Thiruvonum's Weblog

சிறப்புப் பாசுரம் –
ஆழ்வார் முன் பின்னவருக்கு மா மறை தந்தார் தமிழில்
வாழ்வார் மணவாளர் மாண்பவருள் –தாழ்வாரும்
எம் போலியர்க்கும் இரங்கி அரங்கக் கலம்ப
கம் போத நல்கவைத்தார் காண் –

போதம் நல்க -நல்லறிவைக் கொடுக்குமாறு
—————–
சொல் நோக்கும் பொருள் நோக்கும் தொடை நோக்கும் நடை நோக்கும் துறையின் நோக்கோடு
என்நோக்கும் காண இலக்கியம் ஆவது அன்றி
நல் நோக்கும் புத்தியும் பத்தியும் பெறுவர் முக்தி உண்டாம் நான் என் சொல்கேன்
பல் நோக்கு மணவாளர் பகர் அரங்கக் கலம்பகத்தைப் பாரீர் பாரீர் –

உரைத்த தமிழ் வரைந்த ஏட்டை பட்டாலே சூழ்ந்தாலும் மூவுலகும் பரிமளிக்கும்
பரிந்த ஏட்டைத் தொட்டாலும் கைமணக்கும் சொன்னாலும் வாய் மணக்கும்
துய்ய சேற்றில் நட்டாலும் தமிழ்ப் பயிராய் விளைந்திடுமே பாட்டினது நளினம் தானே –

————————————–

நீல மேகம் நெடும் பொற் குன்றத்துப் பால் விரிந்து அகலாது படிந்தது போலே
ஆயிரம் விரித்து எழு தலையுடை அரும் திறல்
பாயல் பள்ளிப் பலர் தொழுது ஏத்த
விரி திரைக் காவிரி வியன் பெருந்துருத்தி திருவமர் மார்பன் கிடந்த வண்ணமும் –
——-என் கண் காட்டு என்று என்னுளம் கவற்ற வந்தேன் -சிலப்பதிகாரம் -திருவரங்கம் பற்றி

—————————————–
காப்பு செய்யுள்கள்
ஆழ்வார்கள் பன்னிருவரின் வணக்கம்
வேதம் தொகுத்துத் தமிழ்ப் பாடல் செய்த விமலன் பொய்கை
பூதன் மயிலையர் கோன் புகழ்ச் சேரன் புத்தூரன் தொண்டர்
பாதம் தரும் துகள் மா மழிசைக்கு மன் பாணன் மங்கை
நாதன் மதுரகவி கோதை பாதங்கள் நண்ணுதுமே–

———–
நம்மாழ்வார் துதி
மறைப்பாற் கடலை திரு நாவின் மந்தரத்தால் கடைந்து
துறைப்பால் படுத்தி தமிழ் ஆயிரத்தின் சுவை அமிர்தம்
கறைப் பாம்பு அணைப் பள்ளியான் அன்பர் ஈட்டம் களித்து அருந்த
நிறைப்பான் கழல் அன்றி சன்ம விடாய்க்கு நிழல் இல்லையே –

திரு நா வென் மந்தரத்தால் -பாட பேதம்-

அளத்தற்கு அரிய பரப்புடைமை -இன் சுவை யுடைமை -எம்பெருமான் உறைவிடம் ஆதலால் மறையை பாற் கடலாக உருவகம் செய்து அருளுகிறார்
திரு -வேறு ஒன்றுக்கு இல்லாத மேன்மை -திரு நா வீறுடைய பிரான் போலே
கறை-நஞ்சினை யுடைய – -புள்ளி என்றுமாம்
தொண்டர்க்கு அமுது உண்ண சொல் மாலைகள் சொன்னேன் –

அம்பிலே சிலையை நாட்டி யமரர்க்கு யன்று யமுதம் ஈந்த
தம்பிரான் என்னத் தானும் தமிழிலே தாளை நாட்டிக்
கம்ப நாடுடைய வள்ளல் கவிச் சக்ரவர்த்தி பார் மேல்
அன்பு பா மாலையாலே நரர்க்கு இன்னமுதம் ஈந்தான் –

——————————————————–

எம்பெருமானார் துதி
பிடிக்கும் பர சமயக் குல வேழம் பிளிற வெகுண்டு
இடிக்கும் குரல் சிங்க ஏறு அனையான் எழு பாரும் உய்யப் படிக்கும்
புகழ் எம் இராமானுச முனி பல் குணமும்
வடிக்கும் கருத்தினார்க்கே திரு மா மணி மண்டபமே –

ஏழு பார் -ஏழு த்வீபங்களிலும் உள்ளோர் என்றுமாம்
அனைத்து உலகும் வாழப் பிறந்த எதிராசர் அன்றோ
எம்பெருமானார் திருவடிகளைத் தொழவே திவ்ய தேசங்கள் எல்லாம் திருவடி தொழுதானாகக் கடவன்
உடையவரை ஆராதித்து அமுது செய்யப் பண்ணவே எல்லா திவ்ய தேசங்களில் உள்ள எம்பெருமான்களையும் ஆராதித்து அமுது செய்யப் பண்ணினாக கடவன்
கர்மமும் உபாயம் அன்று -ஞானமும் உபாயம் அன்று -பக்தியும் உபாயம் அன்று -பிரபத்தியும் உபாயம் அன்று -எம்பெருமானார் திருவடிகளே உபாய உபேயம்
எம்பெருமானாரைப் பற்றுகையே பிரபத்தி
ராமானுஜன் என்கிற சதுர அஷரியே திரு மந்த்ரம்
அவர் திருவடிகளிலே பண்ணும் கைங்கர்யமே பரம புருஷார்த்தம்
இதுவே நிச்சிதார்த்தமான சித்தாந்தம் –

சாருவாக மத நீறு செய்து சமணர் செடிக் கனல் கொளுத்தியே சாக்கியக் கடலை வற்றுவித்து
மிக சாங்கிய கிரி முறித்திட மாறு செய்திடு கணாத வாதியர்கள் வாய் தகர்த்தற
மிகுத்து மேல் வந்த பாசுபதர் சிந்தியோடும் வகை வாது செய்த எதிராசனார் கூறுமா குருமத்தோடு ஓங்கிய குமாரிலன்
மதமவற்றின் மேல் கொடிய தர்க்க சரம் விட்ட பின் குறுகி மாய வாதியரை வென்றிட
மீறி வாதில் வரு பாற்கரன் மத விலக்கடிக் கொடி எறிந்து போய் மிக்க யாதவ மதத்தை பெரு வீரர் நாளும் மிக வாழியே

—————————————————————————————————-

பட்டர் துதி
வான் இட்ட கீர்த்தி வளர் கூரத் தாழ்வான் மகிழ வந்த
தேன் இட்ட தார் நம் பெருமாள் குமாரர் சிவனை அயன்
தான் இட்ட சாபம் துடைத்து ஆள் அரங்கர் சங்கு ஆழி புயம்
நான் இட்டான் என்று அருள் பட்டர் பொற்றாள் கதி நந்தமக்கே

வான் இட்ட-தேவ லோகத்திலும் பரவிய
நான் இட்டான் என்று-சங்கு சக்கர லாஞ்சனை அடியேனுக்கு பிரசாதித்து அருளி பொருள் அல்லாத என்னை பொருளாக்கி அடிமை கொண்டாய்
நான் இட்டன் -அடியேன் உமக்கு இஷ்டன் என்றுமாம்

————————–

நூல் –
சீர் பூத்த செழும் கமலத் திருத் தவிசில் வீற்று இருக்கும்
நீர் பூத்த திரு மகளும் நில மகளும் அடி வருட
சிறைப்பறவை புறம் காப்ப சேனையர் கோன் பணி கேட்ப
நறைப் பாடலைத் துழாய் மார்பில் நாயிறு போல் மணி விளங்க
அரிய தானவர்க் கடிந்த ஐம்படையும் புடை தயங்க
கரிய மால் வரை முளரிக்காடு என்று கிடந்தாங்கு
பாயிர நான் மறை பரவ பாற் கடலில் பருமணிச் சூட்டு
ஆயிர வாய்ப் பாம்பு அணை மேல் அறி துயிலின் இனிது அமர்ந்தோய் –

கோலார்ந்த நெடும் சார்ங்கம் கூனல் சங்கம் கொலை யாழி கொடும் தண்டு கொற்ற ஒள் வாள்
காலார்ந்த கதிக் கருடன் என்னும் வென்றிக் கடும் பறவை இவை யனைத்தும் புறம் சூழ் காப்ப -பெரியார் பாசுரம் –

——————————
மண்ணகம் துயர் நீங்க வானகம் தொழுது ஏத்த
கண் அகன் சோணாட்டுக் காவிரி வாய்ப் புளினத்து
பம்புகதிர் விசும்பு இரவி பசும் புரவி வழி விலங்கு
செம்பொன் மதில் ஏழ் உடுத்த திரு அரங்கப் பெரும் கோயில்
ஆணிப் பொன் தகடு உறிஞ்சும் அணிக்கதவ நீர் வாயில்
மாணிக்க வெயில் பரப்பும் வயிர மணி விமானத்துள்
மின் இலங்கு தொடி வலய வியன் வலக்கை கீழ் கொடுத்து
தென் இலங்கைத் திசை நோக்கி திரு நயனம் துயில்வோய் கேள் –

கண் அகன் சோணாட்டுக் -இடம் அகன்ற சோழ நாட்டிலே
காவிரி வாய்ப் புளினத்து -காவிரியின் மணல் திட்டினிலே
வியன் வலக்கை -முழம் தாள் அளவும் நீண்ட வலக்கை

மன்னுடைய விபீடணற்காய் மதிள் இலங்கை திசை நோக்கி மலர்க்கண் வைத்த என்னுடைய திரு அரங்கர்க்கு –
வன் பெருகு வானகம் உய்ய வமரர் உய்ய மன உய்ய மன உலகின் மனிசர் உய்ய
துன்பமிகு துயர் அகல வயர்வு ஒன்றில்லா சுகம் வளர அகம் மகிழும் தொண்டர் வாழ
வன்பொடு தென் திசை நோக்கி பள்ளி கொள்ளும் அணி அரங்கன் –
குடதிசை முடியை வைத்து குண திசை பாதம் நீட்டி வட திசை பின்பு காட்டி தென் திசை இலங்கை நோக்கி –

—————————————
1-தேவராய் தேவர்க்கும் தெரியாத ஒளி உருவாய்
மூவராய் மூவர்க்குள் முதல்வனாய் நின்றோய் நீ –

முதலாவார் மூவரே யம்மூவருள்ளும் முதலாவான் மூரி நீர் வண்ணன்
முதலாம் திருவுருவம் மூன்று என்பர் ஒன்றே முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர்
ஆதிப் பிரமனும் நீ யாதிப் பரமனும் நீ யோதியுறு பொருளுக்கு அப்பால் உண்டாயினும் நீ –
சோதிச் சுடர்ப் பிழம்பு நீ என்று சொல்லுகின்ற வேத முறை செய்தால் வெள்காரோ வேறுள்ளார்-கம்பர்
—————–
2-போற்றுவார் போற்றுவது உன் புகழ்ப் பொருளே ஆதலினால்
வேற்று வாசகம் அடியேன் விளம்புமாறு அறியேனால்-

ஓதுவார் ஒத்து எல்லாம் எவ்வுலகத்து எவ்வவையும் சாதுவாய் நின் புகழின் தகையல்லால் பிறிதில்லை
போது வாழ் புனம் துழாய் முடியினாய் பூவின் மேல் மாது வாழ் மார்பினாய் என் சொல்லி யான் வாழ்த்துவனே -திருவாய் மொழி

———————————
3-பணித் தடங்காது இமையவர்க்கும் பங்கயத்தோன் முதலோர்க்கும்
பணித்து அடங்காப் புகழ் அடியேன் பணித்து அடங்கற் பாலதோ

பணி தடம் காது-பாம்பைக் குழையாக அணிந்த பெரிய காதுகளை உடைய -நாகாபரணன்
பங்கயத்தோன் -பிரமன் -திரு உந்தித் தாமரையில் தோன்றினவன்-என்றவாறு
பணித்து அடங்கா -சொல்லி முடியாத

ஆராதனம் செய்து கண்டனின் கீர்த்தி யறைவன் றிரு ஆராதனம் செய்வன் வேதா என்றால் அடியேன் புகழ்கைக்கு யார் -திருவரங்கத்து அந்தாதி

————————————
4- யாம் கடவுள் என்று இருக்கும் எவ்வுலகில் கடவுளர்க்கும்
ஆம் கடவுள் நீ என்றால் அஃது உனக்கு வியப்பு ஆமோ —

நாயகராய்த் திரியும் சில தேவர் -திரு வேம்கடத்து அந்தாதி
கடவுள் -எல்லாவற்றையும் கடந்து இருப்பவன் -தொழில் ஆகு பெயர்

——————————-
5-அனைத்துலகும் அனைத்துயிரும் அமைத்து அளித்து துடைப்பது நீ
நினைத்த விளையாட்டு என்றால் நின் பெருமைக்கு அளவு ஆமோ

உலகம் ஆவையும் தாமுள வாக்கலும் நிலை பெறுத்தலும் நீக்கலும் நீங்கலா அலகிலா விளையாட்டு உடையார் -கம்பர்
——————————————-
6-கருதரிய உயிர்க்கு உயிராய்க் கலந்து -கரந்து- எங்கும் உறையும்
ஒரு தனி நாயகம் என்றால் உன் புகழ்க்கு வரம்பு ஆமோ

ஆத்மாக்களும் அநந்தம் -என்பதால் கருதரிய உயிர்
கலந்து கரந்து -உள்ளும் புறமும் வியாபித்து
எள்ளும் எண்ணெயும் போல் நீங்காது உலகத்து உயிராகி நியாமகனாய் -திருவரங்கத்து மாலை
திட விசும்பு எரி வளி நீர் நிலம் இவை மிசை படர் பொருள் முழுவதுமாய் யவை யவை தொறும் இடம் திகழ் பொருள் தொறும் கரந்து எங்கும் பரந்துளன்
பரந்த அண்டம் இது என நில விசும்பு எழி வறக் கறந்த சில் இடம் தொறும் இடம் திகழ் பொருள் தொறும் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் -நம்மாழ்வார் –

——————————————————-
1-உரு என அரு என உளன் என இலன் என
அரு மறை இறுதியும் அறிவு அரு நிலைமையை –

இலனது வுடையனது என நினைவு அரியவன் நிலனிடை விசும்பிடை யுருவினன் அருவினன்
உளன் எனில் உளன் இவ்வுருவம் அவ்வுருவுகள் இலன் எனில் இலன் அவ்வருவும் இவ்வருவுகள்
-உளன் என இலன் என இவை குணம் உடைமையின் உளன் இரு தகைமையொடு ஒழிவிலன் பரந்தே-

————————————————–

2-இவர் இவர் இறையவர் என மன உறுதியொடு
அவர் அவர் தோழா அரு சமயமும் அருளினை —

வணங்கும் துறைகள் பல பலவாக்கி மதி விகற்பால் பிணங்கும் சமயம் பல பலவாக்கி யாவை யாவை தோறும்
அணங்கும் பல பலவாக்கி நின் மூர்த்தி பரப்பி வைத்தாய்
அறு சமயம் -வைஷ்ணவம் -சைவம் -சாக்தம் -சௌரம்-காணபதம் -கௌமாரம் –
கபில மதம் -கணாத மதம் -பதஞ்சலி மதம் -அஷ பாத மதம் -வியாச மதம் -ஜைமினி மதம்
பௌத்தம்-ஜைனம் -பைரவம் -காளாமுகம் -லோகாயதம் -சூனிய வாதம்

——————–
3-கடு வளி கனல் புனல் ககனமொடு அகலிடம்
உடுபதி கதிரவன் உருவமும் அருளினை –

கடு வளி -கடிய காற்றும் -கடுமை -விரைவு
உடுபதி -நஷத்ரங்களுக்கு தலைவன் சந்தரன்
உருவம் -இயமானன்
பாஞ்ச பூதிகமான அண்டங்களைப் படைத்து அவற்றுக்கு ஒளியைத் தரும் சந்திர சூரியர்களை உண்டாக்கி வைத்தாய் என்றுமாம்
அஷ்ட மூர்த்திகள் இவை
நில நீர் நெருப்பு உயிர் நீள் விசும்பு நிலாப் பகலோன் புலனாய ஐந்தினோடு எண் வகையாய் புணர்ந்து நின்றான் -திருவாசகம்-

—————————————————-
4-கடி மலர் அடி இணை கருதினர் பெறுகென
அடி நடு முடிவு அற அருள்பர கதியினை –

கடி மலர் -வாசனை யுடைய தாமரை
அடி நடு முடிவு அற -முதல் இடை கடை இல்லாமல் எப்பொழுதும் –
உத்தமர் மத்யமர் அதமர் என்றுமாம் -பிறப்பு வளர்ப்பு இறப்பு இல்லாமல் என்றுமாம்
பரகதி -பரம பதம் –

——————————————————————-
1- ஒரு நாலு முகத்தவனோடு உலகு ஈன்றாய் என்பர் அது உன்
திரு நாபி மலர்ந்தது அல்லால் திரு வுளத்தில் உணராயால் –

அநாயாசேன சிருஷ்டி செய்து அருளினாய் என்கிறார்
பந்திக் கமலத் தடம் சூழ் அரங்கர் படைப்பு அழிப்பு சிந்தித்திடுவதும் இல்லை கண்டீர்
அத்திசை முகனோடு உந்திக் கமலம் விரிந்தால் விரியு முகக்கடையின் முந்திக் குவியிலுடனே குவியும் இம்மூதண்டமே–திரு வரங்கத்து மாலை –

————————-
2-மேரு கிரி உடல் அவுணன் மிடல் கெடுத்தாய் என்பர் அது உன்
கூர் உகிரே அறிந்தது அல்லால் கோவே நீ அறியாயால் –

மிடல் -தேக பலம் -வர பலம் முதலியன
அவுணன் -இரணியாசுரன் –

————————————-

3-பன்றியாய் படி எடுத்த பாழியாய் என்பர் அது
வென்றி ஆர் உனது எயிற்றில் மென் துகள் போன்று இருந்ததால்

பாழியாய்-வலிமை யுடையாய்
ஆருக்கி வரை யளவிடலான் தென்னரங்கர் இந்தப் பாருக்கு அரந்தை தவிர்பதற்காக பழிப்பில் பெரும்
சீருற்ற செங்கண் கரும் பன்றியாகி திருக் குளம்பின் மேரு கண கணமா தலை நாளில் வினோதிப்பரே-திருவரங்கத்து மாலை –

————————————————————————-
4-அண்டம் எலாம் உண்மை என்பர் அறியாதார் ஆங்கு அவை நீ
உண்டருளும் காலத்து ஒரு துற்றுக்கு ஆற்றாவால் –

விராட் ஸ்வரூபி உனக்கு இது ஒரு புகழ்ச்சியோ என்றவாறு –

———————————————————
1-நஞ்சமும் அமுதமும் நரகும் வீடுமாய்
வஞ்சமும் ஞானமும் மறப்பும் ஆயினை

விருத்த விபூதியன் அன்றோ
விடமும் அமுதமுமாய் -நரகும் ச்வர்க்கமுமாய் -ஞானமும் மூடமுமாய் -நம்மாழ்வார் –

———————————————-
2- இருவினைப் பகுதியும் இன்ப துன்பமும்
கருணையும் வெகுளியும் கருத்தும் ஆயினை

புண்ணியம் பாவம் என்று இவையாய்–கண்ட வின்பம் துன்பம் கலக்கங்களும் தேற்றமுமாய் தண்டமும் தண்மையும் -நம்மாழ்வார் –

——————————————————–
1-அலை கடல் வயிறு கலக்கினை
கூர்மாவதாரத்தில் ஷீராப்தி மதன காலத்திலும் -ஸ்ரீ ராமாவதாரத்தில் வருணனை வழி வேண்டிய பொழுதும்
2-அவுணரை மதுகை யடக்கினை
மதுகை யடக்கினை -வலிமை கெடச் செய்தாய்
3-மலை கட களிறு வதைத்தனை
குவலயாபீட வதம்
4-மலை தலை கவிழ எடுத்தனை
கோவர்த்தன உத்தாரணம்
மதுசூதனன் எடுத்து மறித்த மலை –
செந்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும் கப்பாக மடுத்து மணி நெடும் தோள் காம்பாக கொடுத்துக் கவித்தமலை –

————————————–
1-மண்ணை விண்டனை
2- வெண்ணெய் உண்டனை
3- மருது இடந்தனி
4-எருது அடர்ந்தனை
5-உள் நிறைந்தனை
அந்தர்யாமித்வ வைபவம்
6-எண் இறந்தனை
எண்ணத்தையும் கடந்து –மனத்தை கூறினது மொழி மெய்களுக்கும் உப லஷணம்
7-ஒருமை ஆயினை
அத்விதீயன் -ஒப்பார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன்
8-பெருமை மேயினை-

—————————————————

என வாங்கு
1-மலர்தலை உலகத்து புலமை சான்ற
பதின்மரும் பணித்த பாடல் ஒதையொடு
முதுமறை கறங்க முரசம் ஆர்ப்பு
வலம்புரி பிளிரும் பொலம் புரி கோயில்
ஆழி அம் செல்வ ஆதி அம் பரம
வாழி வாழி மாயோய் வாழி
நெடியோய் வாழி நின் மாட்டு ஒன்றே
அடியேன் வேண்டுவது அது நீ மறுக்கேல்
பூவரும் அயன்முதல் யாவரும் போற்ற
மூவுலகு அளந்த நின் சேவடி வாழ்த்தித்
தொழுத கைத் தொண்டர் தம் தொண்டருள் சேர்க்காது
எழுவகைத் தோற்றத்து இன்னாப் பிறப்பில்
என்பு ஒழி யாக்கையுள் சேர்ப்பினும் அவர் பால்
அன்பு ஒழியாமை அருண் மதி எனக்கே –1-

மலர்தலை உலகத்து -பரந்த இடத்தை யுடைய நில வுலகத்தில்
ஒதையொடு-கோஷத்துடன்
முதுமறை கறங்க – வேதங்களும் உத்கோஷிக்க
பொலம் புரி கோயில் -பொன்னால் ஆகிய திருவரங்கத்தில்
எழுவகைத் தோற்றம் -தேவர் -மனிதர் -புல் -விலங்கு -ஊர்வன -நீர் வாழ்வான -தாவரம் –
அடியவர் மீது அன்பு ஒழியாதபடி மதியை அருள்வாய் என்றபடி

————————————————–

2-எனக்கே திருவரங்கனே பிரான் எம்மான்
தனக்கே அடிமை தமியேன் புனக்கேழ்
மருத்துளவோன் மேலன்றி மற்றொருவர் மேல் என்
கருத்துளவோ ஆராயுங்கால் –2-

புனக்கேழ் மருத்துளவோன் -புனம் கேழ் மரு துளவோன் மேல் –
வனத்தில் உள்ள ஒளியையும் வாசனையையும் உடைய திருத் துழாய் மாலையை உடைய எம்பெருமான் மேல்
ஸ்வ ஸ்வாமி சம்பந்தம் உணர்ந்து தேவதாந்திர பஜனம் தவிர்ந்தேன் என்கிறார்

——————————————————————-

3-கால் ஆயிரம் முடி ஆயிரம் ஆயிரம் கை பரப்பி
மேல் ஆயிரம் தலை நாகம் கவிப்ப விண் பூத்த கஞ்சம்
போல் ஆயிரம் கண் வளரும் பிரான் பொன்னரங்கன் என்றே
மாலாய் இரங்க வல்லார்க்கு எய்தலாம் திரு வைகுந்தமே –3-

விண் பூத்த கஞ்சம் போலே -ஆகாசத்தே மலர்ந்த செந்தாமரை போலே
இரங்க வல்லார்க்கு-நெஞ்சு உருக வல்லார்க்கு
அபரிமித அத்புத மகா ஞானம் மகா சக்தி யுடையவன் -திவ்யாத்மா ஸ்வரூபம் சொல்லியபடி

————————————————————

4- வை கலந்த மூவிலை மேல் ஈசற்கும் வாசவற்கும் வாசப் பூ மேல்
மெய் கலந்த நால் வேத விரிஞ்சனுக்கும் மேலா வீற்று இருப்பர் மாதோ
பை கலந்த பாம்பணை மேல் திருவரங்கப் பெரு நகருள் பள்ளி கொள்ளும்
கை கலந்த நேமியான் திரு நாமத்து ஒரு நாமம் கற்றார் தாமே –4-

வை கலந்த -கூர்மை பொருந்திய
மூவிலை -மூன்று இலை வடிவமான தலையை யுடைய
வேல் ஈசற்கும்-சூலாயுதத்தை யுடைய பரம சிவனுக்கும்
வாசவற்கும் -தேவேந்த்ரனுக்கும்
வாசப் பூ மேல்-வாசனை யுடைய தாமரை மலரில் தோன்றிய
மெய் கலந்த நால் வேதம் -உண்மை பொருந்திய நான்கு வேதங்கள் -சிறந்த பிரமாணம்
கை கலந்த ஆழியான் -நம்மாழ்வார்

—————————————————————

5- கற்றார் எனினும் பதினாலு உலகும் கண்டார் எனினும் தண்டாமிகு பற்று
அற்றார் எனினும் திருமால் அடியார் அல்லாதவர் வீடில்லாதவரே
பொற்றாமரையாள் கணவன் துயிலும் பொற் கோயிலையே புகழ்வார் பணிவார்
மாற்றார் எனினும் பெற்றார் அவரே வானோர் திரு மா மணி மண்டபமே –5-

தண்டாமிகு பற்று அற்றார் எனினும்-நீங்குதல் அரிய மிகுந்த இருவகைப் பற்றுக்களும் நீங்கியவர்களே யாயினும்
மிதுனமே பிராப்யம் –

———————————-
6-மண் தலமும் விண் தலமும் நின் வட குன்றமும் வளைந்த மலையும் கடலும் மூ
தண்டமும் அகண்டமும் அயின்றவர் துயின்றருள் அரும்பதி விரும்பி வினவின்
கொண்டல் குமுறும் குடகு இழிந்து மதகு உந்தி அகில் கொண்டு நுரை மண்டி வருநீர்
தெண் திரை தொறும் தரளமும் கனகமும் சிதறு தென் திரு அரங்க நகரே –6-

மண் தலமும் விண் தலமும் நின் வட குன்றமும் வளைந்த மலையும் கடலும்
மண் உலகத்தையும் விண் உலகத்தையும் மண் உலகத்தின் இடையே நின்ற மேரு மலையையும் -அதனைச் சூழ்ந்து நின்ற மற்றை மலைகளையும்
பூமியை கோட்டை போலே சூழ்ந்து நின்ற சக்கரவாளி கிரி என்றுமாம்
கடல்களையும் -பெரும் புறக் கடல்
மூ தண்டமும்
முது அண்டமும்
இவை எல்லாம் தன்னுள் அடக்கிய பழைய அண்டங்களையும்
அகண்டமும்
அவற்றில் உள்ள சராசரங்கள் எல்லாவற்றையும்
அயின்றவர்
பிரளய காலத்தில் அமுது செய்து அருளிய எம்பெருமான்
துயின்றருள் அரும்பதி
அடைதற்கு அரிய திவ்ய தேசம்
விரும்பி வினவின்
கொண்டல் குமுறும் குடகு இழிந்து மதகு உந்தி அகில் கொண்டு நுரை மண்டி வருநீர் தெண் திரை தொறும்
தரளமும்
முத்துக்களையும்
கனகமும்
பொன்னையும்
சிதறு தென் திரு அரங்க நகரே –

——————————————————-
7-நகு கதிர் வழங்கு தகடு படு செம்பொன் நவ மணி குயின்ற தொடி அணி அணிந்து
ககனவில் இடு நீல வெற்பு ஒத்து இருந்தன -நறிய புது மன்றல் திசை முழுதும் மண்ட
நறவு குதி கொண்ட துளவு அணி அலங்கல் மதுகரம் ஒரு கோடி சுற்றப் புனைந்தன
நளின மட மங்கை குவலைய மடந்தை சனகனது அணங்கு பொதுவர்மகள் என்றிவ்
வனிதையர் தனபாரம் மொத்தக் குழைந்தன நதிபதி சுழன்று கதறி நுரை சிந்த
அரவு அகடு உறிஞ்சி அலற அலமந்து வடவரை உடல் தேய நட்டுக் கடைந்தன –

நகு கதிர் வழங்கு -விளங்குகின்ற ஒளியை வீசுகின்ற
தகடு படு செம்பொன் -செம்பொன் மயமான தகட்டினால் செய்யப் பட்டு
நவ மணி குயின்ற -நவ ரத்னங்கள் இழைத்துள்ள
தொடி அணி அணிந்து -தொடி என்னும் ஆபரணத்தை தரித்து
ககனவில் இடு-ஆகாசத்தில் தோன்றுகின்ற இந்திர வில் இடப்பட்ட
நீல வெற்பு ஒத்து இருந்தன -கரிய மலைகளை ஒத்து இருந்தன
நறிய புது மன்றல் -நல்ல புதிய வாசனை யானது
திசை முழுதும் மண்ட
நறவு குதி கொண்ட -தேன் பெருகுதலை தன்னிடத்தே கொண்ட
துளவு அணி அலங்கல்
மதுகரம் ஒரு கோடி சுற்றப்-மிகப் பல வண்டுகள் சூழ்ந்து மொய்க்கும் படி
புனைந்தன
நளின மட மங்கை -தாமரை மலரில் வீற்று இருக்கும் அழகிய பெரிய பிராட்டியாரும்
குவலைய மடந்தை -பூமிப் பிராட்டியும்
சனகனது அணங்கு-ஜானகிப் பிராட்டியும்
பொதுவர்மகள் -நப்பின்னை பிராட்டியும் -பொதுவர் –
குறிஞ்சி நிலம் மருத நிலம் நடுவிடமான முல்லை நிலம் -இடையர் -காரணப் பெயர் -ஆயர் மகள் என்ற வாறு
என்றிவ் வனிதையர் தனபாரம் -இந்த தேவியாரது பருத்த கொங்கைகள்
மொத்தக் குழைந்தன -தம் மேல் நெருக்குதலால் நெகிழ்ந்தன
நதிபதி சுழன்று கதறி நுரை சிந்த -திருப்பாற் கடல் சுழன்று பேர் ஒலி செய்து நிறைகளைச் சிந்தவும்
அரவு அகடு உறிஞ்சி அலற -வாசுகி உடல் தேய்ந்து கதறவும்
அலமந்து வடவரை உடல் தேய -மந்தர மலை வருந்தி உடம்பு தேய்வடையவும்
நட்டுக் கடைந்தன -நாட்டிக் கடைந்தன –

இரண்டாம் அடி
இகலி இரு குன்றில் இரு சுடர் எழுந்து பொருவது எனவிம்ப மதி முகம் இலங்க
இரு குழை இருபாடு அலைப்பச் சிறந்தன இணை அற நிமிர்ந்து வலியொடு திரண்டு
புகழொடு பரந்த புழுகொடும் அளைந்து கலவையின் அணி சேறு துற்றுக் கமழ்ந்தன
யெதிர் ஒருவர் இன்றி அகில உலகும் தன் அடி தொழ இருந்த இரணியன் மடங்க
முரணிய வரை மார்பம் ஒற்றிப் பிளந்தன எறிகடல் கலங்கி முறையிட வெகுண்டு
நிசிசரர் இலங்கை அரசொடு மலங்க ஒரு சிலை இரு கால் வளைத்துச் சிவந்தன –

இகலி இரு குன்றில் இரு சுடர் எழுந்து பொருவது எனவிம்ப மதி முகம் இலங்க
சந்திர சூரியர்கள் தம்முள்ளே மாறுபட்டு இரண்டு மலைகளிலே தோன்றி பொற் செய்வது போலே
சந்திர பிம்பம் போன்ற முகத்தின் இரு பக்கங்களிலும் விளங்குகின்ற
இரு குழை இருபாடு அலைப்பச் சிறந்தன
இரண்டு குண்டலங்களும் இரண்டு பக்கங்களில் அசையும் படி சிறந்தன
இணை அற நிமிர்ந்து வலியொடு திரண்டு
ஒப்பில்லாமல் உயர்ந்து வலிமையுடனே திரட்சி பெற்று
புகழொடு பரந்த புழுகொடும் அளைந்து கலவையின் அணி சேறு துற்றுக் கமழ்ந்தன
கீர்த்தி யுடனே பரவி புகழ் உடனே கலந்து -அழகிய கலவைச் சந்தன சேறு மிகுதியாகப் பூசப் பெற்று நறு மணம் வீசின
யெதிர் ஒருவர் இன்றி அகில உலகும் தன் அடி தொழ இருந்த இரணியன் மடங்க
தனக்கு ஒருவரும் எதிர் இல்லாமல் எல்லா உலகோரும் தனது பாதங்களையே வணங்கும் படி இறுமாந்து இருந்த இரணியாசுரன் அழியும்படி
முரணிய வரை மார்பம் ஒற்றிப் பிளந்தன -அவனது வலிய மலை போலும் மார்பை ஒற்றிப் பிளந்தன -நகங்களினால் இடந்து கிடந்தன –
எறிகடல் கலங்கி முறையிட வெகுண்டு நிசிசரர் இலங்கை அரசொடு மலங்க ஒரு சிலை இரு கால் வளைத்துச் சிவந்தன
கடல் முறையிடவும் -இராவணன் கலங்கவும் கோபித்து ஒப்பற்ற கோதண்டத்தை இரண்டு தரம் சிவந்தன –
இரண்டு கோடியையும் ஓன்று சேரும்படி நன்றாக வளைத்து என்றுமாம்

மூன்றாம் அடி
மிகு களவின் நின்ற விளைவு கனி சிந்தி மடிய விடுகன்று குணில் என எறிந்து
பறைவையின் அகல்வாய் கிழித்துப் பகிர்ந்தன வெறிபடு குருந்தை முறிபட அடர்ந்து
குட நடம் மகிழ்ந்து குரவைகள் பிணைந்து பொரு தொழில் எருது ஏழு செற்றுத் தணிந்தன
வெடிபட முழங்கி எழு முகிலும் அண்ட ரொடு நிரை தியங்க எறி திவலை கண்டு
தடவரை குடையா எடுத்துச் சுமந்தன விழி வடவை பொங்க எதிர் பொர நடந்த
களிறு உளம் வெகுண்டு பிளிறிட முனிந்து புகர் முக இரு கோடு பற்றிப் பிடுங்கின –

மிகு களவின் நின்ற விளைவு கனி சிந்தி மடிய விடுகன்று குணில் என எறிந்து
மிக்க வஞ்சனை யுடனே -தன்னைக் கொல்லும்படி நின்ற -விளா மரமானது தனது பழங்களைச் சிதறி மடிந்து விழும் படி
கம்சனால் ஏவப்பட்ட கன்றை குறும் தடியாகக் கொண்டு அதன் மேல் வீசி
பறைவையின் அகல்வாய் கிழித்துப் பகிர்ந்தன வெறிபடு குருந்தை முறிபட அடர்ந்து
பகாசுரனது அகன்ற வாயை இரண்டு படும்படி கிழித்துப் பிளந்தன
வாசனை வீசுகின்ற மலர்களை யுடைய குருந்த மரத்தை முறிந்து விழும் படி அழித்து
குட நடம் மகிழ்ந்து குரவைகள் பிணைந்து பொரு தொழில் எருது ஏழு செற்றுத் தணிந்தன
மனம் மகிழ்ந்து குடக் கூத்தாடி -குரவைக் கூத்தாடி
போர் செய்யும் தொழிலை யுடைய ஏழு எருதுகளை தழுவி அழித்து சினம் தணிந்தன
வெடிபட முழங்கி எழு முகிலும் அண்ட ரொடு நிரை தியங்க எறி திவலை கண்டு
ஏழு மேகங்களும் பேரொலி யுண்டாக இடித்து பசுக்களும் இடையரும் திகைக்கும் படி வீசிப் பெய்த நீர்த் துளிகளை கண்டு
ஏழு மேகங்களும்-சம்வர்த்தம் -ஆவர்த்தம் -புட்கலாவர்த்தம் -சங்கா ரித்தம் -துரோணம் -காள முகி -நீல வருணம் –
தடவரை குடையா எடுத்துச் சுமந்தன விழி வடவை பொங்க எதிர் பொர நடந்த
பெரிய கோவர்த்தன கிரியை கொற்றக்குடையாக தரித்தன
விழி வடவை பொங்க -கண்களில் படபாமுகாக்னி போலும் தீப்பொறி பறக்கும் படி எதிரில் பொருவதற்கு வந்த
களிறு உளம் வெகுண்டு பிளிறிட முனிந்து
குவலையா பீட யானை மனம் கோபித்து பேரொலி செய்ய -கோபித்து
புகர் முக இரு கோடு பற்றிப் பிடுங்கின -செம்புள்ளிகளை யுடைய அதன் முகத்தின் கண்ணே யுள்ள இரண்டு தந்தங்களையும் பிடித்து பறித்தன

நான்காம் அடி
அகலிடமும் உம்பர் உலகமும் நடுங்கி அபயம் அடியெங்கள் அபயம் என வந்து
விழு தொறும் இடையூறு அகற்றிப் புரந்தன அருகுற விளங்கும் எறிதிகிரி சங்கம்
வெயில் ஒரு மருங்கும் நிலவு ஒரு மருங்கும் எதிர் எதிர் கதிர் வீச விட்டுப் பொலிந்தன
அரு மறை துணிந்த பொருள் முடிவை இன் சொல் அமுது ஒழுகு கின்ற தமிழினில் விளம்பி
அருளிய சடகோபர் சொல் பெற்று உயர்ந்தன அரவணை விரும்பி அறி துயில் அமர்ந்த
அணி திரு அரங்கர் மணி திகழ் முகுந்தர் அழகிய மணவாளர் கொற்றப் புயங்களே —7

—————————————————-
8-புயம் நான்கு உடையானை பொன் அரங்கத் தானை
அயன் ஆம் திரு உந்தி யானை வியன் ஆம்
பரகதிக்குக் காதலாய்ப் பாடினேன் கண்டீர்
நரகதிக்குக் காணாமல் நான் -8-

—————————-
9-நான் அந்த வைகுந்த நாடு எய்தி வாழில் என் ஞாலத்து இன்றி
ஈனம் தவாத நிரயத்து வீழில் என் யான் அடைந்தேன்
கோன் நந்தன் மைந்தனை நான்முகன் தந்தையை கோயில் அச்சு
தானந்தனை எனக்கு ஆரா அமுதை அரங்கனையே –9-

இன்பம் தரு பெரு வீடு வந்து எய்தில் என் எண்ணிறந்த துன்பம் தரு நிரயம் பல சூழில் என்
தொல் உலகின் மன் பல் உயிர்கட்கு இறைவன் மாயன் என மொழிந்த வன்பன் அனகன் இராமானுசன் என்னை ஆண்டனனே –

——————————–
10-அரவில் நடித்தானும் உரவில் ஓடித்தானும் அடவி கடந்தானும் புடவி இடந்தானும்
குரவை பிணைந்தானும் பரவை அணைத்தானும் கோசலை பெற்றானும் வீசு அலை உற்றானும்
முரனை அறுத்தானும் கரனை ஒறுத்தானும் முத்தி அளித்தானும் அத்தி விளித்தானும்
பரம பதத்தானும் சரம விதத்தானும் பாயல் வடத்தானும் கோயில் இடத்தானே –10-

அரவில் நடித்தானும் -காளியன் மேல் நர்த்தனம் செய்தவனும்
உரவில் ஓடித்தானும் -வலிமை பொருந்திய சிவனது வில்லை ஓடித்தவனும்
அடவி கடந்தானும் -காட்டை நடந்து கடந்தவனும்
புடவி இடந்தானும் -பூமியை கோட்டால் குத்தி எடுத்தவனும்
குரவை பிணைந்தானும்
பரவை அணைத்தானும் -கடலை அணை கட்டியவனும்
கோசலை பெற்றானும்
வீசு அலை உற்றானும் -வீசுகின்ற திருப் பாற் கடலின் அலை யில் பொருந்தினவனும்
முரனை அறுத்தானும்
கரனை ஒறுத்தானும்
முத்தி அளித்தானும்
அத்தி விளித்தானும் -கஜேந்திர ஆழ்வானால்-ஆதி மூலமே என்று கூவி அழைக்கப் பட்டவனும்
ஹஸ்தம் -துதிக்கை உடைய -அத்தி -வேழம் -என்றபடி
பரம பதத்தானும்
சரம விதத்தானும் -சரம உபாயத்தை -பிரபத்தியை தன்னை அடையும் வழியாக உடையவனும் –
பாயல் வடத்தானும்-ஆலிலை யைச் சயனமாகக் கொண்டவனும்
கோயில் இடத்தானே –திருவரங்கத்தை வாசஸ் ஸ்தானமாகக் கொண்டவன் –

——————————-
11- தானே தனக்கு ஒத்த தாள் -தாமரைக்குச் சரண் புகுந்து ஆள்
ஆனேன் இனி உன் அருள் அறியேன் எனது ஆருயிரே
தேனே என் தீ வினைக்கு ஓர் மருந்தே பெரும் தேவர்க்கு எல்லாம்
கோனே அரங்கத்து அரவணை மேல் பள்ளி கொண்டவனே –11-

உயிர்க்கு உயிர் என்பதால் ஆருயிர்
அழியா இன்பம் தருவதால் தேன்
தேவாதி தேவன் -என்பதால் பெரும் தேவர்க்கு எல்லாம் கோன்
என்னையும் என் உடைமையையும் உன் சக்கரப் பொறி ஒற்றிக் கொண்டு நின் அருளே புரிந்து இருந்தேன் இனி உன் திருக் குறிப்பே -பெரியாழ்வார் –

———————————
மேக விடு தூது
12-கொண்டல் காள் உம்மைக் குறித்தே தொழுகின்றேன்
அண்டர் காணா அரங்கத் தம்மானைக் கண்டு
மனத்துள் அவத்தைப் படும் என்மையல் எல்லாம் சொல்லி
புனத் துளவத்தைக் கொணரீர் போய் –12-

சம்ச்லேஷித்து பிரிந்து வருந்தி திகைத்து -வானமே நோக்கும் மையாக்கும் –
சூட்டோதி மஞ்சென்று சொல்லாதென் காதலைத் தும்பி இசைப்பாட்டோதி மங்கையரும் பணியார் பண்டுகன் மழைக்காகக்
கோட்டோதிமம் எடுத்தார் சோலை மா மழைக் கோவலனார் மாட்டோதி மஞ்சினங்காள் உரைப்பீர் மறு வாசகமே -அழகர் அந்தாதி
இயம்புகின்ற காலத்து எகினம் கிள்ளை பயம் பெறு மேகம் பூவை பாங்கி
-நயந்த குயில் பேதை நெஞ்சம் தென்றல் பிரமரம் ஈரந்துமே தூதுரைத்து வாங்கும் தொடை –
பிறரை வாழ்வித்தலே தமது பேறாக கருதும் பாகவதர்களை பிரார்த்தித்து -மேகம் -போன்றவர்கள் -இவர்கள் -குறித்து அருளுகிறார் உள்ளுறை பொருள் –

————————————————————————————–
13-போய் அவனியில் சில புறச் சமயம் நாடும்
பேய் அறிவை விட்டு எழு பிறப்பையும் அறுப்பீர்
ஆயனை அனந்தனை அனந்த சயனத்து எம்
மாயனை அரங்கனை வணங்கி மருவீரே –13-

-மக்கள் -விலங்கு -பறவை -ஊர்வன -நீருள் திரிவன -பருப்பதம் -பாதவம் -என இவை எழு பிறப்பும் ஆகும் என்பர்

————————————————————-
14-மருவு தந்தையும் குருவும் எந்தையும் மருள் கெடுப்பதும் அருள் கொடுப்பதும்
உருகு நெஞ்சமும் பெருகு தஞ்சமும் உரிய ஞானமும் பெரிய வானமும்
திரு அரங்கனார் இருவர் அங்கனார் செங்கண் மாயனார் எங்கள் ஆயனார்
அருள் முகுந்தனார் திருவை குந்தனர் அமல நாதனார் கமலா பாதமே –14-

பெருகு தஞ்சமும் -சிறந்ததாகிய பற்றுக் கோடும்
இருவர் அங்கனார் -பிரமன் ருத்ரர்களை தனது அங்கத்தில் கொண்டவர்
பிறை தங்கு சடையானை வலத்தே வைத்து பிரமனைத் தன் உந்தியிலே தோற்றுவித்து –
சேலேய் கண்ணியரும் பெரும் செல்வமும் நன் மக்களும் மேலாத் தாய் தந்தையும் அவரே யினி யாவாரே -நம்மாழ்வார் –

————————————————————–
15-பாதியாய் அழுகிய கால் கையரேனும் பழி தொழிலும் இழி குலம் படைத்தாரேனும்
ஆதியாய் அரவணையாய் என்பர் ஆகில் அவர் அன்றோ யாம் வணங்கும் அடிகள் ஆவார்
சாதியால் ஒழுக்கத்தால் மிக்கோரேனும் சதுர் மறையால் வேள்வியால் தக்கோரேனும்
போதில் நான் முகன் பணியப் பள்ளி கொள்வான் பொன் அரங்கம் போற்றாதார் புலையர் தாமே –15-

பழுதிலா ஒழுகலாற்று பல சதுப் பேதிமார்கள் இழி குலத்தவர்களே ஏலும் எம் அடியார்கள் ஆகில்
தொழுமினீர் கொடுமின் கொண்மின் என்று நின்னொடும் ஒக்க வழி பட அருளினாய் போல் மதிள் திரு வரங்கத்தானே
அமர வோர் அங்கம் ஆறும் வேதம் ஓர் நான்கும் ஓதி தமர்களில் தலைவராய சாதி அந்தணர்கள் ஏனும்
நுமர்களைப் பழிப்பர் ஆகில் நொடிப்பதோர் அளவில் ஆங்கே யவர்கள் தாம் புலையர் போலும் அரங்க மா நகர் உளானே
வைநதேய வ்ருத்தாந்தம் -கைசிக விருத்தாந்தம் -உபரி சரவசூ விருத்தாந்தம்
பிள்ளை பிள்ளை ஆழ்வானுக்கு ஆழ்வான் பணித்த வார்த்தை ஸ்மரிப்பது
அரங்கம் என்பர் நான் முகத்தயன் பணிந்த கோயிலே -ஆதியில் பிரமன் திருவாராதனம் -என்பதால் நான் முகன் பணியப் பள்ளி கொள்வான் என்கிறார் –

——————————————————–
16-புலையாம் பிறவி பிறந்து என் செய்தோம் பொன்னி பொன் கொழிக்கும்
அலையார் திரு அரங்கத்து எம்பிரான் நமது அன்னை யொடும்
தொலையாத கானம் கடந்த அந்நாள் தடம் தோறும் புல்லாய்
சிலையாய் கிடந்திலமே நெஞ்சமே கழல் தீண்டுகைக்கே –16-

நமது அன்னை -லோகா மாதா வாக்கிய சீதா பிராட்டி
செம்பவள வாயான் திருவேங்கடம் என்னும் எம்பெருமான் பொன் மலை மேல் ஏதேனும் ஆவேனே –

——————————————————————–
17-தீண்டா வழும்பும் செந்நீரும் சீயும் நிணமும் செறி தசையும்
வேண்டா நாற்றம் மிகும் உடலை வீணே சுமந்து மெலிவேனோ
நீண்டாய் தூண்டா விளக்கு ஒளியாய் நின்றாய் ஒன்றாய் அடியாரை
ஆண்டாய் காண்டா வனம் எரித்த அரங்கா அடியேற்கு இரங்காயே –17-

நந்தா விளக்கே அளத்தற்கு அரியாய்
கண்டா வனம் என்பதோர் காடு அமரர்க்கரை என்னது கண்டவன் நிற்க முனே மூண்டார் அழல் உண்ண முநிந்ததுவும் -திரு மங்கை ஆழ்வார் –

——————————————————————
தவம் –
18- காயிலை தின்றும் கானில் உறைந்தும் கதி தேடித்
தீயிடை நின்றும் பூ வலம் வந்தும் திரிவீர்காள்
தாயினும் அன்பன் பூ மகள் நண்பன் தட நாகம்
பாயன் முகுந்தன் கோயில் அரங்கம் பணிவீரே –18-

தொல் நெறியை வேண்டுவார் வீழ் கனியும் ஊழ் இலையும் என்னும் இவையே நுகர்ந்து உடலம் தாம் வருந்தி துன்னும்
இலைக் குரம்பை துஞ்சியும் வெஞ்சுடரோன் மன்னும் அழல் நுகர்ந்தும் வண் தடத்தினுள் கிடந்து மின்னதோர் தன்மையராய் –
காயோடு நீடு கனியுண்டு வீசு கடும் கால் நுகர்ந்து நெடும்காலம் ஐந்து தீயோடு நின்று தவம் செய்ய வேண்டா திரு மார்பனைச் சிந்தையுள்
வைத்தும் என்பீர் –தில்லைத் திருச் சித்ர கூடம் சென்று சேர்மின்களே –

——————————————————–
19-வீரர் அங்கு ஆகிய ஐவரை மாற்றி விட அரவின்
போர் அரங்கு ஆக நடித்த பொற்றாள் பற்றி பொன்னி நல் சீர்ச்
சீர் அரங்கா நின் தொழும் பன் என்றே சிந்தை செய்கில் அது
கூர் அரம் காண் நெஞ்சமே வஞ்ச மாயக் கொடு வினைக்கே –19-

———————————————
20- கேசவனையே செவிகள் கேட்க திரு அரங்கத்து
ஈசனையே சென்னி இறைஞ்சிடுக நேசமுடன்
கண்ணனையே காண்க இரு கண் இணர் கொள் காயம் பூ
வண்ணனையே வாழ்த்துக என் வாய் –20-

இணர் கொள்-கொத்தாக மலர்ந்த

———————————————————
தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி கடலை நோக்கி இரங்கிக் கூறுதல்
21- வாயின் இரங்கினை ஆரம் எறிந்தனை வால் வளை சிந்தினை தண்
பாயலை உந்தினை மாலை அடைந்தனை பாரில் உறங்கி லையால்
கோயில் அரங்கனை மாகனகம் திகழ் கோகனகம் பொலியும்
ஆயிழை நண்பனை நீயும் விரும்பினை ஆகும் நெடும் கடலே –21-

இரங்கல் -நெய்தலுக்கு உரிய து -கடலை நோக்கி தலைமகள் அருளுவதாக அருளுகிறார்
– வாயின் இரங்கினை-வாயினால் இரங்குகின்றாய்
ஆரம் எறிந்தனை -ஹாரத்தை எறிகின்றாய் -இரத்தினாகாரம் -ஆதலால்
வால் வளை சிந்தினை -வெள்ளிய வளை களைச் -சங்குகளைச் -சிந்துகின்றாய்
தண் பாயலை உந்தினை-மெத்தென்ற பாயை தள்ளி விடுதல்
மாலை அடைந்தனை -வேட்கை மிகுதியால் மயக்கம் அடைதல்
பாரில் உறங்கி லையால்
கோயில் அரங்கனை மாகனகம்-பெருமை பொருந்திய பொன் மயமாகி – திகழ் கோகனகம் -செந்தாமரை மலரில் -பொலியும்
ஆயிழை -ஆராய்ந்து எடுத்த திரு ஆபாரணங்களை அணிந்த திருமகளது
நண்பனை நீயும் விரும்பினை ஆகும் நெடும் கடலே —

காமுற்ற கையறவோடு எல்லே இராப் பகல் நீ முற்றக் கண் துயிலாய்-நெஞ்சுருகி ஏங்குதியால்
தீ முற்றத் தென்னிலங்கை யூட்டினான் தாள் நயந்த யாம் உற்றது உற்றாயோ வாழி கனை கடலே -நம்மாழ்வார் –

———————————————-
பிரிவாற்றாது வருந்திய தலைமகள் இரங்கல்
22-கடல் வழி விட நிசிசரர் பொடி பட இரு கண் சீறி
வடகயிலையின் எழு விடை தழுவியதும் மறந்தாரோ
அடல் அரவு அமளியில் அறி துயில் அமரும் அரங்கேசர்
இடர் கெட வருகிலார் முருகு அலர் துளவும் இரங்காரே –22-

முருகு அலர் துளவும் -வாசனை வீசுகின்ற திருத் துழாய் மாலையையும்
இரு கண் சீறி -இரண்டு தடவை சீற்றம் கொண்டு
வடகயிலையின் எழு விடை-வடக்கின் கண் உள்ள கைலாச மலை போன்ற ஏழு விருஷபங்களையும்
அடல் அரவு அமளியில் அறி துயில் அமரும் அரங்கேசர் -பாம்பணை யார்க்கும் தம் பாம்பு போல் நாவும் இரண்டு உளவாய்த்து நாண் இலியேனுக்கே –

—————————————————————–
23-இரங்கத் தனித் தனியே எய்துகின்ற துன்பத்
தரங்கத்தை ஏதால் தடுப்பீர் -அரங்கர்க்குக்
கஞ்சம் திருப்பாதம் கார் மேனி என்று அவர் பால்
நெஞ்சம் திருப்பாத நீர் –23-

கஞ்சம் -நீரிலே முளைப்பது -தாமரை மலர் போலும்
துன்பத் தரங்கத்தை -துன்பங்கள் ஆகிய அலைகளை
பிறவிப் பெரும் கடல் நீந்துவார் நீந்தார் இறைவன் அடி சேராதார் -திருவள்ளுவர் –

—————————————————–
தான் தூது விட்ட நெஞ்சு திரும்பி வாராமைக்குத் தலைமகள் இரங்குதல்
24-நீர் இருக்க –மட மங்கைமீர் -கிளிகள் தாம் இருக்க -மதுகரம் எலாம் நிறைந்து இருக்க -மட அன்னம் முன்னம் நிரையாய் இருக்க -உரையாமல் யான்
ஆர் இருக்கினும் என்நெஞ்சம் அல்லது ஒரு வஞ்சம் அற்ற துணை இல்லை என்று ஆதரத்தினொடு தூது விட்ட பிழை ஆரிடத்து உரை செய்து ஆற்றுவேன்
சீர் இருக்கும் மறை முடிவு தேடரிய திரு அரங்கரை வணங்கியே திருத் துழாய் தரில் விரும்பியே கொடு திரும்பியே வருதல் இன்றியே
வார் இருக்கும் முலை மலர் மடந்தை உறை மார்பிலே பெரிய தோளிலே மயங்கி இன்புற முயங்கி என்னையும் மறந்து தன்னையும் மறந்ததே –24–

தோழிமீர் -நீர் அவன் அழகிலே ஈடுபட்டு திரும்பி வாராமல் இருப்பீர்
கிளியோ மன்மதன் குதிரை
வண்டோ மன்மதன் வில்லின் நாண்
அன்னம் மந்தகதி –
குருத்தத்தை மாரன் குரகதமாம் என்றே வருத்தத்தை அங்கு உரைக்க மாட்டேன்
கருத்துற்ற மா தண்டலைவாய் மதுகரத்துக்கும் அவன் தன் கோதண்ட நாண் என்று கூறேன் நான்
பொற்கால் வெறிப்பது மவீட்டன்னம் வெண் பாலும் நீரும் பிரிப்பது போல் நட்பும் பிரிக்கும்
குறிப்பு அறிந்து காதலால் உள்ளக் கவலை யது கேட்க ஓதலாகாது என்று உரையாடேன் ஆதலால்
உள்ளே புழுங்குவது அன்றி ஒருவருக்கும் விள்ளேன் -திரு நறையூர் நம்பி -மேக விடு தூது –

——————————————–
வண்டு விடு தூது
25- மறக்குமோ காவில் மது அருந்தி அப்பால்
பறக்குமோ சந்நிதி முன்பு ஆமோ சிறக்கத்
தரு வரங்கள் கேட்குமோ தாழ்க்குமோ நெஞ்சே
திருவரங்கர் பால் போனதேன் –25-

வாயான் மலர் கோதி வாவி தோறும் ஓயுமோ மேயாமல் அப்பால் விரையுமோ –
மாயன் -திரு மோகூர் வாயின்று சேருமோ நாளை வருமோ கூர்வாய் அன்னம் வாழ்ந்து –

——————————————————————————————–

கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை பெருமாள் ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்–

This entry was posted on February 14, 2016 at 1:35 pm and is filed under அஷ்ட பிரபங்கள். You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.