so aham ripu vinaashaaya vijayaaya avicaarayan |
svayam eva gamiShyaami raNa shiirSham tad adbhutam || 6-59-5
5. avichaarayan without hesitation; aham = I; gamiSyaami = will go; svayameva = myself; tat = to that; adbhutam = wonderful; raNashiirSam = battle-front; ripuvinaashaaya = to destroy the enemies; vijayaaya = and to gain victory.
“I myself shall go to that wonderful battle-front without hesitation in order to destroy the enemies and to gain victory.”
sa niilajiimuutanikaasharuupai |
rmaa.nsa ashanaih paavaka diipta netraih |
babhau vR^ito raakShasa raaja mukhyair |
bhuutair vR^ito rudra;iva amara iishah || 6-59-9
9. saH = that; raakSasaraajamukhyaH = Ravana; maamshaasanaiH vR^itau = amidst the meat-eating demons; niilajiimuuta nikaasharuupaiH = whose forms resembled mountains and clouds; paavaka diipta netraiH = and whose glances flashed like torches; babhau = shone; rudraH iva = like Rudra; amareshaH = the Lord of immortals; vR^itaH = surrounded; bhuutaiH = by genii.
That Ravana along with the flesh-eating demons whose forms resembled mountains and clouds and whose glances flashed like torches shone like Rudra the Lord of Immortals surrounded by genii.
naanaa pataakaa dhvaja shastra juShTam |
praasa asi shuula aayudha cakra juShTam |
sainyam naga indra upama naaga juShTam |
kasya idam akShobhyam abhiiru juShTam || 6-59-12
12. kasya = whose; sainyam = army; idam = is this; naanaapataaka dhvajachhatrajuSTam = furnished with every kind of standard; banner and canopy; praasaasishuulaayudha shastra juSTam = armed with javelins; swords; stakes and other weapons and missiles; abhiirujuSTam = presenting fear-less soldiers; akSobhyam = and imperturbable; mahendropama naagajuSTam = with elephants as high as the Mahendra Mountain?
“Who is in command of this army, furnished with every kind of standard, banner and canopy, armed with javelins, swords, stakes and other weapons and missiles and composed of imperturbable soldiers and elephants as high as the Mahendra Mountain?”
yo asau rathastho mR^iga raaja ketur |
dhuunvan dhanuh shakra dhanuh prakaasham |
karii iva bhaaty ugra vivR^itta damShTrah |
sa;indrajin naama vara pradhaanah || 6-59-15
15. yaH asau = He who; rathasthaH = standing in his chariot; dhunvan = brandishing; dhanuH = his bow; shakradhanuH prakaasham = which has a splendour of Indra’s bow; mR^igaraajaketuH = who standard bears the image of a lion; bhaati = and who shines; kariiva = like an elephant;ugravivR^itta damSTra = with its terrible curved tusks; saH = he; indrajitnaama = is called Indrajit; vara pradhaanaH = who is renowned for the boons (he had received from Brahma).
“He who, standing in his chariot, brandish his bow which has a splendour of Indra’s bow, whose standard bears the image of a lion, and who shines like unto an elephant with its terrible curved tusks, he is Indrajit who is renowned for the boons he had received from Brahma.”
asau ca jiimuuta nikaasha ruupah |
kumbhah pR^ithu vyuuDha sujaata vakShaah |
samaahitah pannaga raaja ketur |
visphaarayan bhaati dhanur vidhuunvan || 6-59-20
20. jiimuutanikaasha ruupaH = the other resembling a thunder-bolt; pR^ithuvyuuDha sujaata vakSaaH = of large and well-developed chest;samaahitaH = who has an attentive mind; pannagavaaja ketuH = has the king of snakes as his standard; vidhuunvan = who is moving; visphaarayan = and twanging; dhanuH = the bow; asau = this is; kumbhaH = Kumbha; yaati = leading.
“The other resembling a thunder-bolt, of large and well-developed chest, who has an attentive mind, has the King of Snakes as his standard, who is moving and twanging his bow, he is Kumbha.”
pratyuvaaca tato raamo vibhiiShaNam arim damam |
aho diipto mahaa tejaa raavaNo raakShasa iishvarah || 6-59-26
26. tataH = then; raamaH = Rama; arindamaH = the anihilator of enemies; pratyuvaacha = answered; vibhiiSaNam = Vibhishana (and said); aho = Alas!; kiipta mahaa tejaaH = what glory; what exceeding majesty; raavaNaH = is Ravana’s; raakSasesvaraH = the Lord of Demons!.
Then, Rama the annihilator of enemies, answered Vibhishana and said “Alas! What glory, what majesty is Ravana’s the Lord of Demons!
diShTyaayamadya paapaatmaa mama dR^iShTipatham gataH |
adya krodhaM vimokShyaami siitaaharaNasambhavam || 6-59-31
31. diSTyaa = by good luck; ayam = that; paapaatmaa = wretch; gataH = comes; adya = today; mama = within my; dR^iSTipatham = range of sight!; vimokSyaami = I shall expunge; krodham = my wrath; siitaaharaNa sambhavam = born of Seetha’s abduction!
“By good luck, that wretch comes today within my range of sight! Today, I shall expunge my wrath, born of Seetha’s abduction!”
tat shaila shR^ingam bahu vR^ikSha saanum |
pragR^ihya cikShepa nishaa caraaya |
tam aapatantam sahasaa samiikShya |
bibheda baaNais tapaniiya punkhaih || 6-59-37
37. pragR^ihya = (Sugreeva) seizing; tat = that; shaila shR^iN^gam = mountain-top; bahu vR^ikSasaanum = with its many trees and ridges;chikSepa = hurled; nishaacharaaya = on Ravana the demon; samiikSya = seeing; tam = that mountain-top; aapatantam = approaching; (Ravana) sahasaa= quickly; chichchheda = broke it asunder; baaNaiH = with his arrows; tapaniiya puNkhaiH = with golden shafts.
Seizing a mountain-top with its many trees and ridges, Sugreeva hurled it on Ravana the demon. Seeing that mountain-top coming towards him, Ravana quickly broke it asunder with his arrows with golden shafts.
sa saayako raavaNa baahu muktah |
shakra ashani prakhya vapuh shita agrah |
sugriivam aasaadya bibheda vegaad |
guha iiritaa kraucam iva ugra shaktih || 6-59-40
40. saH paayakaH = that arrow; raavaNo baahumuktaH = released by Ravana’s arm; aasaadya = reached sugriivam = Sugreeva;shakraashaniprakhya vapuH prakaasham = having a bodily splendour equal to that of Indra’s thunder-bolt; bibheda = and pierced; (his body); vegaat = in its flight; guheritaa ugrashaktiH = as formerly Guha’s spear; (When he discharged it); krounchamiva = at the Krauncha Mountain.
That arrow released by Ravana’s arm reached Sugreeva, having a bodily splendour equal to that of Indra’s thunder bolt, and pierced his body in its flight as formerly Guha’s spear when he discharged it at the Krauncha Mountain.
te vadhyamaanaah patita agrya viiraa |
naanadyamaanaa bhaya shalya viddhaah |
shaakhaa mR^igaa raavaNa saayaka aartaa |
jagmuh sharaNyam sharaNam sma raamam || 6-59-45
45. vadhyamaanaH = assailed; patitaaH = and fallen down; te shaakhaamR^igaaH = those monkeys; viiraaH = the warriors; naandyamaanaaH = emitted cries; bhaya shalya viddhaaH = as though struck by an arrow of terror; raavaNa saaya kaartaaH = whom Ravana was destroying with his darts;jagmuHsma = fled; sharaNam = for refuge; raamam = to Rama; sharaNyam = who affords protection.
Assailed and fallen down, those monkey-warriors, emitted cries as though struck by an arrow of terror, whom Ravana was destroying with his darts and fled for refuge to Rama who is capable of affording protection to all.
tam abraviin mahaa tejaa raamah satya paraakramah |
gaccha yatna parash ca api bhava lakShmaNa samyuge || 6-59-48
48. mahaatijaaH = the exceedingly powerful; satyaparaakramaH = and the truly courageous; raamaH = Rama; abraviit = spoke; tam = to that Lakshmana (as follows); gachchha = go; lakSmaNa = Lakshmana!; samyuge = and in this duel; bhava = be; yatna parashchaapi = strennous also.
The exceedingly powerful and the truly courageous Rama spoke to that Lakshmana as follows: “Go, Lakshmana and also be strenuous in this duel.”
sa raavaNam vaaraNa hasta baahur |
dadarsha diipta udyata bhiima caapam |
pracchaadayantam sharavR^iShTi jaalais |
taan vaanaraan bhinna vikiirNa dehaan || 6-59-52
52. saH = Lakshmana; dadarsha = saw; raavaNam = Ravana; vaaraNa hasta baahum = with arms as large as the trunks of elephants;bhiimodyatadiiptachaapam = who was brandishing his dread and fiery bow; prachchhaadayantam = bhinnavikiirNa dehaan = whose bodies he had severed; sharavR^iSTijaalaiH = with a close rain of darts.
Lakshmana then saw Ravana with arms as large as the trunks of elephants, who was brandishing his dreadful and fiery bow, covering those monkeys whose bodies he had severed with a close rain of darts.
tam aalokya mahaa tejaa hanuumaan maaruta aatmajaa |
nivaarya shara jaalaani pradudraava sa raavaNam || 6-59-53
53. saH = that; hanumaan = Hanuma; mahaatejaaH = the exceedingly energetic one; maarutaatmajaH = born of Maruta the god of wind; aalokya = beholding; tam = that Ravana; nivaarya = in order to end; sharajaalaani = that rain of arrows; vidudraava = rushed on; raavaNam = Ravana.
The exceedingly energetic Hanuma, born of Maruta the god of wind, beholding this, rushed on Ravana in order to bring that rain of arrows to an end.
eSha me dakShiNo baahuh panca shaakhah samudyatah |
vidhamiShyati te dehaad bhuuta aatmaanam cira uShitam || 6-59-56
56. eSaH paN^cha shaakhaH = this five-branched; dakSiNaH baahuH = right hand; me = of mine; samudyataH = which I now raise; vidhamiSyati= will rob you; bhuutaatmaanam = of your self consisting of elements (life); chiroSitam = that has long been resident; te = in your; dehe = body.
“This five-branched right hand of mine, which I now raise, will rob you of your life that has long been resident in your body.”
evam ukto mahaa tejaa raavaNo raakShasa iishvarah |
aajaghaana anila sutam talena urasi viiryavaan || 6-59-60
60. evam = thus; uktaH = spoken; mahaatejaaH = the highly energetic; viiryavaan = and the valiant; raakSaseshvaraH = Ravana the Lord of Demons; aajaghaana = struck; anilasutam = Hanuma the son of Anila; urasi = on his chest; talena = with the palm of his hand.
Thus spoken, the highly energetic and the valiant Ravana the Lord of Demons struck Hanuma the son of Anila a violent blow on his chest with the palm of his hand.
samgraame tam tathaa dR^iShTva raavaNam tala taaDitam || 6-59-63
R^iShayo vaanaraah siddhaa nedur devaah saha asuraah |
63. dR^iSTvaa = beholding; tam raavaNam = that Ravana; tathaa = thus; talataaDitam = struck by a palm; samgraame = in the battle; R^iSayaH = the sages; vaanaraaH = monkeys; siddhaaH = semi = divine beings; asuraiH saha = along with the demons; devaaH = and celestials; neduH = made a resounding approbation.
Beholding Ravana struck in the fight by Hanuma’s palm; the sages, monkeys, semi-divine beings, along with celestials and demons raised a resounding approbation.
hanuumaan vakShasi vyuudhe sa.ncacaala hatah punah |
vihvalam tam tadaa dR^iShTvaa hanuumantam mahaa balam || 6-59-69
rathena atirathah shiighram niilam prati samabhyagaat |
69. hanumaan = Hanuma; vyuuDhe vakSasi = struck on his broad chest; samchachaala = reeled; punaH punaH = again and again; dR^iSTvaa = seeing tam = that; mahaabalam = mighty; hanuumantaam = Hanuma; vihvalam = exhausted; atirathaH = Ravana; samabhyagaat = advanced; shiighram = quickly; rathena = by his chariot; niilam prati = towards Nila.
Under the shock, Hanuma reeled once again. Seeing that mighty Hanuma exhausted, Ravana turned his chariot towards Nila.
so ashva karNaan dhavaan saalaa.nsh cuutaa.nsh ca api supuShpitaan |
anyaa.nsh ca vividhaan vR^ikShaan niilash cikShepa samyuge || 6-59-77
77. samyuge = In the battle; saH niilaH = that Nila; chikSepa = hurled; ashvakarNa drumaan = Aswakarna trees; shaalaan = Shala trees;supuSpitaan = in good flowering; chuutaanapi = Chuta trees; anyaan = and other; vividhaan = various types; vR^ikSaan = of trees.
In that fight, Nila hurled Aswakarna trees, Shala trees with extensive flowering, Chuta trees and other various types of trees.
tatas te cukrushur hR^iShTaa labdha lakShyaah plavam gamaah |
niila laaghava sambhraantam dR^iShTvaa raavaNam aahave || 6-59-83
83. tataH = thereafter; te plavaN^gamaaH = those monkeys; chukrushuH = shouted; hR^iSTaaH = joyously; raavaNam = over Ravana;niilalaaghava sambhraantam = being disconcerted for Nila’s agility; of his leaping about; aahave = in combat; labdhalakSaaH = finding an occasion for jubilation.
Thereafter, those monkeys who felt rejoiced to see Ravana disconcerted at the agility of Nila and had found an occasion for jubilation, shouted joyously.
tam aaha saumitrir adiina sattvo |
visphaarayantam dhanur aprameyam |
abhehi maam eva nishaa cara indra |
na vaanaraa.ns tvam prati yoddhum arhasi || 6-59-94
94. saumitriH = Lakshmana; adiinasattvaH = of indomitable courage; aaha = spoke tam = to that Ravana; visphaarayantam = who was lifting up;aprameyam = his unfathomable; dhanuH = bow; nishaacharendra = O; king of Demons!; abhyehi = come; maam = towards me; tvam = you; naarhasi = ought not; pratiyoddhum = to fight against; vaanaraan = the monkeys.
Lakshmana of indomitable courage spoke to that Ravana who was lifting up his unfathomable bow (as follows): “O, King of Demons! Now enter into combat with me; cease from fighting with the monkeys!”
jaanaami viiryam tava raakShasa indra |
balam prataapam ca paraakramam ca |
avasthito aham shara caapa paaNir |
aagaccha kim mogha vikatthanena || 6-59-98
98. raakSasendra = O; King of demons!; jaanaami = I know; tava = your; viiryam = valour; balam = strength; prataapamcha = energy;paraakramamcha = and courage; aham = I; avasthitaH = stand here; sharachaapa paaNiH = with my bow and arrows in hand; aagachchha = come; kim = what is the use; moghavikatthanena = of boasting in vain?
“O, King of Demons! I know your valour, strength, energy and courage! Come! I now stand here, with my bow and arrows in hand. O what use are vain boasts.”
sa lakShmaNash ca aashu sharaan shita agraan |
mahaa indra vajra ashani tulya vegaan |
sa.ndhaaya caape jvalana prakaashaan |
sasarja rakSho adhipater vadhaaya || 6-59-103
103. saH = that; lakSmaNashchaapi = Lakshmana too; mahendra tulyaH = who was equal to Indra the Lord of celestials; samdhaaya = fixed;shitaagraa = sharpened; sharaan = arrows; ashanibhiima vegaan = terribly swift as lightning; jvalanaprakaashaan = and blazing effulgence; chaape = on the bow-string; sasarje = and discharged; (them); vadhaaya = for killing; rakSodhipateH = of Ravana the Lord of Demons.
Lakshmana, the equal of Mahendra the Lord of celestials, fixing some sharpened arrows, swift as lightning and of blazing effulgence on his bow-string, discharged them on Ravana in order to strike him down.
nikR^itta caapam tribhir aajaghaana |
baaNais tadaa daasharathih shita agraih |
sa saayaka aarto vicacaala raajaa |
kR^icchraac ca samjnaam punar aasasaada || 6-59-106
106. tadaa = then; daasharathiH = Lakshmana the son of Dasaratha; aajaghaana = struck; nikR^itta chaapam = him three; baaNaiH = darts;shitaagraiH = having pointed ends; saH raajaa = that king; saayakaartaH = pierced by those arrows; (swooned); aasasaadamcha = and regained;samJNaam = his senses; kR^ichchhaa = with difficulty.
Then, Lakshmana the son of Dasaratha struck Ravana, whose bow was broken, with three pointed darts. The king, pierced by those arrows, swooned and regained his senses with difficulty.
taam aapatantiim bharata anujo astrair |
jaghaana baaNaish ca huta agni kalpaih |
tathaa api saa tasya vivesha shaktir |
bhuja antaram daasharather vishaalam || 6-59-109
109. bharataanujaH = Lakshmana the younger brother of Bharata; jaghaana = struck; taam = it; aapatantiim = falling upon him; astraiH = with arrows; baaNaishcha = and darts; hutaagnikalpaiH = as if it were a sacrificial fire; tathaapi = nevertheless; saashaktiH = that spear; vivesha = entered;daasharateH = Lakshmana’s; vishaalam = broad; bhuujaantaram = chest;
Lakshmana the younger brother of Bharata struck that weapon falling upon him with arrows and darts, as if it were a sacrificial fire. Nevertheless, that spear entered Lakshmana’s broad chest.
himavaan mandaro merustrailokyam vaa sahaamaraiH |
shakyam bhujaabhyaamuddartum na shakyo bharataanujaH || 6-59-111
111. shakyam = Though he was able; uddhartum = to lift up; himavaan = Himavat; mandaraH = Mandara; meruH = Meru; trailokyamvaa = and the three worlds; sahaamaraiH = with the Gods; na shakyaH = he could not raise; bharataanujaH = Lakshmana the younger brother of Bharata.
Though he was able to lift up Himavat, Mandara and Meru mountains as also the Three Worlds with the Gods, he could not raise Lakshmana the younger brother of Bharata.
tataH kruddho vaayusuto raavaNaM samabhidravat |
aajaghaanorasi kruddho vajrakalpena muShTinaa || 6-59-114
114. tataH = thereafter; kruddhaH = the enraged; vaayusutaH = Hanuma the son of the wind-God; samabhidravat = rushed; raavaNam = towards Ravana; aajaghaana = and struck; kruddhah = angrily; urasi = in the chest-portion; muSTinaa = with his fist; vajra kalpena = which was resembling a thunder bolt.
Thereupon, the enraged Hanuma the son of the Wind-God, rushed towards Ravana and struck angrily on his chest with his fist, resembling a thunder-bolt.
visaMjJNo muurchitashchaasiinna cha sthaanam samaalabhat |
visamjJNam raavaNam dR^iShTvaa samare bhiimavikramam || 6-59-117
R^iShay vaanaraashchaiva nedurdevaashcha saasuraaH |
117. aasiit = he became; visamJNaH = unconscious; muurchhitashcha = and swooned; na cha samaalabhat = he could not acquire; sthaanam = stability; dR^iSTvaa = seeing; bhiimavikramam = the terribly stron; raavaNam = Ravana; visamJNam = becoming unconscious; samare = in the battle-field; R^iSayaH = the sages; vaanarashchaiva = the monkeys; devaashchaiva = the celestials; saasuraaH = along with demons; neduH = shouted in joy.
Seeing Ravana despite his redoubtable strength swooned on the battle-field, sages and monkeys began to shout in triumph as did also celestials and the demons (invisibly present on the scene).
vaayusuunoH suhR^ittvena bhaktyaa paramayaa cha saH || 6-59-119
shatruuNaamaprakampyo.api laghutvamagamatkapeH |
119. saH = that Lakshmana; shatruuNaam = whom his foes; aprakampyo.api = were unable to more; aagamat = became; laghutvam = light; kapeH= for Hanuma; suhR^ittvena = because of friendship; paramayaa = and great; bhaktyaa cha = devotion; vaayusuunaH = of Hanuma the son of Wind-God.
That Lakshmana, whom his foes were unable to move, became light for Hanuma because of friendship and great devotion of Hanuma the son of Wind-God towards him.
athainamupasamgamya hanuumaanvaakyamabraviit || 6-59-124
mama pR^iShThoM samaaruhya raakShasam shaastumarhasi |
viShNuryathaa garutmantamaaruhyamaravairiNam || 6-59-125
124; 125. atha = thereafter; hanuumaan = Hanuma; upasamgamya = approaching; enam = this Rama; abraviit = spoke;vaakyam = the following words; arhasi = you ought; shaastum = to punish; raakSasam = the demon; samaaruuhya = by climbing; mam = my; pR^iSTham- back; viSNuyathaa = like Vishnu; garutmantam = on Garuda; amaravairiNam = in order to fight with the Enemy of Gods.
Meanwhile, Hanuma approaching Rama spoke the following words: “You have to punish the demon by climbing my back, as Vishnu on Garuda in order to fight with the Enemy of Gods.”
yadiindravaivasvatabhaaskaraanvaa |
svayamubhavaishvaanarashaMkaraanvaa |
gamiShyasi tvaM dashadhaa disho vaa |
tathaapi me naadya gato vimokShyase || 6-59-130
130. tvam = gamiSyasi yadi = even if you go; indraivaivasvata bhaaskaraan vaa = or to the ten regions; tathaapi = even in those regions; gataH = having obtained; me = my proximity; na vimokSyase = you will not be let loose; adya = now.
“Even if you seek refuge in the region of Indra the Lord of celestials or Yama the Lord of Death or the Sun or Brahma the Lord of Creation or Agni the Lord of Fire or Shiva the Lord of dissolution or in the ten regions, even in those abodes you will elude me from now on.”
tato raamo mahaatejaa raavaNena kR^itavraNam |
dR^iShTvaa plavagashaarduulaM krodhasya vashameyuvaan || 6-59-136
136. tataH = then; mahaatejaaH = the mighty; raamaH = Rama; dR^iSTvaa = seeing; plavaga sharduulam = Hanuman the tiger among the monkeys; kR^itavraNam = having been wounded; raavaNena = by Ravana; eyivaan = got; vasham = into the clutches; krodhasya = of anger.
Thereupon, seeing Hanuman the Tiger among the monkeys getting wounded by Ravana, Rama was transported with anger.
athendrashatrum tarasaa jaghaana |
baaNena vajraashanisamnibhena |
bhujaantare vyuuDhasujaataruupe |
vajreNa meruM bhagavaanivendraH || 6-59-138
138. atha = thereupon; tarasaa = with a great force; (he) jaghaana = struck; baaNena = with an arrow; vajraashani samnibhena iva = like unto a thunderbolt; (falling on); merum = Mount Meru; indra shatrum = that Ravana the enemy of Indra the Lord of celestials; bhuujaantare = on his chest;vyuuDhasujaataruupe = which was broad and beautiful; bhagavaan = as Lord; indraH = Indra the Lord of celestials; vajreNa = (struck) with his thunder-bolt.
Thereupon, with a great force, Rama struck with his shaft shining brightly as the thunderbolt, that Ravana, the enemy of Indra, in his broad and beautiful chest, even as the mighty Indra would strike the Mount Meru with his thunderbolt.
kR^itaM tvayaa karma mahatsubhiimaM |
hatapraviirashcha kR^itastvayaaham |
tasmaatparishraanta iti vyavasya |
nna tvaaM sharairmaR^ityuvasham nayaami || 6-59-142
142. subhiimam = a highly terrific; mahat = great; karma = feat; kR^itam = was accomplished; aham = I; kR^itam = was accomplished; tvayaa = by you; aham = I; kR^itam = have been effected; hata praviiraH = with my brave soldiers having been succumbed; tasmaat = for that reason; vyavasya= having made up my mind; parishaantaH iti = that you have become weary; na nayaami = I shall not put; tvaam = you; mR^ityuvasham = under the clutches of Death.
“You have accomplished a highly terrific great feat and my brave soldiers have succumbed beneath your blows. Now, you are weary and in this condition, I shall not put you under the clutches of Death.”
prayaahi jaanaami raNaarditastvaM |
pravishya raatri.nchararaaja laN^kaam |
ashvasya niryaahi rathii cha dhanvii |
tadaa balam prekShyasi me rathasthaH || 6-59-143
143. raatrimchara raaja = O; King of the Rangers of Night!; jaanaami = I know; tvam = you; raNaarditaH = have been tormented in battle;prayaahi = go; pravishya = and entering; laN^kaam = Lanka; ashvasya = and having return; rathii = in your chariot; dhanviicha = with your bow; tadaa = and then; rathasthaH = standing in your chariot; prekSyasi = you will witness; me = my; balam = prowess.
“O, King of the Ranger of night! I know you have been tormented in the battle. Go and return to Lanka. Having regained your breath, come back in your chariot with your bow and then standing in your chariot, you will witness once more my prowess.”
tasmin prabhagne tridashendrashatrau |
suraasuraa bhuutagaNaa dishashcha |
sasaagaraaH sarvamahoragaashcha |
tathaiva bhuumyambucha raaH prahR^iShTaaH || 6-59-146
146. tasmin = that Ravana; tridashendra shatrau = the adversary of the King of the Gods; prabhagne = being vanquished; suraasuraaH = the celestials; Asuras; bhuutagaNaaH = the multitude of beings; dishascha = in all quarters; sasaagaraaH = and creatures of the ocean; sarva mahoragaaH = with the great serpents; tathaiva = as also bhuumyambucharaaH = all being on earth and in the waters; prahR^iSTaaH = rejoiced very much.
That Ravana, the adversary of the King of the Gods being vanquished, the celestials, Asuras the multitude of beings in all the quarters, the creatures of the ocean with the great serpents as also all beings on earth and in waters rejoiced very much.
———————————————————
அத்தியாயம் 59 (466) ராவணாபி4ஷேணனம் (ராவணன் போருக்கு புறப்படுதல்)
ராக்ஷஸ சைன்யத்தின் தலைவன் யுத்தத்தில் வீழ்ந்தபின், அவருடன் கடல் போல் பெருகி வந்திருந்த
ராக்ஷஸ படை வீரர்கள் திரும்பிச் சென்று அரசனிடம் விவரம் சொன்னார்கள்.
வானர வீரனான நீலனால் மகா வீரரான ப்ரஹஸ்தன் வதம் செய்யப்பட்டதைச் சொன்னார்கள்.
பாவக (அக்னி) குமாரன் நீலன் என்ற அந்த வானர வீரன் என்பதையும் ராவண ராஜாவுக்குத் தெரிவித்தனர்.
இந்த செய்திகளைக் கேட்டு, ராக்ஷஸாதிபன் அளவில்லா ஆத்திரம் அடைந்தான்.
ப்ரஹஸ்தன் உயிர் துறந்த சோகமும் அவனை வாட்ட, ராக்ஷஸ படை வீரர்களைப் பார்த்து மேற்கொண்டு
செய்ய வேண்டியதை ஆணையிட ஆரம்பித்தான்.
இந்திரன், தன் கீழ் இருந்த சாமரர்கள் எனும் போர் வீரர்களைப் பார்த்து உத்தரவிட்டது போல இருந்தது.
எதிரிகளிடம் அலட்சியமாக இருக்கக் கூடாது. என் சேனாபதி, இந்திரன் படையையே கலக்கியவர்.
யானைகளும், படை வீரர்களும் சூழ இருந்தவரை, இவர்கள் வதம் செய்து விட்டார்களே.
இந்த எதிரிகளை ஒழித்துக் கட்ட இன்று நானே போகிறேன். இன்று படைக்கு தலைமை தாங்கி நான் செல்வேன்.
இன்று அந்த வானர சைன்யமும், ராமனும் லக்ஷ்மணனும் வனத்தை அக்னி அழிப்பது போல என் பாணங்களால்
அடிபட்டு மாயப் போகிறார்கள். இன்று பூமிக்கு, வானர ரத்தத்தினால் தர்ப்பணம் செய்கிறேன்.
இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டே, அக்னிக்கு சமமான பிரகாசமுடைய உத்தமமான குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தில்
அமர ராஜ சத்ருவான, ராவணன் ஏறினான். சங்கம், பே4ரீ, பணவம் எனும் வாத்யங்களின் நாதத்தோடு,
தோள் தட்டி போருக்கு அழைத்தல், கனைத்தல், சிம்ம கர்ஜனை செய்தல் போன்ற போர் வீரர்களின்
சேஷ்டைகளால் எழுந்த சப்தமும் சேர்ந்து கொள்ள, புண்யமான ஸ்தோத்திரங்களால் சிலர் வாழ்த்து சொல்ல,
அந்த ஒலியும் ஓங்கி ஒலிக்க, ராக்ஷஸ ராஜன் கிளம்பினான். அந்த ராக்ஷஸ ராஜனை சூழ்ந்து, மலை போல,
கரு மேகம் போல, பெருத்த சரீரம் உடைய போர் வீரர்கள், காவல் படையினர் சென்றனர். சிவந்து,
நெருப்பை உமிழும் கண்களை உடையவர்களாக, இந்த போர் வீரர்களுடன் புறப்பட்ட, ராக்ஷஸ ராஜனான ராவணன்,
அமரர்கள் தலைவனான ருத்ரன் தன் பூத கணங்களுடன் புறப்பட்டது போல காணப்பட்டான்.
வழியனுப்ப வந்த நகர வாசிகள், திடுமென பெரும் உற்சாகத்துடன் தோன்றிய வானர சைன்யத்தைக் கண்டனர்.
உக்ரமான பெருங்கடல் போல, ஆகாயத்தில் இடி முழக்கம் ஏற்பட்டது போல கூச்சலுடன், கைகளில் மரங்களையும்,
பாறாங்கற்களையும் ஏந்தியபடி நிற்பதைக் கண்டனர். ராக்ஷஸ சேனை மிகவும் உக்ரமான ஆவேசத்தோடு வருவதைக் கண்ட ராமர்,
சஸ்திரங்களை அறிந்த வீரர்களுள் சிறந்தவனான விபீஷணனை அழைத்து விசாரிக்கலானார்.
பலவிதமான கொடிகள், த்வஜங்கள், சஸ்திரங்கள் இவைகளை நிரப்பிக் கொண்டு ப்ராஸ, கத்தி, சூலாயுதம் என்ற
சஸ்திரம் இவைகளையும் ஏராளமாக சேகரித்துக் கொண்டு, கஜேந்திரன், நாகம் இவைகளுடன்,
குறைவற்ற பயமில்லாத வீரர்கள் சூழ வரும் சைன்யம் யாருடையது?
ராமர் விசாரித்த விவரங்களை விபீஷணன் தெளிவாக சொல்லலானான். தானும் இந்திரனுக்கு சமமான பலம் கொண்ட
வீரனே ஆனதால், படை வீரர்களை, அவர்களின் சிறப்புகளை, உடல் பலத்தை விவரித்தான்.
ராஜன், இதோ வருகிறானே, யானையைப் போன்ற கம்பீரமான நடையும், இளம் சூரியன் போன்ற தாம்ர நிற சரீர காந்தியுடன்,
யானையின் மேல் அமர்ந்தபடி, தலையை ஆட்டியபடி வருகிறானே, இவன் தான் அகம்பனன்.
இவன் கொடியில் மிருக ராஜனான சிம்மத்தை உடையவன். இந்திரனுடைய வில்லுக்கு சமமான தன் வில்லை தூக்கியபடி,
இளம் யானைக்குட்டி இப்பொழுது தாம் முளைத்த பற்கள் நக நக வென, எதையேனும் கடிக்க விரும்புவது போல
பரபரப்பாகத் தெரிகிறானே, இவன் தான் இந்திரஜித். நிறைய வரங்கள் பெற்றவன்.
விந்த்ய மலையோ, மகேந்திர மலையோ எனும்படி, பெருத்த சரீரமும், கையில் வில்லுடன், ரதத்தில் அமர்ந்து,
அதிரதனாக அதி வீரனாக காண்கிறானே, தன் வில்லின் நாணை, சுண்டி ஓசை எழுப்பிக் கொண்டு வருகிறானே,
இவன் தான் அதிகாயன். வளர்ந்து நிற்கும் பெரிய சரிரம் உடையவன்.
இதோ இளம் சூரியன் போல சிவந்த கண்களுடன், மணியோசை நாதமாக ஆடி வரும் யானை மேல் அமர்ந்தபடி,
கொடூரமாக கர்ஜனை செய்கிறானே, இவன் தான் மகோதரன்., என்ற வீரன்.
இதோ இருக்கிறானே, இவன் தான் குதிரையில் காஞ்சனத்தால் விசித்ரமான வேலப்பாடுகள் அமைந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து
சந்த்யா கிரி போலத் தெரிகிறானே, கையில் பிராஸத்தை தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு,
மரீசியுடன் கூடிய பிசாசம் என்ற இனத்தைச் சேர்ந்தவன் வஜ்ரத்துக்கு சமமாக அடிக்கக் கூடியவன்.
இதோ கூர்மையான சூலத்தை ஏந்தியபடி, மின்னலைப் போலவும், வஜ்ரம் போலவும் வேகமாக வீசக் கூடிய த்ரிசிரஸ்.
எருதின் மேல் ஏறி, தன் உருவத்தால், தானும் மற்றொரு கிரி, மலை போல வருகிறானே, இவன் பெரும் புகழ் வாய்ந்தவன்.
அகன்ற மார்புடன், தன்னம்பிக்கையுடன், நாக ராஜனை கொடியில் உடையவன். தன் தோள்களைத் தட்டியபடி,
வில்லை ஆட்டிக் கொண்டு வருகிறானே இவன் தான் கும்பன்.
இதோ வருபவன் தங்கத்தாலான வஜ்ரம் இழைத்து செய்யப் பட்ட பரிகத்தை (ஆயுதம்) புகை வரும்படி வேகமாக ஆட்டியபடி,
இந்த ராக்ஷஸ சேனைக்கு நடு ஸ்தம்பம் போன்றவன், நிகும்பன். மிக பயங்கரமாக போர் செய்யக் கூடியவன்.
மேலும், வில், வாள், சரங்கள், அவற்றுடன் அக்னிக்கு சமமான பிரகாசமான சரீரமும் கொடியுடன் கூடிய ரதத்தில் ஏறி
பார்வைக்கே உக்ரமாகத் தெரிபவன் நராந்தகன் என்பவன்.
இவனுக்கு சமயத்தில் மலைப் பாறைகளே போர் செய்ய சாதனங்களாக பயன் படும்.
இதோ, பலவிதமான கோரமான ரூபங்கள், புலி, ஒட்டக, யானைக் கூட்டதின் தலைவனான யானை, மான், குதிரை
இவைகளின் முகங்களை தன் ரதத்தில் அலங்காரமாக பொறித்துக் கொண்டவனாக, கண்களை உருட்டியபடி வருகிறானே,
அவன் தேவர்களை அடக்கியவன். இவன் குடை சந்திரனுக்கு சமமான காந்தியுடன் விளங்குகிறது.
வெண் கொற்றக் குடை, சூக்ஷ்மமான கம்பிகளுடன், பூத கணங்களுடன் கூடிய ருத்ரன் போல விளங்கும்
இந்த ராக்ஷஸாதிபதி கிரீடம் தரித்தவனாக, குண்டலங்கள் ஆட, மலையரசன், விந்த்ய மலை போன்ற பெரிய சரீரத்துடன்,
மகேந்திரன், வைவஸ்வதன் இவர்களின் கர்வத்தை அடக்கியவன். சூரியன் போல ஒளி மயமாக வருபவன் தான் ராக்ஷஸாதிபதி, ராவணன்.
அப்படியா என்று விபீஷணன் சொன்னதை காதில் வாங்கிக் கொண்ட ராமர், ராவணனைப் பார்த்து
அஹோ, என்ன பிரகாசமான தேஜஸ். இந்த ராக்ஷஸ ராஜனான ராவணன் கண்களைக் கூச வைக்கும்
கிரணங்களுடன் ஆதித்யனே நேரில் வந்தது போல நிற்கிறான்.
இவன் சரீரத்தை சூழ்ந்துள்ள தேஜஸால் தெளிவாக காண்கிறேன். தேவ, தானவ வீரர்களுக்கு இது போல சரீரம் அமையாது.
இந்த ராக்ஷஸேந்திரனின் சரீரம், பிரகாசமாகக் காணப்படுவது போல இருக்காது.
இந்த பெரும் செல்வந்தனான, பலசாலியான ராவணனின் படைத் தலைவர்களும், எல்லோருமே மலை போன்ற சரீரமும்,
மலை போல கலங்காது நின்று யுத்தம் செய்யும் வீரர்களே. நெருப்புச் சுடர் போன்ற ஆயுதங்களைத் தாங்கியவர்கள்.
நல்ல போர் புரியும் திறனுடைய வீரர்கள். இந்த போர் வீரர்கள், சரீரம் எடுத்து வந்துள்ள அந்தகனோ எனும் படி காட்சியளிக்கிறார்கள்.
அதிர்ஷ்ட வசமாக இந்த பாபாத்மா இன்று என் கண்ணெதிரே வந்து நிற்கிறான்.
சீதையை அபகரித்ததால் என் மனதில் பொங்கி எழும் கோபத்தை இன்று வெளிப்படுத்துகிறேன், என்று சொல்லியபடி,
லக்ஷ்மணன் பின் தொடர, வில்லையும் அம்பையும் எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினார்.
இங்கு, ராவணன் தன் படை வீரர்களுக்கு ஆணைகள் பிறப்பித்தான். வாசல்களிலும், வீட்டு மாளிகைகளிலும்,
பரவி கவனமாக நின்று கொள்ளுங்கள்.அவரவர் தங்கள் இருப்பிடத்தில், ஸ்திரமாக நிற்கும்படி,
சந்தேகத்துக்கு இடமில்லாமல் பாதுகாவலாக நின்று கொள்ளுங்கள். உங்களுடன் நானும் இங்கு வந்து விட்டது தெரிந்தால்,
இந்த வானரங்கள் தங்களுக்கு இடையூறு ஏதுவும் இருக்காது என்று நம்பிக்கை கொள்ள ஏதுவாகும்.
திடுமென எல்லாமாக சேர்ந்து சூன்யமான லங்கா நகருக்குள் சென்று அட்டகாசம் செய்யக் கூடும்.
இவ்வாறு சொல்லி அவர்களுக்கு உரிய இடங்களில் எதிரி கண்களுக்குத் தெரியாமல்,
தாங்கள் அடிக்க வசதியாக இருக்கச் செய்து விட்டு, தான் சமுத்திரம் கரை புரண்டு வருவது போல மோதிக் கொண்டு
வரும் வானர சைன்யத்தின் மேல் தன் பாணங்களை பிரயோகிக்க ஆரம்பித்தான்.
பள பளக்கும் வில்லும் அம்பும் கொண்டு, திடுமென யுத்த களத்தில் குதித்து நின்ற ராக்ஷஸேந்திரனான, ராவணனை,
வானர ராஜனான சுக்ரீவன் ஒரு பாறாங்கல்லை கையில் வைத்துக் கொண்டு துரத்தினான்.
அவன் கையில் மலையிலிருந்து பெயர்த்துக் கொன்டு வந்த பாறையில், மரக்கிளைகளும், செடி கொடிகளும் அப்படியே இருந்தன.
அதை வீசி ராவணனுடன் போரை ஆரம்பித்தான். ராவணன் அது தன் பேரில் விழாதபடி, பாணங்களாலேயே தடுத்து நிறுத்தினான்.
பெரிய மரத்துடன் கூடிய அந்த மலையின் பாகம் போல இருந்த பாறாங்கல், பூமியில் விழவும், ராவணன் பதில் கொடுத்தான்.
பெரிய நாகம் போலவும், அந்தகன் போலவும் தோற்றமளித்த ஒரு சரத்தை ராவணன் தன் வில்லில் பூட்டி,
பிரயோகம் செய்ய ஆயத்தமானான். காற்றின் வேகத்தில் செல்லும் அந்த அம்பு, நெருப்பு பொறி பறக்க,
பெரும் கல் அல்லது அசனி என்ற இந்திரனுடைய ஆயுதம் போன்று சுக்ரீவனைத் தாக்கி அழிக்க வல்லதாக இருந்தது.
கூர்மையான நுனி உடையதான அந்த அம்பு ராவணன் கைகளிலிருந்து விடுபட்டு, சுக்ரீவனை மகா வேகமாகத் தாக்கியது.
குகன் கைகளிலிருந்து விடுபட்ட உக்ர சக்தியுடைய அம்பு க்ரௌஞ்ச மலையைத் தாக்கியது போல சுக்ரீவனை வீழ்த்தியது.
பெருங்குரலில் ஓலமிட்டபடி, சுக்ரீவன் பூமியில் விழுந்தான்.
நினைவிழந்து தரையில் விழுந்து கிடந்த சுக்ரீவனைப் பார்த்து ராக்ஷஸ வீரர்கள் கேலியாக சிரித்தனர்.
இதைக் கண்ட க3வயன், க3வாக்ஷன், சுத3ம்ஷ்டிரன், ரிஷப4ன், ஜ்யோதிமுகன், நப4ன் என்ற வானர படைத் தலைவர்கள்
ஆளுக்கொரு சிறிய மலையளவு இருந்த கற்களைத் ராவணன் படை வீரர்கள் மேல் வீசி பலரை விழச் செய்தனர்.
இந்த கற்களை ராவணன் தன் பாணங்களால் சிதறச் செய்தான். மேலும் வேலப்பாடமைந்த தங்க கவசம் கொண்ட
தன் கூர்மையான பாணங்களால் சரமாரியாக வானரங்களைத் தாக்கி கலங்கச் செய்தான்.
பெரிய உருவம் கொண்ட வானர வீரர்கள் பலர், ராவணனின் அம்பு மழையைத் தாங்க சக்தியின்றி, பூமியில் விழுந்தனர்.
இந்த அம்புகள் துளைத்தது ஒரு புறம் இருக்க, ராவணனை நேருக்கு நேர் கண்ட பயமும் அவர்களை வாட்டி எடுத்தது.
மூச்சு விடக் கூட மறந்தவர்களாக, இது வரை கோஷம் செய்து கொண்டிருந்தவர்கள், சரணாகத பரிபாலனான ராமனையே சரணடைந்தார்கள்.
ராமரும் உடனே, பரபரப்புடன் தன் வில்லையும் அம்புகளையும் எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினார்.
லக்ஷ்மணன் பின்னாலேயே வந்து வணக்கத்துடன் தன் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தினான்.
பொருள் பொதிந்த அந்த வாக்யத்தை லக்ஷ்மணன் வினயமாக சொல்லலானான்.
ஆர்ய, நீங்கள் இவனை எதிர்த்து போரிடுவது தங்கள் தகுதிக்கு அதிகமே.
இந்த நீசனை வதம் செய்ய எனக்கு ஆணையிடுங்கள் ப்ரபோ, எனவும் ராமரும் சரி போய் வா. உன் திறமையைக் காட்டி போர் செய்.
ராவணன் யுத்தத்தில் மிகுந்த பராக்ரசாலி. மூவுலகிலும் இவனை எதிர்த்து நின்று ஜயித்தவர் யாருமில்லை.
அவனுடைய பலம் குறைந்த இடங்களை(ஞக்ஷெர்க பஒiநத) மர்மஸ்தானங்களைத் தெரிந்து கொள்.
உன் பலா பலங்களை வெளிக் காட்டாதே. கண்கள், வில், முயற்சிகள் இவை யாவையும் உன்னை ரக்ஷித்துக் கொள்ளவும் பயன் படுத்து.
கவனமாக போர் செய் என்று சொல்லி அவனை ஆலிங்கனம் செய்து ஆசிர்வதித்து, அனுப்பினார்.
லக்ஷ்மணனும் ராமரை வணங்கி யுத்த களம் நோக்கி புறப்பட்டான்.
யானையின் தும்பிக்கை போன்ற நீண்ட புஜங்களையுடைய ராவணனைக் கண்டான்.
அவன் கையில் இருந்த வில் பள பளவென்று, பயங்கரமாகத் தெரிந்தது. அந்த வில்லிலிருந்து எய்யப் பட்ட பாணங்கள்
வானர சைன்யத்தை இருக்கும் இடம் தெரியாமல் மறைத்துக் கொண்டு மழையாக பொழிவதைக் கண்டான்.
ஹனுமான் இந்த சர ஜாலத்தை விலக்கி. ராவணனை நோக்கி ஓடுவதையும் கண்டான்.
அவனுடைய ரதத்தை ஒரு கையால் பிடித்து தடுத்து நிறுத்தி, வலது கையை ஓங்கி, ராவணனை நோக்கி அவன்
பயப்படும்படியான ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னான்.
ராவணா, தேவ, தானவ, கந்தர்வ, யக்ஷர்கள், சக ராக்ஷஸர்கள் இவர்கள் கையால் என் வதம் ஆகக் கூடாது என்று
நீ ப்ரும்மாவிடம் வரம் பெற்றாய். வானரர்களை நீ விட்டு விட்டாய். அவர்களை நீ ஒரு பொருட்டாக நினைக்காததாலும், இருக்கலாம்.
இதோ பார். என் வலது கை முஷ்டி. ஐந்து விரல்கள் ஐந்து மரக்கிளைகள் போல இவை வெகுகாலமாக
இந்த உன் உடலில் தங்கியிருக்கும் உயிருக்கு விடுதலை அளிக்க வல்லவை.
ஹனுமானின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு ராவணன் கண்கள் சிவக்க, மிகுந்த கோபத்துடன் பதில் அளித்தான்.
ஆஹா, சீக்கிரம் உன் ஆயுதத்தை பிரயோகம் செய். அழிவில்லாத கீர்த்தியை அடைவாய்.
வானர, உன் பலம் என்ன என்பது எனக்குத் தெரியும். முதல் அடியை நீ செய்.
பின் நான் உன்னை ஒன்றுமில்லாதவனாக செய்து விடுகிறேன். ராவணன் இவ்வாறு சொல்லவும்,
வாயு புத்திரன், ராக்ஷஸ ராஜனே, உன் மகன் அக்ஷனை நான் முன்னால் அடித்து வீழ்த்தியிருக்கிறேன். ஞாபகம் இருக்கட்டும்.
இதைக் கேட்டு, பொறுக்க மாட்டாத ராவணன் புறங்கையால் ஓங்கி வானர வீரன் வாயுபுத்திரனின் மார்பில் அடித்தான்.
அந்த அடி வாயு புத்திரனை ஒரு கலக்கு கலக்கி விட்டது. சமாளித்து தன்னை நிலைப் படுத்திக் கொள்ள
ஒரு முஹுர்த்த நேரம் ஆயிற்று. அதே போல திரும்பத் தன் கைத்தலத்தால், உள்ளங்கையால் அமர த்வேஷியான
ராவணனை ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான். பூமி திடுமென அசைந்து விட்டதோ எனும்படி பலமாக வந்த இந்த அடியினால்
நிலை குலைந்து போன ராவண ராக்ஷஸனைப் பார்த்து, யுத்த களத்தில் இப்படி உள்ளங்கை அடி வாங்கியே
திகைத்து நிற்பதைப் பார்த்து, வானரங்களும், ரிஷிகளும், சித்தர்களும், தேவர்கள், அசுரர்களும்,
ஹோ வென்று எக்காளம் இட்டு சிரித்தனர். தன்னைச் சற்று ஆசுவாசம் செய்து கொண்ட ராவணன் சொன்னான்.
வானர, சாது. பலத்தால் எனக்கு சமமான எதிரிதான் நீ. உன்னை சிலாகிக்கிறேன். எனவும் மாருதி பதில் சொன்னான்.
என் வீரமா? திக். என்ன பயன்? நீ இன்னமும் ஜீவித்து இருக்கிறாயே. ராவணா, என் கையினால் அடிபட்டு
நீ மாண்டு விழவில்லையே. ராவணா, யுத்தத்தை தொடருவேன். அனாவசியமாக பேச்சை ஏன் வளர்க்கிறாய்?
அதன் பின் என் முஷ்டி உன்னை யம லோகத்துக்கே அழைத்துச் செல்லும் பார்.
இதைக் கேட்ட ராவணன், ஆத்திரத்துடன் வலது கை முஷ்டியை ஓங்கி பலமாக வாயு புத்திரனை அடித்தான்.
ஹனுமான் அந்த அடியைத் தாங்க மாட்டாமல், கலங்கி நிற்பதைக் கண்ட நீலன்,
தன் ரதத்தில் வேகமாக அங்கு வந்து சேர்ந்தான். ராவணனும் தன் ரதத்தை அதி ரதியான நீலனை நோக்கிச் செலுத்தி,
போரிட தயாரானான். பாம்புகள் போன்று சீறிப் பாயும் அம்புகளை, பயங்கரமான ஆயுதங்களை
எதிரியின் மர்மத்தில் அடிக்கக் கூடிய வானர படைத் தலைவனான நீலனை பலமாக தாக்கினான்.
இந்த அம்புகள் மேலே விழ, ஒரு கையால் அதை விலக்கியபடி, மற்றொரு கையால் ஒரு பாறாங்கல்லை ராவணன் மேல் வீசினான்.
இதற்கிடையில் ஹனுமானும் தன்னை சமாளித்துக் கொண்டு, சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவனாக
சண்டையைத் தொடரும் எண்ணத்துடன், நீலனுடன் போர் செய்து கொண்டிருந்த ராவணனை நோக்கி, ஆத்திரத்துடன் கத்தினான்.
மற்றவருடன் போர் செய்யும் பொழுது குறுக்கே போவது சரியல்ல. ராவணனனோ, தன்னை நோக்கி வந்த
பெரிய மலைச் சிகரம் போன்ற பாறாங்கல்லை ஏழு பாணங்களால் அடித்து சிதறச் செய்வதில் கவனமாக இருந்தான்.
அந்த கல் உடைந்து பொடிப் பொடியாக ஆனதைக் கண்ட, வானரப் படைத் தலைவன் நீலன், காலாக்னி மூண்டது போன்ற கோபத்துடன்,
அஸ்வகர்ணம் என்ற மரத்தையும், த4வ, சால விருக்ஷங்களையும், பூத்து குலுங்கிய
மாமரக் கிளைகளையும் கொண்டு வந்து ராவணன் மேல் போட்டான்.
இன்னும் மரக் கிளைகளையும் அடுக்கி வைத்துக் கொண்டான். அக்னி போன்ற சில அஸ்திரங்களை அடுத்தடுத்து பிரயோகம் செய்து,
ராவணன் இந்த மரக் கிளைகளால் அடிபடுவதிலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொண்டான்.
இந்த அம்புகள் கூடாக தன்னை மறைப்பதையறிந்த அக்னி குமாரன் தன்னை மிகச் சிறியவனாக
ஆக்கிக் கொண்டு வெளி வந்து விட்டான். தன் த்வஜத்தின் மேல் நின்ற அக்னி சுதனான நீலனைப் பார்த்து
ராவணன் திடுக்கிட, நீலன் அட்டகாசமாக சிரித்தான். த்வஜத்தின் மேல், வில்லின் நுனியில், கிரீடத்தின் மேல் என்று
மாறி மாறித் தெரிந்த அந்த வானரத்தைப் பார்த்து, லக்ஷ்மணன், ஹனுமான், ராமரும் கூட ஆச்சர்யமடைந்தனர்.
இந்த வானரத்தின் லாகவத்தைக் கண்டு, ராவணனும் அதிசயித்தான். ஆக்னேயம் என்ற சக்தி வாய்ந்த அஸ்திரத்தை எடுத்தான்.
வானரங்கள் தங்கள் இனத்து வீரன் ராவணனை ஆட்டுவிப்பதைக் கண்டு பெரும் மகிழ்ச்சி ஆரவாரம் செய்தனர்.
இந்த மகிழ்ச்சிக் கூக்குரல் ராவணனனுக்கு மேலும் எரிச்சலை ஊட்டியது. எதுவும் சொல்லக் கூட தோன்றாதவனாக,
த்வஜத்தின் மேல் நின்ற நீலனை நோக்கி பாணங்களை பிரயோகம் செய்யலானான்.
கையிலிருந்த வில்லில் பூட்டிய அம்புடன், நீலனைப் பார்த்து கபியே, நல்ல லாகவத்துடன் ஏறி நிற்கிறாய்.
மாயை அறிந்தவன் தான் நீ. உன் உயிரைக் காத்துக் கொள்ள முடியுமானால், காத்துக் கொள்.
வித விதமாக உன்னைக் காட்டிக் கொள்கிறாய். எப்படி ஒளிந்து கொன்டாலும் என் வில்லிருந்து புறப்படும் அம்புகள்
உன்னைக் கண்டு கொண்டு அடிக்கும். உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள நீ என்னதான் முயன்றாலும், இந்த அம்புகள் தொடர்ந்து வரும்.
என்று சொல்லிக் கொண்டே ராவணன், ராக்ஷஸ ராஜன், வானர படைத் தலைவனான நீலனைத் தாக்கினான்.
அஸ்திரம்-மந்திரம் சொல்லி விடப்பட்ட பாணம் தன் மார்பில் பட எரிச்சல் தாங்க மாட்டாதவனாக நீலன் பூமியில் விழுந்தான்.
தந்தையின் மகிமையால், தன் வீர்யத்தால், முழங்கால்களை ஊன்றிக் கொண்டு பூமியில் நின்றான், உயிர் விடவில்லை.
நினைவு இன்றி பூமியில் நின்ற வானரத்தைப் பார்த்து, மேலும் மேலும் போர் செய்ய ஆவலுடன்
ராவணன் அவனை அப்படியே விட்டு விட்டு, சௌமித்ரியை நோக்கித் தன் ரதத்தைத் திருப்பினான்.
மேகம் முழங்குவது போல முழங்கும் அந்த உயர்ந்த ரதம், ரண மத்தியில் வந்து நின்றது.
தன் வில்லை விரல்களால் நிமிண்டி பெரும் நாதம் எழச் செய்தான், ராவணன். அந்த நாதமே மூவுலகையும் கலக்கியது.
ஒப்பில்லாத அந்த வில்லையும், அதிலிருந்து கிளம்பிய நாதத்தையும் கேட்டும், ராவணனைப் பார்த்தும்
சற்றும் கலங்காத சௌமித்ரி, நிசாசரேந்திரா, என்னிடம் வா.
வானரர்களோடு போர் செய்வது உன் தகுதிக்கு ஏற்றதல்லவே என்று அழைத்தான்.
ராக்ஷஸ ராஜனும், உக்ரமான சௌமித்ரியின் வில்லின் ஓசையயும், தன் வில்லின் நாதத்தையும் மீறி ஒலித்த
சௌமித்ரியின் குரலையும், ஜய கோஷத்தையும் கேட்டு, வேகமாக தன் ரதத்தை ஓட்டிக் கொண்டு, ஆத்திரத்துடன்,
சௌமித்ரியின் எதிரில் வந்து நின்றான். உன் அதிர்ஷ்டம், இன்று என் எதிரில் உயிருடன் நிற்கிறாய்.
ராகவா, வாழ்வின் முடிவை நெருங்கியவனுக்கு புத்தி விபரீதமாகப் போகும் என்பது சரியே.
இந்த க்ஷணமே, நீ யமனுலகம் செல்லப் போகிறாய். என் பாணங்களே, வாகனமாக உன்னைக் கொண்டு செல்லும் என்றான்.
சௌமித்ரி அலட்சியமாக சிரித்து, கூர்மையான முன் பல் தெரிய பெருங்குரலில் கர்ஜனை செய்யும் ராவணனைப் பார்த்து,
ராஜன், பிரபாவம் உடைய வீரர்கள் வீணாக வாய்ச் சொல்லில் நேரத்தை வீணாக்க மாட்டார்கள். புலம்புகிறாய். வெறும் பேத்தல்.
பாப காரியங்களைச் செய்பவர்களுள் நீ முதலிடம் பெற்றவனாக இருக்கலாம். உன் வீர்யத்தை அறிவேன்.
ராக்ஷஸேந்திரா, பலம், பிரதாபம், பராக்ரமம் இவையும் நான் அறிந்ததே. இதோ, கையில் வில்லுடன் நான் காத்து நிற்கிறேன்.
வீண் பேச்சு பேசிக் கொண்டு ஏன் நிற்கிறாய்? சௌமித்ரி சொன்னதைக் கேட்டு, ரோஷம் மேலிட,
ராவண ராஜா, ஏழு கூர்மையான பாணங்களை ஒரே சமயத்தில் எய்தான்.
லக்ஷ்மணன் அதே போல தானும் கூர்மையான தன் பாணங்களால் அவைகளை தடுத்து நிறுத்தினான்.
நாகராஜா போன்ற தன் பாணங்கள் பயனற்று போனதைக் கண்டு ராக்ஷஸன்,
மேலும் சக்தி வாய்ந்த பாணங்களை பிரயோகம் செய்யலானான்.
ராமானுஜனின் வில்லிலிருந்து அதற்கு சற்றும் குறையாத சக்தி வாய்ந்த பாணங்கள், வெளிப்பட்டன.
க்ஷுர, அர்த்த சந்திர, உத்தம கர்ணி, பல்ல சரங்கள், இவற்றை மேலும் மேலும் லக்ஷ்மணனும் எய்தான்.
அந்த சர ஜாலங்களையும், அதனதன் சக்தியையும் அறிந்து கொண்ட ராவணன்,
லக்ஷ்மணனின் கை லாகவத்தைக் கண்டு, அதிசயித்தான். திரும்பவும் தன் வில்லில், மேலும் சக்தி வாய்ந்த
பாணங்களை பிரயோகம் செய்யலானான். லக்ஷ்மணனும் சளைக்காமல் இடைவிடாமல் அடித்தான்.
லக்ஷ்மணனின் பாணங்களும், கூர்மையானவை, மகேந்திரனின் வஜ்ரம் போன்ற, அசனிக்கு ஈடான,
நெருப்பை உமிழும் மகா சக்தி வாய்ந்த பாணங்களே.
இதற்கு மேலும் பொறுக்க மாட்டாத ராவணன், ஸ்வயம்பூ தந்த அரியதான ஒரு அஸ்திரத்தை,
லக்ஷ்மணனின் நெற்றியில் படும் படி விட்டான். காலாக்னி போன்று தன் மேல் வந்து விழுந்த பாணத்தால்
நிலை தடுமாறிய லக்ஷ்மணன், மிக கஷ்டப்பட்டு தன்னை சாமாளித்துக் கொண்டு, தன் பாணத்தால்
தேவர்களின் விரோதியான ராவணனின் வில்லை உடைத்து எறிந்தான்.
கை வில்லை இழந்து நின்ற ராவணன் மேல் மேலும் மூன்று பாணங்களை விட்டான்.
இதை சற்றும் எதிர்பார்க்காத ராவணன், சற்று நிலை குலைந்தாலும், உடனே சமாளித்துக் கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றான்.
உடல் பூராவும் காயம், ரத்தம் பெருக்கெடுத்து ஓட, கை வில்லையும் இழந்தவனாக, தேவ சத்ருவான ராவணன்,
ப்ரும்மாவிடம் வரமாகப் பெற்ற சக்தி என்ற ஆயுதத்தைக் கையில் எடுத்தான்.
புகையின்றி விளங்கும் நெருப்பு போல அலை மோதிக்கொண்டு நின்ற வானர சேனையை நோக்கியபடி,
திடுமென சக்தியை சௌமித்ரியின் மேல் பிரயோகித்து விட்டான்.
லக்ஷ்மணன் அதைத் தடுக்க சரமாரியாக பாணங்களை விட்ட பொழுதும், சக்தி அவன் கைகளைத் தாக்கி விட்டது.
சக்தி வாய்ந்த ஆயுதம் அந்த சக்தி என்ற ஆயுதம். அதனால் அடிபட்டதால் நிலை குலைந்து தடுமாறிய ரகு வீரன்,
அப்பொழுதும் மனம் கலங்காமல் நின்றான்.
வேகமாக வந்த ராவணன் அவனை தோள்களைப் பற்றித் தூக்கிச் செல்ல முயன்றான்.
ஹிமவான், மந்தர, மேரு மலை, தேவர்கள் உள்ளிட்ட மூவுலகையும் கூட ராவணன் தூக்கி நிறுத்தியிருக்கலாம்.
ஆனால், பரதனின் சகோதரனை அசைக்க முடியவில்லை. தன் மார்பில் சக்தி ஆயுதத்தால் தாக்கப் பட்டிருந்த நிலையிலும்,
விஷ்ணுவின் அம்சமான தன் இயல்பையும், எண்ணி பார்க்க முடியாத தன் பலத்தையும் நினைவு கொண்டு, அசையாது நின்றான்.
தானவனின் கர்வத்தை அடக்கும் சக்தி வாய்ந்த லக்ஷ்மணன்., அசைக்க முடியாதபடி நின்றவனை,
தன் கைகளால் அடித்தும் அசைத்தும் தூக்க முயன்றான், ராவணன்.
இதை கவனித்து விட்ட வாயு புத்திரன், எங்கிருந்தோ ஓடி வந்தான். வஜ்ரம் போன்ற தன் முஷ்டியினால்,
ராவணனின் மார்பில் ஓங்கி குத்து விட்டான். அதைத் தாங்க முடியாமல் ராக்ஷஸ ராஜா, முழங்கால் பலத்தில் பூமியில் சரிந்தான்.
(முட்டி போட்ட நிலையில் நின்றான்) ஹனுமானின் முஷ்டியால் பட்ட அடி காரணமாக, காதுகள், கண்கள் பாதிக்கப்பட,
வாய் மூலமாக ரத்தத்தை உமிழ்ந்தான். தலை சுற்ற ரதத்தின் மேலேறி உட்கார்ந்து கொண்டான்.
நினைவு தவறி, மூர்ச்சை போடும் நிலையில், எப்படியோ சமாளித்தபடி இருந்தான்.
அவ்வளவு பீம பராக்ரமன் என்று பெயர் பெற்ற மூவுலகையும் கலக்கும் ராவண ராஜா, நினைவிழந்து கிடக்கிறார்
என்பதையறிந்து வானரங்கள் உற்சாகமாக கூக்குரல் இட்டனர்.
இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர்கள், ரிஷிகள் இவர்களும் அந்த ஆரவாரத்தில் கலந்து கொண்டு ஜய கோஷம் செய்தனர்.
ஹனுமான், லக்ஷ்மணனின் நிலை கவலைக் கிடமாக இருப்பதையறிந்து அருகில் சென்று தடவிக் கொடுத்து,
உபசாரம் செய்தான். ஹனுமானின் நட்பையும், பக்தியையும் மனதில் கொண்டு, சற்று முன்
சத்ருவால் அசைக்க முடியாமல் போன தன் சரீரத்தை லகுவாக்கிக் கொண்டு, லக்ஷ்மணன் ஒத்துழைத்தான்.
யுத்தத்தில் வெற்றி கொள்ள முடியாத வீரனை தாக்கி கீழே தள்ளியதோடு, ராவணனனின் சக்தி ஆயுதம் திரும்ப
தன் எஜமானனிடம் சென்று விட்டது. ஹனுமானால் பணிவிடை செய்யப் பட்ட லக்ஷ்மணன், ஆஸ்வாசம் அடைந்து,
அதே சமயம் தன்னைத் தாக்கிய சக்தி ஆயுதமும் திரும்பிச் சென்று விட்டதாலும், லக்ஷ்மணன் தன் நிலை அடைந்து எழுந்து நின்றான்.
சர்ச்சைக்கு அப்பாற்பட்ட, தன் இயல்பான, விஷ்ணுவின் அம்சமான அவதார ரகஸ்யத்தை திரும்பவும் நினைத்துக் கொண்டான்.
ராவணனும், சற்று நேரத்தில் நினைவு பெற்று தன் பழைய நிலைக்குத் திரும்பி விட்டான்.
தன் பெரிய வில்லை கையில் எடுத்து கூர்மையான பாணங்களைத் தொடுக்க ஆரம்பித்தான்.
வானர சைன்யத்தின் பெரிய, முக்யமான வீரர்கள் எனப்பட்டவர்களே ஓட்டம் எடுத்தனர்.
இதைக் கண்டு ராகவன், தானே ராவணனுடன் போர் செய்ய வந்தான்.
போருக்குப் புறப்பட்ட ராகவன் அருகில் சென்று ஹனுமான் ஒரு விண்ணப்பம் செய்தான்.
என் முதுகில் ஏறிக் கொண்டு இந்த ராக்ஷஸனை அடியுங்கள். பகவானான கருடன் மேல் ஏறி விஷ்ணு
போருக்கு புறப்பட்டது போல என் மேல் ஏறிக் கொள்ளுங்கள். இதைக் கேட்டு ராகவன், வாயு புத்திரனின் மேல் ஏறிக் கொண்டார்.
ரதத்தில் இருந்த ராவணனை மனிதர்களின் அரசனான ராகவன், யுத்த களத்தில் நேருக்கு நேர் சந்தித்தார்.
விரோசனன் மகனை, வைரோசனியை, கோபத்துடன் விஷ்ணு தாக்க முயன்றது போல, கையில் ஆயுதங்களோடு,
வஜ்ரம் விழுந்தது போன்ற பெரிய குரலில் ஜய கோஷமிட்டபடி, முன்னேறினார். கம்பீரமாக, பொறுக்கி எடுத்த
வார்த்தைகளைக் கொண்டு ராவணனைப் பார்த்து எச்சரித்தார்.
நில், நில், ராக்ஷஸ சார்தூலா, எனக்கு இப்படிப் பட்ட ஒரு அபசாரத்தைச் செய்து விட்டு,
நீ எங்கு போய் தப்பிக்கலாம் என்று நினைக்கிறாய்? பத்து திக்குகளிலும் ஓடிப் போனாலும்,
இந்திரன், வைவஸ்வதன், பாஸ்கரன் இவர்களிடம் அடைக்கலம் கேட்டு ஓடினாலும், ஸ்வயம்பூ, வைஸ்வானர, சங்கரன்
இவர்களிடம் சரணம் கேட்டு ஓடினாலும், இன்று என் கையிலிருந்து நீ தப்பிக்கவே முடியாது.
உன் சக்தியால் அடித்து எந்த ம்ருத்யு வரும் என்று எதிர் பார்த்தாயோ, அதே ம்ருத்யு இன்றைய யுத்தத்தில்,
ரக்ஷோகண ராஜாவே, புத்திரர்களுடன், மனைவி மக்களுடன், சேர்த்து உன்னை வந்து சேரப் போகிறது.
இதோ பார், என் அத்புதமான சரங்கள். இவை தான் ஜனஸ்தானத்தில் பதினான்கு ஆயிரம் ராக்ஷஸர்கள் உயிரைக் குடித்தன.
ராகவன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே, அதை கேட்டுக் கொண்டிருந்த ராவணன்,
ராகவனை தோளில் சுமந்து வந்து கொண்டிருந்த ஹனுமானைப் பார்த்து முன் வைரத்தை நினைவு படுத்திக் கொண்டு,
கூர்மையான, காலாக்னிக்கு சமமான பாணங்களால் அடிக்க ஆரம்பித்தான். ஹனுமானுடைய தேஜஸ் மேலும் வளர்ந்தது.
சுபாவமாக உள்ள ஹனுமானின் தேஜஸ் யுத்தத்தில், ராக்ஷஸ பாணங்கள் தைத்த பொழுதும் இயல்பான தேஜஸ் மேலும் வளர்ந்தது.
வானர வீரன் காயம் பட்டதைக் கண்டு ராமரும் ஆத்திரமடைந்தார். தன் பாணங்களை சரமாரியாக பொழிந்து
ரதத்தை, சக்ரம் கழன்று விழ, குதிரைகள் விலகி ஓட, சத்ரமும் சாமரமும், த்வஜமும், பதாகமும் கீழே விழ,
சாரதியும் அடிபட்டு, அதில் இருந்த அசனி, சூலம், வாள் இவையணைத்தும் நாசமாகும் படி செய்தார்.
தனித்து நின்ற இந்திர சத்ருவை, எதிர் பாராத நேரத்தில் புஜங்களுக்கு மத்தியில்,
இந்திரன் ஒருமுறை மேரு மலையை வஜ்ரத்தால் அடித்தது போல அடித்தார். வஜ்ரம் போல மேலே விழுந்த
இந்த அடியாலும் கலங்காமல் நின்றான், ராஜா ராவணன். தானும் பதிலுக்கு வில்லை எடுத்து
அம்புகளை பிரயோகம் செய்தான். அடி பட்டு கலங்கியிருக்கிறான், சமாளித்துக்கொண்டு போருக்கு வருகிறான்
என்பதை உணர்ந்து கொண்ட ராமர் அர்த்த சந்திரம் என்ற ஆயுதத்தை பிரயோகித்து அவன் கிரீடம் தரையில் உருளும்படி செய்தார்.
விஷம் நீங்கப் பெற்ற ஆசீவிஷம் (கொடியதொரு விஷம்) கொண்ட ஆலகால நாகம் போலவும்,
தன் கிரணங்களின் ஒளி அடங்கிய சூரியன் போல பிரகாசம் இல்லாதவனாகவும், கிரீடம் இழந்து,
தன் கம்பீரம் குறைய நின்றவனைப் பார்த்து யுத்தத்தில் எதிரில் நின்ற ராக்ஷஸேந்திரனைப் பார்த்து ராமர் சொன்னார்.
நிறைய போராடி விட்டாய். உன் வீரர்களை அழித்து விட்டேன். களைத்து நிற்கும் உன்னை என் பாணங்களால்
யம லோகம் அனுப்ப மாட்டேன். போ, நான் அனுமதி தருகிறேன். ராக்ஷஸ ராஜனே லங்கை சென்று,
ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டு நாளை வா. ரதம் தனுஷ் இவற்றுடன் வா.
அப்பொழுது தான் நானும் ரதத்தில் நின்று சரிக்கு சரி போரிடும் பொழுது என் பலத்தை தெரிந்து கொள்வாய்.
இவ்வாறு ராமர் சொல்லவும், தன் கர்வமும், மகிழ்ச்சியும் தன்னை விட்டு விலக,
தன் வில், வாள், குதிரைகள், சாரதி இவை எதுவும் உதவிக்கு வர இயலாத நிலையில்,
ராமர் பாணம் தைத்த இடம் ரணமாகி வலிக்க, மகா கிரீடத்தை இழந்தவனாக திடுமென திரும்பி லங்கையில் நுழைந்தான்.
ராவணன் திரும்பிச் சென்ற பின், அடிபட்ட வானரங்களையும், லக்ஷ்மணனையும் கவனித்து,
தைத்திருந்த அம்புகளை எடுத்து, வைத்யம் செய்து குணப்படுத்துவதில் ராமர் ஈடுபட்டார்.
மூவுலகுக்கும் இந்திரனுக்கும் சத்ருவான ராவணன் போர் முனையில் தோற்றுத் திரும்பியதைக் கண்டு சுராசுரர்கள்,
பூத கணங்கள் திசைகள், சாகரங்கள் உள்ளிட்ட நில பகுதிகளில் வசித்தவர் அனைவரும்,
ரிஷிகள், மகோரர்கள், அதே போல பூமியில், நீரில் சஞ்சரிக்கும் ஜீவராசிகள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.
————————————————————————————————————-
ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பரத லஷ்மண சத்ருக்ந ஸீதா பிராட்டி ஸமேத சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-
Leave a Reply