லாது என்காதலை” என்றாள்;
(“வாயான் மலர்கோதி வாவிதொறு மேயுமோ,
மேயாம லப்பால் விரையுமோ – மாயன்,
திருமோகூர்வா யின்றுசோருமோ நாளை,
வருமோ கூர்வாயன்னம் வாழ்ந்து” என்று நூற்றெட்டுத் திருப்பதியந்தாதியில்) ஐயமுற்றுக் கூறியதும் இதுபற்றியே.
“இன்னன்னதூ தெம்மை யாளற்றப்பட்டிரந் தாளிவளென்று,
அன்னன்னசொல்லாப் பெடையொடும் போய்வரும் நீலமுண்ட,
மின்னன்னமேனிப்பெருமானுலகிற் பெண்தூதுசெல்லா,
அன்னன்னநீர்மைகொலோ குடிச்சீர்மையி லன்னங்களே” என்று ஆழ்வார் தாம் அன்னங்களைத் தூதுசென்றுதவுமாறு வேண்டவும்
அதுசெய்யாதஅப்பறவை களைக்குறித்து வெறுத்து உரைத்ததுங் காண்க.
(“நயந்தவின்பச், சேவல் தழீஇச்சென்று தான் துஞ்சும் யான் துயிலாச் செயிர்,
எங்காவல் தழீஇய வர்க்கு ஓதாது அளிய களியன்னமே” என்றார் திருக்கோவையாரிலும்.)

சுகதுக்கங்களிலெல்லாம் எமக்குத்துணையாயிருந்து உதவுகின்ற பாங்கியரைத் தூதனுப்பலாமென்று பார்த்தாலோ,
அவர்கள் எம்மோடொத்த பருவமுடைய இளமகளிராதலால், அத்தலைவனழகிலீடுபட்டு ஆழ்ந்திடுவரே யன்றி
என்காதலை அவனிடம்சொல்லி மறுமொழிகொண்டு மீண்டுவரக் கடவரல்ல ரென்பாள், “என்காதலை மங்கையரும் பணியார்” என்றாள்.
இயற்கையழகுடனே மலர்சூடுதலாலாகுஞ் செயற்கைநலனுஞ் செய்துகொண் டிருப்பவரென்னும் பொருளில்,
‘தும்பியிசைப்பாட்டோதி மங்கையர்’ எனப் பட்டனர்.
உத்தமஅங்கமான தலையி லுள்ள கூந்தலினழகை எடுத்துக்கூறியது, மற்றையழகுக்கும் உபலக்ஷணம்.
மங்கையர்க்கு “ஓதி” என்ற அடைமொழி கொடுத்ததற்கு ஏற்ப, ஓதிமத்துக்கு “சூடு” என்ற அடைமொழி கொடுக்கப்பட்டது.

எம்மை முன்புஒருகால் தடுத்திட்டவ ரென்று மேகங்கள் அருகிற்செல் லுதற்கு அஞ்சிடாமைப்பொருட்டு,
‘அவர் முன்பு இடைச்சாதியில் வளர்ந்தது பற்றி அச்சாதிதருமத்துக்குஏற்பப் பசுக்களைக் காக்கப்புக்கவிடத்தும்,
அவற்றிற்கு இடையூறுசெய்யத்தொடங்கிய உங்கட்கு எதிராக இடையூறொ ன்றுஞ் செய்யாது,
தம்மையும் தம்மைச்சார்ந்த உயிர்களையும் பாதுகாத்தவளவோடு நின்றருளின ராதலால்,
அதுகுறித்து நீங்கள் அஞ்சவேண்டுவதில்லை’ யென்பாள், ‘பண்டுகன்மழைக்காக்கோட்டோதிமமெடுத்தார் கோவலனார் மாட்டு என்றாள்.
அவர் இருக்கிற இடம் நீங்கள்உஙகள் காறியத்திற்காகவே இனிது சென்றுசேரத்தக்க இட மென்பாள், சோலைமாமலையைக் கூறினாள்;

“வருமழைதவழும்மாலிருஞ்சோலைத்திருமலை” என்றிறே ஆழ்வாரருளிச்செயல்.
கருக்கொண்ட மேகங்கள் சென்று உயர்ந்த மலைச்சிகரத்தில் தங்கி இளைப்பாறிக் கருமுதிர்ந்து மழைபொழிதல், இயல்பு.
உங்கள் காரியத்திற்காக இனத்தோடு உல்லாசமாகப்போய்வரும்போது என்காரியத்தையும் செய்து உதவுங்கள்,
எனக்கென்று தனியே சிரமப்பட்டுச் செல்லவேண்டுவதுமில்லை யென்றாளாம்.
அவரையழைத்துக்கொண்டுவருதல், அல்லது அவர்சாத்திய மாலையைவாங்கிவருதல்செய்ய இயலாதேனும்,
அவர்சொல்லும் உத்தரங்களை எனக்குவந்துசொல்லுதலாவது செய்தால், அவ்வளவுகொண்டே யான்
ஆறியிருப்பே னென்பாள், “ஓதி உரைப்பீர் மறுவாசகம்” என்றாள்.
“என் திருமார்வற் கென்னை யின்னவாறிவள்காண்மினென்று,
மந்திரத்தொன்றுணர்த்தி யுரையீர் மறுமாற்றங்களே” என்றார் ஆழ்வாரும்.

“என்காதலை” என்பதை மத்திமதீபமாக முன்நின்ற “சொல்லாது” என்றதனோடும், பின்நிற்கும் ‘பணியார்’ என்பதனோடுங் கூட்டுக.
இசைப்பாட்டு – சங்கீதம்; என்றது, இங்கு, ரீங்காரத்தை, ஓதி – பெண்களின் தலைமயிர்;
(ஓதிஐம்பால் கூந்தல் கோதை முதலிய சில – மகளிர்தலைமயிர்க்கும், குஞ்சி குடுமி சிகை பங்கி முதலிய சில –
ஆடவர்தலைமயிர்க்கும் உரியனவாக வழங்கும்; பிறபலவற்றை இருபாலார்தலைமயிர்க்கும் பொதுப்படவழங்குவர்.)
உம்மை – இறந்ததுதழுவியஎச்சம். மாட்டு – ஏழனுருபு. வாசகம் – வடசொல்.

ஐயங்காரது ஞானக்கண்ணுக்கு இலக்கான எம்பெருமான் மறைந்த வளவிலே, அவனது நிரந்தராநுபவத்தைப் பெற
விரும்பிய ஐயங்கார், தமது நிலைமையை அப்பெருமான்சந்நிதியில் விண்ணப்பஞ்செய்து அவனருளிச் செய்யும்
மறுமொழிகளைத் தம்மிடம் வந்து உரைக்கும்படி குணஞ்செயல்களில் அவனோடொத்தவரான
பாகவதர்களைப் பிரார்த்தித்தல், இதற்கு உள்ளுறை பொருள்.
உரியகாலத்தில் எம்பெருமான துகுணக்கடலிலே படிந்து அதில் நீர்மையை உட்கொண்டு ஸாரூப்யத்தால்
அவன்திருமேனியையொக்கும்வடிவு பெற்று உயிர்களைஉய்வித்தற்காகப் பலவிடங்களிற் சஞ்சாரம் பண்ணி
ஆங்காங்குக் கைம்மாறுகருதாதே கருணைமழைபொழிந்து நன்மை விளைத்துப் பிறரை வாழ்வித்தலே பேறாக ஒழுகி
உலகமும் உறுதிப் பொருள்களும் நடத்தற்கு ஏதுவாய் இன்றியமையாமைபெற்று விஷ்ணுபதத்தைச் சார்ந்து
தெற்குத் திருமலையாகிய திருமாலிருஞ் சோலைமலையிற் சென்று சேர்தற்குப் பிரயாணப்பட்ட பாகவதர்களை,
உரியகாலத்திற் கடலிலே படிந்து அதன் நீரை உட்கொண்டு மின்னலோடு கூடிய நீலநிறத்தால்
திருமகளை மார்பிற்கொண்ட திருமாலின் திருமேனியை ஒத்து உயிர்களை உய்விக்குமாறு பலவிடங்களில் திரிந்து
கைம்மாறுகருதாது மழைபொழிந்து பயன்விளைத்து உலகத்தைவாழ்வித்தலே பேறாக ஒழுகி வான்சிறப்பிற்கூறியபடி
உலகமும் உறுதிப்பொருள்களும் நடத்தற்கு ஏதுவாய் இன்றியமையாத தாகி, விஷ்ணுபத மெனப்படுகின்ற
வானத்தைச் சார்ந்து திருமாலிருஞ்சோலைமலையைக் குறித்துச் செல்லும் மேகங்களென்னத் தகும்.

இங்ஙனம் தமது ஆற்றாமையை ஒருவர்முகமாக அவனுக்கு அறிவிக்க நினைத்து முன்பு சிலரை ஆசாரியராகவரிக்க,
அவர்கள் ஸாராஸாரவிவேகமும் பெரும்பான்மை சுத்தகுணமும் நன்னடையும் மற்றையோரினும்மேம்பாடும்
விலக்ஷணமானதன்மையும் உடையராயிருந்தும், ஸ்வகாரியபரராய்த் தம்காரியஞ்செய்யாதுவிட்டமை கூறுவார்,
“சூட்டோதிமம் சென்றுசொல்லாது” என்றார்
என்னினும் மேம்பட்டவர் என்னை ஈடேற்றக்கடவரேயன்றி என்னோடொத்த அன்பர்கள் என்னையீடேற்றுதற்கு
வல்லராகா ரென்பது, “மங்கையரும் பணியார்” என்றதன் போக்கு.
‘பண்டுகன்மழைக்காக் கோட்டோதிமமெடுத்தார் சோலைமாமலைக் கோவலனார்’ – ஒருமலையைக் கையிலெடுத்தும்
மற்றொருமலையிலே தாம்நின்றும் அடுத்தஉயிர்களைப் பாதுகாப்பவர்; அரியன செய்து அடிமைகளைக் காத்து அடியவர்க்கெளியராய் நிற்பவர்.
இந்திரன் கல்மழைபொழிவித்ததனால் அதனைக் கல்மலைகொண்டு தடுத்திட்டனர்,
அவன் நீர்மழைபொழிவித்திருந்தால் அதனை நீர்கொண்டே தடுத்திருப்பர், செயற்கரியன செய்யுந்
திறமுடைய எம்பெருமான் என்ற தாற்பரியம்’ கல் மழைக்காஓதிமமெடுத்தார்’ என்ற சொற்போக்கில் தோன்றுமென்பர் ஆன்றோர்.
கல்மழை – ஆலாங்கட்டிமழை. பிறவுங் கண்டுகொள்க.

—————-

வாசம் பரந்த துழாயும் என் பாடலும் மாலை ஒளி
வீசு அம்பரம் பசும் பொன்னும் என் வேட்கையும் வீற்று இருக்கும்
தேசம் பரம பதமும் என் சிந்தையும் தீ வளி ஆ
காசம் பரவை கண் கண்டு உண்ட மால் அலங்காரனுக்கே –64–

(இ – ள்.) தீ – நெருப்பும்,
வளி – காற்றும்,
ஆகாசம் – வானமும்,
பரவை – கடலும் (நீரும்),
மண் – நிலமும் (ஆகிய ஐம்பெரும்பூதங்களை),
கண்டு, (ஆதியிற்) படைத்து,
உண்ட – (பிரளயகாலத்திலே) விழுங்கியருள்கிற,
மால் – அலங்காரனுக்கு – பெருமையையுடைய அழகப்பிரானுக்கு, –
வாசம் பரந்த துழாயும் என் பாடலும் – நறுமணம் பரவுகின்ற திருத்துழாயும் யான்பாடுஞ் செய்யுளும்,
மாலை – (சாத்தும்) மாலையாம்;
பசும் பொன்னும் என் வேட்கையும் – மாற்றுயர்ந்த பொன்மயமான பீதாம்பரமும் யான்செய்கின்ற பக்தியும்,
ஒளி வீசு அம்பரம் – காந்தியைவீசுகிற (உடுக்கும்) ஆடையாம்;
பரமபதமும் என் சிந்தையும் – ஸ்ரீவைகுண்டமும் அடியேனுடைய மனமும்,
வீற்றிருக்கும் தேசம் – மிக்கசிறப்பாக எழுந்தருளியிருக்கும் இடமாம்; (எ – று.)

எனது மனம் மொழி முதலியவற்றையெல்லாம் ஸர்வநியாமகனும் ஸர்வரக்ஷகனுமான எம்பெருமான் விஷயத்திலே
யான் உபயோகிக்க, அந்த அன்புக்குஏற்றபடி, அப்பெருமானும் என்பக்கல் அன்புசெய்து அவற்றைத் தனக்கு
இனியனவும் உரியனவுமாம்படி அங்கீகரித்தன னென்று அத்திறத்தைச் சொல்லி மகிழ்கிறார்.
எனது சொற்கொண்டு யான் தொடுத்துச் சமர்ப்பித்த பாமாலையை அவன் தனக்கு இனிய திவ்வியமான
நறுந்துழாய்மாலை போலவும், யான் அவன்பக்கல்வைத்த காதலை அவன் தனக்கே உரியதாய்ச் சிறக்கிற
திவ்வியபீதாம்பரம்போலவும், யான் அவனுக்கு இடமாக ஆக்கிய என்மனத்தை அவன் தான் நித்தியமாக
வசிக்குங் கலங்காப்பெருநகரமாகிய பரமபதம் போலவும் போக்கியமாகக்கொண்டருளின னென்பதாம்.
(“புனையுங் கண்ணி யெனதுடைய, வாசகஞ்செய்மாலையே ……………………..
ஈசன்ஞால முண்டுமிழ்ந்த வெந்தை யேகமூர்த்திக்கே,”
“கண்ணியெனதுயிர்காதல்கனகச் சோதிமுடி முதலா, எண்ணில்பல்கலன்களுமேலுமாடையு மஃதே,”
“நெஞ்சமே நீள்நகராக விருந்தவென் தஞ்சனே” என்ற ஆழ்வாரருளிச்செயல்களைத் தழுவியது,
இது, இது, புகழொப்புமைக்கூட்டவணியின் பாற்படும்.

————–

அலங்காரன் சுந்தரத் தோளன் அழகன் அணி முடியில்
இலங்கு ஆரன் ஏறு திரு உடையான் எட்டெழுத்தும் கற்றார்
கலந்கார் அனங்கன் கணையால் செல்வமும் காதலியார்
மலங்கார் அருந்துயர் மேவினும் ஆகுவர் வானவரே –65-

(இ – ள்.) அலங்காரன் சுந்தரத்தோளன் அழகன் – அலங்காரனென்றும் சுந்தரத்தோளனென்றும் அழகனென்றுந் திருநாமங்களை யுடையவனும்,
அணி முடியில் இலங்கு ஆரன் – அழகிய முடியிலே (தரிக்கப்பட்டு) விளங்குகின்ற பூமாலையை யுடையவனும்,
ஏறு திரு உடையான் – (திருமார்பில்) ஏறிவீற்றிருக்கின்ற திருமகளையுடையவனுமான எம்பெருமானுடைய,
எட்டு எழுத்தும் – எட்டு எழுத்துக்களையும் (நாராயணநாமத்தையுட்கொண்ட திருவஷ்டாக்ஷரமகாமந்திரத்தை),
கற்றார் – (நல்லாசிரியனிடத்திலிருந்து) உபதேசகமாகப் பெற்று ஓதியுணர்ந்தவர்கள், –
அனங்கன் கணையால் கலங்கார் – (காதற்கடவுளான) மன்மதனுடைய அம்புகளினால் மனங்கலங்கார்;
எ செல்வமும் காதலியார் – எவ்வகைப்பொருட்செல்வத்தையும் விரும்பார்;
அருந் துயர் மேவினும் மலங்கார் – பொறுத்தற்கரிய துன்பங்கள் நேர்ந்தாலும் வருந்தமாட்டார்;
வானவர்ஆகுவர் – பரமபதத்தையடைபவராவர்.

இது, பெரிய திருமந்திரத்தின்மகிமை கூறியது. அதனைப் பொருளுடன் உணர்ந்தவர்கள், அதற்கு உரிய பகவத் விஷயத்தில்
மனஞ்செலுத்துவார் களேயன்றி, அதற்குமாறான அர்த்தகாமங்களில் மனங்கலங்கார்,
எவ்வகைத் துயர்வரினும் அஞ்சி நிலைகுலையார், “நஞ்சுதான்கண்டீர் நம்முடைவினைக்கு நாராயணாவென்னும்நாமம்” என்பவாதலால்
எல்லாவினைகளுந் தீர்ந்து முத்திபெறுவர் என்பதாம்.
இதற்கு உதாரணம் – பிரகலாதன் முதலிய பரமபாகவதர் பலர். வானவர் ஆகுவர் – முக்தராவர்.

ஏறுதிருவுடையான் – “அகலகில்லே னிறையு மென்றலர்மேன்மங் கை யுறைமார்பன்;”
இனி, இதற்கு – ‘நாட்செல்ல நாட்செல்ல ஏறிவருகிற சம்பத்தையுடையவன்’ என்றும் உரைப்பர்.
இத்தொடர், நாச்சியார்திருமொழியில் வந்துள்ளது. அநங்கன் – அங்கமில்லாதவன்;
சிவபிரானால் எரிக்கப்பட்டு உடம்பை யிழந்தவன். தாமரைமலர் அசோகமலர் மாமலர் முல்லைமலர் நீலோற்பலமலர் என்ற ஐந்தும்,
மன்மதனுக்கு அம்பெனப்படும். எவரிடத்தும் நிலைத்திராது நீங்கிச்செல்வதுபற்றி, “செல்வம்” என்று பெயர்.

————–

வால் நவதார் அணி சுந்தரத் தோளன் முன் மாவலியை
தானவ தாரணி தா என்ற மாயன் தரா தலத்து
மீன் அவதாரம் முதலானவை வினை இன்றி இச்சை
ஆன அது ஆர் அறிவார் அவரே முத்த ராமவரே –66-

(இ – ள்.) வால் – ஒளியுள்ளதும் (அல்லது சுத்தமானதும்),
நவம் – புதியதுமாகிய (அதாவது – அன்றுபூத்த மலர்கொண்டு தொடுக்கப்பட்டது மாகிய),
தார் – மாலையை,
அணி – தரித்த,
சுந்தரம் தோளன் – அழகிய திருத்தோள்களையுடையவனும்,
முன் – முன்பு,
மாவலியை – மகாபலிசக்கரவர்த்தியை,
தானவ தாரணி தா என்ற – ‘அசுரனே! நிலத்தைக்கொடு’ என்று இரந்த,
மாயன் – ஆச்சரியகரமான குணஞ்செயல்களை யுடையவனுமாகிய ஸ்ரீமந்நாராயணன்,
தராதலத்து – நிலவுலகத்திலே எடுத்த,
மீன் அவதாரம் முதலானவை – மத்ஸ்யாவதாரம் முதலியவைகள்,
வினை இன்றிஇச்சை ஆன – கர்மவசத்தினாலல்லாமல் (அவனது) சங்கல்பமாத்திரத்தாலேயே ஆகிய,
அது – அம்மெய்ம்மையை,
ஆர் அறிவார் அவரே – யாவர் அறிவரோ அவர்தாம்,
முத்தர் ஆம் அவர் – முத்திபெறுபவராவர்; (எ – று.)

ஜீவாத்மாக்கள் தேவ திர்யங் மநுஷ்ய ஸ்தாவர ரூபங்களாய்ப் பிறப்பது போலக் கருமவசத்தினா லன்றிப்
பரமாத்மா உபேந்திர மத்ஸ்ய கூர்மாதி அவதாரங்கள் செய்வது துஷ்டநிக்கிரக சிஷ்டபரிபாலநத்தின் பொருட்டும்
தருமத்தை நிலைநிறுத்துதற்பொருட்டும் அப்பெருமான் கொண்ட இச்சையினாலேயே யாகு மென்ற இவ்வுண்மையை உணர்தல்,
அவதாரரஹஸ்ய ஜ்ஞாநமெனப்படும்.
இந்தஞானத்தையுடையராய்ப் பகவதவதாரங்களை அவனது சங்கல்பத்தினாலாயவையென்று கொண்டவர்,
அப்பெருமானது அருள் ஆற்றல் அடியவர்க்கெளிமை முதலிய திருக்கல்யாண குணங்களில் ஈடுபட்டுத் துதித்து முத்தியைடைவர்;
அங்ஙனமன்றி, அவ்வவதாரங்களைக் கருமவசத்தாலாயவையென்று கொண்டு இகழ்பவர்நரகமடைவர்என்பது, கருத்து.
“கோதண்டத்தானத்தன் வாள்கதைநேமியன் கோலவட,
வேதண்டத்தா னத்தனின்னிசையான் மண்ணும்விண்ணுமுய்ய,
மூதண்டத்தானத்தவதரித்தானெனின் முத்திவினைத்,
தீதண்டத்தானத்தனுவெடுத்தானெனிற் றீநகரகே” என்றார் திருவேங்கடத்தந்தாதியிலும்.

முதலடியில், வான்என்று எடுத்து, மேன்மையான என்றலுமொன்று,
நவ தார் – நிலைமொழி வடமொழியாதலின், வருமொழிமுதல்வலி பொதுவிதிப்படி மிகாது இயல்பாய் நின்றது.
தாநவன் என்றவடசொல் – (காசியபமுனிவனது மனைவியருள்) தநுவென்பவளது சந்ததியா னென்று காரணப்பொருள்பெறும்;
தத்திதாந்தநாமம். இது, இங்கு, அசுரனென்றமாத்திரமாய் நின்றது; மாவலி, திதிமரபினன்.

————-

பிரிவாற்றாது வருந்தும் தலைவியைக் குறித்துச் செவிலி இரங்கல்

ஆமவரைப் பணித்து ஆள்வார் அழகர் அயன் உமையாள்
வாம அரைப் பணியான் பணி பாதத்தை வாழ்த்தும் கொங்கை
ஏம வரைப் பணி பூணாள் சந்து ஏந்து இழையாள் உரைத்தால்
வேம் அவரைப் பணியாதே எனும் எங்கள் மெல்லியலே –67-

(இ – ள்.) எங்கள் மெல் இயல் – மென்மையான தன்மையையுடையவ ளாகிய எங்கள் பெண்ணானவள், –
ஆமவரை பணித்து ஆள்வார் – (தம்பக்கல்) அநுகூலராய் வருபவர்களான அன்பர்களை அடிமைகொண்டு ஆள்பவராகிய,
அழகர் – அழகருடைய,
அயன் உமையாள் வாமம் அரை பணியான் பணி பாதத்தை – பிரமனும் பார்வதியைக் கொண்ட இடப்பாகத்தையும்
இடையிற் பாம்புக்கச்சையையு முடையவனான சிவனும் வணங்கப்பெற்ற திருவடிகளை,
வாழ்த்தும் – வாழ்த்துவாள்;
கொங்கை ஏமம் வரை – பொன்மலைபோன்ற தனங்களின் மீது,
பணி பூணாள் – ஆபரணங்களை அணியாள்;
ஏந்து இழையாள் சந்து உரைத்தால் – தரித்த ஆபரணங்களை யுடையளான பாங்கி சமாதானவார்த்தை சொன்னால்,
வேம் – உள்ளமும் உடலும் தவிப்பாள்;
அவரை பணியாதே எனும் – “(சிறிதேனும் அன்பும் அருளு மின்றி என்னைவிட்டுப் பிரிந்துசென்ற)
அத்தலைவரது பிரஸ்தாபத்தைச் சொல்லாதே” என்று சொல்வாள்; (எ – று.)

தலைமகனோடுகூடிப் பிரிந்த தலைமகள் பிரிவாற்றாமையாற் படுகிற பலவகைத்துன்பங்களையுங் கண்டு ஆற்றமாட்டாளான செவிலித்தாய், தன் ஆற்றாமை மிகுதியால் இரங்கிக்கூறியது, இது.

அழகர்பாதத்தை என இயையும். தலைவனைப்பிரிந்திருக்குங் காலத்திலே அணிகலம்அணியவிரும்பாமையும்,
தேசாந்தரஞ்சென்ற தலைவனது க்ஷேமத்தைக்குறித்தே எப்பொழுதுஞ் சிந்தித்தலும், கற்புநலமுடையமகளிரது இயல்பு.
“தலைவனைப்பிரிந்த தலைவியர்பலரும் அப்பிரிவை ஆற்றியிருப்பர்;
அது நீ செய்யாதது என்னே?” என்றும்,
“பிரியேன் பிரியில்தரியேன்” என்றிருக்குமவர் நின்னைப்பிரிந்து நீட்டித்தல் செய்யார்;
அவர்சொன்ன சொற்களையும் அவரதுநற்றிறங்களையும் நீ அறிந்துள்ளா யாதலால், அவர் கடிதின் வருமளவும் பொறுத்திருக்கக்கடவை” என்றும்,
மற்றும் பலவாறாகவும் தோழிதேற்றரவுசொல்லச்சொல்ல, இவள்சிறிதும்ஆறுதல் கொள்ளாது தவித்து,
“எம்மை நெஞ்சால்விரும்பாது சொல்மாத்திரத்தால் விரும்பியவரும் அதனால் எம்மைப் பிரிந்து சென்று முன் குறித்தபடி
விரைவில் மீண்டுவராதவருமான அவ்வன்கணாளரது பிரஸ்தாபமொன்றையும் என்செவிப்படச் சொல்லவேண்டா” என வெறுத்துப் பேசுதலால்,
“சந்துஏந்திழையாள்உரைத்தால் வேம் அவரைப்பணியாதே யெனும” என்றாள்.
மெல்லியல் – இவ்வளவு துயரத்தைப் பொறுக்கமாட்டாத மென்மைத்தன்மை யுடையவளென்றபடி.

பணித்தல் – ஏவல்கொள்ளுதல். அயன் – அஜனென்ற வடசொல்லின் விகாரம்;
திருமாலிடத்தினின்று தோன்றியவ னென்பது, அதன்பொருள்; அ – விஷ்ணு. உமை – ஆவீறு ஐயான வடசொல்.
“ஏமவரை” என்றது, மேருமலையை. சந்து – ஸந்தி என்ற வடசொல்லின் விகாரம். மெல்லியல் பண்புத்தொகையன்மொழி.

எம்பெருமானது பூர்ணாநுபவத்தைப் பெறாதபோது பலவாறுவருந்துகிற ஐயங்காரது நிலைமைகளை அவர்பக்கல்
பரிவுடையார் அறிந்து இரங்கிக் கூறும் வார்த்தை, இதற்கு உள்ளுறைபொருள்.
பரிபூர்ணபக்தியுடையராயிருந்தும், உரியகாலத்திலே அவன் தானாகவந்து அருள்புரிவ னென்று ஆறிப் பரதந்திரமாயிருத்தல்
முதலிய ஆத்மாலங்காரமானகுணங்களை வியாமோகத்தால் மேற்கொள்ளாரென்பது,
“கொங்கையேமவரைப்பணிபூணாள்” என்பதன் உட்கோள்.
அங்ஙனம் ஆற்றாமைகொண்ட காலத்தில், அன்பர்கள் தேறுதலாக எம்பெருமானது குணாதிசயங்களைக் கூறினால்,
அவற்றை மனங்கொள்ளாது தவிப்பர்; தவித்து, “அவன் பிரஸ்தாப மொன்றுஞ் சொல்ல வேண்டா” என்பர் என்பது –
“சந்து ஏந்திழையாள் உரைத்தால் வேம் அவரைப் பணியாதே எனும்” என்பதன் போக்கு.
ஏந்திழையாள் – ஆத்மாலங்கார குணங்களையுடைய அன்பர். மெல்லியல் – மிருதுஸ்வபாவமுடையவரான ஐயங்கா ரென்றபடி.
இங்ஙனம் தாய்பேச்சாலே தமதுநிலைமையைக் கூறினார் ஐயங்கா ரென்க.

———–

பிரிவாற்றாது வருந்தும் தலைவி நிலை கண்டு தோழி இரங்கல் –

மெல்லியலைப் பரி அங்கனையாரும் வெறுத்து வசை
சொல்லி அலைப்பர் இயங்க ஒட்டார் சுடர் மா மலையைப்
புல்லி அலைப் பரியங்கத்தில் ஏறும் புயல் பதின்மர்
நல் இயலைப் பரி அம் கழல் தாமம் நயந்த பின்னே –68–

(இ – ள்.) சுடர் மா மலையை புல்லி – விளங்குகின்ற பெரிய திருமாலிருஞ்சோலையை அடைந்து அதில்எழுந்தருளியிருப்பவனும்,
அலைபரியங்கத்தில் ஏறும் புயல் – (திருப்பாற்) கடலிலே (ஆதிசேஷனாகிய) கட்டிலில் ஏறிப் பள்ளிகொண்டருளும் மேகம்போன்றவனுமான அழகப்பிரானது,
பதின்மர் நல்இயலை பரி அம் கழல் – பத்து ஆழ்வார்களுடைய சிறந்த தமிழ்ப்பிரபந்தங்களை ஏற்றுக்கொண்ட அழகிய திருவடிகளிற் சாத்திய,
தாமம் – மாலையை,
நயந்த பின் – (இம்மடமகள்) விரும்பிய பின்பு, –
மெல் இயலை – மென்மைத்தன்மையுடையளான இவளை, –
பரி அங்கனையாரும் – அன்புகொண்டுநடத்திவந்த மாதர்களும் (செவிலித்தாயரும் என்றபடி), வெறுத்து -,
வசை சொல்லி – பழமொழி கூறி,
அலைப்பர் – வருத்துவார்கள்;
இயங்க ஒட்டார் – (இவள்விருப்பத்தின்படி இவளைச்) செல்லவிடமாட்டார்கள்; (எ – று.)

இங்ஙனம், தலைவனைக் களவொழுக்கத்திற்கூடிப்பிரிந்து வருந்துகின்ற தலைவியைக் குறித்துச் செவிலியர்
முனிந்துசொல்லுஞ் சொற்களைப்பற்றியும் அவர்கள்செய்யும் பாதுகாவலைப்பற்றியும் தோழி இரங்கிக்கூறினாள்.

முதலடியில், பரிதல் – அன்புசெய்தல். “மெல்லியலை” என்பது – பரி, வெறுத்து, சொல்லி, அலைப்பர்,
இயங்கவொட்டார் என்பவற்றோடெல்லாம் சேரும். “பரிஅங்கனையார்” எனவே, செவிலித்தாய ரென்றாயிற்று.
அன்பிலரான அயலார் அலர்தூற்றிவருத்துதலே யன்றி, இவள்பக்கல் பரிவுடையரான செவிலியரும் வெறுத்து
வசைசொல்லி யலைப்பரென்னுங் கருத்தைத் தருதலால், உம்மை – உயர்வுசிறப்போடு இறந்ததுதழுவிய எச்சப்பொருளது.
இயங்கவொட்டார் – குடிக்குப்பழிநிகழ்தற்கு அஞ்சி , இவளைப் புறம்போகவொட்டாது பாதுகாவலில் வைத்திருப்ப ரென்றபடி.
புல்லி – ஆண்பாற்பெயர்;சங்கேந்தி, பிறைசூடி என்பன போல. புயல் என்பது – சொல்லால் அஃறிணையாயினும்,
உவமையாகுபெயராய்ப் பொருளால் உயர்திணையாதலால், ‘புல்லி’ என்ற உயர்திணைப்பெயர்.
அதனை விசேடித்தது. இனி, பிரகாசமுள்ள தொரு பெரிய மலையைப் போன்று திருவநந்தாழ்வானாகிய சயநத்தில் ஏறிப்
பள்ளிகொண்டுள்ள மேகம்போன்றவ ரென்றேனும், பிறவாறாகவேனும் பொருள்கூறுதல் பொருந்தாது; ஏனெனின்; –
இவ்வகைப்பிரபந்தத்திற் செய்யுள்தோறும் பிரபந்தத்தலைவன் பெயரையேனும் அவனது ஊர்ப்பெயரையேனும் கூறும் மரபு.
இச்செய்யுளில் தவறியதாய்விடும். புயல்கழல் என இயையும், பதின்மர் – தொகைக்குறிப்பு.
நான்காமடியில், பரித்தல் – மேற்கொள்ளுதல். சுடர்மாமலை – சூரியசந்திரர்கள் பிரதக்ஷிணஞ்செய்யப்பெற்ற
திருமாலிருஞ்சோலைமலை யெனினுமாம்;
“திரி சுடர் சூழும் மலை திருமாலிருஞ்சோலையதே” என்றார் பெரியாழ்வாரும்.
நம்மாழ்வார் “புயன்மழைவண்ணர்புரிந்துறை கோயில், மயல்மிகு பொழில் சூழ்மாலிருஞ்சோலை” என்றதுகொண்டு,
திருமாலிருஞ்சோலை யெம்பெருமானை ‘புயல்’ என்றார்;
வடிவழகிலும் வரையாது அருளும் வள்ளன்மையிலும் காளமேகம்போன்ற பெருமான் என்க.

எம்பெருமானது பிரிவையாற்றாது வருந்துகின்ற ஐயங்காரது நிலைமைகளைக் கண்ட அன்பர்கள்
இரங்கிக்கூறும் வார்த்தை, இதற்கு உள்ளுறை பொருள்.
‘பரிஅங்கனையார்’ என்றது, இவர்பக்கல்பரிவுடையரான அறிவாளர்களை.
இயங்கவொட்டார் – இவரை விரும்பியபடி செல்லவிடார். புயல்கழல்தாமம்நயந்தபின் – புயன்மழைவண்ணரான அழகரது
திருவடிகளின் இனிமையை இவர்விரும்பியபின்பு என்றபடி. மற்றவை, கீழ் 27 – ஆங்கவிக்குக் கூறியவாற்றால் விளங்கும்.

————

பின் இறப்பும் பிறப்பும் நரை மூப்பும் பிணியும் மனை
முன் இறப்பும் பிரித்தான் இருந்தானவர் மூது இலங்கை
மன் இறப்புங்கக் கணை தொட்ட சோலை மலை அழகன்
பொன் நிறப் புண்டரிகத் திருத் தாள் அன்றி போற்றிலமே –69-

(இ – ள்.) பிறப்பும் – ஜநநத்தையும்,
பின் இறப்பும் – அதன்பின் நேரக்கடவதான மரணத்தையும்,
நரை மூப்பும் – மயிர்நரைக்கப்பெறுகிற முதுமையையும்,
பிணியும் – வியாதிகளையும்,
மனை முன் இறப்பும் – (இவற்றிற் கெல்லாங்காரணமாய்) வீட்டின் மேலிறப்புப்போல (உயிரை)க் கவிந்துகொள்வதான கருமத்தையும்,
பிரித்தான் – இயல்பில் நீக்கியுள்ளவனும்,
இருந்தானவர் – பெரிய அசுரர்களும்,
மூது இலங்கை மன் . பழமையான இலங்காபுரியின் அரசனாகிய இராவணனும்,
இற – அழியும்படி,
புங்கம் கணை தொட்ட – சிறந்த அம்புகளைத் தொடுத்தவனுமான,
சோலை மலை அழகன் -திருமாலிருஞ்சோலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற அழகப்பிரானது,
பொன் நிறம் புண்டரிகம் திரு தாள் அன்றி -பொன்னிறமுள்ளசெந்தாமரைமலர்போன்ற திருவடிகளையல்லாமல்,
போற்றிலம் – (வேறொன்றை) வணங்கோம், (யாம்). (எ – று.)

கருமங்களும் கருமவசத்தாலாகும் பிணிமூப்புக்களும் பிறப்பிறப்புக்களும் இல்லாதவன் எம்பெருமா னென்பது,
முதல்விசேஷணத்தினால் தேர்ந்தபொருள். இறப்பு, பிறப்பு, மூப்பு – ‘பு’ விகுதிபெற்ற தொழிற்பெயர்கள்.
‘மனைமுன்இறப்பு’ என்றது, வீட்டின்மேலுள்ள இறப்புப்போல ஓருயிரைக் கவிந்து புண்ணியம் பாவம் என்னும்
இருபகுப்புடையதான கருமத்தைக் குறித்தது; உவமையாகுபெயர்;
பாரதவெண்பாவில் “வாய்த்த, பிறப்பைக் கழித்தேன் பெரும்பதம்பெற்றே னென், றிறப்பைப்பிரித்தா னெழுந்து”,
“தன்னுடைய கூரை பிரித்தான்” என்றவை, இங்கு ஒப்புநோக்கத்தக்கவை.
இனி, “மனைமுன் இறப்பும்” என்பதற்கு – குடும்பத்திற்சென்று தடுமாறுதலையும் என்று உரைப்பாரு முளர்;
இப்பொருளில், மனை – ஆகுபெயர்; முன் – ஏழனுருபு. இறப்பு – செல்லுதல்.
“பிறப்புந்நரை” என்றவிடத்து, நகரவொற்று – விரித்தல்விகாரம்.

காசியபமுனிவர்மனைவியருள் தநுவென்பவளது சந்ததியாரான அசுரர்களைக் குறித்தற்கு உரிய தாநவரென்ற சொல்,
இங்கு அரக்கரைக்குறித்தது,கொடுமையிலொற்றுமையால்; “காசையாடைமூடி யோடிக் காதல்செய்தானவனூர்”,
“தையலாள்மேற் காதல்செய்த தானவன் வாளரக்கன்” என்ற அருளிச்செயல்களிலும் இங்ஙனங் காண்க.
இனி, அசுரரென்றே கொள்ளினும் பொருந்தலாம்; இராமபிரான் ஆக்கிநேயாஸ்திரம் பிரயோகித்துக் கடலை வற்றுவிக்கத்
தொடங்கியபோது, தாபமடைந்து அஞ்சிக் கதறியோடிவந்து சரண்புகுந்து ஒடுங்கிநின்று தன்பிழையைப் பொறுத்தருளுமாறு
பிரார்த்தித்த வருணனுக்கு அப்பெருமான் அபயமளித்து அவனை நோக்கி
“எனது அம்பு வீண்போகாதாதலால், அதற்கு இலக்குஎன்?” என்ன,
நீர்க்கடவுள், “மருகாந்தாரமென்ற தீவில் நூறுகோடிக்கும் மேலாக வாழ்கிற அசுரர்கள் மிகக்கொடியராய் உலகத்தை
வருத்துதலால், அவர்கள்மேல் இந்தஅனலம்பை விடுத்தருள்க” என்றுசொல்ல,
இராமமூர்த்தி அங்ஙனமே அதனைவிடுத்து அவ்வசுரர்களனைவரையும் எரித்தொழித்தன னென்ற வரலாறு காண்க;
“கடல்தானவர்தேசங்கத்த மரம்பட வெய்த சார்ங்கத்தனு வரங்கன்” என்றார் திருவரங்கத்தந்தாதியிலும்.

இலங்கை, ஆதியில் தேவசிற்பியான விசுவகர்மாவினால் இந்திரனுக்காக நிருமிக்கப்பட்டு, பின்பு மாலியவான்
முதலிய பூர்விகராக்ஷசர்க்கும், அதன் பிறகு குபேரனுக்கும், அப்பால் இராவணனுக்கும்
இராசதானியாயினமை தோன்ற, ‘மூதிலங்கை’ எனப்பட்டது. மன் – பெருமை; அதனையுடையனான மன்னனுக்குப் பண்பாகுபெயர்.
புங்கம் – உயர்வு; அம்புக்குதையுமாம். புண்டரீகம் – இது வெண்டாமரைக்குப் பெயரென்று வடமொழி நிகண்டுகளிற் கூறப்பட்டிருப்பினும்,
இங்கு, தகுதிபற்றி, செந்தாமரையைக் குறித்தது; “புண்டரீகாக்ஷன்” என்ற இடத்துப் போல
போற்றிலம் – பரதேவதைக்கு ஆட்பட்ட யாம் அப்பரமன் திருவடிகளையன்றிப் பிறிதொன்றை
வணங்கோம் எனக் களிப்புத்தோன்ற உயர்வுத்தன்மைப்பன்மையாற் கூறினர்.

————-

பிரிவாற்றாத தலைவி செவிலியரைக் குறித்து இரங்குதல்-

போற்றி இராம என்னார் சோலை மா மலை போத விடார்
மாற்றி இராவைப் பகல் ஆக்கிலார் வண் துழாய் குழல் மேல்
ஏற்றி இராசதமாக வையார் என் இடரை எல்லாம்
ஆற்றியிரார் அன்னைமார் என்னை வாய் அம்பு அளக்கின்றதே –70 —

(இ – ள்.) அன்னைமார் – (எனது) தாய்மார், –
(யான்கொண்ட நோய்க்குப் பரிகாரமாக), இராம போற்றி என்னார் – “இராமபிரானே! வாழ்வாயாக” என்று,
(அத்தலைவன்பெயரைச்) சொல்லி வாழ்த்தமாட்டார்கள்;
சோலை மாமலை போத விடார் – (என்னை அவனது) திருமாலிருஞ்சோலைமலையிற் சென்றுசேர விடார்கள்;
இராவை மாற்றி பகல் ஆக்கிலார் – இராப்பொழுதை மாற்றிப் பகற்பொழுதாக்கமாட்டார்கள்;
வள் துழாய் குழல் மேல் ஏற்றி இராசதம் ஆக வையார் – (அத்தலைவனுடைய) செழிப்பான திருத்துழாய் மாலையை (க் கொணர்ந்து என்)
கூந்தலின்மேற் சூட்டி மேன்மையாக வைக்கமாட்டார்கள்;
என் இடரை எல்லாம் ஆற்றியிரார் – யான்படுந் துன்பங்களையெல்லாம் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கமாட்டார்கள்;
என்னை வாய் வம்பு அளக்கின்றதே – என்னைக் குறித்து வாயினால் வம்பளக்கின்றதே, (இவர்கள் தொழிலாயிருக்கின்றது)! (எ – று.)

களவொழுக்கத்தால் தலைவனைக் கூடிப்பிரிந்து வருந்துந் தலைவி, தனது தளர்ச்சியை ஊரலர் முதலியவற்றாலறிந்த
செவிலித்தாயர் அதற்குத்தக்க பரிகாரமொன்றுஞ்செய்யாது முனிந்துகூறும் வார்த்தைகள் தன்வருத்தத்தை
மிகுவித்தல்பற்றி, இரங்கிக்கூறியது, இது. ஈற்றில் ஏற்ற வினைமுற்று வருவித்து முடிக்கப்பட்டது.
இனி, “என்னை” என்பதை வினாவடியாகப்பிறந்த “எவன்” என்னுங் குறிப்புமுற்றின் விகாரமெனக் கொண்டு,
(இவர்கள் என்னைக்குறித்து எப்பொழுதும்) வாயினால் வம்பளக்கின்றது என்னே? என்று உரைத்தலு மொன்று,
இவர்கள் எனது நோய்க்குஏற்ற பரிகாரமொன்றுஞ் செய்யாராயினும், சும்மாஇருத்தலாவது செய்யலாமே;
அதுவுமின்றி எனக்கு மேன்மேல் வருத்தம்மிகுமாறு என்னைக்குறித்துப் பலவாறு வம்பளப்பது தகுதியோ? என்பதாம்.
வம்புஅளத்தல் – வீணே நிந்தித்துப் பேசுதல்; நிட்டூரவார்த்தைகளைக் கூறுதல். இங்கு “வாய்” என வேண்டாது கூறியது,
இவர்கள்வாய் இத்தீயசொற்களைப் பயின்றுள்ளதெனத் தான்வேண்டியதன் இழிபு முடித்தற்கு;
திருக்குறளில் “இறந்தார் வா யின்னாச் சொல்” என்றவிடத்துப்போல.

(“மதுவார் துழாய்முடிமாயப்பிரான்கழல்வாழ்த்தினால், அதுவே யிவளுற்ற நோய்க்கு மருமருந்தாகுமே,”
“உலகேழுமுண்டான், சொன்மொழி மாலையந்தண்ணந்துழாய்கொண்டு சூட்டுமினே,”
“ஆணையால்நீரென்னைக் காக்கவேண்டிலாய்ப்பாடிக்கே யென்னையுய்த்திடுமின்” என்றபடி),
பிரிந்த நிலையிலே தலைவிசெவிப்படத் தலைவன்பெயரைச் சொல்லி வாழ்த்துதலும்,அவன் சாத்திய மாலையைக் கொண்டு
வந்து தலைவியின் முடியிற் சூட்டுதலும் தலைவியை அவன்வாழுமிடத்தே கொண்டுபோய்ச் சேர்த்தலும்,
அவள்கொண்ட காதல்நோய்க்குப் பரிகாரமாகும்;
அவற்றி லொன்றையும் இச்செவிலித்தாயர் செய்திலரென்று அவர்களை வெறுத்துரைத்தாள்.
இந்நோய் தீர்த்தற்குத் தலைவனது திருநாமத்தைச் சொல்லி வாழ்த்துதல் தக்கமந்திரமும், அவனது பிரசாதமான
திருத்துழாய் பசுமருந்துமா மென்க.
‘வண்துழாய்குழல்மேலேற்றி’ என்றதனால், அந்தச்சஞ்சீவிமூலிகைதான் உட்கொ ள்ளவேண்டியஅவசியமுமின்றித்
தலைமேற்கொண்டுநன்குமதித்தவளவிலே உயிர்காக்கவல்லதென்று தோன்றும்.
“கெண்டை யொண்கணுந்துயிலுமென்னிறம்,
பண்டுபண்டுபோலொக்கும் மிக்கசீர்த்,
தொண்டரிட்டபூந்துளவின் வாசமே,
வண்டுகொண்டுவந்தூதுமாகிலே” என்றபடி அத்திருத்துழாயின் காற்று இவள்மேலேபட்டாலும் இவள்நோய்க்குப் பரிகாரமா மென்க.

நோயாளிகட்கு உட்செலுத்துவதொரு மருந்தும் மேலிற்பூசுவதொருமருந்தும் உபயோகித்தல்போல, தலைவன்
திருநாமத்தை இவள்செவிவழியாக உள்ளே புகும்படி உச்சரித்துப் புறம்பே அவன்சாத்தின திருத் துழாய்மாலையைக்
கொண்டுவந்து இவட்குச்சூட்டுதல் இந்நோய்தணித்தற்கு ஏற்ற பரிகாரமென்க.
தலைவன் தானாகவருமளவும் பார்த்து ஆறியிருக்கின்ற இயல்பை இழந்து, அவனிருக்கிறவிடத்தே தான்சென்று
அவன் முகத்தைக்கண்டு பிழைக்கலா மென்றும், தான் அவன்கண்ணெதிரிற்சென்றுநின்றால்
அவன் கண்ணோட்டத்தைப் பெறலா மென்றுங் கருதி விரைவில் அங்குச்செல்ல விரும்பிய தலைவி,
தனக்குக் கால்நடை தராதபடி வலியழிவு மிக்கதனால், தானாக அங்குச்சென்று சேரமாட்டாது,
தன்னை அங்குக்கொண்டுபோய்விடுதற்குப் பிறருதவியை வேண்டுகின்றாளாகி, அவர்கள் அதற்குஇணங்கி
உதவினார்களில்லையே யென்று வெறுத்தாள். இவ்வளவுஞ்செய்யாதவர், கலவிக்கு உரியகாலமாதலால் மிகவும்
வருத்தத்தைத்தருகிற இராப்பொழுதைப் பகற்பொழுதாக மாற்றுதலேனுஞ் செய்தால், அப்பொழுது யான்
ஆறியிருக்க வில்லை யென்று என்மேற் பழிகூறலாம்; அதுவுஞ்செய்திலரே யென்பாள், “மாற்றி யிராவைப் பகலாக்கிலார்” என்றாள்.
“என் இடரையெல்லாம் ஆற்றியிரார்” என்றது, எனது துன்பங்களையெல்லாந் தணித்தில ரென்றும் பொருள்படும்.

போற்றி – இகரவீற்றுவியங்கோள்; வாழியவென்பது வாழியென விகாரப்படுதல்போல, போற்றியவென்னும் யகரவீற்றுவியங்கோள் போற்றியென விகாரப்பட்ட தெனினும் பொருந்தும். ராமன் என்ற திருநாமம் – (தனது நற்குணநற்செய்கைகளாலும் திருமேனியழகினாலும் தன்பக்கல் அனைவரும்) மனங்களித்திருக்கப் பெற்றவன் என்று பொருள்படும். இராசதம் – ராஜத்வம் என்பதன் விகாரம்; அரசனதுதன்மை யென்பது, அதன்பொருள்; இலக்கணையாய், மேன்மையை உணர்த்திற்று. நான்காமடியில், மாற்றியிரார் என்று பதம்பிரித்தல், திரிபிலக்கணத்துக்கு மாறாம்; இரண்டாமடியில் “மாற்றி” என்று எடுத்ததனால்.

தமதுஞானக்கண்ணுக்குப்புலனான எம்பெருமான் மறைந்தவளவிலே, அவனது நிரந்தராநுபவத்தைப் பெறும் விருப்பத்தால்
வருந்துகின்ற ஐயங்கார், தம்பக்கல்பரிவுடையரான அறிவுடையார் அச்சமயத்தில் தமதுதுயர்க்கு ஏற்ற
பரிகாரமொன்றுஞ்செய்யாது “இப்படி இவர் அவனாகஅருளுங் காலத்தை எதிர்பார்த்து ஆறியிராது விரைவுகொள்வது
இவரதுசொரூபத்துக்குத் தகாது” என்று சொல்வாராக. அதுகுறித்து இரங்கிக்கூறும் வார்த்தை, இதற்கு உள்ளுறைபொருள்.
இவர்காதிற்படுமாறு பகவந்நாமோச்சாரணஞ் செய்தலும், அவனுக்குப் பல்லாண்டு பாடுதலும்,
அவனுகந்தருளின திருப்பதியில் இவரைக்கொண்டுபோய்ச்சேர்த்தலும், அவனது பிரசாதமான திருத்துழாயைக் கொணர்ந்து
இவர்முடிமீது வைத்தலும், இவரது ஆற்றாமையை ஒருவாறுதீர்க்கக்கடவனவாக,
அவற்றில் ஒன்றையேனும் அவர்கள் செய்திலரென்க.
வண்துழாய் குழல்மேல்ஏற்றி இராசதமாகவைத்தல் – பகவத்பிரசாதத்தைச் சிரஸாவகித்தல் அம்முடிக்கு அலங்காரமென்க.
இராவைமாற்றிப்பகலாக்கிலார் – இங்ஙனம் ஏதேனும் பரிகாரஞ்செய்து, பிரிவுத் துயர் பொறுக்க
வொண்ணாதகாலத்தை அதனைப்பொறுத்திருக்கு ங்காலமாக மாற்றினார்களில்லையே! என்று இரங்கியவாறு;
மோகாந்தகாரத்தால் மறையும் விவேகத்தை அங்ஙனம் மறைந்திடாதபடி செய்தில ரென்றவாறுமாம்.

————-

அளப்பதும் அங்கையில் நீர் ஏற்பதும் தந்து அளிப்பதும் பின்
பிளப்பதும் அங்கு ஐ யில் வெண் கோட்டில் கொள்வதும் பேர் உணவாக்
கிளைப்பதும் மங்கை எனத் தோள் புணர்வதும் கேட்கில் வையம்
வளப்பதுமம் கையம் சேர் சோலை மா மலை மாதவரே –71-

(இ – ள்.) வளம் பதுமம் – செழிப்பான தாமரை மலர்கள்,
கையம் சேர் – தடாகங்களிற் பொருந்திய,
சோலை மா மலை – திருமாலிருஞ்சோலைமலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற,
மா தவர் – திருமகள்கொழுநரான திருமால், –
அளப்பதும் (காலினால்) அளந்துகொள்வதும்,
அம்கையில் நீர் ஏற்பதும் – அழகிய கையில் தாரைவார்க்கும்நீரோடு தானமாக ஏற்றுக்கொள்வதும்,
தந்து அளிப்பதும் – (ஆதியிற்) படைத்து(ப் பின்பு) காப்பதும்,
பின் பிளப்பதும் – இறுதியில் அழிப்பதும்,
ஐயில் வெள் கோட்டில் கொள்வதும் – கூரிய வெண்ணிறமான கோரதந்தத்தாற் குத்தியெடுப்பதும்,
பேர் உணவு ஆ கிளப்பதும் – (தமக்கு ஏற்ற) சிறந்த உணவாகச் சொல்வதும்,
மங்கை என தோள் புணர்வதும் – மனையாளாகக்கொண்டு தோள்களைத் தழுவுவதும், –
கேட்கில் – (ஆகிய இவையெல்லாம் எதனையென்று) கேட்குமிடத்து,
வையம் – பூமியையாம்; (எ – று.) – இரண்டாமடியில், ‘அங்கு’ – அசை.

(“அடந்தைநடந்தைவனஞ்சூழரங்கத்தரவணைமேற்,
கிடந்தனர் துங்கக் கிரிமிசைநின்றனர் கேழலொன்றாய்,
இடந்தனர் மீளவிழுங்கினர் கான்றன ரீரடியாற்,
கடந்தனர் கைவழிமண்ணான திந்தமண்காரணர்க்கே” என்று திருவரங்கத்துமாலையிலும்,
“வாயுண் டுமிழ்ந் தளந்து, காத் தாண்ட மண்டலத்தார்” என்று திருவேங்கடமாலையிலும் கூறியமை காண்க;
“மண்ணை யுண் டுமிழ்ந்து பின்னிரந்துகொண்டளந்து”,
“பாரிடந்து பாரையுண்டு பாருமிழ்ந்து பாரளந்து பாரையாண்ட பேராளன்” என்றார் ஆழ்வார்களும்.)
அங்கையில் நீரேற்றது, வாமநாவதாரத்தில்; அளந்தது, திரிவிக்கிரமாவதாரத்தில்; தந்தது, ஆதிசிருஷ்டியில்;
அளிக்கின்றது, எப்பொழுதும்; அழிப்பது, கற்பாந்தகாலத்தில்; கூரியகோட்டினாற் குத்தியெடுத்தது, வராகாவதாரத்தில்;
உணவென்று உகந்து கொள்வது, பிரளயகாலத்தில்; மங்கையெனத் தோள்புணர்வது, எக்காலத்தும் எனக் காண்க. மங்கை = ஸ்ரீபூமிப்பிராட்டி.

அயில் = ஐயில், கயம் = கையம்; திரிபுநோக்கிய முதற்போலிகள். ‘அளப்பது’ முதலியவற்றைச் செயப்பாட்டு
வினைப் பொருளில் வந்த செய்வினையாக்கொண்டு, அவற்றிற்கெல்லாம் வையத்தைப் பெயர்ப்பயனிலை யாக்கி யுரைப்பினும் அமையும்.
“மாதவரே” என்பதை விளியாகக்கொண்டு, ‘நீவிர்’ என வருவித்து, ‘அளப்பது’ முதலியவற்றோடு சேர்த்து உரைக்கவும் இடமுண்டு,
மாதவன் – மா – இலக்குமி, தவன் – கணவன்.

————

மாதவரால் உம்பரால் அறியார் மதுரைப் பிறந்த
யாதவர் ஆலிலை மேல் துயின்றார் இருந்தாழ் சுனையில்
போதவரால் உகள் மாலிருஞ்சோலை யில் போம் பிறவித்
தீது அவரால் அன்றி எத்தேவராலும் தெறல் அரிதே –72-

(இ – ள்.) மாதவரால் உம்பரால் அறியார் – பெருந்தவமுடைய முனிவர்களாலும் தேவர்களாலும் (உள்ளபடி) அறியவொண்ணாதவரும்,
மதுரை பிறந்த யாதவர் – வடமதுரையில் திருவவதரித்த யதுகுலத்தோன்றலும்,
ஆல் இலைமேல் துயின்றார் – (பிரளயப்பெருங்கடலில்) ஆலிலையின்மீது கண்வளர்ந்தருளியவருமாகிய எம்பெருமானுடைய,
இருந் தாழ் சுனையில் போத வரால் உகள் மாலிருஞ்சோலையில் – பெரிய ஆழ்ந்த சுனைகளிலே மிகுதியாக வரால்மீன்கள் துள்ளப்பெற்ற திருமாலிருஞ்சோலைமலையில்,
போம் – (நீங்கள்) சென்றுசேருங்கள்;
பிறவி தீது அவரால் அன்றி எ தேவராலும் தெறல் அரிதே – பிறப்புத்துன்பம் அப்பெருமானாலன்றி வேறு எந்தக்கடவுளராலும் நீக்குதற்கு அருமையானதாம்; (எ – று.) –
ஈற்றுஏகாரம் – தேற்றம்.என்று உலகத்தார்க்கு உணர்த்தியவாறாம்.

“எருத்துக்கொடியுடையானும் பிரமனுமிந்திரனும் மற்றும்,
ஒருத்தரும் இப்பிறவியென்னும்நோய்க்குமருந்தறிவாருலில்லை,
மருத்துவனாய்நின்றமா மணிவண்ணா மறுபிறவிதவிரத்,
திருத்தி யுன்கோயிற்கடைப்புகப்பெய் திருமாலிருஞ்சோலையெந்தாய்” என்ற அருளிச்செயல் இங்கு அறியற்பாலது.

மதுவென்னும் அசுரனால் முதலில் அமைக்கப்பட்ட நகரமாதலாலும், பின்பு மதுவென்னுஞ் சந்திரகுலத்து அரசனாற்
சீர்திருத்தியாளப்பட்ட தனாலும், கண்ணுக்கு இனியதாயிருத்தலாலும், மதுராஎன்று பெயர்;
அவ்வடசொல் மதுரையென ஆவீறு ஐயாயிற்று. இங்குக்குறித்தது, வடமதுரை; யமுநாநதிதீரத்திலுள்ளது.
யாதவர் – கண்ணபிரான்; யதுவென்னும் அரசனது மரபிற் பிறந்தவர் என வடமொழித்தத்திதாந்தநாமம்;
(யதுவென்பவன், சந்திரவம் சத்திற் பிரசித்திபெற்ற ஓரரசன்; யயாதியின் குமாரன்.)
சுனை – மலையிலுள்ள நீர்நிலை. ‘இருந்தாழ்சுனையிற் போத வராலுகள்’ என்ற அடைமொழி, அம்மலையின் நீர்வளமிகுதியைக்காட்டும்.

—————

அரிய வரம் தந்து அயன் முதலோர்க்கு அருள் செய்து அவரைப்
பெரியவர் அந்தம் இல் வாழ்வினர் ஆக்கி தம் பேர் அருளால்
கரியவர் அந்தணர் கை தொழும் மால் அலங்காரர் வையத்து
உரியவர் அந்தரங்கத் துயர் தீர்க்க உலாவுவரே –73–

(இ – ள்.) கரியவர் – கரிய திருநிறமுடையவரும்,
அந்தணர் கை தொழும் மால் அலங்காரர் – வேதியர்கள் கைகூப்பிவணங்கப்பெற்ற பெருமையுடைய அழகரு மாகிய எம்பெருமான், –
அயன் முதலோர்க்கு – பிரமன் முதலிய தலைமைத்தேவர்கட்கு,
அரிய வரம் தந்து அருள்செய்து – (பெறுதற்கு) அரிய வரங்களைத் தந்து கருணைபுரிந்து,
அவரை – அவர்களை,
பெரியவர் அந்தம் இல் வாழ்வினர் ஆக்கி – பெருமையையுடையவர்களாகவும் (கல்பாதகாலமளவும்) முடிவில்லாத வாழ்வை யுடையவர்களாகவுஞ் செய்து, –
தம் பேர் அருளால் – தமது பெருங்கருணையினால்,
வையத்து – நிலவுலகத்திலே,
உரியவர் அந்தரங்கம் துயர்தீர்க்க உலாவுவர் – (தமக்கு) உரியவர்களான அடியார்களுடைய மனத்துன்பங்களை நீக்குதற்பொருட்டு உலாவுவர்; (எ – று.)

விபவம் அர்ச்சை அந்தர்யாமித்வம் இவைகளையுடையராய் எங்கும் வியாபித்திருப்ப ரென்றபடி
“வாழ்வு” என்றது – ஆயுளையும், செல்வத்தையும் உணர்த்தும்.
அந்தண ரென்ற பெயர் – அம் தண் அர் என்று பிரிந்து அழகிய தண்மையை (குளிர்ச்சியான அருளை)யுடையவரென்றும்,
அந்த அணவு அர் என்றுபிரிந்து வேதாந்தத்தையே பொருளென்று மேற்கொண்டு பார்ப்பவ ரென்றும் காரணப்பொருள்படும்;
இது – பிறசாதியார்க்கு வழங்காமல், சிறப்பினால், பிராமணர்க்கே பெயராக வழங்கும்.
அந்தணர்கை தொழும் அலங்காரர் – பிராமணதெய்வ மென்றபடி. அந்தரங்கம் – வடசொல்.

———–

உலகு உதிக்கும்படி சிந்தித்துத் தந்து இவ் உலகில் உறும்
நலகுதிக்கும் படி நின்ற பிரான் இடம் நானிலமும்
இலகுதிக்கும் விசும்பும் தொழ ஓங்கி இறால் வருடை
பலகுதிக் குந்தொரும் தேன் பாயும் சோலைப் பருப்பதமே –74-

(இ – ள்.) உலகு உதிக்கும்படி சிந்தித்து – உலகங்கள் உண்டாகுமாறு நினைத்து,
தந்து – (அந்தச் சங்கல்பமாத்திரத்தால் அவற்றைப்) படைத்து,
இ உலகில் உறும் நல குதிக்கும்படி – இந்தஉலகத்திலே மிக்கநன்மைகள் மேன்மேற்பொங்கும்படி,
நின்ற – (திருவருள்கொண்டு) நின்ற,
பிரான் – உபகாரகனாகிய எம்பெருமான்,
இடம் – (திருவுள்ளமுகந்து எழுந்தருளியிருக்கிற) இடம் (எதுவென்றால்), –
நானிலமும் இலகு திக்கும் விசும்பும் தொழ ஓங்கி – நிலவுலகத்திலுள்ளாரும் விளங்குகின்ற எட்டுத்திசைகளிலு முள்ளாரும் மேலுலகத்திலுள்ளாரும் வணங்கும்படி உயர்ந்து,
வருடை, பல குதிக்கும்தொறும் இறால்தேன்பாயும் – மலையாடுகள் பல எழும்பிப் பாயுந்தோறும் தேன்கூடுகளினின்று தேன்பெருகிப் பாயப்பெற்ற,
சோலைபருப்பதம் – திருமாலிருஞ்சோலைமலையாம்; (எ – று.) – ஈற்றுஏகாரம் – அசை;
பிரிநிலையாக் கொள்ளின், இத்திருப்பதி எம்பெருமானது திருவுள்ளத்துக்கு மற்றை யெல்லாத்திவ்வியதேசங்களிலும்
மிகப் பாங்கான வாஸஸ்தாந மென்னுங் கருத்து அமையும்.

இச்செய்யுள், ஊர் அல்லது பதி எனப்படுகிற பிரபந்தத்துறை யமையக் கூறியது;
‘இன்னசிறப்புடையது பிரபந்தத்தலைவனது வாழிடம்’ என்ற வாய்பாடு பொருந்தக் கூறுதல், இதன் இலக்கணமாம்.

அழகப்பிரான் ஸர்வேச்வரனான திருமா லாதலாலும், காத்தற்றொழிலை முக்கியமாக்கொண்டவ னாதலாலும்,
மண்ணுலகத்தாரும் விண்ணுலகத்தாரும் அவன்எழுந்தருளியிருக்கிற அவ்விடத்தைத் தொழுவ ரென்க.
வருடை பலகுதிக்குந்தொறும் இறால்தேன்பாயு மென, குறிஞ்சிநிலமாகியஅம்மலையின் வளங் கூறியவாறாம்.
அம்மலையிலுள்ள ஆட்டின் கொழுமையும், தேனின் மிகுதியும் விளங்கும்.
“தேவருடை யைந்தருவின் செந்தேனிறால் கிழிய, மீவருடைபாய்கின்றவேங்கடமே” என்ற
திருவேங்கடமாலை யிலும் இறால் வருடை என்பன இப்பொருளினவாதல் காண்க.

நல – நல்ல; தொகுத்தல். குதித்தல் – மேன்மேல்வளர்ந்து பெருகுதல். நானிலம் – நால்வகைநிலங்களையுடையது என,
பூமிக்குப் பண்புத்தொகையன் மொழியாகிய காரணக்குறி; நால்வகை நிலங்கள் – முல்லை குறிஞ்சி மருதம் நெய்தல் என்பன;
காடும் காடுசார்ந்தஇடமும் – முல்லை, மலையும் மலை சார்ந்த இடமும் – குறிஞ்சி, நாடும் நாடுசார்ந்த இடமும் –
மருதம், கடலும் கடல்சார்ந்தஇடமும் – நெய்தல்;
நீரும் நிழலு மில்லாததான பாலை நிலம், பிராணி சஞ்சாரத்துக்கு உரியதன் றாதலால், விலக்கப்பட்டது.
அன்றியும், பாலைக்குத் தனியே நிலமில்லை யென்றும், மற்றைநான்குநிலங்களும் தம் இயல்புதிரிந்தவிடத்தே
பாலையாமென்றுங் கொள்கையுண்டு.
இங்கு, நானில மென்றது – நானிலத்தார்க்கு இடவாகு பெயர். திக்கு, விசும்பு என்பனவும் இவ்வாறே.
“ஓங்கி” என்றது, பருப்பதத்தின் வினை, பருப்பதம் – பர்வதமென்ற வடசொல்லின் சிதைவு. திக் – வடசொல்.

————-

பருப்பதம் தாம் மன்னி நிற்பது பாற் கடல் பள்ளி கொள்வது
இருப்பது அம் தாமம் பண்டு இப்போது எலாம் இள ஞாயிறு அன்ன
உருப்பதம் தாமதர்க்கு ஈயாமல் அன்பர்க்கு உதவு அழகர்
திருப்பதம் தாமரை போல்வார் உகப்பது என் சிந்தனையே –75-

(இ – ள்.) இள ஞாயிறு அன்ன – இளஞ்சூரியனைப்போன்று விளங்குகின்ற,
உரு – திருவுருவத்தையுடைய,
பதம் – பரமபதத்தை,
தாமதர்க்கு ஈயாமல் – தாமச குணமுள்ளவர்கட்குக் கொடாமல்,
அன்பர்க்கு உதவு – (தம்பக்கல்) பக்தியுள்ள அடியார்கட்குக் கொடுத்தருள்கிற,
திரு பதம் தாமரை போல்வார் அழகர் – திருவடிகள் தாமரைமலர்களை யொத்திருக்கப்பெற்ற வரான அழகப்பெருமான்,
பண்டு – முன்பு,
தாம் மன்னி நிற்பது – தாம் நின்றதிருக்கோலமாக நித்தியவாசஞ்செய்கின்ற இடம்,
பருப்பதம் – திருமாலிருஞ்சோலைமலையாம்;
பள்ளிகொள்வது – சயநத்திருக்கோலமாக எழுந்தருளியிருக்கின்ற இடம்,
பால்கடல் – திருப்பாற்கடலாம்;
இருப்பது – வீற்றிருக்கின்ற இடம்,
அம் தாமம் – அழகிய ஸ்தாநமான பரமபதமாம்;
இப்போது – இப்பொழுதோ,
எலாம் உகப்பது – (நிற்கிறஇடமும் படுக்கிறஇடமும் இருக்கிற இடமும் ஆகிய) அனைத்துமாக (அப்பெருமான்) விரும்புவது,
என் சிந்தனையே – எனது மனமேயாம்; (எ – று.) – ஈற்றுஏகாரம் – பிரிநிலையோடு தேற்றம்.

நின்ற திருக்கோலமாகவும் கிடந்ததிருக்கோலமாகவும் வீற்றிருந்ததிருக் கோலமாகவும் எம்பெருமானை அடியேன்
அன்போடு தியானித்தல்பற்றி அப்பெருமான் நான்நினைத்தபடியெல்லாம் எனது மனத்தில் திருவுள்ள முகந்துவந்து
எழுந்தருளியிருக்கின்றன னென்பது தோன்ற, இங்ஙனங்கூறினார்.
“நிற்பதும்மொர்வெற்பகத் திருப்பும்விண் கிடப்பதும்,
நற்பெருந்திரைக்கடலுள் நானிலாத முன்னெலாம்,
அற்புதன் னனந்தசயன னாதிபூதன் மாதவன்,
நிற்பதும் மிருப்பதுங் கிடப்பதும் மென்னெஞ்சுளே,”
“கல்லுங் கனைகடலும் வைகுந்தவானாடும்,
புல்லென் றொழிந்தனகொலேபாவம் – வெல்ல,
நெடியான் நிறங்கரியான் உள்புகுந்துநீங்கான்,
அடியேன துள்ளத்தகம்” என்ற ஆழ்வார்களருளிச்செயல்களை அடியொற்றியது, இது.
‘அத்திருப்பதிகளைக் காற்கடைக்கொண்டு, அவ்விடங்களில் நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் செய்தருளின நன்மையெல்லாம்
என்நெஞ்சிலே ஆய்த்து, நிஹீநாக்ரேஸரனான என்னை விஷயீகரித்தவாறே, திருமலையில் நிலையும் மாறி
என்நெஞ்சிலே நின்றருளினான்; தன்திருவடிகளின் போக்யதையை எனக்கு அறிவித்தபின்பு,
பரமபதத்திலிருப்பைமாறி என்நெஞ்சிலே போகஸ்தாநமாயிருந்தான்; …. திருப்பாற்கடலிலே கண்வளர்ந்தருளின படியைக்
காட்டி என்னுடைய ஸாம்ஸாரிகமான தாபத்தைத் தீர்த்தபின்பு, திருப்பாற்கடலிற்கிடையை மாறி என்நெஞ்சிலே
கண்வளர்ந்தருளித் தன் விடாய்தீர்ந்தான்; இப்படிஎன்பக்கல்பண்ணினவியாமோகம் என்னால்
மறக்கலாயிருக்கிறதில்லை யென்கிறார்’ என்ற வியாக்கியான வாக்கியங்கள் இந்த இடத்துக்கும் பொருந்தும்.
“கடமாமலையின் மருப்பொசித்தாய்க்குக் கவிநடத்தத்,
தடமாமலைவற்றவாளிதொட்டாய்க் கென்தனிநெஞ்சமே,
வடமாமலையும் திருப்பாற்கடலும் வைகுந்தமும்போல்,
இடமாம் அலைவற்றுநின்றுங் கிடந்து மிருப்பதற்கே” என்ற திருவேங்கடத்தந்தாதிச் செய்யுளும் இக்கருத்தை யுட்கொண்டதே.

பருப்பத மென்ற பொதுப்பெயர், இங்கு அதிகாரத்தால், தெற்குத்திருமலையாகிய அழகர் திருமலையை உணர்த்திற்று.
மன்னிநிற்பது பருப்பதம், பள்ளிகொள்வது பாற்கடல். இருப்பது அந்தாமம் என்ற வாக்கியங்களில், நிலம், கருத்தாவாகக் கூறப்பட்டது.
உகப்பது என்சிந்தனை என்பதில், செயப்படுபொருள் கர்த்தாவாகக் கூறப்பட்டது.
மன்னி – நிலைபெற்று. அந்தாம மென்பது – பரமபதமென்ற பொருளதாதலை,
“அந்தாமத் தன்பு செய்து” எனத் திருவாய்மொழியிலுங் காண்க.
ஞாயிறு = நாயிறு; முதற்போலி, பரமபதம் இயல்பிலே திவ்விய தேஜோமயமாய் விளங்குதலால்,
இளஞாயிறன்ன வுருப்பதம்” எனப்பட்டது. இளஞாயிறு – உதயகாலத்துச் சூரியன்.
“இளஞாயிறன்னஉரு” என்பதை அழகர்க்கு அடைமொழி யாக்கினும் அமையும்.
“பதம் தாமதர்க்குஈயாமல் அன்பர்க்கு உதவு” என்ற போக்கினால், அன்பர்கள் தமோ குணமின்றிச் சத்துவகுணமுடையவ ரென்றும்,
தமோகுணமுடையவர் அன்பராகாரென்றும் விளங்கும். நிற்பது, இருப்பது, பள்ளிகொள்வது என்ற செயல்கள், முறைபிறழக்கூறப்பட்டன;
செய்யுளாதலின். அர்ச்சாவதாரம் வியூகம் பரத்வம் என்ற நிலைகளின் அண்மை சேய்மைக்கு ஏற்ப
இம்முறை கொள்ளப்பட்ட தெனினுமாம்; மேற்காட்டிய “கல்லுங் கனைகடலும் வைகுந்தவானாடும்” என்ற
ஆழ்வாரருளிச்செயலிலும் இம்முறைகாண்க. மேல் 82 – ஆஞ்செய்யுளில் இம்முறைமையை எதிராகக்கூறுமாறும் நோக்குக.

———–

சிந்திக் கல் ஆரம் கொழிக்கும் திருச் சிலம்பாற்று அழகும்
பந்திக் கலாப மயில் ஆடும் சாரலும் பங்கயனோடு
அந்திக் கலாப மதியாற்கு அரியார் உறை ஆன் பொறுப்பும்
வந்திக் கலாம் எனில் சந்திக்கலாம் உயர் வைகுந்தமே –76–

(இ – ள்.) ஆரம் – முத்துக்களையும்,
கல் – (மற்றும்பலவகை) இரத்தினங்களையும்,
சிந்தி கொழிக்கும் – (அலைகளிலே) வீசி ஒதுக்குகின்ற,
திருசிலம்பு ஆறு – சிறந்த நூபுரகங்காநதியினது,
அழகும் – அழகையும், –
பந்திகலாபம் மயில் ஆடும் – வரிசையான தோகையையுடைய மயில்கள் (களித்துத் தோகைவிரித்துக்) கூத்தாடப்பெற்ற,
சாரலும் – (திருமாலிருஞ்சோலை மலையின்) சாரலையும், –
பங்கயனோடு – தாமரைமலரில் தோன்றியவனான பிரமனுக்கும்,
அந்தி கலா மதியாற்கு – அந்திமாலைப்பொழுதிலே விளங்குகிற கலையையுடைய பிறைச் சந்திரனைத் தரித்தவனான சிவபிரானுக்கும்,
அரியார் – (உள்ளபடி உணர்தற்கு) அரியவரான அழகப்பிரான்,
உறை – நித்தியவாசஞ்செய்தருளப்பெற்ற,
ஆன் பொருப்பும் – விருஷபகிரியாகிய அத்திருமாலிருஞ்சோலைமலையையும்,
வந்திக்கல் ஆம் எனின் – வணங்குதல் கூடுமாயின்,
உயர் வைகுந்தம் சந்திக்கல் ஆம் – (எல்லாப்பதவிகளினும்) உயர்ந்ததான பரமபதத்தை அடையலாம்; (எ – று.)

இவற்றை வணங்கியவர், தவறாது திருவைகுந்தம்பெறுவர் என்பதாம். பங்கயனோடு அந்திக்கலாமதியாற்கு அரியார் –
“ஒற்றைவிடையனும் நான்முகனும் உன்னையறியாப் பெருமையோனே” என்றார் பெரியாழ்வாரும்;
‘விஷ்ணுவினுடைய பரமான ஸ்வரூபத்தைத் தானும் ருத்ரனும் மற்றுமுண்டான தேவர்களும் ருஷிகளும்
அறியார்க ளென்னுமிடம் ப்ரஹ்மா தானே சொன்னானிறே,’ முன்னும் “மாதவரா லும்பரா லறியார்” என்றார்.

கலாரம் என்பதைக் கல்ஹாரம் என்னும் வடமொழி சிதைந்ததாகக் கொண்டு, அதற்கு – செங்கழுநீர்மலர்க ளென்று உரைப்பாரு முளர்.
ஆழ்வார் “மாதுறுமயில்சேர் மாலிருஞ்சோலை” என்றா ராதலின்,
அதன்சாரல் ‘பந்திக்கலாபமயி லாடுஞ் சாரல்’ எனப்பட்டது.
பங்க்தி, மயூரம், ஸந்த்யா, வைகுண்டம் என்ற வடசொற்கள் – பந்தி, மயில், அந்தி, வைகுந்தம் என விகாரப்பட்டன.
கலா, கலாபம் – தற்சமவடசொல். காலைச்சந்திக்கும் மாலைச்சந்திக்கும் பொதுவான அந்தியென்பது,
இங்குச் சிறப்பாய் மாலைப்பொழுதை யுணர்த்திற்று.
கலா – சந்திரன்பங்கு; சந்திரன், பதினாறுகலைகளை யுடையவன். வைகுண்டம் என்ற பெயர் – அழிவில்லாத தென்று பொருள் படும்;
குண்டம் – அழிவு; அதுஇல்லாதது, விகுண்டம்; அதுவே வைகுண்டம்; சிறிதுமாறித் தன்பொருளையே யுணர்த்திய தத்திதாந்தநாமம்.
இனி, விகுண்டன் – அழிவில்லாதவனாகிய ஸ்ரீமந்நாராயணன்; அப்பெருமானது இடம், வைகுண்டம் என்று பொருள்கூறுதலு முண்டு.

“வந்திக்கலாமெனிற் சந்திக்கலாம்” என்றவிடத்து, பிராச மென்னுஞ் சொல்லணி காண்க.

———–

வைதாரையும் முன் மலைந்தாரையும் மலர்த்தாளில் வைத்தாய்
மொய்தாரை அத்தனைத் தீங்கு இழைத்தேனையும் மூது உலகில்
பெய்தாரை வானின் புரப்பான் இடபப் பெரும் கிரியாய்
கொய்தாரை வேய்ந்த திருவடிக் கீழ்த் தொண்டு கொண்டருளே –77–

(இ – ள்.) முது உலகில் – பழமையான உலகத்திலே,
பெய் – (வரையாது) பொழிகின்ற,
தாரை – மழைப்பெருக்கையுடைய,
வானின் – மேகம்போல,
புரப்பான் – (வரையாது அனைவரையும்) பாதுகாத்தற்கு.
இடபம் பெருங்கிரியாய் – பெரிய விருஷபகிரியில் எழுந்தருளியிருக்கின்றவனே! –
(நீ), முன் – முன்பு,
வைதாரையும் – (உன்னை) நிந்தித்தவரையும்,
மலைந்தாரையும் – (உன்னை எதிர்த்துப்) போர்செய்தவரையும்,
மலர் தாளில் வைத்தாய் – தாமரைமலர்போன்ற (நினது) திருவடியிற் சேர்த்தருளினாய்;
(அத்தன்மையனான நீ), மொய் தாரை அத்தனை தீங்கு இழைத்தேனையும் – (வானத்தில்) நெருங்கிய நக்ஷத்திரங்க
ளவ்வளவு (பெருந்தொகையுள்ள) தீவினைகளைச் செய்துள்ளேனான என்னையும்,
கொய்தாரை வேய்ந்த திருஅடிக்கீழ் தொண்டு கொண்டு அருள் – பறிக்கப்பட்ட மலர்களாலாகிய மாலையைத்
தரித்த (நின்) திருவடியின்கீழ் அடிமைகொண்டருள்வாய்; (எ – று.)

வைதார் – சிசுபாலன் முதலானார்; மலைந்தார் – தந்தவக்கிரன் முதலியோர்.
எம்பெருமான் தன்னைவிரும்பி இடைவிடாது மனத்திற்கொண்டு பக்தியோடு வாழ்த்தியவர்க்கும் வழிபட்டவர்க்கும்
பரமபதமளித்தல்போலவே, தன்னை வெறுத்து இடைவிடாது மனத்திற்கொண்டு வைதவர்க்கும் எதிர்த்தவர்க்கும்
பரமபதமளித்தருள்கின்றன னென்பதையும், அபாரகருணாநிதியான அப்பெருமான் உயிர்கட்கு நற்கதியளித்தற்குத்
தன்சம்பந்தமான ஏதேனுமொன்றை வியாஜமாகக்கொண்டு அருள்செய்கின்றன னென்பதையும்,
எவ்விதத்திலும் சேதநரை உஜ்ஜீவிப்பிப்பது எம்பெருமானது இயல்பு என்பதையும்,
ஏதேனும் ஒருவியாஜத்தை அபேக்ஷிக்கும் எம்பெருமான் த்வேஷாதிகளினாலாவதுசெய்யும் நாம சங்கீர்த்தநாதிகளையுந்
திருவுள்ளம்பற்றியருளும்படியான மகோதார னென்பதையும் உணர்க;
“மருவுகாமத்தாற் பயத்தினால் வஞ்சநெஞ்சகத்தாற்,
பொருவெறுப்பினால் விருப்பினாற் புனிதனைநினையின்,
உரைசெய்முத்தியினுயர் குவர்காமமுற்றுணர்ந்தே,
அரிய முத்திசென்றடைந்தனர் கோவியரன்றே,”
“கஞ்சன்வெம்பயத்தால் திகழ்கண்ணனைநினைவுற்று,
எஞ்சலற்றவீடெய்தினன் இனிதுவந்தடைந்தார்,
நெஞ்சுவப்புறுகேண்மையால் நினைந்துநின்போல்வார்,
செஞ்சிலைச்சிசுபாலனே முதலவெந்தீயோர்,”
“வெறுப்பினால் நினைந்தடைந்தனர் வீட்டினைவிரும்புந்,
திறத்தினால் நினைந்தடைந்தனர் திருமறைதெளிந்தோர்,
குறிப்புமுத்தொழில் குணங்களா னடாத்து மோர் கொண்டற்கு,
அறத்தின்காதலவெறுப்பெவன் விருப்பெவ னம்மா” என்ற ஸ்ரீபாகவதச்செய்யுள்கள் இங்குநோக்கத்தக்கவை.

‘எம்பெருமானது திருவடியே வீடு’ என்னுங் கொள்கை இங்கு விளங்குகின்றது.
வைதாரையும், மலைந்தாரையும் என்ற உம்மைகள் – எண்ணுப்பொருளோடு இழிவுசிறப்புப்பொருளு முடையன.
தீங்கிழைத்தேனையும் என்ற உம்மை – இறந்ததுதழுவியஎச்சத்தோடு இழிவுசிறப்பு.
இரண்டாமடியில் தாரா என்ற வடசொல்லும், மூன்றாமடியில் தாரா என்ற வடசொல்லும் விகாரப்பட்டன.
புரப்பான் – “பான்” விகுதியே எதிர்காலங்காட்டும் வினையெச்சம்.
வரையாது மழைபொழிந்து உலகத்தைக்காக்கும் மேகம்போல வரையாது கருணைமழைபொழிந்து உயிர்களைப்
பாதுகாத்தற் கென்று திருமாலிருஞ்சோலைமலைமீது நிற்கின்றவனே யென்று அழைத்தவிளி,
இத்தன்மையனான நீ முன்பு வைதவரையும் மலைந்தவரையும் மலர்த்தாளில் வைத்ததுபோல,
இப்பொழுது அளவிறந்ததீவினைசெய்த என்னையும் திருவடிக்கீழ்த் தொண்டுகொண்டருளுதற்கு உரியாய்
என்ற கருத்துக்கு உபகாரப்படுதலால், கருத்துடையடைகொளியணி.

இனி, “பெய்தாரை” என்பதை ஒருசொல்லாக்கொண்டு, பழமையான உலகத்திலே (நின்னாற்) படைத்திடப்பட்டவர்களை
(நினது உலகமான) பரமபதத்தில் (வைத்துப்) பாதுகாத்தற்பொருட்டுத் திருமாலிருஞ்சோலை மலையில்
எழுந்தருளியிருக்கின்றவனே யென்று உரைத்தலு மொன்று. நான் காமடியில், தார் – மலர், மாலை.

————-

கொண்ட மருந்தும் கடைவாய் வழி உக கோழை வந்து
கண்டம் அருந்துயர் ஆம் போது உன் பாதம் கருதறியேன்
வண்டு அமரும் துளவோனே தென் சோலை மலைக்கு அரசே
அண்டம் அருந்தும் பிரானே இன்றே உன் அடைக்கலமே –78-

(இ – ள்.) வண்டு அமரும் துளவோனே – வண்டுகள் விரும்பிமொய்க்குந் திருத்துழாய்மாலையை யுடையவனே!
தென் சோலை மலைக்கு அரசே – அழகிய திருமாலிருஞ்சோலைமலைக்குத் தலைவனே!
அண்டம் அருந்தும் பிரானே – அண்ட கோளங்களை உண்ணும் எம்பெருமானே! –
கொண்ட மருந்தும் கடைவாய் வழி உக – அரிதில் வாயினுட்செலுத்தப்பட்ட பாலும் (உள்ளே யிறங்கமாட்டாமற்) கடைவாயின்வழியாக வெளியேவழிய,
கோழை கண்டம் வந்து – கபம் நெஞ்சிலடைத்துக்கொண்டு,
அருந் துயர் ஆம் போது – (பொறுத்தற்கு) அரிய மரணவேதனை யுண்டாகுஞ் சமயத்தில்,
உன் பாதம் கருது அறியேன் – (உள்ளங்கலங்குதலால்) உன்திருவடிகளை நினைக்கவல்லேனல்லேன்;
(ஆதலால்), இன்றே உன் அடைக்கலம் – இப்பொழுதே உன்னை நான் சரணமடைந்தேன்; (எ – று.)

உள்ளமும் உடலும் சிறிதும் ஸ்வாதீநமில்லையாம்படி நேர்கிற பொறுக்க வொண்ணாத்துயர்தரும் அந்திமதசையில்
உன்திருவடிகளை நினைத்தல் அரிதாதலால், அப்பொழுது நீ எழுந்தருளி எனக்கு மறுபிறப்பில்லாதபடி
முத்திதந்து ஆட்கொள்ளுதற்பொருட்டு இப்பொழுதே யான் உன்னைச் சரணமடைந்தேன் என்பதாம்.
“எய்ப்பென்னைவந்துநலியும்போ தங்கேது நானுன்னை நினைக்கமாட்டேன்,
அப்போதைக் கிப்போதே சொல்லிவைத்தேன் அரங்கத்தரவணைப்பள்ளியானே” என்றார் பெரியாழ்வாரும்.
“பாலுண்கடைவாய்படுமுன்னே” என்றாற்போல, “கொண்டமருந்துங் கடைவாய் வழியுக” என்றார்;
“பஞ்சொழுக்கியபால்வார்ந்துஉக” என்றார் திருவேங்கடத்தந்தாதியிலும்;
“வாயிலட்டியகஞ்சியும் மீண்டே, கடைவழிவாரக் கண்டமடைப்பக் கண்ணுறக்கமதாவதன்முன்னம்” என்றார் பெரியாழ்வாரும்.
மருந்து – அமிருதம்; இங்கே, பாலென்றமாத்திரமாய் நின்றது. மற்றை உணவுகளேயன்றிப் பாலும் உட்செல்லாதாம்படி
என்ற பொருளைத் தருதலால், மருந்தும் என்ற உம்மை – இறந்தது தழுவியஎச்சம்;
இனி, மருந்தும் என்பதற்கு – ஒளஷதமும் என்று உரைத்தலும் அமையும்.

கடைவாய் = வாயின்கடை; முன்பின்னாகத்தொக்க ஆறாம்வேற்றுமைத் தொகை; இலக்கணப்போலி.
கண்டம் – வடசொல். கருது – முதனிலைத் தொழிற்பெயர்; நான்காம் வேற்றுமைத் தொகை.
“தேவர்கள் மாலையில் வண்டுமொய்யாது” என்பது பொதுவிதியாயினும், இறைவனது குளிர்ந்த திருவருளினால்
வண்டு மொய்க்கு மென்க; அன்றியும், மநுஷ்யர்க்கு அதீனமான அர்ச்சாவதாரத்தில் வண்டுமொய்த்தல் இயல்பே.
உன்அடைக்கலம் – நான் உனக்கு அடைக்கலப்பொருளாகிறேன்; அடைக்கலம் – பாதுகாக்கத்தக்க பொருள்; சரணமடைந்தவ னென்றபடி.

———–

அடைக்கலம் தானை இரந்தாள் புகல அவள் பொருட்டால்
படைக்கலம் தானைத் தருமன் கெடாமல் வெம் பாரதப் போர்
இடைக்கலந்தானை அலங்காரனை சரண் என்று அடைந்தேன்
முடைக்கலம் தான் நையும் அப்போது அயர்ப்பினும் முத்தி உண்டே –79-

(இ – ள்.) தானை இரந்தாள் – (கண்ணபிரானைக்குறித்து) ஆடையை இரந்து பெற்றவளாகிய திரௌபதி,
அடைக்கலம் புகல – சரணமென்று சொல்ல,
அவள்பொருட்டால் – அவள்நிமித்தமாக,
படைக்கலம் தானை தருமன் கெடாமல் – ஆயுதங்களையும் சேனைகளையுமுடைய தருமபுத்திரன் அழியாதபடி,
வெம்பாரதம் போரிடைகலந்தானை – கொடிய பாரதயுத்தத்திலே (பாண்டவசகாயனாய் அருச்சுனன் தேரிற்) சேர்ந்தவனாகிய,
அலங்காரனை – அழகனை,
சரண் என்று அடைந்தேன் – அடைக்கலமென்று அடைந்துவிட்டேன்; (ஆதலால், இனி),
முடை கலம் தான் நையும் அப்போது அயர்ப்பினும் – தீநாற்றமுடைய தசைநிரம்பியதொரு பாத்திரம் போன்ற
இவ்வுடம்பு தளர்ந்தழியும் அப்பொழுது (அந்திமகாலத்தில்) (அப்பெருமானை நினையாது) மறந்தாலும்,
முத்தி உண்டு – (எனக்கு) மோக்ஷம் கிடைக்கும்; (எ – று.) – ஈற்றுஏகாரம் – தேற்றம்.

எம்பெருமானைச் சரணமடைந்தவர் அந்திமகாலத்தில் அவனை நினையாவிடினும் பரமபதம்பெறுவ ரென்பது, தாற்பரியம்.
ஸ்ரீபாஷ்யகாரர்க்காகத் திருக்கச்சிநம்பி வினாவியபோது பேரருளாளப்பெருமாள்
“பரதத்வம் நாமே, பேதமே தரிசனம், உபாயமும் பிரபத்தியே, அந்திமஸ்மிருதியும் வேண்டா,
ஸாராவஸாநத்திலே மோக்ஷம், பெரியநம்பிதிருவடிகளிலே ஆசிரயிப்பது” என்ற ஆறு வார்த்தைகளை அருளிச்செய்தமை அறியத்தக்கது.

பஞ்சபாண்டவரில் தருமபுத்திரன் சகுனியுடன் சூதாடி இராச்சியம் முதலிய செல்வங்களையெல்லாம் இழந்த
பின்னர்த் துரியோதனன் சொன்னபடி துச்சாதனன் திரௌபதியைச் சபையிற்கொணர்ந்து துகிலுரியத் தொடங்கியபோது,
அவள் கைகளால் தன் ஆடையை இறுகப்பற்றிக்கொண்டே கண்ணபிரானைக் கூவியழைக்க,
அப்பெருமான் அருள்செய்யாது தாழ்த்து நின்று, பின்பு துச்சாதனன் வலிய இழுக்கையில் ஆடையினின்று கைந்நெகிழ,
அவள் இருகைகளையுந் தலைமேல்வைத்துக் கூப்பிவணங்கித் துதித்தவுடனே,
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவளுடைய ஆடை மேன்மேல்வளருமாறு அருள்செய்து மானங்காத்தன னாதலால், திரௌபதி, “தானையிரந்தாள்” எனப்பட்டாள்.

வனவாசஅஞ்ஞாதவாசங்களின்பின் துரியோதனனிடத்தினின்று சமாதானத்திலே கிடைத்தவளவு இராச்சியத்தைப்
பெற்றுவாழ்வதென்று தருமபுத்திரன் முதலான பாண்டவர்கள் ஆலோசித்து ஸ்ரீகிருஷ்ணபகவானைத் துரியோதனனிடம்
தூதனுப்பத்தொடங்கியபோது, திரௌபதி கண்ணபிரானை வணங்கி அவனுக்குத் தன்தலைவிரிகோலத்தைக்காட்டி
“பாண்டவர்க்குத் துரியோதனாதியரோடு போர்நிகழுமாறும் மூலப்படி நகலச்சு சரியில்லை ……..துரியோதனாதியர் இறக்க
நான்முன்பு செய்த சபதத்தின்…….. நடந்துகொள்ளுமாறும் திருவருள் புரியவேண்டும் என்று தஞ்சமடைய,
கண்ணபிரான் “தொல்லாண்…….. மீண்டதற்பின், நல்லாய் உன்பைங்கூந்தல் நானே……. முடி அவளுக்கு
வாக்குதத்தஞ்செய்து, பின்பு அங்ஙனமே நிகழ்ந்த……. டவசகாயனாகி அருச்சுனன் தேர்த்தட்டிற் பாகனாய் நின்று
பல ……… செய்து துரியோதனாதியரைத் தொலைத்துப் பாண்டவரைப் பாதுகாத்துத் திரௌபதியின்
பிரதிஜ்ஞையை நிறைவேற்றிவைத்தன னென்ற வரலாறு, இங்குக் குறிக்கப்பட்டது.

அடைக்கலம்புகல – “எனக்கு நீயே கதி, நான் உன்னாற் பாதுகாக்கத் தக்கவள்’ என்று சொல்ல,
“அவள்பொருட்டு” என்றவிடத்து, பொருட்டு – நான்காம்வேற்றுமைச்சொல்லுருபு; ஆல் – அசை.
படைக்கலம் – போர்க்கு உரிய கருவி; ஆயுதமாகிய போர்க்கருவி. தருமத்தினின்று தவறியவர்க்குத் தக்க
தண்டனைசெய்து தருமத்தைக்காத்தலால், யமனுக்கு வடமொழியில் தர்மனென்று பெயர்;
தந்தையே மைந்த னாகிறான்’ என்னும் நூல் வழக்குப்பற்றி, தருமபுத்திரன் தரும னெனப்படுவன்.
ஒருபெயரின் ஒரு பகுப்பைக்கொண்டு அப்பெயர்முழுவதையுங் குறிப்பதொரு வழக்கினால் (நாமைகதேசேநாமக்ரஹணத்தால்),
தருமபுத்திரனைத் தருமனென்று குறித்ததாகவுங் கொள்ளலாம்.
இவன், பாண்டுமகாராசனது மனைவியரிருவரிற் குந்திதேவியினிடம் யமனுக்குப் பிறந்தவன்.
பஞ்சபாண்டவருள் மூத்தவனான தருமனைக் கூறியது, மற்றையோர்க்கும் உபலக்ஷணம்.
பாரதம் – வடசொல்; பரதவம்சத்தாருள் நிகழ்வதென்று பொருள்படும்; தத்திதாந்தநாமம்.
நான்காமடியில், கலம் – கொள்கலம்; “ஊறி யுவர்த்தக்க வொன்பதுவாய்ப்புலனுங், கோதிக் குழம்பலைக்குங் கும்பம்” என்றாற்போல, “முடைக்கலம்” என்றார்; “குற்றக்கொள்கலம், …………………… மக்கள்யாக்கை” என்றார் பிறரும். தான் – அசை.

———–

உண்டு இறக்கும் புவனங்களை மீள உமிழ்ந்திலை யேல்
பண்டு இறக்கும் பதுமத்தோன் புரந்தரன் பைந்தழல் போல்
கண் திறக்கும் சங்கரன் முதலோர்களைக் கண்டவர் ஆர்
திண் திறக் குஞ்சரம் சேர் சோலை மா மலைச் சீதரனே –80–

(இ – ள்.) திண் திறம் – மிக்கவலிமையையுடைய,
குஞ்சரம் – யானைகள்,
சேர் – பொருந்திய சோலை மா மலை – திருமாலிருஞ்சோலைமலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற,
சீதரனே – திருமாலே! –
(நீ), உண்டு இறக்கும் – (பிரளயகாலத்திலே) வாயினுட்கொண்டு வயிற்றினுட்செலுத்திய,
புவனங்களை – உலகங்களை,
மீள உமிழ்ந்திலைஏல் – (அப்பிரளயம்நீங்குமளவிலே) வெளிப்படுமாறு உமிழாதிருந்தனையானால், –
பண்டு இறக்கும் – முன்பு அழிந்துபோன,
பதுமத்தோன் – பிரமனும்,
புரந்தரன் – இந்திரனும்,
பைந் தழல் போல் கண் திறக்கும் சங்கரன் – பசுமையான (புதிதாக மூண்டெரிகின்ற) நெருப்புப்போல
நெற்றிக் கண்ணைத் திறக்கின்ற சிவபிரானும்,
முதலோர்களை – முதலானவர்களை,
கண்டவர் ஆர் – (மீளவும்) பார்த்தவர் ஆர்? (எவரும்பாரார் என்றபடி.)

நீ அமுதுசெய்த உலகங்களை மீளஉமிழ்ந்ததனாலே அவ்வுலகங்களுடனே பிரமன்முதலிய தலைமைத்
தேவர்கள் தோன்றினர் என்பதாம்.
“உலகந்தர வுந்திபூத்திலையேல் சுடரோரிரண்டும்,
இலகந்தரமும் புவியுமெங்கே அயனீச னெங்கே,
பலகந்தரமு முணவுமெங்கே பல்லுயிர்களெங்கே,
திலகந்தரணிக்கென நின்ற வேங்கடச்சீதரனே” என்ற திருவேங்கடத்தந்தாதிச்செய்யுளோடு இச்செய்யுளை ஒப்பிடுக.
இது, ஸ்ரீமந்நாராயணனது பரத்வத்தைக் காட்டக் கூறியது.
(“பரந்ததெய்வமும் பல்லுலகும் படைத்தன்றுடனே விழுங்கிச்,
கரந்துமிழ்ந்து கடந்திடந்தது கண்டுந் தெளியகில்லீர்”,
“எல்லாருமறியாரோ எம்பெருமானுண்டுமிழ்ந்த வெச்சில்தேவ,
ரல்லாதார் தாமுளரே அவனருளே யுலகாவ தறியீர்களே,”
“நெற்றிமேற்கண்ணனும் நிறைமொழிவாய் நான்முகனும் நீண்டநால்வாய்,
ஒற்றைக்கை வெண்பகட்டிலொருவனையும் உள்ளிட்ட அமரரோடும்,
வெற்றிப்போர்க் கடலரையன் விழுங்காமல் தான்விழுங்கி யுய்யக்கொண்ட,
கொற்றப்போராழியான் குணம்பரவாச் சிறுதொண்டர் கொடியவாறே” என்றார் ஆழ்வார்களும்.)

முதலடியில், “இறக்கும்” என்றது – “இறங்கும்” என்பதன் பிறவினை; இறங்கச்செய்யு மென்பது பொருள்.
சங்கரன் – (தன்னைச்சார்ந்தவர்க்கு) இன்பத்தைச் செய்பவன்; சம் – சுகம்.
திண்திறம் – ஒருபொருட்பன்மொழி.
சீதரன் – ஸ்ரீதரனென்ற வடசொல்லின் விகாரம்; திருமகளை (மார்பில்) தரிப்பவ னென்பது பொருள்.

—————————————————————–————————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை பெருமாள் ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

This entry was posted on February 22, 2022 at 9:32 pm and is filed under அஷ்ட பிரபங்கள். You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.