Thiruvonum's Weblog

எம்பெருமான் -சீலாதி குணகண பூஷிதன் -ஸ்வ தந்த்ரன் இரண்டும் உண்டே
புருஷகார பலத்தாலே ஸ்வா தந்த்ர்யம் தலை சாய்ந்தால்
தலை எடுக்கும் குணங்களைச் சொல்கிறது நாராயண பதம் –
கீழ்த் திருவாய் மொழியில் அனுசந்திக்கப் பட்ட சீல குணத்துக்கு ஊற்று வாயான பிராட்டியின் சம்பந்தத்தையும் அனுசந்தித்தார் ஆழ்வார்
மாக வைகுந்தம் காண்பதற்கு என் மனம் ஏகம் என்னும் இராப் பகல் இன்றியே -ஆசையும் விஞ்சிப் பெருகிற்று
அவன் இப்படி சீலாதிகனுமாய்
திரு மகள் கொழுனனுமாய் இருக்க
தம்முடைய ஆசையும் விஞ்சி இருக்க
இப்படி துடிக்க விட்டு உபேஷையாய் இருக்கிறானே -என்று வருந்தி
ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுக்கு அரஈ குலைய தலை குலசிய ஓடி வந்து ரசித்தவன்
ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாத ஆழ்வானுக்காக தூணிலே இருந்து தோற்றி அருளினவன்
நமக்கு உதவ வர வில்லையே ஆற்றாமை பொங்கிற்று
அவன் கல்யாணகுணங்கள் கடலோசை போலே நிரார்த்தகமா
அவன் தனது திருக் குணங்களை பழுது ஆக்கிக் கொள்ள மாட்டானே
ஆழ்வார் உடைய விடாயைத் தீர்க்க வந்து முகம் காட்டி அருளினான்
அதற்கு மிக மகிழ்ந்து
கிருத்க்ருத்யன் ஆனேன்
அடிமை செய்யப் பெற்றேன்
வாழ்ந்தேன்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு எல்லாம் சொல் அமுதம் தரப் பெற்று உபகாரம் செய்யப் பெற்றவன் ஆனேன்
இப்பேறு வேறு ஒருவருக்கு கிட்டுமோ
தம்முடைய மகிச்சியை வெளிட்டு அருளிச் செய்கிறார் இத் திருவாய் மொழியில்-

——————————————————————————————————————————————————————————————————

மையார் கரும் கண்ணி கமல மலர் மேல்
செய்யாள் திரு மார்வினில் சேர் திருமாலே
வெய்யார் சுடர் ஆழி சுரி சங்கம் ஏந்தும்
கையா உன்னைக் காணக் கருதும் என் கண்ணே –9-4-1-

பெரிய பிராட்டியார் திவ்ய ஆயுதங்கள் சேர்த்தி உடன் சேவை காண ஆசை
வைகுண்டே து பரே லோகே ச்ரியா சார்த்தம் ஜகத்பதி ஆச்தே விஷ்ணுரசிந்தயாத்மா பக்தைர் பாகவதைஸ் சஹ –
மையார் கரும் கண்ணி
உபதேசத்தால் மீளாத போது–ஈஸ்வரனை அழகாலே திருத்தும்
ஈஸ்வரனை அழகாலே திருத்துகை யாவது
ஓம் காண் போ உனக்கு பணி அன்றோ இது -என்று உபதேசத்தை உதறினவாறே
கண்ணை புரட்டுதல் கச்சை நெகிழ்தல் செய்து தன அழகாலே அவனை பிச்சேற்றி
தான் சொன்னபடி செய்து அல்லது நிற்க மாட்டாதபடி பன்னி அங்கீகார உந்முகன் ஆக்குகை –
அதனால் கண் அழகாய் முந்துற பேசுகிறார்
அஸி தேஷிணா -இயற்கையாகவே கரும் கண்ணி மை இட்டு சம்பாதிக்க வேண்டா மங்களார்த்த மாகவே மை இட்டு இருக்கும்
கமல மலர் மேல் செய்யாள் –
பத்மே ஸ்திதாம் பத்ம வர்ணாம் -தாமரைப் பூவில் இருந்தவள்
பாதாருந்து தமேவ பங்கஜரத -பூவில் துகள் திருவடிக்கு உறுத்தினவாறே திரு மார்வில் சேரப் பெற்றால் -அது சொல்கிறது -திரு மார்வினில் சேர்
திருமாலே –
மாலாய் பிறந்த நம்பியை மாலே செய்யும் மணாளனை -என்று பிராட்டியால் தான் பிச்சேறி அவளை பிச்சேறப் செய்பவன்
இவ் வழகை எல்லாம் காண ஆழ்வார் ஆசைப் படுகிறார்
வெய்யார் சுடர் ஆழி சுரி சங்கம் ஏந்தும் கையா –
இவள் கையில் லீல அரவிந்தம் அவனுக்கு போக்யமாய் இருக்குமா போலே யாயிற்று
அவன் கையில் திவ்யாயுதங்கள் இவளுக்கு இனியவையாய் இருக்கும்படி-ஈடு
பிராட்டிபூ வேந்தி இருக்குமாபோலே அவன் திவ்யாயுதங்கள் ஏந்தி
ஏந்தும்கையா-வெறும் கையையோ வெறும் திவ்ய ஆயுதங்களையோ ஆழ்வார் காண ஆசைப் படவில்லை சேர்த்தி அழகே இவருக்கு காண தேட்டம்
என் கண் காண கருதும்
என் பசி கிடக்கட்டும் -பிரஜையின் பசியைப் போக்குவாய் தாயே -என்று இரக்கிறார்-

————————————————————————————————————————————————————————————————————————

கண்ணே யுன்னைக் காணக் கருதி என் நெஞ்சம்
எண்ணே கொண்ட சிந்தையதாய் நின்று இயம்பும்
விண்ணோர் முனிவர்க்கு என்றும் காண்பரியாயை
நண்ணாது ஒழியேன் என்று நான் அழைப்பனே –9-4-2-

நெஞ்சுக்கு உண்டான சாபல்யத்தை பேசுகிறார் இதில்
சஷூர் தேவா நாமுத மர்த்த்ய நாம் -கண்ணே -என்று அவனை விளிக்கிறார்
அவனைக் காண அவனே சாதனம் என்பதால்
கண் இல்லாதார் எதையும் காண மாட்டாமை போலே எம்பெருமானை இழந்தாரும் எதையும் காண மாட்டார்களே
யுன்னைக் காணக் கருதி என் நெஞ்சம்-மனஸ் சஹகாரம் உடைய கண்ணால் உன்னைக் காண கருதி என்றபடி
சம்சாரிகள் நெஞ்சும் கண்ணும் விஷயாந்தரங்களில் பரகு பரகு என்று பறந்து இருக்கும்
யஸ்யாம் ஜாக்ரதி பூதானி சா நிசா பச்யதோ முனே -கீதை -போலே வகுத்த விஷயத்திலேயே ஏகாக்ரமாய் இருக்கும் ஆழ்வாருக்கு
சஷூச்ச த்ருஷ்டவ்யஞ்ச நாராயண ச்ரோத்ரஞ்ச ச்ரோதவ்யஞ்ச நாராயண –
எண்ணே கொண்ட சிந்தையதாய் நின்று இயம்பும் -என் கொண்ட பல எண்ணிக்கைகளைக் கொண்ட
பல பல மநோ ரதங்களைப் பண்ணா நின்றுள்ள
ஸ்ரீ வைகுண்ட கத்யம் -கதா அஹம் தொடங்கி ஆசாம் வர்த்தயித்வா -வரை அருளிச் செய்த மநோ ரத பிரகாரங்களை நினைப்பது
நின்று இயம்பும் நிரந்தரமாக கருதும்
இனி தம்முடைய செயலை சொல்கிறார்
உன்னை கிட்டாது ஒழியேன்
மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்ற அடியேன் எனக்கு நீ துர்லபன் இல்லையே
கிட்டயே தீருவேன் அத்யாவசாயம் கொண்டேன்-

————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

அழைக்கின்ற அடி நாயேன் நாய் கூழை வாளால்
குழைக்கின்றது போல் என்னுள்ளம் குழையும்
மழைக்கன்று குன்றம் எடுத்து ஆ நிரை காத்தாய்
பிழைக்கின்ற தருள் என்று பேதுறுவனே –9-4-3-

கூப்பிடச் செய்தேயும் வந்து அருளக் காணாமையாலே
ஆர்த்தியே செப்பேடாக வந்து ரஷிக்குமவனான உன் திரு வருளுக்கு புறம்பானவனோ
என்னுடைய தண்மையை நான் அறிந்துள்ளேன் -அடி நாயேன்
ஊருண் கேணியில் கள்ளியை வெட்டி எறிந்தால் உண்டாகும் அவத்யம் போலே என்று அறிந்தும்
ருசி உந்த கூப்பிடுகிறேன்
நாய் ஆவலை வாலை ஆட்டித் தெரிவிக்கும் குட்டையானால் ஆட்ட முடியாமல் உள்ளம் நோவு பட்டு உருகுமே
அது போலே கிலேசம் வாய் விட்டு சொல்ல முடியாமல் இருப்பது போலேவும்
சாதனம் இல்லாமல் கிலேசப்படுகிறார் என்றுமாம்
கைம்முதல் இல்லா ஆ நிரைகளையும் காத்து அருளினாய் நீ அறிந்த சம்பந்தமே ஹேதுவாக
நான் அதற்குப் புறம்போ –

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

உறுவது இது வென்று உனக்காட்பட்டு நின் கண்
பெறுவது எது கொல் என்று பேதையேன் நெஞ்சம்
மறுகல் செய்யும் வானவர் தானவர்க்கு என்றும்
அறிவது அரிய அரியாய வம்மானே -9-4-4-

தமக்கு நேர்ந்த கலகத்தை விண்ணப்பம் செய்கிறார்
அவனுக்கு ஆட்படுவதே ஸ்வரூப அனுரூபம் -என்று துணிந்து ஆட்பட்ட பின் கலக்கத்துக்கு வழியே இல்லையே
அவன் நல்லதே செய்வான் என்ற துணிவோ
அவன் எது செய்தாலும் நமக்கு பிராப்தமே என்ற துணிவோ இருக்குமே
செய்த்தலை எழு நாற்றுப் போலே அவன் செய்வான செய்து கொள்ள -என்று துணிந்து கவலை அற்று இருக்க பிராப்தமாய் இருக்க
நித்ய கைங்கர்யம் கிட்டுமோ
சம்சாரத்தில் இருப்பு நீடித்து இருக்குமோ -கலக்கம் இருப்பதை விண்ணப்பம் செய்கிறார்
உறுவது இது வென்று உனக்காட்பட்டு-இது -உனக்கு ஆட்பட்டு -என்று
உண்டியே உடையையே உகந்து ஓடுவது நமக்கு உற்றது அன்று
எம்பிரானுக்கு ஆட்படுவதே உற்றது
உனக்கு ஆட்பட்டு -அனுஷ்டான பர்யந்தமாக்கி
விழிக்கும் கண்ணிலேன் நின் கண் மற்று அல்லால் வேறு ஒருவரோடு மனம் பற்றாது -என்றும்
உனக்குப் பணி செய்து இருக்கும் தவம் உடையேன் இனிப் போய் ஒருவன் தனக்குப் பணிந்து
கடைத் தலை நிற்க நின் சாயை அழிவு கண்டாய் -என்றும்
எற்றைக்கும் யெழ் யெழ் பிறவிக்கும் உந்தன்னோடு உற்றோமே ஆவோம் உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம் -என்றும் இருந்து என்றபடி –
இவ்வுருதியைப் பெற்று வைத்தும் நான் கலக்கம் உற்றேனே
தகாதது நேர்ந்து இருக்கிறதே என்று கிலேசப்படுகிறார்
நின் கண் பெறுவது எது கொல் என்று -செய்கிறோம் செய்கிறோம் என்று தலை துலுக்கிக் கொண்டு
இன்னம் மாறி மாறி பல பிறப்புகளிலும் வைப்பாயோ
அல்லது என் ஆற்றாமையை தீர்த்து முகம் காட்டி அருளுவாயோ
வானவர் தானவர் அனுகூலர்பிரதி கூலர் இருவருக்கும் அரியாய்
என்னையும் அவர்கள் கோஷ்டியில் வைப்பாயோ
அரியாய அம்மானே
நரசிம்ஹனாய் ஒரு சிருக்கனுக்கு உன்னை உள்ளபடி அறியலாயிற்றே
அவனுடைய கோடியிலே சேர்கிறாயோ என்றுமாம் –

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————

அரியாய வம்மானை அமரர் பிரானை
பெரியானைப் பிரமனை முன் படைத்தானை
வரி வாள் அரவின் அணைப் பள்ளி கொள்கின்ற
கரியான் கழல் காணக் கருதும் கருத்தே -9-4-5-

பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் என்று அடியிலே சொன்னீரே
உமக்கு என்ன வருத்தம்
உமக்கு வேண்டுவது என்ன -என்ன -காண்கை தான் வேணும் என்கிறார் இதில்
அரியாய -ஹரியாயா
ஹரிர் ஹரதி பாபானி துஷ்ட சித்ரைபி ஸ்ம்ருதா
நினைத்த மாத்ரத்திலே பாபங்களை போக்கக வல்லவன்
நரசிம்ஹனாய் வந்து ரஷித்தவன்
அமரர் பிரான் -நித்ய சூரிகளுக்கு தன்னைக் கொடுத்து அனுபவிப்பவன்
பெரியோன் -அவர்களாலும் எல்லை காண ஒண்ணாத பெருமை படைத்தவன்
பிரமனை முன் படைத்தானை -நித்ய விபூதி நாயகனாய் இருந்தும் லீலா விபூதிக்கும் விதை விதைத்தவன்
வரி வாள் அரவின் அணைப் பள்ளி கொள்கின்ற
கரியான் -படைத்ததும் தத் ரஷணத்துக்கும் தீஷிதனாய்
அரவணை மேல் உறங்குவான் போல் யோகு செய்து அருளும்
ஏஷ நாராயண ஸ்ரீ மான் ஷீரார்ணவ நிகேதன நாக பர்யங்கம் உத்ஸ்ருஜ்ய ஹ்யாகதோ மதுராம் புரிம்
வடமதுரையில் கண்ணன் என்னும் கரும் தெய்வமாய் பிறந்தவன்
அன்றிக்கே
வெளுத்த நிறத்தைய திரு அநந்த ஆழ்வான் மேல்
காளமேகம் சாய்ந்தால் போலே பரபாக சோபை விளங்க
கண் வளர்ந்து அருளுபவன்
கழல் காண கருதும் கருத்தே
படுக்கை க்கு பரபாகமான வடிவையும்
காண விருப்பம் கொண்டேன்

———————————————————————————————————————————————————————————————-

கருத்தே யுன்னைக் காணக் கருதி எந்நெஞ்சத்து
இருத்தாக விருத்தினேன் தேவர்கட்கெல்லாம்
விருத்தா விளங்கும் சுடர்ச் சோதி உயரத்து
ஒருத்தா உன்னை உள்ளும் என்னுள்ளம் உகந்தே –9-4-6-

ஆரத்தியைத் தீர்க்க உள்ளத்தே புகுந்தான்
நெஞ்சு உகக்கும் படியைப் பேசுகிறார்
கருத்தே -என்று விளிக்கிறார் -நான் தளராதபடி வலிமையூட்டி நடத்திக் கொண்டு போருமவனே
எனக்கு மிடுககானவனே -வியாக்யானம்
காண ஆசைப் பட்ட அளவிலே -யுன்னைக் காணக் கருதி –
அப்போதே என் நெஞ்சில் சேர்ந்த படியால் –
எந்நெஞ்சத்து இருத்தாக விருத்தினேன் -இனி ஒருகாலும் விட்டுப் பிரிந்து போகாதபடி
ஸ்தாவர ப்ரதிஷ்டையாக என் நெஞ்சில் இருத்தினேன்
நீ சாமான்யன் இல்லை பராத்பரன்
தேவர்கட்கெல்லாம் விருத்தா -உயர்ந்தவர்கட்கு எல்லாம் உயர்ந்தவனே
விளங்கும் சுடர்ச் சோதி உயரத்து ஒருத்தா -பரமபதம் -சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதி
அத்திரு நாட்டை நிர்தேசித்த படி
உயர்ந்த நிலத்திலே அத்விதீயன்
உன்னை உள்ளும் என்னுள்ளம் உகந்தே -நித்யர் முக்தர்களை அனுபவிப்பது போலே என்னையும் அனுபவிக்கையாலே உள்ளம் உகந்தென்
மகிழ்ச்சியின் எல்லையில் நின்றேன் –

—————————————————————————————————————————————————————————————————–

உகந்தே யுன்னை உள்ளும் என்னுள்ளத்து அகம்பால்
அகம் தான் அமர்ந்தே இடம் கொண்ட அமலா
மிகுந்தானவன் மார்வகலம் இரு கூறா
நகந்தாய் நரசிங்கமதாய வுருவே –9-4-7-

ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாத ஆழ்வானுக்கு வந்து தோன்றினது போலே தோன்றி அருளுகிறாய் என்று எத்துகிறார்
பிரிந்து கிலேசத்தோடே தலைக் கட்டும் உகப்பு அன்றிக்கே ஏக ரூபமாய் உன்னை அனுபவிக்கும் படி -ஈடு
நெஞ்சிலே அவகாசம் உள்ள இடம் எங்கும் நிறைந்த தேஜஸ் உடன் உள்ளான்
அடியார் பிரதிஞ்ஞையை அந்த சனம் தன்னிலே நிறைவேற்றினால் போலே என் உள்ளம் நிறைந்து அருளினாய்
உகந்தே உன்னை உள்ளும் -உள்ளுகின்ற என்றுமாம்
பாட்டு முழுவதும் விழியாக அமையும் –
வினை முற்று கீழ் பாட்டில் இருந்து சேரும்
நகந்தாய் நகத்தாய்-வல்லொற்றை மெல்லொற்றாக்கிக் கிடக்கிறது வியாக்யானம்
நகம் தாய் நகத்தை தாவும்படி பண்ணின -பன்னீராயிரப்படி

———————————————————————————————————————————————————————————————————-

உருவாகிய ஆறு சமயங்கட்கு எல்லாம்
பொருவாகி நின்றான் அவன் எல்லாப் பொருட்கும்
அருவாகிய வாதியைத் தேவர்கட்கெல்லாம்
கருவாகிய கண்ணனைக் கண்டு கொண்டேனே –9-4-8-

கீழ் இரண்டு பாட்டிலும் உண்டான களிப்பே தொடர்ந்து செல்லுகிறது
வேத பாஹ்யமான ஷட் சமயங்களில் நான் புகாத படி பரிக்ரகித்து -ஆறாயிரப்படி
அந்த பாஹ்ய மதங்களினால் தன்னை இல்லை செய்ய ஒண்ணாதபடி நிற்பவன் -நம்பிள்ளை
சார்வாக பௌத்த ஷபணக வைசேஷிக சாங்க்ய பாசுபத –
அறு சமய செடி யதனை யடி யறுத்தான் வாழியே
உருவாகிய -ஒரு மதம் என்று சொல்லக் கூடிய நிலை இல்லாத போதும் மேல் எழுந்த பார்வையில் மதம் போலே
ஆபாத ப்ரதீதீயில் ஓன்று போல் இருக்க -சிலவற்றை விதிப்பது -சிலவற்றை நிஷேதிப்பது –
நிஷித்த பரிஹாரத்தை சொல்லுவதாய்க் கொண்டு
உபதேசிப்பாரும் கேட்பாருமாய் போருகிற பாஹ்ய சமயங்கள் எல்லா வற்றாலும் -ஈடு
பொருவாகி நின்றான் -பொரு என்று தடைக்குப் பெயர்
அவற்றுக்கு பிரதிபடன்
அவற்றால் தனக்கு ஒரு ஹானியும் நேரப் பெறாதவன்
அருவாகிய -ஆத்மாவுக்கும் அந்தராத்மாவாகி
ஆதி -உள்ளே இறுதி நியாமகனான முதன்மையை சொன்னபடி
கருவாகிய -கரு கர்ப்பம் -காரண பூதன்
கண்ணனை -சர்வ காரணபூதனாய் இருக்கச் செய்தேயும்
கார்ய வஸ்துக்களில் ஒன்றுக்கு தான் காரண பூதனை இருக்கும் ஆச்சர்யம்
சங்கல்ப விசேஷ பிரயுக்தம்
கண்ணனைக் கண்டு கொண்டேனே -பிற்பாடராய் இருக்கச் செய்தேயும்
ப்ரேமார்த்த சித்தர்க்கு என்றும் காணலாம் -அவதார சம காலத்திலும் காண ஒண்ணாது சிசுபாலாதிகளுக்கு -ஈடு-

————————————————————————————————————————————————————————————————————

கண்டு கொண்டு என் கண்ணினை யாரக் களித்து
பண்டை வினையாயின பற்றோடு அறுத்து
தொண்டர்க்கு அமுது உண்ணச் சொன்மாலைகள் சொன்னேன்
அண்டத் தமரர் பெருமான் அடியேனே –9-4-9-

தாம் கண்டு கொண்டு கண்ணினை யாரக் களித்ததும்
பண்டை வினைகளை பற்றோடு அறுத்ததும்
பெரிய ஆனந்தம் அன்று
திருவாய் மொழி பாடின முகத்தாலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு எல்லாம் உபகாரகராகப் பெற்ற இது அன்றோ
பிறருக்கு பெறுவதற்கு அரியதான ஆனந்தம்
தொண்டர்க்கு அமுது உண்ணச் சொன்மாலைகள் சொன்னேன்-என்று பெரும் உவகை உடன் கவி பாடினார் யாரும் இல்லையே
கார் உள்ளளவும் கடல் நீர் உள்ளளவும் வேதம் உள்ளளவும் வேத கீதன் உள்ளளவும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு அமுதமாய் பரம போக்யமாய்
விளங்கப் போவதை ஆழ்வார் கண்டு அறிந்து அருளிச் செய்கிறார்
பக்தாம்ருதம் -நாத முனிகள்
முன்பே பாலேய் தமிழர் இசைகாரர் பத்தர் பரவும் ஆயிரம் என்றவர்
அவ்வளவு மட்டும் இல்லை
தொண்டர்க்கு அமுது உண்ணச் சொன்மாலைகள் சொன்னேன்-என்கிறார்
ஏழாம் பத்திலே -தூ முதல் பத்தர்க்கு தான் தன்னைச் சொன்னது -என்று அருளிச் செய்தார்
மேலே பத்தாம் பத்திலும் -பண்ணார் பாடலின் கவிகள் யானேத் தன்னைத் தான் பாடி -என்பர்
இவற்றின் இடையே சொன்மாலைகள் சொன்னேன் -என்று
உண்மையை வெளியிட்டு உரைத்த இது
நம்போல்வார் உடைய பரம பாக்யம் அன்றோ-

——————————————————————————————————————————————————————————————————————–

அடியான் இவன் என்று எனக்கு ஆரருள் செய்யும்
நெடியானை நிறை புகழ் அஞ்சிறைப் புள்ளின்
கொடியானை குன்றாமல் உலகம் அளந்த
அடியானை அடைந்து அடியேன் உய்ந்தவாறே –9-4-10-

தாம் உஜ்ஜீவிக்கப் பெற்ற படியை பேரானந்தம் பொலிய அருளிச் செய்கிறார்
அவனுடைய பரம கிருபை நிர்ஹேதுகம்-என்பதை -அடியவன் என்று -அடியாராக நீசனான என்னை ஆட்கொண்டு -ஆரோபித்துக் கொண்டு -அருளினான்
ஆழ்வார் பக்கலில் ஏன் அத்தனை அருள் செய்தாய் -என்று ஆரேனும் கேட்டால்
அடியான் என்று ஏறிட்டுக் கொண்டு -அடியானை இருந்த படியாலே என்னலாமே
ஆளவந்தார் -வாயசச்ய ப்ரணத இத தயாலு-என்று இத சப்தத்தால் அருளிச் செய்கிறார்
எனக்கு ஆரருள் செய்யும் நெடியானை –கொள்ளுகிற என்னளவு அன்றிக்கே தன்னளவிலே உபகரித்த சர்வேஸ்வரனை -நம்பிள்ளை
இப்படி தன பெருமைக்கு ஏற்ற அருள் செய்யும் இடங்கள் இரண்டு காட்டுகிறார்
நிறை புகழ் அஞ்சிறைப் புள்ளின் கொடியானை-தாசஸ் சகா வாஹனம் த்வஜோ யஸ் தே விதானம் வ்யஜனம்த்ரீயமயம் –
இப்படி அருள் செய்யப் பட்ட நிறைந்த புகழ் உடையவன்
குன்றாமல் உலகம் அளந்த அடியானை –
உறங்குகிற பிரஜையை தான் அறிந்த சம்பந்தமே காரணமாக தாய் அனைத்துக் கொண்டு கிடந்தது முலை கொடுத்துக் காக்குமா போலே செய்து அருளினான்
எம்பெருமான் திருவடி நம் தலைக்கு அணியாக வேணும் என்கிற பிரார்த்தனையும்
அது நமக்கு பிராப்தம் ஆகிறது என்ற எண்ணமும் இல்லாதார்க்கு அன்றோ இப்பேர் அருள் செய்தது
ஆக
இப்படி எதிர்தலையைப் பாராமல்
தன்னையே பார்த்து அருள் புரியும் சர்வேஸ்வரனை நான் அடி பணிந்து உஜ்ஜீவித்த வகை மற்று எவர்க்கும் நிலமோ-

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

ஆறா மதயானை அடர்த்தவன் தன்னை
சேறார் வயல் தென் குருகூர்ச் சடகோபன்
நூறே சொன்ன ஓராயிரத்துள் இப்பத்தும்
ஏறே தரும் வானவர் தம் இன்னுயிர்க்கே –9-4-11-

இப்பத்தும் வானவர் தம் இன்னுயிர்க்கு ஏறே தரும்-பலன் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார்
ஏறு -புருஷர்ஷப -புருஷ புங்கவ -சர்வேஸ்வரனை ஏறு என்கிறார்
ப்ரஹ்ம விதாப் நோதி பரம் -உபநிஷத் ஓதின பலனைக் கொடுக்கும் –
அன்றியே –
ஏறு -புண்பாடு -நித்யூரிகளின் ஹிருதயத்தை தங்கள் ஒப்பற்ற போக்யதையால் -வித்தார் ஆக்கும்
அன்றியே –
அவர்கள் உள்ளத்தின் உள்ளே ஏறி நிற்கும் நம்முடைய நம்முடைய பிரதிபந்தகங்களை முடித்து அருளுவான்
சேறார் வயல் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் -எப்பொழுதும் உழுதும் நடுவதுமான வயல்
நித்யமாக அன்னம் அளிப்பது போலே ஆழ்வாரும் முமுஷூகளுக்கு அன்னம் அளிக்கிற படி
நூறே சொன்ன பத்து நூறு ஓராயிரம் என்றதும் சாபிப்ராயம் -நாயனார்
ஒவ்வொரு பாட்டுக்கும் ஒரு கருத்து
ஒவ்வொரு பதிகத்துக்கும் ஒரு கருத்து
ஒவ்வொரு நூற்றுக்கும் ஒரு கருத்து
முதல் நூற்றுக்கு-பரத்வத்தில் நோக்கு
இரண்டாவது நூற்றுக்கு -காரணத்வத்தில் நோக்கு –
மூன்றாவது நூற்றுக்கு -வ்யாபகத்திலே நோக்கு
நான்காவது நூற்றுக்கு -நியந்த்ருத்வத்திலே நோக்கு
ஐந்தாவது நூற்றுக்கு -காருணிகத்வத்திலே நோக்கு
ஆறாவது நூற்றுக்கு -சரண்யத்வத்திலே நோக்கு
ஏழாவது நூற்றுக்கு -சக்தத்வத்திலே நோக்கு
எட்டாவது நூற்றுக்கு -சத்யகாமத்வத்தில் நோக்கு
ஒன்பதாவது நூற்றுக்கு -ஆபத் சகத்வத்திலே நோக்கு
பத்தாவது நூற்றுக்கு -ஆர்த்தி ஹர்த்வத்திலே நோக்கு
என்று இப்படி நிதானம் அறிந்து வகுப்பார்கள் நம் முன்னோர் –

———————————————————————————————————————————————————————————————————————–

மையார் கண் மா மார்பில் மன்னும் திரு மாலை
கை யாழி சங்குடனே காண வெண்ணி மெய்யான
காதலுடன் கூப்பிட்டுக் கண்டு உகந்த மாறன் பேர்
ஓத யுய்யுமே யின்னுயிர்–84

———————————————————————————————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

This entry was posted on November 13, 2014 at 12:53 am and is filed under திரு வாய் மொழி. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.