Thiruvonum's Weblog

ஈஸ்வரனும் தானும் ஆச்சார்ய ஸ்தானம் ஆசை பட்டு இருக்கும் —

ஆசார்யன் தன்னை ஆச்சார்யனாக கூட நினைக்க மாட்டான்-சிஷ்ய ஆச்சார்ய லஷணம் 13 /45 / மொத்தம் 58 சூத்திரம் அருளுகிறார்..

அறியாதன அறிவித்த அத்தா –

நல்ல வார்த்தை சொல்ல கேட்டதும்-நான் கண்ட நல்லதுவே -என்று கர்ம ஞான பக்தி யோகம் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறான்-ஆழ்வாரும் ஞான பிரானை அல்லால் இல்லை நான் கண்ட நல்லதுவே என்கிறார்..அர்ஜுனன் நீசர் நடுவில் அர்த்தம் கேட்டான்-கண்ணன் என்கோ மால் என்கோ-நடு முத்தத்தில் ரத்னம் கொட்டினான்–கோவிந்தா –பெற்றம் மேய்த்து உண்ணும் குலத்தில் பிறந்த கோவிந்தன் -இவன்-உண்டை வில் தெரித்தாய் கோவிந்தா -ஸ்ரீ ராமனும் கோவிந்தா -வாமனனும் கோவிந்தா —கண்ணன் தான் பிறந்த கோவிந்தன் கோளரி மாதவன் கோவிந்தன்-பரம சுலபன்–அனைவரையும் விசாரித்து போனானாம் -கூடாரை அத்வேஷம் ஒன்றை கொண்டு மாடு பின் போன கோவிந்தன் –குறை ஒன்றும் இல்லா  கோவிந்தா -உபாய வேஷம்-பறை கொள்வான் அன்று  கோவிந்தா -அஞ்ஞானம் தொலைத்து அறிவு கொடுப்பவன் -கோவிந்தன் சிரித்து கொண்டே சொன்னான்- வாக் சாதுர்யம் படைத்தவன் -கோதா போல்-ஆச்சர்யனுக்கு வாக் சாதுர்யம் வேண்டுமே- அறிவும் அனுஷ்டான சம்பத்தும் வேண்டுமே–திரு நா வீறு உடையவர் ஆழ்வார்–கோவிந்தத்வம் இதை -நாத முனிகள் கேட்டதுக்கு நால் ஆயிரமும் கொடுத்தார் ஆழ்வார்..–சொல்வதை நிறுத்திக்கோ சொல்லாமல் சொன்னான்–சொல் என்ன சொன்ன -சொன்னார் ஆழ்வாரும் –திருப்பி திருப்பி ஆத்மா நித்யம்-சொன்னது -கருணையால் தான் எப்படியாவது புரிய வைக்க –அசித் சித் தேகம் -ஆத்மா விவேகம்-தத்வ த்ரய விவேகம்-சொல்கிறான் –ஷத்ரியனுக்கு வைஸ்யன் சொல்ல -நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்த அந்தமில் ஆதி–அறிவினால் குறை இல்லா –காண்பதற்கு சக்தி காட்ட திரு உள்ளம்- விஸ்வ ரூபம்-சஷுசும் கொடுத்து -காட்டினான்–ஈசான சீலன்-நாராயணன்- -வைதிகன் அனைவரும் நாராயணனே பரன்–உதங்கர்-கண்ணன்-ஐதீகம்-தர்ம அதர்மம்-அந்த விஸ்வ ரூபம் காட்டு-தர்சனம் பேதம் -ஆரம்பித்திலே நான் நீ நீங்கள் எல்லாம் நித்யம்-ஆரம்பித்தான் கீதையில்–ஞானத்தால் அஞ்ஞானம் தொலைந்த அவர்கள்–அத்வைத கண்டனம்–உண்மையான பதம் –அர்ஜுனனை வியாஜ்யமாக கொண்டு நமக்கு உறைகிறான் -உபநிஷத் பசு மாடு- இடையன் கண்ணன் கன்று -அர்ஜுனன் கீதை பால்–வழியில் போவார்- பாலை குடித்து போவது போல் நாமும் கீதையை அனுபவிக்க –ஆழ்வார்கள் தான் கேட்டு அனுஷ்டித்து காட்டினார்கள்–திரு அரங்கர் தாம் பணித்த மெய்ம்மை பெரு வார்த்தை விஷ்ணு சித்தர் தாம்  கேட்டு இருப்பார்- ஆழ்வார் மனோ ரதத்தில் இருந்து -அதனால் தான் பட்டர் பிரான் என்று சொல்லாமல்–விஷ்ணு சித்தர் என்கிறாள் ஆண்டாள் –அறிவினால் குறைவில்லா -அகல் ஞாலத்தவர்கள் அறியும் படி நெறி எல்லாம் தாம் உரைத்த –அறிவு இல்லை என்ற குறை கூட படாமல் இருக்கும் நம் போல்வார் அறியும் படி கீதை அருளினான்–சம்சாரிகள்–இழந்தோம் என்கிற இழவும் இன்றிக்கே –போல்..வேதாந்த சார அர்த்தம் சிரித்து கொண்டே அருளினான் –ஞானிகள் தத்வ தர்சனி இடம் -சேவித்து அனுபவித்து கேட்டு கொள் என்கிறான்–தத்வ உபதேசம்- தத்வ தர்சி உபதேசம்

திவ்ய சப்தம் பாத்ம புராணம் இதனால் திரு சப்தம் சேர்த்தார் இதிலும்–திரு வெண் கொற்ற குடையும் திரு வெண் சாமரமும்–தரித்துஅடிமை செய்தார்-பெரிய உடையாரும் பிள்ளை திரு நறையூர் ஆரியரும் உடம்பை அபேஷித்தார்கள் சிந்த யந்திக்கு உடம்பு தன் அடையே போயிற்று–இதனால் தனித்து இவர் மூவரையும் அருளுகிறார் இளைய பெருமாளின் கைங்கர்யம் அருளிய பின்பு–

புருஷ காரத்துக்கும் உபாயத்துக்கும் வைபவம்  ஆவது–தோஷத்தையும் குண ஹானியையும் பார்த்து உபேஷியாத அளவு அன்றிக்கே அங்கீ காரத்துக்கு அவை தன்னையே பச்சை ஆக்குகை–அபாப்த சமஸ்த காமர்கள் -இவர்கள்- இடம் -இடம் இல்லாத ஒன்றை -தோஷம் -கொடுத்து உய்ய -விண் உலகம் தருவானாய் விரைகின்றான் –விதிவகையே —அருள் தருவான் அமைகின்றான் அது நம் விதி வகையே–படியாய் கிடந்தது பவள வாய் காண்பேனே -அசித் போல் கிடந்தது -அவன் சிரித்ததும் காண்பது சித் இருப்பதால்—காது கொடுத்து கேட்கும் படி மா வலி மூவடி–சுவையன் திரு வின் மணாளன்-நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இலேன்-தோஷமும் குண ஹானி–திரு மலை நம்பி தானே வந்து எம்பெருமானாரை பூர்ண கும்பம் கொண்டு வர வேற்க -வேறு ஒரு நீசன் இல்லை என்று அருளினார்–அகிர்த்ய அகர்ணம் கிருத்திய கரணும் போல்–இரண்டும் இரண்டும் குலைய வேணும்-என்று இருக்கில் இரண்டுக்கும் இரண்டு உண்டாயிற்றதாம்—பெருமாள் பிராட்டி இருவரும் தேகமும் தொலைய வேண்டும்-தோஷமும் தொலைய வேண்டும்-அகிர்த்த அகரனமும் கிருத்திய கரணமும் –உண்டாயிற்றாம்—இரண்டும் குலைந்தது என்று இருக்கில்- வாட்சல்யத்தால் இத் தலைக்கு இரண்டும் உண்டாயிற்றாம்–தயை கருணை பூர்த்தி -கண் நுண் சிறி தாம்பில் கட்டு உண்ண பண்ணிய பெரு மாயன் –என் அப்பன் -சௌசீல்யம் – ஸ்வாமித்வம் சௌலப்யம் மூன்றும் சொல்லி -வாத்சல்யம் -அன்பன்-ஆழ்வார்-தென் குருகூர்  நகர் நம்பிக்கு அன்பன்-மதுர கவி–ஆழ்வார் திரு அடிகளில் மட்டும் -ஆழ்வாருக்கு அன்பு ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் பக்கல்- ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு அவன் பக்கல் -அவனோ அன்பன்-சர்வருக்கும் –விசெஷணம் இன்றி — என்னை பெற்ற தாயாய் தந்தையாய் அறியாதன அறிவித்த அத்தா அன்னையாய் அத்தனாய்-ஆழ்வார் பகவத் விஷயத்தில் –மதுர கவி ஆழ்வார் அனைத்தும் ஆழ்வார் பக்கல்- அகல கில்லேன் இறையும் என்று  அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பா –நிகரில் புகழாய்–வாத்சல்யம்–உலகம் மூன்று உடையாய் -ஸ்வாமித்வம் என்னை ஆள்வானே -சௌசீல்யம் நிகரில் அமரர் முனி கணங்கள் விரும்பும் திரு வேம்கடத்தானே –சௌலப்யம் –அன்பன் தனித்து மதுர கவி அருளி காட்டியதை -நிகர் இல்லாத புகழ்-வாத்சல்யம்-மால் பால் மனம் சுளிப்ப-மங்கையர் தோள் கை விட்டு-ஆஸ்ரித வாத்சல்யம் தனியாக எம்பெருமானார் தனியாக கத்யத்தில் எடுத்து காட்டினார் நிகரில்புகழாய்- மாறன் அடி பணிந்து உய்ந்தவர் தயை கருணையால் தோஷம் பார்க்காமல் வாட்சல்யத்தால் அவையே பச்சைஆக்குதல்-ராஷசிகள் தோஷம் பிரசித்தம்-என்று பிராட்டி பற்றியும்-ஜிதந்த்ரியரில் தலைவனாய் –ஆஸ்திக அக்ரேசரனாய் கேசவச்யாத்மா என்று கிருஷ்ணனுக்குதாரகனாய் இருக்கிற அர்ஜுனனுக்கு தோஷம் எது என்னில் பந்துகள் பக்கல் ச்நேஹமும் காருண்யமும் வத பீதியும் –திரௌபதி பரிபவம் கண்டு இருந்தது கிர்ஷ்ண அபிபிப்ராயத்தாலே பிரதான தோஷம் –இரண்டும் காட்டினார் வாட்சல்யத்துக்கு திருஷ்டாந்தமாக –என் அடியார் அது செய்தார் செய்தாலும் நன்றே செய்தார் போட்டி போட்டு கொண்டு இருவரும் ரஷிகிரார்கள்-விபீஷணனுக்கு தென் இலங்கை- -பத்துடை அடியவர் எளியவன் மலர் மகள் விரும்பும் -அரும் பெறல் அடிகள் ஆசை பட்ட நினைவு-வங்க கடல் கடைந்த-மத்துறு கடை வெண்ணெய்- அமிர்தம் நினைவு வர பாசுரங்கள்–சுக்ரேவன் குற்றம் சொன்னான்-ஹனுமான் குற்றம் இல்லை என்றான்-ராம தாசனுக்கும் அவர்கள் குணம்–இதை நினைவு கொண்ட பெரி ஆழ்வார் இதை சுட்டி காட்டுகிறார்..-ஊர்வசியை பார்த்தும் தாயே சொல்வான் அர்ஜுனன்–ஜிதந்த்ரியரில் தலைவன்–அவனுக்கு தோஷம்–அஸ்தான சிநேக காருண்ய-ஆள வந்தார்  –தண்டிக்க படுபவனை தண்டிப்பதே அரசனின் கடமை-கொண்ட சீற்றம் ஓன்று உண்டு–சீறி அருளாதே அவன் கோபமே அடியார்க்கு உத்தேசம் ..பாகவத அபசாரம் பண்ணினவரை முடித்து அருளுவான்..-தர்ம அதர்மமாக பிரமித்தான்-தோஷம்- இவற்றையே குணமாக கொண்டு -அவனுக்கு கீதா உபதேசம்- தர்வ்பதி  -பரி பபவம் கண்டு வாழா இருந்தானே அதுவே பெரிய குற்றம்–என்னை ஆக்கி கொண்டு —ஆக்கியும் கொண்டும் –கண்டு கொண்டு காரி மாறன் -கண்டும் கொண்டும் போல்.கண்டு இருந்தது சப்தம்–இதுவே பெரிய குற்றம்–பாண்டவர்களையும் நிரசிக்க பிராப்தமாக இருக்க –வந்து இருந்தால் இவர்களை முடித்து இருப்பான்- த்ரவ்பதி உடைய மங்கள சூத்தர துக்காகா -அபிவர்த்தித்தான் -விரித்த குழலை காண பொறுக்காதவன் –அம்மே என்று அலறினாள் போல் கோவிந்தா புண்டரீகாட்ஷா -அந்தகன் சிறுவன் –இந்திரன் சிறுவன் –இவளுக்காகா தூத்ய சாரத்திய வேஷமும் பிர பத்தி உபதேசமும் பண்ணி –அர்ஜுனன் தோஷம் கண்டும் திரு முகம் உகந்து இவ்வளவும் பண்ணினான் –சிரித்து கொண்டே அருளினான்-கோவிந்தன்-வாக் சாதுர்யம் படைத்தவன் –ராமன் பரத்வம் அறிந்த திரு அடி இடம் தன் மோதிரம் கொடுத்து -என்பு உருகி அன்பு பெருகினதே –சீதை பெண்மணி இடம் காதலா மூலையில் குறை கொண்டு இருந்தான்-அதை போக்க இவர் இடம் கொடுத்தான் துஷ்கரம்–பிரபு-அறியாமை பிரபுத்வம்-பிராட்டி வைபவம் கண்ட பின்–அது போல் தான்தூது போனது  யுத்தம் நடத்த தான்-குடா கேசன் அர்ஜுனன் ரிஷிகேசன் கண்ணன் –துரு யோதனன் இந்த்ரியங்களை தூண்டி விட்டான் சித்திர தேர் வலவா -தேரை நடாத்தியே வென்றான்–சிறியாத்தான்–பட்டர்-ஸ்ரீ ராம பிரபாவமே சொல்லி- -இவை எல்லாம் கண்ணனுக்கு  என்று முடித்தார் கற்பார் ராம பிரானை அன்றி — -தசரதர்க்கு  மகன் தன்னை அன்றி–சௌலப்யம்-தாழ்ந்த இடத்தில் தாழ்ந்தவனாக தாழ விட்டு இருப்பது–கண்ணன் தானே -சந்திரன் இரவிலே பிரகாசிக்கும் -தூது போக வில்லையே-போக சொல்வார் இல்லை–பராத்மான கார்யம் கழுத்தில் ஓலை கட்டி கொண்டு–விதுரர் போல்வார்-ஸ்ரீ ராமனோ வசிஷ்டர் ரிஷி போல்வார் இடம்–முன்னோர் தூது –இன்னார் தூதன் என நின்றான்-நிலைத்து நின்றான்பான்டவ தூதன்-

—————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ வே வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –